Amanda Black i Grobowy Dźwięk - Juan Gómez-Jurado, Bárbara Montes

Postacie

Amanda Black: odkąd jej rodzice zginęli tuż po jej urodzeniu, mieszka ze swoją ciocią Paulą. Teraz, w wieku trzynastu lat, odkryła prawdę o swoim pochodzeniu: jest dziedziczką tajnej sekty oddającej hołd egipskiej bogini Maat. Misją sekty jest znajdowanie i kradzież magicznych (albo niezupełnie magicznych) przedmiotów, które w niepowołanych rękach mogłyby być groźne dla przetrwania ludzkości. Poza tym Amanda musi sobie radzić z typowymi dla nastolatki problemami (a jest ich niemało) i codziennie trenować, żeby moce, ujawniające się od dnia, w którym skończyła trzynaście lat, mogły się w pełni rozwinąć.

Ciocia Paula: cioteczna babcia Amandy, a także jej opiekunka i wymagająca trenerka. Nikt nie zna jej wieku, ponieważ wygląda na kogoś, kto ma między trzydzieści pięć a pięćdziesiąt pięć lat. Twierdzi, że już nie jest w formie, jednak Amanda uważa, że to niezupełnie prawda: podczas swoich codziennych treningów widziała bowiem, jak ciocia dokonuje prawdziwych wyczynów. Paula zrobiłaby dla Amandy wszystko, a jej największym zmartwieniem jest trzymanie dziewczynki z dala od wszystkich niebezpieczeństw wiążących się z jej dziedzictwem, o którym Amanda dowiedziała się w wieku trzynastu lat.

Eric: najlepszy przyjaciel Amandy. Chodzi do tej samej szkoły, a oprócz tego towarzyszy jej w każdej misji. Jest prawdziwym komputerowym geniuszem i może zhakować każdą sieć. Zanim poznał Amandę, był samotnikiem, któremu wszyscy dokuczali, a teraz zyskał pewność siebie i już nikt nie staje mu na drodze... Normalna sprawa, kiedy nieustannie trzeba sobie radzić z niebezpieczeństwami, które mogą cię kosztować życie. Najbardziej na świecie Eric kocha swoją mamę, a na drugim miejscu Amandę (choć bardzo podoba mu się Esme, ich wspólna przyjaciółka).

Benson: tajemniczy lokaj rodziny Black. Zdaje się odgadywać pragnienia i potrzeby Amandy, zanim ta zdąży otworzyć usta. Pojawia się i znika niepostrzeżenie i wygląda na to, że służy w Willi Black znacznie dłużej, niż jest to możliwe: Amanda znalazła bardzo starą fotografię, na której był Benson i... wyglądał dokładnie tak samo jak teraz! Lokaj odpowiada za cały sprzęt niezbędny do każdej misji Amandy i Erica i jest wynalazcą najbardziej wyrafinowanych gadżetów. Potrafi też prowadzić samochody oraz pilotować samoloty i helikoptery trzymane w pracowni Willi Black, uczy tego także Amandę i Erica. Dla Amandy i cioci Pauli Benson jest jak członek rodziny, o czym wielokrotnie go zapewniały.

Esme: koleżanka Erica i Amandy ze szkoły. Zna dziedzictwo Amandy i zawsze jest gotowa do pomocy, kiedy przyjaciółka tego potrzebuje. Bardzo chciałaby jej towarzyszyć w misjach i liczy na to, że któregoś dnia Amanda jej to zaproponuje. Tymczasem cieszy się, że ma takich przyjaciół jak Eric i Amanda, którzy opowiadają jej o swoich najnowszych przygodach (Eric też jej się trochę podoba).

Nora: przywódczyni mieszkańców podziemi, tajnej grupy od stuleci żyjącej w sekretnych podziemiach pod miastem, w którym mieszkają Blackowie. Po nieudanych próbach stworzenia sieci handlowej z ludźmi z góry (czyli tymi z miasta) musieli zająć się kradzieżami, chociaż swoje ofiary zawsze wybierają spośród wpływowych osób. Ludzie z podziemi mają licznych agentów rozsianych po całym świecie. Ciocia Paula stara się zjednać sobie Norę dla sprawy Blacków.

1

- To ty go masz? - zapytałam, gdy tylko weszłam do jej gabinetu.

- Nie - odparła Irma Dagon.

- Dlaczego mam ci wierzyć?

- Nie musisz mi wierzyć. Musisz go tylko odzyskać.

Tego się nie spodziewałam.

Nie wierzyłam w ani jedno słowo tej kobiety, lecz w głębi duszy wiedziałam, że to nie ona ukradła dzwonek. Nazwijcie to intuicją, szóstym zmysłem czy jeszcze inaczej. Po prostu wiedziałam, że Irma Dagon tego nie zrobiła.

Musiałam się jednak upewnić.

- Żebyś potem ty mogła mi go ukraść? Jestem łatwiejszą ofiarą niż moja mama?

Kobieta wstała zza biurka i podeszła do mnie wolnym krokiem.

- Nie, Amando. Żebyś mogła go zniszczyć.

- A twoi rodzice? - zapytałam. - Ciocia Paula opowiedziała mi, co ich spotkało... Nie chcesz sprowadzić ich z powrotem?

Irma wahała się przez chwilę.

- Nie - odpowiedziała w końcu. - Już nie... Prawdę mówiąc, wcześniej owszem, chciałam to zrobić... Wybrałam się do Nepalu tylko po to, by zdobyć dzwonek i móc przywrócić im życie. Codziennie tęsknię za moimi rodzicami. Oddałabym wszystko, co mam, żeby spędzić z nimi jeden dzień, tylko jeden dzień... Ale kiedy znalazłam się przed tym przeklętym przedmiotem... Nie wiem, jak to wyjaśnić. Poczułam coś... poczułam jego moc... I ta moc była zła. - Zamilkła, ręce jej drżały. - Podeszła do barku, do niskiej szklanki nalała bursztynowego płynu i wypiła jednym haustem. - Twoja mama próbowała cię zabić, żeby go zdobyć... Nie. Nie chcę być taką osobą.

- Jaką osobą? Taką, która dla własnych celów chce użyć przedmiotów mogących zniszczyć ludzkość? - Próbowałam ją sprowokować, ale nie połknęła przynęty.

- Jesteś tylko dzieckiem. Owszem, jedną z Blacków, ale dzieckiem. Moi rodzice zmarli już dawno temu. Odeszli na zawsze i tak powinno zostać. My, żywi, musimy żyć dalej.

- Wiesz, gdzie jest?

Nie sprecyzowałam, czy chodzi mi o dzwonek, czy o moją mamę, ale Irma zrozumiała. Zresztą co za różnica. Jeśli znajdę dzwonek, znajdę też moją mamę. I odwrotnie.

Kobieta pokręciła głową.

Skinęłam i odwróciłam się, żeby wyjść. Nie miałam nic więcej do powiedzenia.

Wierzyłam jej.

- Amando, zaczekaj! - zawołała Irma.

Odwróciłam się, żeby na nią spojrzeć.

- Jeśli będziesz potrzebować pomocy, wiesz, gdzie mnie znaleźć. Zniszczenie dzwonka jest ważniejsze niż nasze spory.

Oczywiście Irma miała rację. Wolałam jednak zrobić to sama. Nie mogłam zapomnieć, że - chociaż tym razem mogłyśmy mieć wspólny cel - to w większości przypadków nasze interesy były zupełnie inne, zazwyczaj całkiem sprzeczne. Tak sprzeczne, jak tylko można sobie wyobrazić: jak czarne i białe, jak ziemia i morze albo jak makaron i brokuły.

Prolog

Świat się skończył.

Jestem otoczona, przestraszona i sama... A właściwie to jestem z Sarą, czyli to jeszcze gorzej, niż gdybym była sama.

Straciłam Esme, Erica, moją ciocię, lorda Thomsinga... Straciłam wszystkich. Jestem beznadziejna.

Nie mogłam powstrzymać Cassandry, mojej mamy, i to jest właśnie cena, jaką muszę zapłacić.

To wszystko wina mojej mamy.

Nie... Nieprawda. To moja wina. To wszystko dzieje się dlatego, że nie wykonałam dobrze swojego zadania.

Miałam zrobić tylko jedną rzecz! I zrobiłam ją źle.

Wyjście z domu oznacza wyrok śmierci. Jeśli wyjdziemy, istnieje wysokie prawdopodobieństwo, że nas złapią, ale nie zostały mi inne możliwości... Nie żebym wcześniej w tym całym piekle miała ich dużo, szczerze mówiąc. Jeśli jednak chcę ich wszystkich odzyskać, to teraz mogę zrobić tylko jedno. I zrobię to choćby za cenę własnego życia.

Jest tylko pewien problem (jakbym miała ich mało). Sara chce iść ze mną i chociaż próbowałam wybić jej to z głowy, to ta dziewczyna jest większą uparciuchą ode mnie... A to już o czymś świadczy. Sara wątpi, że jestem w stanie zrobić to sama, uważa, że się zgubię, nie ufa mi... Jak to Sara. A mimo to chcę utrzymać ją przy życiu za wszelką cenę.

Nie został mi nikt więcej.

Muszę tylko coś wymyślić, żeby osiągnąć swój cel i żeby Sara nie odkryła moich mocy.

Sytuacja wygląda następująco: miasto zostało otoczone przez wojsko, to znaczy przez żołnierzy, którzy jeszcze żyją i nie pozwalają nikomu tu wjeżdżać ani stąd wyjeżdżać. W radiu i w telewizji mówią o wirusie, ale ja wiem, że to nie żaden wirus. To Nefrytowy Dzwonek.

To był jego dźwięk.

Zaczynają spływać informacje, że w sąsiednich miastach dzieje się to samo.

Trzeba znaleźć źródło - to jedyny trop, jaki mam, żeby dotrzeć do dzwonka i być może, ale tylko być może, zakończyć ten cały koszmar.

Jestem wybrana... A przynajmniej tak powiedział Wielka Biblioteka.

Tylko ja mogę zniszczyć dzwonek.

Chociaż nie wiem, jak to zrobić.