Arsene Lupin. 813 - Maurice Leblanc

Kup ebooka

29.90 zł
24.82 zł (29,90 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

DRAMAT W WIELKIM HOTELU

I

Pan Kesselbach przystanął nagle w progu salonu, chwycił swego sekretarza za ramię i szepnął, pełen niepokoju:

– Panie Chapman, tu znowu ktoś był...

– Ależ, proszę pana – zaprzeczył sekretarz – przecież pan sam przed chwilą otworzył drzwi do przedpokoju, a kiedy jedliśmy w restauracji śniadanie, klucz najspokojniej leżał w pańskiej własnej kieszeni.

– Panie Chapman, tu znowu ktoś był – powtórzył pan Kesselbach.

I wskazał na torbę podróżną, leżącą na występie kominka.

– Widzi pan. Oto dowód. Ta torba była zamknięta, a teraz jest otwarta.

Chapman wciąż protestował.

– Czy jest pan zupełnie pewien, że ją pan zamknął? Zresztą są w niej tylko bezwartościowe drobiazgi, przybory toaletowe.

– Tylko dlatego, że przed wyjściem przezornie wyjąłem z niej portfel... gdyby nie to... Nie, mówię ci, Chapman, ktoś tu wszedł, kiedy byliśmy na śniadaniu.

W pokoju znajdował się aparat telefoniczny. Pan Kesselbach przyłożył słuchawkę do ucha.

– Halo!... Kesselbach... numer 415... tak, proszę, niech mnie pani połączy z prefekturą policji... wydział policji śledczej... mam pod ręką numer... zaraz... a! otóż to... numer 822-48... Czekam. Stoję przy aparacie.

Minutę później mówił znowu:

– Czy to numer 822-48? Chciałbym zamienić parę słów z panem Lenormandem, naczelnikiem policji śledczej. Mówi Kesselbach... Halo?... Ależ tak... pan naczelnik wie, o co chodzi. Telefonuję z jego upoważnienia. Ach, nie ma go?... A z kim mówię?... Inspektor Gourel? Był pan przecież wczoraj, w poniedziałek, 15 kwietnia, przy mojej rozmowie z panem Lenormandem... Pan sobie przypomina... Otóż, proszę pana, dzisiaj powtórzyło się to samo... ktoś zakradł się do apartamentu, który zajmuję... Gdyby pan zechciał przyjść od razu, może, zebrawszy poszlaki, zdołałby pan coś odkryć... Za godzinę albo za dwie? Dobrze, doskonale... Dziękuję. Niech pan tylko każe sobie wskazać apartament numer 415. Jeszcze raz dziękuję!

Przejazdem w Paryżu Rudolf Kesselbach, "król diamentowy", jak go nazywano, albo, jak brzmiał drugi jego przydomek, władca Kaplandii, arcymilioner, którego majątek obliczano na pół miliarda, zajmował od tygodnia na czwartym piętrze hotelu Palace apartament nr 415. Składał się on z trzech pokoi: dwa większe po prawej stronie, salon i pokój główny, wychodziły na główną ulicę, trzeci zaś, po lewej, oddany do dyspozycji sekretarza Chapmana, miał okna na ulicę Galileusza.

Za nim zarezerwowano pięć dalszych pokoi dla pani Kesselbach, która chwilowo przebywała w Monte Carlo i na wezwanie miała stamtąd wyjechać, by spotkać się z mężem.

Przez jakiś czas Rudolf Kesselbach z frasobliwą miną przechadzał się po pokoju. Był to mężczyzna wysoki, o rumianej twarzy, jeszcze młody; marzycielskie oczy, których jasny błękit przeświecał przez okulary w złotej oprawie, nadawały mu wyraz łagodnej nieśmiałości, kontrastującej z energicznym kwadratowym czołem i wystającą dolną szczęką.

Podszedł do okna. Okno było zamknięte. Zresztą w jaki sposób ktoś mógłby tędy wejść? Osobny balkon, biegnący wzdłuż tego apartamentu, kończył się po prawej stronie, a po lewej oddzielała go wysoka murowana przegroda od balkonu od strony ulicy Galileusza.

Przeszedł do swojego pokoju: ten pokój nie łączył się z sąsiednimi. Zajrzał do pokoju swojego sekretarza: drzwi, które prowadziły do apartamentu zarezerwowanego dla pani Kesselbach, były zamknięte, a zasuwa zasunięta.

– Nic z tego wszystkiego nie rozumiem, Chapman. Już parę razy zauważyłem tu rzeczy... rzeczy niezwykłe, sam przyznasz. Wczoraj ktoś ruszał moją laskę... Przedwczoraj na pewno dotykano moich papierów... A jednak jak to możliwe?

– To niemożliwe, proszę pana – zawołał Chapman, którego spokojna, uczciwa twarz nie zdradzała najlżejszych oznak niepokoju. – To tylko pańskie przypuszczenia, nic więcej... Nie ma pan żadnego dowodu... Same wrażenia... A zresztą, proszę! Przecież do tego apartamentu można się dostać jedynie przez przedpokój. Otóż w samym dniu przyjazdu kazał pan sobie dorobić specjalny klucz i tylko pański służący Edwards ma drugi taki sam. Czy pan mu ufa?

– I to jak! Od dziesięciu lat służy u mnie! Ale Edwards jada śniadanie równocześnie z nami, a to niedobrze. Odtąd będzie schodził dopiero, gdy my wrócimy.

Chapman lekko wzruszył ramionami. Doprawdy, władca Kaplandii dziwaczył! To były bezpodstawne obawy. Jakież niebezpieczeństwo może grozić w hotelu, zwłaszcza temu, kto ani przy sobie, ani na sobie nie nosi żadnych wartościowych przedmiotów ani żadnej znaczniejszej sumy?

Usłyszeli otwierające się drzwi przedpokoju. To wracał Edwards.

Pan Kesselbach zawołał go.

– Nie jesteś w liberii, Edwards? Mniejsza z tym! Nie spodziewam się dziś żadnej wizyty... chociaż owszem, ma tu być pan Gourel. Tymczasem zostań w przedpokoju i pilnuj drzwi. Mamy pilną robotę z panem Chapmanem.

Praca potrwała kilka minut; pan Kesselbach przeglądał pocztę, przeczytał kilka listów i dał sekretarzowi wskazówki, jak na nie odpowiedzieć. Nagle jednak Chapman, który z uniesionym piórem czekał na dalszy ciąg, spostrzegł, że pan Kesselbach myśli o czymś zupełnie innym.

Trzymał w palcach szpilkę, czarną szpilkę, zakrzywioną w kształt haczyka – i uważnie ją oglądał.

– Chapmanie – przemówił – widzisz, co ja tu znalazłem na stole? Oczywiście to coś znaczy, ta wygięta szpilka! To już dowód, to już coś, co przekonuje. Nie powiesz teraz, że nikt do tego salonu nie wchodził. Bo przecież ostatecznie ta szpilka nie weszła tu sama!

– Z pewnością nie – odpowiedział sekretarz. – Dostała się tu dzięki mnie.

– Jakże to?

– To szpilka, którą przypiąłem krawat. Wyciągnąłem ją wczoraj wieczorem, kiedy pan czytał, i machinalnie skręciłem ją w palcach.

Pan Kesselbach wstał mocno podrażniony, przeszedł parę kroków, wreszcie przystanął.

– Śmiejesz się zapewne, Chapmanie, i masz słuszność. Nie przeczę, jestem może trochę ekscentryczny... od czasu swojej ostatniej podróży do Kaplandii. Ale bo też... ot... ty nie wiesz, jaki nowy zwrot zaszedł w moim życiu... jaki olbrzymi zamiar... sprawa ogromnej wagi. Widzę to dopiero we mgle przyszłości... ale już się rysuje... a będzie to rzecz wielka... Ach! Nie możesz sobie wyobrazić... Pieniądz – drwię z niego... mam go dość... mam go za wiele. Ale to, to jest coś więcej – to potęga, siła, władza. Jeżeli rzeczywistość odpowie temu, co przeczuwam, będę już nie tylko władcą Kaplandii, ale władcą innych jeszcze królestw... Rudolf Kesselbach, syn kotlarza z Augsburga, stanie się równy tym, którzy dziś spoglądają na niego z góry. Przerośnie ich nawet o głowę. Tak, Chapmanie, przerośnie ich, bądź tego pewien. I odtąd...

Przerwał, spojrzał na Chapmana, jak gdyby żałował, że powiedział za wiele, a jednak w uniesieniu dokończył:

– Rozumiesz teraz przyczyny mojego niepokoju... W tym oto mózgu gnieździ się cenny pomysł, a może już ktoś się domyśla tego pomysłu... Szpiegują mnie, jestem pewien.

Odezwał się dzwonek.

– Telefon – rzekł Chapman.

– Czyżby to – szepnął Kesselbach – czyżby przypadkiem...

Ujął słuchawkę.

– Halo! Kto mówi? Pułkownik? Tak, tak, dobrze. Tak, to ja... Są nowiny? Doskonale... Halo?... A więc czekam na pana. Przyjdzie pan z jednym ze swoich ludzi? Doskonale. Halo?... Tak, nikt nam nie będzie przeszkadzał... Wydam odpowiednie polecenia... A więc to takie ważne?... Powtarzam panu, że nie wpuszczę nikogo. Mój sekretarz i mój służący będą pilnować drzwi i nikt nie wejdzie. Zna pan drogę, prawda? A więc niech pan nie traci ani chwili.

Odwiesił słuchawkę i odwrócił się w stronę pokoju.

– Chapmanie, przyjdzie dwóch panów. Edwards ich wprowadzi.

– Ależ... pan Gourel z policji...

– On przybędzie później – dopiero za godzinę. A zresztą, gdyby nawet – choćby się zeszli – nie szkodzi. Każ więc Edwardsowi zaraz zejść i uprzedzić w biurze. Nie ma mnie w domu dla nikogo, przyjmuję tylko tych dwóch panów, pułkownika z towarzyszem, i pana Gourela. Niech zapiszą nazwiska.

Chapman spełnił rozkaz. Wróciwszy, zastał pana Kesselbacha ważącego w ręku kopertę, a raczej małe etui z czarnej skóry, sądząc z pozoru, zapewne puste. Zdawał się wahać, jak gdyby nie wiedział, co ma z tym zrobić. Włożyć to do kieszeni czy schować gdzie indziej?

Wreszcie podszedł do kominka i wrzucił skórzaną kopertę do torby podróżnej.

– Dokończmy przeglądu korespondencji, Chapmanie. Mamy dziesięć minut czasu. Ach! List od pani Kesselbach. Dlaczegoż mi go wcześniej nie pokazałeś? Nie poznałeś pisma?

Nie ukrywał wzruszenia, z jakim dotykał tej ćwiartki papieru, którą jego żona miała w palcach, na której spoczywał jej wzrok i która niosła mu z oddali trochę jej woni, trochę jej tajemnych myśli.

Wciągnął zapach koperty i, odpieczętowawszy ją, czytał powoli, półgłośno, urywkami, tak że Chapman dosłyszał słowa:

– "Nieco zmęczona... nie wychodzę z pokoju... nudzę się... kiedyż będę mogła spotkać się z tobą?... Twój telegram przyjmę z radością..."

– Nadałeś telegram dziś rano, Chapmanie? No tak – to pani Kesselbach będzie tu jutro, w środę.

Wyglądał na wesołego i zadowolonego, jak gdyby ciężar interesów nagle zelżał, a wszelki niepokój go opuścił. Zacierał ręce i oddychał głęboko, jak człowiek silny, pewny powodzenia, jak człowiek szczęśliwy, który posiadł szczęście i czuje, że potrafi je obronić.

– Dzwonek. Chapmanie, dzwonią do przedpokoju. Idź, zobacz, kto to.

W tej chwili do pokoju wszedł Edwards i zameldował:

– Dwóch panów chce się z panem widzieć. To ci panowie...

– Wiem. Są tu, w przedpokoju?

– Tak, proszę pana.

– Zamknij na klucz drzwi od przedpokoju i nie otwieraj już nikomu... oprócz jednego pana Gourela z policji. A ty, Chapmanie, wprowadź tych panów i powiedz im, że chciałbym się najpierw widzieć z pułkownikiem, z samym pułkownikiem.

Edwards i Chapman wyszli, zamykając za sobą drzwi od salonu. Rudolf Kesselbach podszedł do okna i oparł czoło o szybę.

Pod nim na ulicy toczyły się równoległymi rzędami powozy i automobile. W jasnym wiosennym słońcu połyskiwały miedź i lakiery. Na drzewach zaczynała się rozwijać wątła zieleń, a pąki kasztanów rozchylały się drobnym, młodym liściem.

– Cóż, u licha, robi ten Chapman? – mruknął Kesselbach. – Cóż on tak długo rozprawia?...

Wziął ze stołu papierosa, zapalił go i kilka razy się zaciągnął. Nagle wydał lekki okrzyk. Obok niego stał mężczyzna, zupełnie mu obcy.

Cofnął się.

– Kim pan jest?

Mężczyzna – był to człowiek starannie, nawet elegancko ubrany, o czarnych włosach i wąsach i ostrym spojrzeniu – mężczyzna ten uśmiechnął się szyderczo.

– Kim jestem? To ja, pułkownik.

– Ależ nie, nie – ten, którego tak nazywam, który pisuje do mnie, podpisując się tak zgodnie z umową, to przecież nie pan!

– Ależ tak, tak... tamten to był tylko... Ale niech pan zważy, drogi panie, że to wszystko jest bez znaczenia. Grunt w tym, że ja to jestem ja. I przysięgam panu, że tak jest.

– Ależ, mój panie, jakie jest wreszcie pańskie imię?

– Na razie jestem... pułkownikiem.

Rosnący strach ogarniał Kesselbacha. Kim był ten człowiek? I czego tu chciał?

Zawołał:

– Chapmanie!

– Co panu przyszło do głowy, czemu pan woła? Czy moje towarzystwo panu nie wystarcza?

– Chapmanie! – powtórzył Kesselbach. – Chapmanie! Edwards!

– Chapmanie! Edwards! – powtórzył za nim nieznajomy. – Cóż wy tam robicie, moi przyjaciele? Wołają was.

– Panie, ja pana proszę, ja panu rozkazuję, niech mnie pan puści!

– Ależ, mój drogi panie, któż panu przeszkadza?

Usunął się grzecznie. Pan Kesselbach postąpił ku drzwiom, otworzył je i nagle rzucił się w tył. Przed tymi drzwiami stał drugi mężczyzna z rewolwerem w ręku.

Kesselbach bąknął:

– Edwards... Chap...

Nie dokończył. Ujrzał ich obu – i swego sekretarza, i swego lokaja – w kąciku przedpokoju, leżących obok siebie, skrępowanych, z zakneblowanymi ustami.

Kesselbach był odważny, pomimo swej niespokojnej, wrażliwej natury, a poczucie określonego niebezpieczeństwa nie tylko go nie przygnębiało, ale przeciwnie, dodawało mu sprężystości, dodawało mu energii.

Powoli, udając zdumienie i przestrach, cofnął się ku kominkowi i oparł o ścianę. Palcem szukał elektrycznego dzwonka. Znalazł go i długo naciskał guziczek.

– I cóż z tego? – zagadnął nieznajomy.

Nie odpowiadając, Kesselbach naciskał dalej.

– I cóż z tego? Pan myśli, że przyjdą, że cały hotel jest zaalarmowany tym, że pan naciska dzwonek?... Ależ, mój kochany panie, niechże się pan obróci i zobaczy, że drut jest przecięty!

Kesselbach odwrócił się żywo, jak gdyby chciał się przekonać, a tymczasem nagłym ruchem chwycił torbę, zanurzył w niej rękę, pochwycił rewolwer, wycelował w obcego i pociągnął za spust.

– Do kata! – rzekł tamten. – To pan nabija broń powietrzem i milczeniem?

Kurek podniósł się i opadł po raz drugi, i po raz trzeci. Nie było słychać wystrzału.

– Jeszcze trzy strzały, królu Kaplandii! Dopiero wtedy będę miał dość, gdy sześć kul utkwi w mojej skórze! Cóż to! Przestaje pan? Och, szkoda!

Chwycił krzesło, okręcił je, usiadł na nim okrakiem i, wskazując ręką fotel, przemówił:

– Mój drogi panie, niechże pan łaskawie usiądzie i czuje się jak u siebie w domu! Może papierosa?... Co do mnie, dziękuję... wolę cygaro.

Pudełko z cygarami stało na stole. Wybrał sobie jedno – jasne, zgrabnie skręcone – zapalił je i ukłonił się.

– Dziękuję panu. Doskonałe cygaro!... A teraz pomówimy, pozwoli pan?

Rudolf Kesselbach słuchał zdumiony. Cóż to była za dziwna osobistość? Widząc go jednak tak spokojnym i rozmownym, po trosze się uspokajał i zaczynał przypuszczać, że sytuacja może się rozwiązać bez brutalnej przemocy.

Wyjął z kieszeni portfel, otworzył go, pokazał imponującą paczkę banknotów i zapytał:

– Ile trzeba?

Tamten rzucił na niego zdziwione spojrzenie, jakby nie rozumiał, o co chodzi. Dopiero po chwili zawołał:

– Marco!

Pojawił się człowiek z rewolwerem w ręku.

– Marco, ten pan jest tak uprzejmy, że chce ci ofiarować tych kilka papierków dla twojej miłej. Przyjmij je, Marco.

Trzymając rewolwer w prawej ręce, Marco wyciągnął lewą, wziął banknoty i wyszedł.

– Skoro załatwiliśmy tę sprawę zgodnie z pańskim życzeniem, przejdźmy do celu moich odwiedzin. Będę mówił krótko i wyraźnie. Potrzeba mi dwóch rzeczy. Po pierwsze, małej czarnej skórzanej koperty, którą pan zwykle nosi przy sobie. Po drugie, hebanowej kasetki, która jeszcze wczoraj znajdowała się w tej oto torbie podróżnej. A więc po kolei. Skórzana koperta?

– Spalona.

Nieznajomy ściągnął brwi. Może zamajaczyły mu w myśli owe dawne, dobre czasy, gdy znano środki, które umiały zmusić do mówienia tych, którzy chcieli milczeć.

– Dobrze. Wkrótce się przekonamy. A hebanowa kasetka?

– Spalona.

– A, ty poczciwcze, drwisz sobie ze mnie! – zagrzmiał.

Szarpnął go za ramię twardą, bezlitosną ręką.

– Wczoraj, Rudolfie Kesselbach, wczoraj wchodziłeś do banku Crédit Lyonnais na boulevard des Italiens, ukrywając pod płaszczem pakiecik. Wynająłeś schowek... Mówię dokładniej: schowek numer 16, rząd 9. Podpisawszy i zapłaciwszy, zszedłeś do podziemi, a gdy wróciłeś, nie miałeś już przy sobie tego pakieciku. Czy to się zgadza?

– Najzupełniej.

– A zatem kasetka i koperta są w banku Crédit Lyonnais.

– Nie.

– Daj mi klucz od swojego schowka.

– Nie dam!

– Marco!

Wezwany nadbiegł.

– Zabierz się do niego, Marco. Poczwórny węzeł.

Rudolf Kesselbach nie zdążył spróbować obrony, a już poczuł się skrępowany siecią sznurów; sznury te boleśnie wrzynały mu się w ciało, gdy tylko próbował się od nich uwolnić. Ręce związano mu za plecami, tułów przytwierdzono do fotela, a nogi zbandażowano jak nogi mumii.

– Przeszukaj go, Marco.

Marco zaczął przeszukiwać. Dwie minuty później wręczył swemu panu mały, płaski, niklowany kluczyk, oznaczony numerami 16 i 9.

– Doskonale. A skórzanej kopertki nie ma?

– Nie, panie.

– Jest w schowku. Panie Kesselbach, proszę mi powiedzieć tajemne litery, które otwierają zamek.

– Nie powiem.

– Odmawia pan?

– Odmawiam.

– Marco!

– Co pan każe?

– Przyłóż lufę rewolweru do skroni tego pana.

– Już!

– Połóż palec na cynglu.

– Tak.

– No, a teraz, mój stary, namyśliłeś się już i raczysz odpowiedzieć?

– Nie.

– Masz dziesięć sekund, ani chwili więcej. Marco!

– Co pan każe?

– Gdy upłynie dziesięć sekund, strzelisz panu w łeb.

– Do usług.

– No, panie Kesselbach, liczę... Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć...

Rudolf Kesselbach dał znak.

– Będziesz mówił?

– Tak.

– Ostatni raz pytam. A więc na jaki wyraz, na jakie litery zamyka się zamek?

– Dolor.

– Dolor... Pani Kesselbach ma bodaj na imię Dolores? O, ty kochany... Marco, zrobisz tak, jak się umówiliśmy... tylko się nie pomyl, pamiętaj. Powtórzę jeszcze raz... Odszukasz Hieronima w biurze omnibusów, oddasz mu klucz i powiesz hasło: Dolor. Pójdziecie obaj do Crédit Lyonnais. Hieronim wejdzie sam, podpisze się w rejestrze tożsamości, zejdzie do podziemi i zabierze wszystko, co się znajduje w żelaznej szafie. Dobrze rozumiesz?

– Tak, panie. Ale gdyby tak żelazna szafa nie chciała się otworzyć i gdyby to słowo "Dolor"...

– Cicho bądź, Marco. Po wyjściu z Crédit Lyonnais pożegnasz Hieronima, pójdziesz do siebie i zatelefonujesz do mnie z wiadomością o wyniku waszych działań. Gdyby przypadkiem żelazna szafa nie chciała się otworzyć na słowo "Dolor", my tutaj, mój przyjaciel Rudolf Kesselbach i ja, rozprawimy się... ostatecznie. Kesselbach, czy jesteś pewien, że się nie pomyliłeś?

– Tak jest.

– Bo może ty liczysz na udaremnienie poszukiwań. Zobaczymy. Idź, Marco.

– A pan?

– Ja tu zostaję. Och, nie bój się. Prawda, Kesselbach? Kazałeś nikogo nie przyjmować? Nie spodziewasz się nikogo?

– Nikogo!

– Do licha! Coś nader skwapliwie mi odpowiadasz. Może chciałeś tylko zyskać na czasie? W takim razie ja, jak jakiś głupiec, wpadłbym w pułapkę...

Zastanowił się, spojrzał na swego więźnia i orzekł:

– Nie, to niemożliwe... nikt nam nie przeszkodzi...

Zaledwie skończył mówić, gdy w przedpokoju zadźwięczał dzwonek.

Gwałtownym ruchem zatkał ręką usta Kesselbacha.

– Ach, ty stary lisie, to ty na kogoś czekałeś!...

Oczy więźnia błyszczały nadzieją. Słychać było coś jakby śmiech zza duszącej go ręki.

Nieznajomy zatrząsł się z wściekłości.

– Milcz... bo cię uduszę. Marco, zaknebluj mu usta. Tylko prędko... Dobrze.

Dzwonek odezwał się znowu. Zawołał, jak gdyby mówił w imieniu Kesselbacha i jak gdyby Edwards tam był:

– Otwórzże, Edwards!

Następnie cichutko przeszedł do przedpokoju i szepnął, wskazując na sekretarza i na lokaja:

– Marco, pomóż mi przesunąć tych do pokoju... tam... tak, żeby ich nie można było zobaczyć.

Dźwignął sekretarza, Marco podniósł służącego.

– Tak, a teraz wracaj do salonu.

Poszedł za nim i zaraz też, wróciwszy do przedpokoju, odezwał się głośno, tonem zdziwienia:

– Ależ służącego pańskiego tu nie ma, panie Kesselbach... Nie... Niechże się pan nie trudzi, niech pan kończy list... Idę, rozmówię się...

I spokojnie otworzył drzwi wejściowe.

– Pan Kesselbach tu mieszka?

Przed nim stał jakiś olbrzym o szerokiej, uśmiechniętej twarzy i żywych oczach; przestępował z nogi na nogę, miętosząc w ręku kapelusz.

Odpowiedział:

– I owszem... to tu. Kogo mam zameldować?

– Pan Kesselbach telefonował. Oczekuje mnie.

– Ach, to pan!... Zaraz uprzedzę... Niech pan będzie łaskaw poczekać chwilę... Pan Kesselbach zaraz pana przyjmie.

Był tak zuchwały, że zostawił gościa na progu przedpokoju, w miejscu, skąd przez otwarte drzwi można było widzieć część salonu. I powoli, nawet się nie obejrzawszy, wrócił do salonu, a podszedłszy do wspólnika, który pilnował Kesselbacha, szepnął mu:

– Jesteśmy zgubieni. To Gourel z policji śledczej... Dobądź noża...

Chwycił go za ramię.

– Nie. Jeszcze nie... Mam pomysł. Ale na Boga, Marco, zrozum mnie dobrze i odpowiadaj mi z sensem. Mów, jak gdybyś był Kesselbachem... Mów, Marco, jakbyś nim był.

Mówił z tak zimną krwią i tak rozkazująco, że Marco bez dalszych wyjaśnień zrozumiał, że ma odegrać rolę Kesselbacha. Przemówił tak, by go usłyszano:

– Wytłumacz mnie, mój drogi. Powiedz panu Gourelowi, że bardzo mi przykro, ale mam nadmiar roboty... Przyjmę go jutro o dziewiątej... tak, punktualnie o dziewiątej rano.

– Dobrze – szepnął drugi. – Nie ruszaj się teraz.

Wrócił do przedpokoju. Gourel tam czekał. Zwrócił się do niego:

– Pan Kesselbach bardzo przeprasza. Kończy ważną pracę. Czy byłby pan łaskaw przyjść jutro o dziewiątej rano?

Gourel wydawał się zdziwiony i lekko zaniepokojony. Milczał. Ręka tamtego, zanurzona w kieszeni, ściskała rękojeść noża. Jeden dwuznaczny ruch, a uderzy...

Wreszcie Gourel przemówił:

– Dobrze... więc jutro o dziewiątej rano... ale jednak... A zatem jutro o dziewiątej. Stawię się.

I włożywszy kapelusz, oddalił się korytarzami hotelu.

W salonie Marco wybuchnął śmiechem.

– A to kapitalne, panie! A toś go pan zażył!

– Zbieraj się, Marco, idź za nim. Jeżeli wyjdzie z hotelu, zostaw go, odszukaj Hieronima przy omnibusach, tak jak było umówione... i telefonuj.

Marco pospiesznie wyszedł.

Wtedy nieznajomy chwycił karafkę stojącą na kominku, nalał sobie szklankę wody, wypił ją duszkiem, zwilżył chustkę do nosa, otarł nią spocone czoło, wreszcie usiadł obok swego więźnia i przemówił z udaną grzecznością:

– Trzeba jednak, panie Kesselbach, żebym się panu przedstawił!

I wyciągając z kieszeni kartę wizytową, oznajmił:

– Ars?ne Lupin, dżentelmen-włamywacz.

II

Zdawało się, że nazwisko sławnego awanturnika zrobiło na Kesselbachu jak najlepsze wrażenie. Nie uszło to uwagi Lupina, który zawołał:

– Ach, ach, kochany panie, odetchnął pan? Ars?ne Lupin to włamywacz delikatny... nie lubi rozlewać krwi; lubi tylko przywłaszczać sobie cudzą własność... to niewinny grzech, nieprawdaż? I mówi pan sobie, że on nie zechce brać na sumienie niepotrzebnego morderstwa? Zgoda... W tym jednak pytanie, czy zgładzenie pana ze świata okaże się niepotrzebne? W tej chwili przysięgam panu, że nie żartuję. Do dzieła więc, mój panie!

Przysunął swoje krzesło do fotela, wyjął knebel z ust więźnia i zaczął jasno i wyraźnie:

– Panie Kesselbach, w sam dzień przyjazdu do Paryża nawiązałeś kontakt z niejakim Barbareuse'em, dyrektorem agencji tajnych wywiadów, a ponieważ działałeś bez wiedzy swego sekretarza Chapmana, ów Barbareuse, ilekroć porozumiewał się z tobą listownie lub telefonicznie, nazywał się "pułkownikiem". Muszę ci powiedzieć, że Barbareuse jest najuczciwszym człowiekiem na świecie. Mam jednak wśród jego urzędników jednego z moich dobrych przyjaciół. W ten sposób dowiedziałem się, dlaczego kontaktujesz się z Barbareuse'em... i to skłoniło mnie, by bliżej zająć się twoją osobą; dlatego też za pomocą dorobionego klucza złożyłem kilka wizyt w twoim mieszkaniu; podczas tych wizyt nie znalazłem jednak tego, czego szukałem.

Zniżył głos i, patrząc w oczy swemu więźniowi, badając jego wzrok i zgłębiając w nim najskrytszą myśl, mówił:

– Panie Kesselbach, polecił pan owemu Barbareuse odszukać w rynsztokach Paryża człowieka, który nazywał się czy nazywa Piotr Leduc, a którego rysopis jest mniej więcej taki: wzrost – metr siedemdziesiąt pięć, blondyn z wąsami. Znak szczególny: wskutek skaleczenia obcięty koniec małego palca u lewej ręki. Oprócz tego na prawym policzku ma nieznaczną bliznę. Zdaje się pan przywiązywać do odnalezienia tego człowieka niezmierną wagę, jak gdyby miały z tego wyniknąć dla pana ogromne korzyści. Kim jest ten człowiek?

– Nie wiem.

Odpowiedź brzmiała stanowczo, kategorycznie. Czy wiedział, czy nie wiedział? Wszystko jedno. Dość, że widocznie postanowił nie mówić.

– Przypuśćmy. Ale zna pan więcej szczegółów niż tylko te, które przekazał pan owemu Barbareuse?

– Nic nie wiem.

– Kłamiesz, mój panie Kesselbach. Dwa razy przy Barbareuse zaglądałeś do papierów zamkniętych w skórzanej kopercie.

– W istocie.

– A gdzież ta koperta?

– Spalona.

Lupin zatrząsł się z wściekłości. Widocznie myśl o torturach i o ich skuteczności znów zabłysła mu w głowie.

– Spalona?... Ale kasetka... przyznaj się, przyznaj, że ona jest w Crédit Lyonnais?

– Tak jest.

– I co zawiera?

– Dwieście najpiękniejszych brylantów z mojego prywatnego zbioru.

Ta wiadomość wyraźnie spodobała się rycerzowi fortuny.

– Ach! Ach! Dwieście najpiękniejszych brylantów! Ależ to majątek... Uśmiechasz się... Dla ciebie to drobnostka... i twoja tajemnica więcej jest dla ciebie warta... Tak, dla ciebie... ale dla mnie?

Wziął cygaro, zapalił zapałkę, którą machinalnie zgasił, i stał przez chwilę zamyślony, nieruchomy.

Minuty upływały.

Zaczął się śmiać.

– Spodziewasz się zapewne, że wyprawa się nie uda i że oni nie otworzą schowka? Być może... być może! Ale wtedy ty mi zapłacisz za moją fatygę. Nie przyszedłem tu tylko po to, by oglądać cię w tym fotelu... Brylanty, skoro są... jeżeli nie, skórzana koperta... Tak wygląda sprawa.

Spojrzał na zegarek.

– Pół godziny!... Los każe czekać... Ale nie ciesz się, panie Kesselbach, słowo uczciwego człowieka, że ja stąd nie odejdę z pustymi rękami... Nareszcie!

Odezwał się dzwonek telefonu. Lupin żwawo pochwycił słuchawkę i, zmieniając głos, naśladując chłodny ton swego więźnia, przemówił:

– Tak, to ja, Rudolf Kesselbach... Dobrze, proszę pani, proszę mnie połączyć... Czy to ty, Marco? Doskonale... Więc poszło dobrze?... No, to się cieszę... Nie zahaczyłeś się?... Gratuluję ci, mój drogi... Więc coście tam znaleźli? Hebanową kasetkę?... Nic poza tym, żadnego pisma?... No, no! A w kasetce?... Piękne są te brylanty?... Doskonale... doskonale... Zaraz, czekaj... niech się zastanowię... Wszystko to, jeśli mam ci powiedzieć, co o tym myślę... Zaczekaj, nie odchodź... zostań przy telefonie...

Odwrócił się.

– Panie Kesselbach, czy zależy ci na tych brylantach?

– Zależy mi.

– Odkupiłbyś je ode mnie?

– Może być.

– Za ile? Za pół miliona?

– Za pół miliona? Niech będzie.

– Tylko że... w tym sęk... Jak ma się odbyć wymiana? Za pomocą czeku? Nie, zasypałbyś mnie... albo ja bym ciebie zasypał... Posłuchaj. Pojutrze idź do Crédit Lyonnais, weź swoje pół miliona w banknotach i spaceruj w lasku koło Auteuil... ja będę miał przy sobie brylanty... w torebce, tak wygodniej... kasetka jest zbyt widoczna...

Kesselbach drgnął.

– Nie... nie... kasetka... ja chcę mieć wszystko!...

– Ha, ha! – Lupin wybuchnął śmiechem. – Wpadłeś w pułapkę, mój panie... Z brylantów nic sobie nie robisz, można mieć inne na ich miejsce... Ale o kasetkę chodzi ci jak o własną skórę!... A więc dobrze, będziesz miał swoją kasetkę... masz na to moje słowo... odbierzesz ją jutro rano pocztą!

Wrócił do telefonu.

– Marco, czy masz przed oczami to pudełko? Co w nim jest tak szczególnego?... Heban inkrustowany kością słoniową... znam, znam... japoński styl z faubourg Saint-Antoine... Żadnych znaków? Mała okrągła etykietka z niebieską obwódką i z liczbą... tak, znak kupiecki... bez znaczenia. A dno pudełka – czy grube?... Nie bardzo?... A więc nie ma podwójnego dna... Słuchaj no, Marco, zbadaj dobrze kościane inkrustacje na wierzchu, albo raczej nie, raczej samo wieko.

Uniósł się radośnie.

– Tak, wieczko! To, to, Marco! Kesselbach mrugnął... zarumienił się!... Ach, mój stary poczciwcze, to ty nie widziałeś, że wywodzę cię w pole? Co za niezgrabna i niedomyślna osoba!

Znów zwrócił się do telefonu.

– No i co tam masz dalej? Lusterko po wewnętrznej stronie?... Czy przesuwane? Czy w ramce?... Nie... A więc stłucz je... Ależ tak, mówię ci, stłucz je... To lusterko nie ma racji bytu... zostało wprawione później.

Zniecierpliwił się.

– Ależ, głupcze, nie mieszaj się do tego, co do ciebie nie należy... Słuchaj!...

Z uchem przy muszli musiał usłyszeć, co robi Marco, bo nagle zawołał triumfalnie:

– Czy nie mówiłem, panie Kesselbach, że połów się uda?... Halo! Czy już... więc co?! List?! Zwycięstwo! Wszystkie brylanty i tajemnica poczciwca!

Zdjął drugą słuchawkę, starannie przyłożył obydwie do uszu i mówił dalej:

– Czytaj, Marco, czytaj pomaleńku. Najpierw to, co jest na kopercie... Dobrze... a teraz czytaj głośno.

Powtarzał słyszane słowa:

– "Kopia listu zamkniętego w czarnej skórzanej kopercie".

– No, dalej. Rozedrzyj kopertę, Marco. Pan pozwala, panie Kesselbach? To nie jest całkiem w porządku, ale cóż robić?... Zaczynaj, Marco. Pan Kesselbach cię upoważnia. Już? A więc czytaj.

Słuchał, aż wreszcie roześmiał się kwaśno.

– Masz ci! To nic aż tak olśniewającego. Powtórzę więc. Zwykły arkusik papieru, złożony we czworo, zagięcia zupełnie świeże... Dobrze... W górze po prawej stronie ćwiartki słowa: metr 75 cm, mały palec u lewej ręki obcięty itd. Tak, to rysopis tego jegomościa Piotra Leduka. Pismo Kesselbacha, nieprawdaż?... A w środku ćwiartki ten wyraz wielkimi drukowanymi literami:

A P O O N.

– Marco, mój mały, zostaw no papier w spokoju, nie ruszaj kasetki ani brylantów... Za dziesięć minut skończę tutaj z moim poczciwcem. Za dwadzieścia minut będę z tobą. Ale, ale... czy odesłałeś mi samochód? To doskonale. Do widzenia.

Odwiesił słuchawkę, przeszedł do przedpokoju, potem do pokoju, sprawdził, czy sekretarz i służący nie rozluźnili więzów, a zarazem czy zakneblowanie nie grozi im uduszeniem – i wrócił do swego więźnia.

Wyraz jego twarzy był stanowczy, nieubłagany.

– Tu nie ma śmiechu, panie Kesselbach. Jeżeli nie zechcesz mówić, będzie z tobą źle. Cóż więc postanawiasz?

– W jakiej sprawie?

– Tylko proszę, bez żartów. Mów, co wiesz.

– Ja nic nie wiem.

– Kłamiesz. Co znaczy to słowo: APOON?

– Gdybym wiedział, nie zapisywałbym tego.

– Być może. Ale do kogo, do czego ono się odnosi? Z czego to przepisałeś? Skąd wziąłeś to słowo?

Kesselbach milczał.

Lupin znowu podjął nerwowo, urywanie:

– Słuchaj, Kesselbach, zrobię ci propozycję: choć jesteś takim wielkim, bogatym panem, nie ma między nami aż tak wielkiej różnicy. Syn kotlarza z Augsburga i król włamywaczy mogą zawrzeć ze sobą układ i żadnemu z nich to nie ubliży. Ja kradnę w mieszkaniach, ty kradniesz na giełdzie. Jeden wart drugiego. A więc słuchaj, panie Kesselbach. Wejdźmy w spółkę, jeśli chodzi o tę sprawę. Ja potrzebuję ciebie, ponieważ nic o niej nie wiem. Ty potrzebujesz mnie, ponieważ sam sobie nie dasz rady. Barbareuse to głupiec. A ja jestem Lupin. Cóż, zgoda?

Milczenie. Lupin nalegał, a głos mu drżał.

– Odpowiadaj, panie Kesselbach, zgadzasz się? Jeżeli tak, w ciągu czterdziestu ośmiu godzin odnajdę ci go, twojego Leduka. Bo o niego ci chodzi, co? Otóż w tym sprawa. Odpowiadajże! Co to za osobistość? Dlaczego go szukasz? Co o nim wiesz?

Uspokoił się nagle, położył rękę na ramieniu Niemca i sucho rzucił pytanie:

– Jedno słowo. Tak czy nie?

– Nie.

Wyciągnął z kieszonki Kesselbacha wspaniały złoty chronometr i położył go na kolanach więźnia. Odpiął mu kamizelkę, rozsunął koszulę i, chwyciwszy stalowy sztylet o rączce inkrustowanej złotem, który leżał na stole, przytknął jego koniec do miejsca, gdzie pod obnażoną skórą widać było uderzenia serca.

– Po raz ostatni?

– Nie.

– Panie Kesselbach, jest za osiem minut trzecia. Jeżeli w ciągu ośmiu minut nie dasz mi odpowiedzi, umrzesz.

***

Nazajutrz rano, punktualnie o wyznaczonej mu godzinie, inspektor Gourel stawił się w hotelu.

Nie zatrzymując się i omijając windę, poszedł schodami. Na czwartym piętrze skręcił w prawo, przeszedł korytarzem i zadzwonił do drzwi z numerem 415.

Nie było słychać żadnego ruchu. Zadzwonił ponownie. Po kilku kolejnych daremnych próbach udał się do biura na tym piętrze. Zastał tam zarządcę.

– Przyszedłem do pana Kesselbacha. Dzwoniłem z dziesięć razy.

– Pan Kesselbach nie nocował u siebie. Nie widzieliśmy go od wczorajszego popołudnia.

– A jego służący? Jego sekretarz?

– Ich także nie widzieliśmy.

– Więc i oni mieliby nie nocować w hotelu?

– Prawdopodobnie.

– Prawdopodobnie! Ależ panowie powinniście wiedzieć na pewno.

– Dlaczego? Pan Kesselbach nie jest hotelowym gościem, mieszka u siebie, we własnym, osobnym apartamencie. My mu nie usługujemy, tylko jego własny służący, i nie wiemy, co się u niego dzieje.

– W istocie... w istocie...

Gourel był w kłopocie. Przyszedł z wyraźnym rozkazem, ze zleceniem ściśle określonym, w obrębie którego jego inteligencja potrafiła się obracać. Poza tymi granicami nie bardzo wiedział, co powinien zrobić.

– Gdyby tak szef tu był... – mruknął – gdyby szef tu był...

Pokazał swoją kartę i wymienił tytuły. A potem na wszelki wypadek zapytał:

– Więc nie widzieliście, jak wracali?

– Nie.

– Ale widzieliście, że wychodzili?

– Tego też nie.

– W takim razie skądże możecie wiedzieć, że wyszli?

– Od pewnego pana, który wczoraj po południu był pod 415.

– To był pan z ciemnym wąsem?

– Tak. Spotkałem go, gdy wychodził około trzeciej. Powiedział mi: "Osoby mieszkające pod 415 właśnie wyszły. Pan Kesselbach będzie dziś nocował w Wersalu, w hotelu Réservoir, i tam panowie możecie mu posłać jego korespondencję".

– Ale kim był ten pan? I z jakiego tytułu właśnie on to mówił?

– Tego nie wiem.

Gourel zaniepokoił się. Wszystko to wydawało mu się dziwaczne.

– Czy ma pan klucz?

– Nie. Pan Kesselbach kazał dorobić osobne klucze.

– Chodźmy zobaczyć.

Gourel znowu zaczął wściekle dzwonić. Cisza. Już miał odejść, gdy nagle pochylił się i żywo przytknął ucho do dziurki od klucza.

– Proszę posłuchać... zdawałoby się... ależ tak... to wyraźne. Jęki... jakby się ktoś skarżył...

Potężną pięścią uderzył w drzwi.

– Ależ, mój panie, pan nie ma prawa...

– Ja nie mam prawa!

Bił z całej siły, jednak na próżno; w końcu przestał.

– Prędko! Prędko! Sprowadzić ślusarza!

Jeden z hotelowych garsonów pobiegł. Gourel kręcił się niespokojny, niezdecydowany, hałaśliwy. Służba z innych pięter zbierała się w gromadki. Nadchodzili panowie z biura i z dyrekcji hotelu. Gourel zawołał:

– Czy nie można się dostać przez przyległe pokoje? Przecież łączą się z tym apartamentem!

– Tak, ale drzwi łączące są zawsze z obu stron zamknięte na zasuwy.

– W takim razie telefonuję do szefa – oświadczył Gourel, który najwidoczniej poza tym nie widział żadnej drogi ratunku.

– I do komisariatu – zauważył ktoś.

– Owszem, jeżeli panu na tym zależy – odpowiedział tonem jegomościa, którego nic to nie obchodzi.

Gdy wrócił od telefonu, ślusarz kończył dobierać klucze. Ostatni otworzył zamek. Gourel pośpiesznie wszedł do środka.

Od razu pobiegł tam, skąd dochodziły jęki, i potknął się o ciała sekretarza Chapmana i służącego Edwardsa. Jednemu z nich, Chapmanowi, udało się cierpliwym wysiłkiem nieco rozluźnić knebel i teraz głucho stękał. Drugi zdawał się spać.

Rozwiązano ich. Ale Gourel się niepokoił.

– A pan Kesselbach?

Przeszedł do salonu. Pan Kesselbach siedział przy stole w fotelu, przywiązany do oparcia. Głowa zwisała mu na piersi.

– Widocznie zemdlał – rzekł Gourel, zbliżając się do niego. – Starał się oswobodzić i to go wyczerpało.

Szybko przeciął sznury, które krępowały ramiona. Tułów całym ciężarem przechylił się do przodu. Gourel objął go oburącz i nagle cofnął się z okrzykiem przestrachu.

– Ależ on nie żyje! Nie czujecie? Ręce zimne jak lód. A spójrzcie na jego oczy!

Ktoś rzucił domysł:

– Najpewniej apopleksja... albo tętniak.

– W istocie, nie ma śladu rany. To śmierć naturalna.

Ułożono trupa na kanapie i zdjęto z niego ubranie.

Na białej koszuli ujrzano czerwone plamy; odgarnąwszy koszulę, znaleziono na piersi, w okolicy serca, drobną ciętą rankę, wokół której zakrzepło trochę krwi.

Do koszuli zaś przypięta była wizytówka.

Gourel nachylił się. Była to wizytówka Ars?ne'a Lupina, również cała umazana krwią.

Wobec tego Gourel wyprostował się, pełen powagi, rozkazujący.

– Zbrodnia!... Ars?ne Lupin!... Wychodźcie stąd. Niech wszyscy wyjdą! Niech nikt nie zostaje w tym salonie ani w pokoju... Proszę wyprowadzić tamtych dwóch panów i umieścić ich gdzie indziej! Wyjdźcie państwo wszyscy – proszę niczego nie dotykać. Mój zwierzchnik przyjdzie!

III

Ars?ne Lupin!

Gourel powtórzył te dwa fatalne słowa z miną wprost skamieniałą. Brzmiały mu w uszach jak dzwon na trwogę. Ars?ne Lupin! Wielki, straszny Ars?ne Lupin! "Król-bandyta! Arcyrabuś". Czy to możliwe?

– Ależ nie, nie – szepnął – to niemożliwe, przecież on nie żyje!

Tylko że... czy on naprawdę nie żyje?

Ars?ne Lupin!

Stojąc przy zwłokach zamordowanego, ogłupiały, ogłuszony, obracał wizytówkę w ręku z pewną obawą, jak gdyby otrzymał wyzwanie od widma. Co robić? Działać? Zaczynać walkę własnymi siłami? Nie, nie. Lepiej nie działać... Nie uniknie błędów, jeśli przyjmie wyzwanie takiego przeciwnika. A zresztą – czyż nie przyjdzie szef?

Szef przyjdzie! Cała psychologia Gourela zamykała się w tym krótkim zdaniu. Zręczny i wytrwały, pełen odwagi i doświadczenia, herkulesowej siły, był jednym z tych, którzy nie idą naprzód, jeśli ich ktoś nie popchnie, i nie wykonają porządnej roboty inaczej niż pod nakazem.

O ileż jeszcze wzmógł się ten brak inicjatywy, odkąd pan Lenormand zajął miejsce pana Dudouisa w policji śledczej! To był prawdziwy szef, ten pan Lenormand! Z nim wiadomo było, że idzie się dobrą drogą! Do tego stopnia było się tego pewnym, że Gourel zatrzymywał się, ilekroć szef nie dodał mu swego impulsu.

Ale szef miał przyjść. Gourel z zegarkiem w ręku obliczał dokładną godzinę jego przybycia. Oby go tylko nie uprzedził komisarz policji albo sędzia śledczy, zapewne już wyznaczony, lub lekarz sądowy; ci gotowi wyciągnąć nieuzasadnione wnioski, zanim szef zdąży ogarnąć umysłem zasadnicze punkty sprawy!

– I cóż, Gourel, nad czym dumasz?

– Szef!

Pan Lenormand był człowiekiem jeszcze młodym, jeśli sądzić po wyrazie twarzy i po blasku oczu za okularami w srebrnej oprawie; wydawał się jednak starcem, gdy patrzyło się na jego zgarbione plecy, na suchą, pożółkłą jak wosk cerę, na siwiejącą brodę i włosy oraz cały złamany, chwiejny, chorobliwy wygląd.

Spędził uciążliwe życie w koloniach jako komisarz rządowy na najniebezpieczniejszych placówkach. Nabawił się tam febry, zdobył niezłomną energię mimo fizycznej wątłości i przyzwyczajenie do samotności; nauczył się mówić mało, działać w milczeniu, unikać ludzi. I nagle, w wieku około pięćdziesięciu pięciu lat, w następstwie głośnej sprawy trzech Hiszpanów z Biskry, doczekał się wielkiego, słusznie zasłużonego rozgłosu.

Wtedy wynagrodzono mu dotychczasową niesprawiedliwość: wezwano go do Bordeaux, następnie otrzymał stanowisko zastępcy naczelnika w Paryżu, wreszcie po śmierci pana Dudouisa został naczelnikiem policji śledczej. Na każdym z tych stanowisk wykazał się tak ciekawą pomysłowością w metodach, taką umiejętnością, zaletami tak nowymi, tak oryginalnymi, a zwłaszcza osiągnął tak świetne rezultaty w prowadzeniu kilku ostatnich głośnych spraw, które rozpalały opinię publiczną, że jego nazwisko zestawiano z nazwiskami najsławniejszych policjantów.

Co do Gourela, ten się ani nie wahał. Ulubieniec szefa, który lubił go za prostotę i bierne posłuszeństwo, stawiał obecnego szefa ponad wszystkich. Było to dla niego bożyszcze – samo bóstwo, które nigdy się nie myli.

Pan Lenormand wydawał się tego dnia jeszcze bardziej zmęczony niż zwykle. Usiadł znużonym ruchem, rozsunął poły surduta – starego surduta, słynnego z niemodnego kroju i zielonooliwkowego koloru – rozwiązał na szyi fularową chustkę, nie mniej słynny brązowy fular, oparł się oburącz na lasce i szepnął:

– Mów!

Gourel opowiedział pokrótce wszystko, co widział, i wszystko, czego się dowiedział, zgodnie ze zwyczajem wpojonym mu przez szefa.

Gdy jednak pokazał wizytówkę Lupina, pan Lenormand zadrżał.

– Lupin! – zawołał.

– Tak, Lupin – oto znów wypłynął... ta bestia!

– Tym lepiej, tym lepiej – mruknął pan Lenormand po chwili zastanowienia.

– Oczywiście, tym lepiej – powtórzył Gourel, lubił bowiem objaśniać rzadkie słowa zwierzchnika, któremu zarzucał tylko to jedno, że był zbyt małomówny. – Tym lepiej, bo będzie pan mógł nareszcie zmierzyć się z godnym siebie przeciwnikiem. I Lupin znajdzie pogromcę... Lupin...

– Szukaj – wpadł mu w słowo pan Lenormand.

Brzmiało to jak rozkaz myśliwego dany wyżłowi. I rzeczywiście Gourel, niczym dobry pies – żywy, inteligentny, dociekliwy – prowadził poszukiwania na oczach swego pana. Pan Lenormand końcem laski wskazywał mu to jakiś kąt, to jakiś fotel, jakby pokazywał krzak lub kępę trawy – a Gourel przetrząsał krzak czy też kępę z drobiazgową sumiennością.

– Nie ma nic – oświadczył w końcu.

– Nic dla ciebie – mruknął pan Lenormand.

– To właśnie chciałem powiedzieć... Ja wiem, że do pana same rzeczy mówią jak ludzie, jak prawdziwi świadkowie. Mimo to jest to bądź co bądź zbrodnia, którą należy zapisać na konto pana Lupina.

– Pierwsza – zauważył pan Lenormand.

– Pierwsza, to prawda... Ale to było nieuniknione. Kto prowadzi takie życie, ten prędzej czy później bywa zmuszony do zbrodni, choćby przez same okoliczności. Pan Kesselbach zapewne się bronił...

– Nie, gdyż był przywiązany.

– To prawda – przyznał zmieszany Gourel – i to jest nawet wielce ciekawe... Dlaczego zabijać przeciwnika, który właściwie już nie istnieje? Ale mniejsza z tym; gdybym go wczoraj chwycił za kołnierz, gdy stałem z nim twarzą w twarz na progu przedpokoju...

Pan Lenormand wyszedł na balkon, następnie obejrzał pokój pana Kesselbacha po prawej stronie i zbadał zamki okien i drzwi.

– Okna obu tych pokoi były zamknięte, gdy wchodziłem – oświadczył Gourel.

– Zamknięte czy przymknięte?

– Nikt ich nie dotykał. A teraz są zamknięte.

Gwar głosów przywołał ich z powrotem do salonu. Zastali tam lekarza sądowego, oglądającego zwłoki, i sędziego śledczego, pana Formerie.

Pan Formerie wołał:

– Ars?ne Lupin! Rad jestem, że szczęśliwy traf znowu stawia mnie oko w oko z tym bandytą! Jeszcze mnie pozna ten łotr! A tym razem to sprawa o morderstwo!... Ze mną masz do czynienia, panie Lupin!...

Pan Formerie nie zapomniał dziwnej przygody z diademem księżnej Lamballe ani tego, w jak niezwykły sposób dał się Lupinowi wywieść w pole. Stało się to przed kilkoma laty i zostało uwiecznione w rocznikach sądowych. Śmiano się z tego do dziś, a pan Formerie wciąż pieścił w duszy marzenie o odwecie.

– Zbrodnia jest tu oczywista – oznajmił z przekonaniem – łatwo też będzie nam wyjaśnić motywy. A więc wszystko dobrze... Witam pana, panie Lenormand, bardzo mi miło...

Panu Formerie wcale nie było "miło". Obecność pana Lenormanda zupełnie mu nie odpowiadała, gdyż naczelnik policji śledczej ani trochę nie ukrywał lekceważenia, z jakim się do niego odnosił.

Mimo to wyprostował się i uroczyście ciągnął dalej:

– Więc pan, doktorze, uważa, że śmierć nastąpiła ze dwanaście godzin temu, a może i więcej... Ja przypuszczam to samo... Jesteśmy więc najzupełniej zgodni... A narzędzie zbrodni?

– Nóż o bardzo cienkim ostrzu, panie sędzio śledczy – odpowiedział lekarz. – Widzi pan, o, tu wytarto ostrze własną chustką zmarłego...

– Prawda... prawda... Ślad widoczny. A teraz wypytamy sekretarza i służącego pana Kesselbacha. Nie wątpię, że ich przesłuchanie rzuci na sprawę nowe światło.

Chapman, którego przeniesiono do jego własnego pokoju na lewo od salonu, oraz Edwards zdołali już tymczasem odpocząć po swoich przejściach. Chapman szczegółowo opowiedział wydarzenia poprzedniego dnia, swoją rozmowę z panem Kesselbachem, niepokoje bankiera, zapowiedzianą wizytę rzekomego "pułkownika" i wreszcie napaść, której padli ofiarą.

– Ach! – zawołał pan Formerie. – A więc jest i wspólnik, i pan słyszał, jak się nazywa... Marco, mówi pan? To bardzo ważne. Gdy będziemy mieć wspólnika w ręku, powiem, że zaszliśmy daleko...

– Tak, ale nie mamy go w ręku – zauważył pan Lenormand.

– Zobaczymy, wszystko w swoim czasie... A więc, panie Chapman, ten Marco wyszedł zaraz po dzwonku pana Gourela?

– Tak jest, słyszeliśmy, jak wychodził.

– A po jego wyjściu nie słyszeliście już nic więcej?

– Owszem... od czasu do czasu, ale niewyraźnie... drzwi były zamknięte.

– I jakie to były odgłosy?

– Słychać było, że ktoś mówi... Ta osobistość...

– Niech pan go nazywa po nazwisku: Ars?ne Lupin.

– Ars?ne Lupin musiał telefonować.

– Doskonale! Wybadamy osobę, która w hotelu prowadzi połączenia z miastem. A później słyszał pan, że on także wychodzi?

– Sprawdził, czy nasze więzy dobrze trzymają, i po kwadransie wyszedł, zamykając za sobą drzwi przedpokoju.

– Tak, gdy tylko dokonał zbrodni. Doskonale, doskonale, wszystko się wiąże. A potem?

– Potem już nic więcej nie słyszeliśmy... minęła noc... usnąłem ze zmęczenia... Edwards też... i dopiero dzisiaj rano...

– Tak, wiem... No, nieźle idzie... wszystko się wiąże...

I wyliczając etapy swego śledztwa, jak gdyby podkreślał kolejne zwycięstwa nad nieprzyjacielem, szepnął w zamyśleniu:

– Wspólnik... telefon... godzina zbrodni... zasłyszane odgłosy... dobrze, bardzo dobrze... Pozostaje nam ustalić motyw zbrodni... W tym wypadku, ponieważ chodzi o Lupina, motyw jest jasny. Panie Lenormand, czy nie znalazł pan najmniejszego śladu włamania?

– Nie znalazłem najmniejszego.

– W takim razie kradzieży dokonano na samej osobie ofiary. Czy odnaleziono jego portfel?

– Zostawiłem go w kieszeni żakietu – rzekł Gourel.

Przeszli wszyscy do salonu i tam się przekonali, że portfel zawierał tylko bilety wizytowe i papiery osobiste.

– To dziwne. Panie Chapman, może mógłby nam pan powiedzieć, czy pan Kesselbach miał przy sobie pieniądze?

– Tak jest. Przedwczoraj, w poniedziałek, poszliśmy do Crédit Lyonnais, gdzie pan Kesselbach wynajął schowek ogniotrwały...

– Schowek w Crédit Lyonnais? Dobrze... trzeba będzie się tam zwrócić.

– Poza tym pan Kesselbach otworzył sobie konto w banku i wziął pięć czy sześć tysięcy franków w banknotach.

– Bardzo dobrze... to wyjaśnia sprawę.

Chapman ciągnął dalej:

– Jest tu jeszcze inny punkt, panie sędzio śledczy. Pan Kesselbach, który od kilku dni był bardzo niespokojny – mówiłem panu, jaki był tego powód... mianowicie pewien projekt, do którego przywiązywał nadzwyczajną wagę – otóż pan Kesselbach dbał przede wszystkim o dwie rzeczy: najpierw o hebanową szkatułkę – i tę szkatułkę umieścił bezpiecznie w Crédit Lyonnais – oraz o małą kopertę z czarnej skóry, do której wkładał jakieś papiery.

– I co z tą kopertą?

– Przed przyjściem Lupina włożył ją na moich oczach do tej torby podróżnej.

Pan Formerie wziął torbę i przeszukał ją. Koperty w niej nie było.

Zatarł ręce.

– Dobrze... dobrze... wszystko się łączy. Wiemy, kto zawinił, wiemy, jakie były okoliczności i jaki był motyw zbrodni. To nie będzie długa sprawa. Prawda, panie Lenormand, że zgadzamy się we wszystkim?

– W niczym.

Zapadła chwila zdumienia. Wszedł komisarz policji, a za nim, mimo agentów pilnujących drzwi, wdarł się tłum dziennikarzy i gości hotelowych i zapełnił przedpokój.

Choć szorstkość jegomościa była powszechnie znana, szorstkość, która niekiedy graniczyła z niegrzecznością i którą nieraz wytykali mu przełożeni, ta szorstka odpowiedź zmieszała obecnych. Zwłaszcza pan Formerie w pierwszej chwili oniemiał.

– A jednak – rzekł – mnie to wszystko wydaje się bardzo proste. Lupin jest tu złodziejem...

– Dlaczegóż miałby zabijać? – rzucił pytanie pan Lenormand.

– Żeby okraść.

– Przepraszam. Z zeznań świadków wynika, że kradzieży dokonano przed morderstwem. Pana Kesselbacha najpierw związano i zakneblowano, a dopiero potem zamordowano. Dlaczego Lupin, który dotychczas nigdy nie popełnił zbrodni, miałby zabijać człowieka bezbronnego i już wcześniej ograbionego?

Sędzia śledczy pogładził ręką długie jasne faworyty, jak zwykle, gdy jakaś sprawa wydawała mu się nierozwiązywalna. Odpowiedział w zamyśleniu:

– Można by na to dać różne odpowiedzi...

– Na przykład?

– To zależy... to zależy od wielu czynników, jeszcze nieznanych... A zresztą zarzut może się odnosić tylko do istoty powodów. Co do reszty przecież się zgadzamy.

– Bynajmniej.

I tym razem znowu zabrzmiało to jasno, ostro, prawie niegrzecznie, do tego stopnia, że sędzia, zupełnie rozbrojony, stał zmieszany wobec tego dziwacznego współpracownika. W końcu wykrztusił:

– Każdy ma swój system. Byłbym ciekaw poznać pański.

– Ja nie mam systemu.

Naczelnik policji śledczej wstał i, opierając się na lasce, przeszedł parę kroków po salonie. Wszyscy dokoła niego milczeli... i ciekawie było patrzeć, jak w gronie, w którym ostatecznie odgrywał tylko rolę pomocnika, podwładnego, ten chuderlawy, złamany starzec panował nad innymi siłą powagi; poddawali się jej, choć jeszcze jej nie uznawali.

Odezwał się po długim milczeniu:

– Chciałbym zobaczyć pokoje, które przylegają do tego apartamentu.

Dyrektor pokazał mu plan hotelu. Pokój po prawej, pokój pana Kesselbacha, wychodził jedynie na przedpokój tego samego apartamentu; innego wyjścia nie miał.

Ale pokój sekretarza, po lewej, łączył się z innym pokojem.

– Obejrzyjmy ten pokój – rzekł.

Pan Formerie wzruszył ramionami.

– Ależ drzwi łączące są zasunięte na rygiel, a okno zamknięte.

– Obejrzyjmy ten pokój – powtórzył pan Lenormand.

Zaprowadzono go tam; był to pierwszy z pięciu pokoi zarezerwowanych dla pani Kesselbach. Następnie poprosił, żeby mu pokazano dalsze. Wszystkie drzwi łączące były z obu stron zamknięte na zasuwki.

Rzucił pytanie:

– Czy żaden z tych pokoi nie jest zajęty?

– Żaden.

– A klucze?

– Klucze są zawsze w biurze zarządu.

– A więc nikt nie mógł tu wejść!...

– Nikt, tylko pokojowy z tego piętra, który ma obowiązek wietrzyć i ścierać kurze.

– Proszę go zawołać.

Służący, Gustaw Bedand, odpowiedział, że poprzedniego dnia, zgodnie z rozporządzeniem, zamykał okna w tych pięciu pokojach.

– O której godzinie?

– O szóstej wieczorem.

– I nie zauważyłeś przypadkiem czegoś?

– Nie, nic.

– A dzisiaj rano?

– Kiedy dziś rano otwierałem okna, biła właśnie ósma.

– I niczego nie zauważyłeś?

– Nie... nic... chociaż właściwie...

Wahał się. Zarzucono go pytaniami, tak że w końcu przyznał:

– A więc, prawda, znalazłem papierośnicę niedaleko kominka pod 420... chciałem ją dziś wieczorem odnieść do biura zarządu...

– Czy masz przy sobie tę papierośnicę?

– Nie. Jest w moim pokoju. To papierośnica stalowa, koloru brązowego. Z jednej strony kładzie się tytoń i bibułki do kręcenia, z drugiej zapałki. Na wierzchu są dwie złote litery: L. i M.

– Co mówisz?

To Chapman wysunął się naprzód. Wydawał się bardzo zdziwiony i wypytywał służącego.

– Papierośnica z brązowej stali, powiadasz?

– Tak.

– Z trzema przegródkami na tytoń, bibułki i zapałki... Tytoń rosyjski, nieprawdaż? Cienko krajany, jasny?

– Tak.

– Idź, przynieś ją. Chciałbym ją zobaczyć... chciałbym sam zdać sobie sprawę...

Na znak dany przez naczelnika policji śledczej Gustaw Bedand poszedł.

Pan Lenormand usiadł i przenikliwym wzrokiem rozglądał się po dywanie, meblach, firankach.

– Czy rzeczywiście znajdujemy się w numerze 420? – zapytał.

– Tak jest.

Sędzia się zaśmiał.

– Chciałbym też wiedzieć, jakiego związku może się pan doszukiwać między tą okolicznością a właściwym dramatem. Pięcioro zamkniętych drzwi oddziela nas od pokoju, w którym zamordowano pana Kesselbacha.

Pan Lenormand nie raczył odpowiedzieć.

Czas upływał. Gustaw nie wracał.

– Gdzie on mieszka, panie dyrektorze? – zapytał naczelnik.

– Na szóstym piętrze, a więc nad nami. Ciekawe, dlaczego go dotąd nie ma.

– Czy byłby pan łaskaw kogoś posłać?

Dyrektor poszedł osobiście, a Chapman mu towarzyszył.

Po kilku minutach dyrektor wrócił sam. Biegł, jego twarz zdradzała wzburzenie.

– No i co?

– Nie żyje...

– Zamordowano go?

– Tak jest.

– A, do kroćset! Sprytni są ci nędznicy! – rzekł pan Lenormand. – Dalej! Prędko, Gourel! Zamknąć bramy hotelu!... Pilnować wszystkich wyjść!... A pan, panie dyrektorze, niech nas pan zaprowadzi do pokoju Gustawa Bedanda.

Dyrektor wyszedł. Ale w chwili, gdy opuszczał pokój, pan Lenormand nachylił się i podniósł małe kółko papieru, które jego wzrok już wcześniej zauważył.

Była to etykietka z niebieską obwódką, a na niej liczba 813. Na wszelki wypadek wsunął ją do swojego portfela i dołączył do reszty.

IV

Wąska ranka na plecach, pomiędzy łopatkami...

Lekarz wydał orzeczenie:

– Zupełnie taka sama rana jak u pana Kesselbacha.

– Tak – zauważył pan Lenormand – cios zadała ta sama ręka i posłużyła do tego ta sama broń.

Sądząc po pozycji trupa, człowieka tego zaskoczono, gdy klęczał przed swoim łóżkiem i szukał pod materacem ukrytej tam papierośnicy. Ręka była jeszcze wsunięta pomiędzy materac a spód łóżka, papierośnicy jednak już tam nie znaleziono.

– Musiał to być przedmiot strasznie kompromitujący – podsunął pan Formerie, który już nie śmiał wygłaszać zbyt ściśle określonego zdania.

– Ma się rozumieć! – mruknął naczelnik policji śledczej.

– Ale znamy pierwsze litery: L i M. A zważywszy na to, co pan Chapman zdaje się wiedzieć, łatwo się zorientujemy.

Pan Lenormand drgnął.

– Chapman! Ale gdzie jest Chapman?

Zajrzano na korytarz, gdzie skupiały się gromadki ludzi. Chapmana wśród nich nie było.

– Pan Chapman mi towarzyszył – oświadczył dyrektor.

– Tak, tak, wiem, ale nie zszedł razem z panem.

– Nie, zostawiłem go przy trupie.

– Zostawił go pan! Samego?...

– Powiedziałem mu: "Niech pan tu zostanie, niech się pan stąd nie rusza".

– I nikogo tam nie było? Nikogo pan nie widział?

– W korytarzu nie było nikogo.

– Ale w sąsiednich komórkach strychowych... albo tam, za zakrętem... czy nikt się tam nie krył?

Pan Lenormand był wielce poruszony. Chodził tam i z powrotem, otwierał drzwi pokojów. Nagle zaczął biec z szybkością, o którą trudno byłoby go posądzić.

Zbiegł sześć pięter, a za nim, w pewnym odstępie, podążali dyrektor i sędzia śledczy. Na dole, przed główną bramą, odnalazł Gourela.

– Czy nikt nie wychodził?

– Nikt.

– A drugą bramą, na ulicę Orvieto?

– Postawiłem tam na straży Dieusy'ego.

– Z wyraźnymi instrukcjami?

– Tak, panie szefie.

W wielkim hotelowym holu tłum podróżnych cisnął się niespokojnie, komentując mniej lub bardziej ścisłe wersje zbrodni, jakie do niego docierały. Cała służba, wezwana telefonicznie, schodziła się po kolei. Pan Lenormand natychmiast poddawał wszystkich przesłuchaniu.

Nikt z nich nie umiał niczego wyjaśnić. Wreszcie jednak stawiła się pokojówka z piątego piętra. Mniej więcej dziesięć minut wcześniej minęła się z dwoma panami, którzy schodzili schodami dla służby między piątym a czwartym piętrem.

– Schodzili bardzo prędko. Pierwszy prowadził drugiego za rękę. Zdziwiło mnie, że widzę tych dwóch panów na schodach dla służby.

– Czy mogłabyś ich poznać?

– Tego, który szedł pierwszy, nie poznałabym. Odwracał głowę. Szczupły blondyn. Miał na głowie czarny, miękki kapelusz, a na sobie czarne ubranie.

– A drugi?

– Ach, tamten to był Anglik o tłustej, zupełnie ogolonej twarzy, w ubraniu w kratkę. Szedł z gołą głową.

Był to najoczywiściej rysopis Chapmana. Dziewczyna dodała:

– Wyglądał... wyglądał dziwnie... miał taką minę, jakby zwariował.

Zapewnienie Gourela nie wystarczyło panu Lenormandowi. Wypytywał kolejno groomów, którzy stali przy obu bramach.

– Znaliście pana Chapmana?

– Tak, proszę pana. Zawsze z nami rozmawiał.

– I nie widzieliście, czy wychodził?

– O, co to, to nie. Dziś rano w ogóle nie wychodził.

Pan Lenormand zwrócił się do komisarza policji.

– Ilu ma pan tu ludzi, panie komisarzu?

– Czterech.

– To mało. Niech pan zatelefonuje do swojego sekretarza, żeby przysłał panu wszystkich ludzi, których ma do dyspozycji. I niech pan sam zechce zorganizować jak najściślejszy nadzór nad wszystkimi wyjściami. Stan oblężenia, panie komisarzu...

– Ależ ostatecznie, moi klienci... – zaprotestował dyrektor hotelu.

– Co tam pańscy klienci, mój panie... Mój obowiązek jest ważniejszy od wszystkiego, a moim obowiązkiem jest aresztować za wszelką cenę.

– A więc pan przypuszcza... – odważył się sędzia śledczy.

– Ja nie przypuszczam, ja jestem pewien, że sprawca podwójnego morderstwa znajduje się jeszcze w hotelu...

– A więc Chapman...

– W tej chwili nie ręczę za to, że Chapman jeszcze żyje. W każdym razie tu chodzi o minuty, może o sekundy. Gourel, bierz dwóch ludzi i przetrząśnij wszystkie pokoje na czwartym piętrze... Panie dyrektorze, niech mu towarzyszy jeden z pańskich pracowników. Na inne piętra pójdę, gdy przyjdą nam posiłki. Dalej, Gourel, idź, szukaj i miej oczy szeroko otwarte... To gruba zwierzyna.

Gourel i jego ludzie żwawo zabrali się do roboty. Pan Lenormand został w holu, w pobliżu biur zarządu. Tym razem, wbrew zwyczajowi, nie zamierzał siadać. Chodził od głównego wyjścia do wyjścia na ulicę Orvieto i znowu wracał, skąd przyszedł.

Od czasu do czasu wydawał rozkazy.

– Panie dyrektorze, proszę kazać pilnować kuchni, można by uciec tamtędy...

– Panie dyrektorze, niech pan poleci pannie przy telefonie, żeby odmawiała połączenia każdemu z hotelu, kto chciałby telefonować do miasta. Gdyby ktoś telefonował z miasta, niech go połączy z wezwaną osobą, ale niech zanotuje nazwisko tej osoby.

– Panie dyrektorze, niech pan każe sporządzić listę gości, których nazwiska zaczynają się na L albo na M.

Mówił to wszystko donośnym głosem, jak generał rzucający adiutantom rozkazy, od których ma zależeć los bitwy.

I była to istotnie straszna i zażarta bitwa, która w obrębie eleganckiego paryskiego hotelu toczyła się pomiędzy potężną osobistością, jaką jest naczelnik policji śledczej, a tym tajemniczym indywiduum – ściganym, śledzonym, już niemal uwięzionym, a tak groźnym, bo dzikim i chytrze podstępnym.

Trwoga ogarniała widzów skupionych w milczeniu pośrodku holu, dyszących, drżących ze strachu na najlżejszy odgłos, prześladowanych piekielną wizją mordercy. Gdzie on może się ukrywać? Czy się ukaże? A może jest pośród nich? Może to ten...? A może tamten?

Nerwy były tak napięte, że w odruchu buntu wyłamaliby drzwi i wyszli na ulicę, gdyby nie obecność Władcy. Ale on tam był, a sama jego obecność uspokajała i dodawała otuchy. Spływało od niego na nich poczucie bezpieczeństwa, jak na załogę statku, którym dowodzi dzielny kapitan.

Toteż oczy wszystkich goniły za tym starym, siwym panem w okularach, w oliwkowym surducie i brązowym fularze, który przechadzał się zgarbiony, na niepewnych nogach.

Raz po raz przybiegał, przysłany przez Gourela, któryś z garsonów, którzy towarzyszyli inspektorowi w poszukiwaniach.

– Jest coś nowego? – pytał pan Lenormand.

– Nic, proszę pana. Nie znajduję nic nowego.

Dwukrotnie dyrektor usiłował wytargować otwarcie drzwi. Położenie stawało się nie do zniesienia. W biurach niecierpliwili się i skarżyli podróżni, którzy mieli wyjeżdżać, lub interesanci wzywani do miasta.

– Nic mnie to nie obchodzi – powtarzał pan Lenormand.

– Ależ ja ich wszystkich znam.

– Tym lepiej dla pana.

– Pan przekracza swoje uprawnienia.

– Wiem o tym.

– Nie przyznają panu słuszności.

– O tym jestem przekonany.

– Sam pan sędzia śledczy...

– Niech mi pan Formerie da święty spokój. Najlepiej niech przesłuchuje służbę, co zresztą robi w tej chwili. Reszta nie należy do śledztwa. Reszta należy do policji. To moja rzecz.

W tej chwili oddział agentów wtargnął do hotelu. Naczelnik podzielił ich na kilka gromadek, które posłał na trzecie piętro, po czym zwrócił się do komisarza:

– Kochany panie komisarzu, powierzam panu nadzór. Tylko żadnej słabości, zaklinam pana. Biorę na siebie odpowiedzialność za to, co będzie.

I podszedłszy do windy, kazał się wwieźć na drugie piętro.

Robota nie była łatwa. Wymagała czasu, gdyż trzeba było otworzyć drzwi sześćdziesięciu pokoi, przejrzeć wszystkie łazienki, komórki, wszystkie szafy, wszystkie zakątki.

I była daremna. Godzinę później, punktualnie o dwunastej, pan Lenormand skończył właśnie inspekcję drugiego piętra, agenci zaś nie opuścili jeszcze wyższych pięter, a wciąż nie dokonano żadnego odkrycia.

Pan Lenormand zawahał się: czyżby morderca schronił się na stryszkach?

Postanowił jednak zejść, gdy uprzedzono go, że przybyła pani Kesselbach ze swoją damą do towarzystwa. Edwards, stary, zaufany służący, wziął na siebie smutną misję zawiadomienia jej o śmierci pana Kesselbacha.

Pan Lenormand zastał ją w jednym z salonów w stanie skrajnego przygnębienia; nie płakała, ale twarz ściągał jej bolesny skurcz, a ciałem wstrząsały dreszcze.

Była to dosyć wysoka kobieta, brunetka; jej bardzo piękne czarne oczy miały w sobie złoty odblask. Mąż poznał ją w Holandii, gdzie Dolores przyszła na świat w starej rodzinie hiszpańskiego pochodzenia, nazwiskiem Amonti. Zakochał się w niej od pierwszego spojrzenia, a od czterech lat ich zgodne pożycie, oparte na miłości i wzajemnym zaufaniu, nie zaznało cieni.

Pan Lenormand przedstawił się. Spojrzała na niego, nie odpowiadając, on zaś umilkł, gdyż zdawało się, że w swoim osłupieniu nie rozumie, co do niej mówi.

A potem nagle zaczęła gwałtownie płakać i poprosiła, by zaprowadzono ją do męża.

W sieni pan Lenormand natknął się na Gourela. Ten właśnie go szukał i pospiesznie pokazał mu kapelusz, który trzymał w ręku.

– Znalazłem to... Chyba nie ma wątpliwości, czyje to jest?

Był to miękki, czarny, filcowy kapelusz, podobny do opisywanego. W środku nie było żadnych inicjałów ani etykiety firmy. Był tylko jeden jasny włos, który pan Lenormand zauważył i schował do portfela.

– Gdzie to znalazłeś?

– Na podeście schodów dla służby, na drugim piętrze.

– A na innych piętrach nic nie znalazłeś?

– Nic. Przeszukaliśmy wszystkie. Pozostaje jeszcze tylko pierwsze. A kapelusz dowodzi, że ten człowiek zszedł aż tak daleko. Jesteśmy już blisko, panie szefie.

– Bardzo wierzę.

U stóp schodów pan Lenormand przystanął.

– Idź do komisarza i powtórz mu: ustawić na schodach, u wejścia na każde piętro, po dwóch ludzi z rewolwerem w ręku. W razie potrzeby wolno strzelać. Zrozum, Gourel: jeżeli Chapmana się nie ocali i jeżeli zbrodniarz ucieknie – wylecę. Od dwóch godzin ryzykuję wszystko.

Zaczął wchodzić po schodach. Na pierwszym piętrze spotkał dwóch agentów, którzy, prowadzeni przez urzędnika hotelu, wychodzili z jednego z pokoi.

Korytarz był pusty. Personel hotelowy nie śmiał się tam kręcić, a niektórzy z gości pozamykali się w swoich pokojach na dwa spusty, tak że trzeba było długo pukać i meldować się, zanim drzwi się otwierały.

Nieco dalej pan Lenormand ujrzał drugą grupę agentów, którzy przeszukiwali biura i części gospodarcze, a na końcu długiego korytarza jeszcze innych, którzy zbliżali się do zakrętu, a więc do tych pokoi, które wychodziły na drugą ulicę.

Nagle usłyszał, że krzyknęli, i spostrzegł, że biegną. Pośpieszył za nimi.

Agenci przystanęli na środku korytarza. U ich nóg, w poprzek drogi, twarzą ku ziemi leżało czyjeś ciało.

Pan Lenormand pochylił się i ujął rękami bezwładną głowę.

– To Chapman... – szepnął. – Nie żyje!

Zbadał go. Szyję otaczała biała jedwabna chustka. Rozwiązał ją. Ukazały się czerwone plamy i pan Lenormand przekonał się, że chustka przytrzymuje na karku gruby tampon z waty, cały przesiąknięty krwią.

I tutaj znowu była ta sama – mała, cięta, bezlitośnie mordercza ranka...

Natychmiast zawiadomieni, przybiegli pan Formerie i komisarz.

– Czy nikt nie wyszedł? – zapytał naczelnik.

– Nikt – odpowiedział komisarz. – U wejścia na każde piętro stoi na straży po dwóch ludzi.

– Może on wrócił na górę? – zauważył pan Formerie.

– Nie!... Nie!...

– Przecież musielibyśmy go spotkać.

– Nie... to wszystko stało się już jakiś czas temu. Ręce są już zimne... to morderstwo musiało zostać popełnione wkrótce po tamtym... w chwili, gdy ci dwaj ludzie dostali się tutaj schodami służbowymi.

– Ależ ktoś zobaczyłby ciało! Proszę pomyśleć – od dwóch godzin przeszło tędy około pięćdziesięciu ludzi...

– Trupa tutaj nie było.

– Gdzież więc w takim razie był?

– A cóż ja mogę wiedzieć – odpowiedział szorstko naczelnik policji. – Róbcie to, co ja, szukajcie!... Nie słowami się znajduje.

Chudą dłonią uderzał z pasją w gałkę swojej laski i z oczami utkwionymi w trupie stał milczący i zamyślony. Wreszcie przemówił:

– Panie komisarzu, niech pan będzie łaskaw kazać zanieść tego nieszczęśnika do któregoś z pustych pokoi. Wezwie się doktora. Panie dyrektorze, proszę mi otworzyć drzwi wszystkich pokoi na tym korytarzu.

Na lewo znajdowały się trzy pokoje i dwa salony, które razem tworzyły apartament, w tej chwili niezajęty, który pan Lenormand obejrzał. Na prawo były cztery pokoje. Dwa pokoje zajmowali niejaki pan Reverdat i Włoch, baron Giacomini; obu o tej godzinie nie było w domu. W trzecim pokoju zastali starą pannę, Angielkę, która leżała jeszcze w łóżku, a w czwartym Anglika, który spokojnie czytał i palił i którego hałasy na korytarzu nie zdołały oderwać od lektury. Nazywał się major Parbury.

Przeszukiwania i dopytywania nie dały zresztą żadnego rezultatu. Stara panna nie słyszała niczego z tego, co mogło poprzedzać krzyk agentów: ani odgłosów walki, ani jęków konania, ani sprzeczki; również major Parbury nic nie słyszał.

Nie natrafiono też na żadną dwuznaczną wskazówkę, na żaden ślad krwi, na nic, co by pozwalało przypuszczać, że nieszczęsny Chapman przeszedł przez któryś z tych pokoi.

– To dziwne... – mruknął sędzia śledczy. – Wszystko to jest bardzo dziwne...

– Doprawdy, coraz mniej rozumiem... Jest tutaj szereg okoliczności, których nie umiem powiązać. Co pan o tym myśli, panie Lenormand?

Pan Lenormand zapewne odpowiedziałby mu jednym z tych ostrych słówek, którymi zwykł objawiać się jego humor, gdyby nie nadbiegł Gourel, cały zadyszany.

– Panie szefie... znaleziono to... na dole... w biurze hotelu... na krześle...

Było to niewielkich rozmiarów zawiniątko owinięte w czarną satynę.

– Otworzyliście to? – zapytał naczelnik.

– Tak, ale widząc, co zawiera, zwinęliśmy paczkę dokładnie tak, jak była... zwinięta... bardzo ciasno, jak pan sam widzi.

– Rozwiń!

Gourel zdjął wierzchnie opakowanie i wydobył spodnie i kurtkę z czarnej, miękkiej wełny, które, sądząc po załamaniach materiału, musiano składać w wielkim pośpiechu.

W środku znajdował się ręcznik, cały splamiony krwią i zamoczony w wodzie, zapewne w celu zatarcia śladów rąk, które w niego wycierano.

W ręczniku leżał stalowy sztylet z rękojeścią inkrustowaną złotem. On także był splamiony krwią – krwią tych trzech ludzi, zamordowanych niewidzialną ręką w ciągu kilku godzin pośród tłumu trzystu osób krążących po wielkim hotelu.

Służący Edwards natychmiast rozpoznał sztylet, własność pana Kesselbacha. Jeszcze poprzedniego dnia, przed napaścią Lupina, Edwards widział go na stole.

– Panie dyrektorze – rzekł naczelnik policji śledczej – wolno wychodzić. Gourel, idź i każ, by przy drzwiach już nie zabraniano wyjścia.

– Więc pan przypuszcza, że ten Lupin mógł wyjść? – zapytał pan Formerie.

– Nie. Sprawca potrójnego morderstwa znajduje się w hotelu, w jednym z pokoi, albo raczej wśród przejezdnych, którzy są w holu lub w salonach. Według mnie mieszka on w hotelu.

– To niemożliwe! A zresztą gdzie by się przebrał? I jakie ubranie miałby teraz na sobie?

– Tego nie wiem, ale twierdzę, że tak jest.

– I pozwala mu pan swobodnie ujść? Przecież on sobie najspokojniej wyjdzie... z rękami w kieszeniach wyjdzie...

– Ten z gości, który w ten sposób wyjdzie, bez rzeczy, i nie powróci – ten będzie winowajcą. Panie dyrektorze, proszę zaprowadzić mnie do biura. Chciałbym z bliska przejrzeć listę pańskich gości.

W biurze pan Lenormand znalazł kilka listów zaadresowanych do pana Kesselbacha. Oddał je sędziemu śledczemu.

Była także paczka, którą doręczyła miejska poczta paryska. Ponieważ papier, w który była zawinięta, był trochę rozdarty, pan Lenormand mógł dojrzeć hebanową szkatułkę, na której było wyryte imię Rudolfa Kesselbacha.

Zaciekawiony, otworzył paczkę. Oprócz szczątków lusterka, którego oprawę można było jeszcze zobaczyć po wewnętrznej stronie wieczka, szkatułka zawierała bilet wizytowy Ars?ne'a Lupina.

Jeden szczegół jednak żywo zainteresował naczelnika. Na zewnątrz, pod spodem pudełka, znajdowała się mała karteczka z niebieską obwódką, podobna do tej, którą podniósł w pokoju na czwartym piętrze, tam gdzie znaleziono papierośnicę – i na tej karteczce również była nakreślona liczba 813.