Laura
- Nie mówiłaś, że to aż taka willa - wyrwało się Magdzie, gdy dotarły w końcu do niezwykle bogato urządzonej posiadłości rodziców Laury.
Pokaźnych rozmiarów dom stał na niewysokiej skarpie i ogrodzony był wysokim, murowanym płotem, który od strony wewnętrznej gęsto obsadzono żywopłotem. Wokół podwyższenia wiły się kręte, wyłożone tłuczniem alejki. Kilka z nich prowadziło do altany, inne do niewielkiego stawu, w centrum którego stała gipsowa fontanna, a te najszersze do drzwi wejściowych albo pod balkon. Magda musiała przyznać, że rezydencja wyglądała niemalże jak pałac, a jedynym, czego jej tu brakowało, była fosa i zwodzony most. I nie było w tych słowach przesady.
- Wow! - Siedzące na tylnym siedzeniu Justyna i Olga rozdziawiły usta.
- A czy to ważne? - Laura zwróciła się do Magdy i wyłączyła silnik. - Ty nie mówiłaś mi, że nie przywykłaś do takich widoków. - Zabrała torebkę i wysiadła z samochodu, mocno trzaskając za sobą drzwiami.
Kilka ptaków siedzących na gałęzi rozłożystego judaszowca natychmiast poderwało się do lotu.
- I ty dobrowolnie godzisz się na mieszkanie w tej klitce w bloku? - Justyna nie mogła pohamować zdziwienia i poprawiając okulary przeciwsłoneczne, dokładnie zlustrowała wzrokiem skąpany w zieleni dom. Jej biała sukienka odbijała promienie zachodzącego słońca, rażąc Laurę w oczy.
- Jak w bajce - szepnęła Olga.
Laura przeniosła wzrok na królujący wokół podjazdu ogród, który o tej porze roku aż tętnił życiem za sprawą wynajętego przez rodziców ogrodnika zaglądającego w to miejsce co najmniej raz w tygodniu.
- Stąd musiałabym dojeżdżać codziennie do Gdańska przynajmniej dwie godziny. Tak po prostu jest mi wygodniej - stwierdziła.
- Ja chyba śnię! Ale że twoim rodzicom nie było szkoda zostawiać takiego domu...
- Idziecie czy będziecie tu tak stać i kontemplować? - Laura roześmiała się głośno, nie mogąc się napatrzeć na zdziwione twarze przyjaciółek. Nie widziała na ich buziach takiego zachwytu od czasu, gdy wybrały się razem do baru i zagadnął je facet będący modelem w jakimś ogólnopolskim magazynie.
- Idziemy, idziemy - mruknęła Olga.
- Ale nie wiem, czy jestem stosownie ubrana - zażartowała Magda. - Na pewno macie tam same marmury.
- Nie tylko. W pokojach króluje jednak drewno.
- Słuchaj, a czy ty nie masz jakiegoś zaginionego brata bliźniaka? - Justyna nachyliła się do Laury konspiracyjnie.
Dziewczyna parsknęła śmiechem.
- Nic mi o tym nie wiadomo.
- Może powinnyśmy podpytać twojego tatę?
- Justyna!
- Dobra, dobra. - Dziewczyna uniosła ręce w obronnym geście. - Żartowałam. Ale biorąc pod uwagę to, jak wygląda twój ojciec, musiałby być niezłym ciachem.
- Kto?
- No ten twój brat! Orientuj.
Laura pokręciła tylko głową, słuchając dalszych rozważań przyjaciółek. Była najstarsza z nich i najpoważniejsza. Czasem naprawdę zachodziła w głowę, zastanawiając się, jak mogą być tak infantylne. Chociaż, gdyby głębiej się nad tym zastanowić, właśnie to lubiła w nich najbardziej.
Kiedy weszły do domu, od razu uderzył je orzeźwiający chłód, stanowiący miły kontrast dla zewnętrznego upału.
- O raju, ale przyjemnie. Gwarantuję, że nie wytknę nosa na zewnątrz, dopóki nie zrobi się ciemno - pisnęła z zachwytu Magda. Słońce wpadające przez kuchenne okna od razu oświetliło jej twarz.
Laura popatrzyła na nią i znowu się zaśmiała.
- Chcecie się czegoś napić? - zapytała. Jej torebka wylądowała na szafce pod lustrem - rzucała ją tam zawsze, odkąd tylko lata temu zrezygnowała z plecaka - a dwie torby z zakupami od razu trafiły na kuchenny stół.
- Wody. Z lodem. Zimnej.
- Nie mam pojęcia, czy w zamrażarce jest lód.
- Ach, no tak - westchnęła Olga, opadając na jedno z krzeseł w otwartej na kuchnię jadalni. - W takim razie może być bez. Najwyżej tu umrę.
Uwadze Laury nie umknęło to, że przyjaciółki czuły się u niej wyjątkowo swobodnie.
- Chcecie coś zjeść? - zapytała jeszcze, stawiając na stole niewysokie szklaneczki.
- Nie męcz nas tak! Zaraz ducha wyzionę, a ty chcesz pchać w nas kalorie? - Justyna zmarszczyła brwi. - I tak po moim sześciopaku nie ma już ani śladu.
- Wypocisz.
- Nie, dzięki. Poczekam do kolacji.
- To jeszcze kawał czasu.
- A czy to ważne? - Magda machnęła ręką i wyciągnęła przed siebie idealnie opalone nogi. - Każdy dietetyk powie ci, że nieraz warto się trochę przegłodzić.
- Jak tam sobie chcecie, ja planuję zjeść pizzę. Miałyśmy dzisiaj świętować, więc nie zamierzam sobie odmawiać.
- Pizzę? - Olga się ożywiła.
- Aha. Ale jak nie chcecie, to nie. Nie będę przecież sabotować wyglądu brzucha Justyny.
- Dobra, przekonałaś mnie. - Dziewczyna popatrzyła na nią z błyskiem w oku. - Ale tylko jeden kawałek. W końcu Filipowi i tak bez różnicy, jak wygląda mój brzuch.
Laura popatrzyła na nią, unosząc brew.
- Serio? A czy przez większość drogi nie słuchałam wywodów o tym, że...
- Czasami wolałabym, żebyś nie słuchała mnie zbyt uważnie.
- Co poradzisz, taka rola psychologa. - Laura zachichotała cicho.
- Byłoby prościej, gdybyś rzuciła te studia w cholerę, tak jak ja. Pedagogika jest dużo mniej wymagająca - odezwała się Magda. - Właściwie to nawet jest fajna.
- Halo, ziemia do Magdy! - Laura machnęła jej przed oczami. - Czy ktoś tutaj zapomniał, że wczoraj się obroniłam?!
- Jesteś niemożliwa. Nie dasz mi się nacieszyć.
Olga z Justyną głośno się roześmiały.
- Nacieszyć czym?
- Nie wiem! Ale kłujesz mnie w oczy tym swoim dyplomem.
- Spójrz na to inaczej. Kiedy ja będę harować od świtu do nocy, ty nadal będziesz świetnie się bawić na studiach. Czy to nie kuszące? Rok więcej imprez, alkoholu i przypadkowego...
- Bla, bla, bla. - Magda wywróciła oczami, robiąc przy tym zabawny ruch ręką. - Dobrze wiesz, że bez ciebie to nie będzie to samo. Na co ci ten cholerny doktorat, co? Tak to mogłybyśmy się chociaż odwiedzać. Nie możesz zrobić go tutaj?
- No właśnie - zawtórowała jej Olga.
- Rozmawiałyśmy o tym setki razy... - zaczęła Laura.
- Tak, tak! - Magda nie dała jej skończyć. - Taka szansa nie trafia się każdemu, doktorat w Kanadzie to zupełnie inny prestiż niż nauka tu, w Polsce. Proszę bardzo, bądź kimś. Tylko to my będziemy potem słuchać, że nie masz przyjaciół. - Znów wywróciła oczami.
Laura natychmiast rzuciła jej się na szyję.
- Jesteś niezastąpiona! - Cmoknęła przyjaciółkę w policzek. - Nie zaszkodzi ci, jak trochę ode mnie odpoczniesz. Czy to nie ty ciągle mi powtarzasz, że jestem naprawdę nieznośna?
- Jesteś cholernie nieznośna! I w dodatku mnie zostawiasz. - Magda wydęła usta. - Ale znam sposób, w jaki możesz się zrekompensować.
- Serio? - Laura wróciła na swoje miejsce.
- Aha! Chodź ze mną na imprezę. Będziemy chociaż miały dobre wspomnienia!
- To jest myśl. - Justyna uśmiechnęła się, odsuwając szklankę od ust.
- Do klubu? Nie ma mowy!
- Laura... - jęknęła Magda - Nie bądź nudziarą. Każdy potrzebuje trochę rozrywki, nawet taki mól książkowy jak ty. Miałyśmy przyjechać do ciebie, żeby trochę poświętować. Co to za przyjemność opijać twój sukces zamknięte w czterech ścianach?
- Dobrze wiesz, że nie cierpię takich miejsc.
- No proszę! - Zatrzepotała rzęsami. - Zrób to dla mnie. W najbliższym czasie będę tylko pracować. Pomyśl o tym, jak będzie mi przykro.
- Może przez wzgląd na pracę powinnaś przystopować już teraz?
- Jesteś okrutna.
- Nie jestem!
- To znaczy, że się zgadzasz? - Magda pisnęła głośno, wieszając się Laurze na szyi. - Czy mówiłam ci kiedyś, że jesteś niezastąpiona?
- Raczej, że jestem nieznośna, wredna i introwertywna.
- Bo jesteś, ale nieważne. W tym momencie kocham cię nad życie.
- Dobrze, już dobrze! Udusisz mnie. Powietrza!
Magda roześmiała się głośno, czując ręce Laury na swoich nadgarstkach, i ponownie opadła na krzesło.
- Mam przeczucie, że to będzie najlepsza impreza w twoim życiu!
- Mówisz tak zawsze, gdy razem wychodzimy.
- I za każdym razem mam rację. - Upiła łyk wody.
Tym razem to Laura wywróciła oczami.
- Nie marudź. Już się zgodziłaś. - Magda klepnęła ją w udo. - Lepiej pomyśl, w co możesz się ubrać.
- Nie ma mowy. Na pewno w tym nie wyjdę. - Laura popatrzyła na swoje odbicie w lustrze. Czerwona szmatka, którą na siebie włożyła, ledwo zasłaniała jej majtki.
- Wyglądasz bosko! - pisnęła Magda, podskakując na łóżku, na które rzuciły się razem z Olgą zaraz po wejściu do sypialni. Justyna została na dole, rozmawiała przez telefon. - Aż chyba zrobię ci zdjęcie!
- Bosko? Raczej skąpo i tanio. Co myślisz, Olga? - Laura zerknęła na odbicie przyjaciółki w lustrze.
- Cóż... - Ta skwitowała jej strój cichym mruknięciem.
- Ty naprawdę jesteś cholernie nudna. - powiedziała Magda. - To jedna z moich lepszych sukienek! Idziesz w tym i już.
Laura jeszcze raz spojrzała w lustro. Nie wyglądała dobrze.
- Nie ma takiej opcji. Tobie może i ona pasuje, ale ja nie będę mogła w niej nawet usiąść.
- Nie wiem, jak ty chcesz poderwać kogokolwiek w tym klubie. Chyba właśnie o to chodzi, nie? Faceci lubią, jak pokazujesz im ciało, a ty najchętniej zrobiłabyś z siebie zakonnicę.
- Magda! - Olga zganiła przyjaciółkę.
- To może powinnam iść nago - stwierdziła Laura.
- To byłby naprawdę dobry pomysł, ale najpierw musiałabyś się opalić.
- Jędza! - Laura odwróciła się w jej stronę i trzepnęła w nią leżącą na fotelu poduszką.
Magda krzyknęła i machając nogami, przewróciła się na plecy. Sypialnię wypełnił jej głośny śmiech.
- Założę coś swojego - zadecydowała Laura i ściągnęła sukienkę przez głowę.
Magda jęknęła boleśnie.
- Tylko nie to...
- Przestań, ma być jej wygodnie - wtrąciła Olga.
- No właśnie. Skoro już mam tam iść, to chociaż chcę się dobrze czuć. Masz z tym jakiś problem? - Laura spojrzała na Magdę z wyrzutem.
- Nie, nie! Skąd. Ale błagam, żadnych golfów i sukni do ziemi. Może jakaś mała czarna?
- A chciałam założyć habit - wyrwało się Laurze nieco sarkastycznie.
- Oj, nie obrażaj się. Pokaż w końcu, co masz w tej szafie.
Laura odsunęła się od mebla i otworzyła drzwiczki na oścież. Wisiało w niej co najmniej kilkanaście wyjściowych strojów, wśród których zdecydowanie dominowała czerń.
- Dawno nie chodziłam w tych sukienkach, ale może coś się nada.
- No jak by mogło być inaczej - skomentowała Magda, wstając z łóżka.
Laura zaczęła przesuwać wieszaki i przeglądać kreacje.
- Może ta? - Wyciągnęła w stronę przyjaciółek nie za długą, koktajlową sukienkę z koronkową górą.
Olga natychmiast uniosła kciuki w górę. Magda natomiast dokładnie zlustrowała sukienkę wzrokiem. Nie była aż taka zła, chociaż w życiu nie założyłaby czegoś takiego na imprezę.
- Przymierz - rzuciła, ponownie opadając na łóżko.
Laura wsunęła na siebie delikatny materiał, który ostatni raz miała na sobie podczas studniówki. Przez chwilę znów poczuła się nastoletnią królową balu.
- Całkiem nieźle, chociaż i tak widzę cię tego wieczoru w czerwieni.
- A mnie się podoba - stwierdziła Olga.
Laura obróciła się przed lustrem. Materiał opinał dokładnie to, co trzeba, a do tego sięgał jej do połowy uda. Czuła się w tym stroju o wiele bardziej komfortowo.
- Idę w tym - zadecydowała.
- No to może chociaż czerwona szminka? - Magda spojrzała na nią błagalnie.
- Zapomnij!
- Ty naprawdę jesteś cholerna nudna!
- Jeszcze słowo, a pójdziesz tam sama. - Laura posłała jej mroźne spojrzenie.
Olga znowu parsknęła śmiechem. Magda tymczasem smętnie pokręciła głową.
- Dobra, oj dobra... Przecież nic nie mówiłam...