Bądź przy mnie zawsze - Agata Przybyłek

Kup ebooka

27.90 zł
21.48 zł (22,32 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Róża

- Konrad, pomóż pani, nie stój tak! - Kobieta przewiązana fartuchem szturchnęła chudego nastoletniego chłopca. - Pani Róża, tak?

- Tak. To ja. Róża Darska. Dziękuję bardzo. - Róża próbowała wygramolić się z auta, ale w jej wieku nie było to już takie łatwe. Dopiero pomocna dłoń chłopaka pozwoliła jej stanąć na nogi.

Jej staromodne pantofle nieznacznie zapadły się w piasku.

- Bardzo miło nam panią gościć, naprawdę! Bardzo miło! - Alberta rzuciła się do niej i starsza pani dostrzegła na jej policzku bieluchną smugę mąki. - Wyglądaliśmy pani od samego rana. Prawda, Konradzie?

Chłopiec od niechcenia wzruszył ramionami i zaczął siłować się z ogromną walizką, którą podał mu właśnie taksówkarz.

Róża uśmiechnęła się na ten widok.

- Ile płacę? - zwróciła się jeszcze do taksówkarza.

- Pięćdziesiąt wystarczy.

- W takim razie pięćdziesiąt - powtórzyła kwotę, a potem sięgnęła do portfela i podała mu gotówkę.

- Do widzenia. - Skinął służbowo w jej stronę.

- Do widzenia, do widzenia! - Uprzedzając Różę, machnęła do niego przewiązana fartuchem kobieta, a potem ujęła gościa pod ramię i pociągnęła w stronę domu. - Konrad, nie stój tak! - krzyknęła jeszcze tylko na chłopca, zanim znalazły się w pachnącym obiadem korytarzu.

Dom Alberty nie należał do najpiękniejszych i najnowszych, był brzydki i zaniedbany. Z sufitu w korytarzu patrzyła na kobiety zielonkawa pleśń, a pod drzwiami leżały sfatygowane dywaniki, które właścicielka już dawno powinna była wymienić.

- Gotuje pani? - zwróciła się do niej Róża, nie chcąc urazić gospodyni żadnym zbędnym komentarzem.

- Rosół. Z kury hodowanej własnoręcznie, można powiedzieć. I swojskie kluseczki.

- Zapowiada się apetycznie.

- Och, mój rosół to w całej okolicy chwalą. Nieskromnie mówiąc, oczywiście. - Alberta się zaczerwieniła. - No, ale zapraszam do salonu, zapraszam. Chyba że chce się pani najpierw odświeżyć, to zaraz wskażę łazienkę i...

- Nie, nie. - Róża dotknęła jej przedramienia. - Dziękuję. Ja już nie jestem w tym wieku, w którym to się trzeba odświeżać. Niestety.

Pani domu uśmiechnęła się szeroko, słysząc ten niewinny żarcik.

- No tak - odchrząknęła. - W takim razie zapraszam do salonu. Kawy, herbaty?

- Herbaty, jeśli można.

- Mam taką dobrą. Z lipy. Mąż jakiś czas temu kupił, ale okazji nie było, żeby kogoś poczęstować. Rzadko nam się zdarzają goście. Biedna okolica, to nikt nie przyjeżdża, a rodziny tu żadnej nie mamy.

- Z lipy będzie idealna. - Starsza pani skinęła głową, a potem dała się usadzić na nakrytej kocem kanapie.

- W takim razie przepraszam na moment. - Gospodyni ruszyła do kuchni i Róża została sama w pachnącym obiadem wnętrzu.

Salon w domu Alberty wydawał jej się miejscem o wiele bardziej przytulnym niż podwórze i korytarz. Jedynym, co trochę w nim przeszkadzało, były ciężkie i grube zasłony, niedbale zawieszone po obu stronach okna. Róża uwielbiała jasne i przestronne wnętrza, a kotary nie wpuszczały do pomieszczenia zbyt dużej ilości światła. No i te poprzykrywane kocami, poprzecierane meble. Wystarczyłoby przecież tylko wymienić tapicerki i...

- Tę walizkę to gdzie? - Chudy chłopaczek wpadł do salonu, przerywając Róży oględziny wnętrza. Ponieważ jednak nie zastał w nim matki, natychmiast bez słowa wycofał się na korytarz.

Róża uśmiechnęła się sama do siebie, kolejny raz widząc jego piegowatą buzię, i roztarła obolałe po podróży kolana. Jeśli kiedykolwiek wyobrażała sobie, że będzie miała syna, na pewno pojawiał się w jej myślach właśnie ktoś taki jak Konrad. Uroczy, choć trochę nieśmiały. Mały chłopiec zaklęty w ciele dorastającego mężczyzny. Najbardziej rozczulająca rzecz na całym tym świecie.

- No, jestem! - Z rozmyślań wyrwała ją Alberta, która pojawiła się w salonie, wypełniając go po chwili dźwiękiem nalewanej do filiżanek herbaty. - Proszę. - Kiwnęła głową, stawiając przed Różą aromatycznie pachnącą esencję. - Na zdrowie.

- Dziękuję.

- A może jest pani głodna, co? Do obiadu jeszcze chwila, planowałam na czternastą. Może jakaś szybka przekąska, tyle pani jechała.

- Nie, nie. Dziękuję. Wystarczy mi herbata. Nie chcę pani sprawiać kłopotu. - Róża spojrzała na nią, sięgając po gorącą filiżankę, i wsunęła dwa palce w maleńkie ucho. - Bardzo dobra. - Uśmiechnęła się po upiciu pierwszego łyku do siedzącej jak na szpilkach Alberty.

Kobieta odetchnęła z ulgą, jak gdyby od tego zdania zależało całe jej dalsze życie, i złożyła ręce na kolanach.

- A jak się jechało? - zapytała jeszcze.

- Och, dziękuję, dobrze. Niemalże przez cały czas miałam doborowe towarzystwo. W samolocie towarzyszyła mi kobieta w moim wieku, więc bardzo dobrze się dogadywałyśmy, a potem taksówkarz nie pozwalał mi nawet na chwilę znudzenia. Można nawet powiedzieć, że trochę brakowało mi podczas podróży samotności.

- A, to u nas sobie pani odpocznie, nie ma obaw! - Alberta machnęła ręką. - Większej głuszy niż u nas to już chyba nie ma. Cichutko, spokojnie. Sąsiadów też mamy niegłośnych. No, chyba że sobie trochę popiją, ale to rzadko, naprawdę rzadko. I pokój też pani dałam w takim zacisznym miejscu. Z dala od drogi. W sensie... na ogród.

Róża musiała przyznać, że zdenerwowanie Alberty powoli zaczynało ją bawić.

- Ładny salon - powiedziała, żeby nieco rozluźnić atmosferę.

- Mąż tu wszystko wyremontował. Właściwie to zupełnie sam. Kiedyś ten budynek był szopą, a tu, gdzie siedzimy, stały zwierzęta. Da pani wiarę?

- Trudno w to uwierzyć. - Róża jeszcze raz rozejrzała się po nieco pompatycznie urządzonym wnętrzu.

- Prawda? No, ale on potrafi, potrafi. Po tym, co tutaj wyczyniał, ludzie go teraz do remontów zatrudniają. Ten dom jest taką naszą, można powiedzieć, wizytówką. Znajomi byli, obejrzeli, polecili, komu trzeba - i proszę. Praca sama do niego przychodzi i aż pali mu się w rękach.

- Niesamowita historia. - Przed oczami Róży znów pojawił się zaniedbany ogród, korytarz i ganek. Nie wyglądały na wizytówkę.

- Niech pani poczeka, aż zobaczy górę! - wyrwało się jeszcze entuzjastycznie Albercie, ale szybko się opamiętała. - A pani? - zapytała po chwili. - Chciałaby mi pani w końcu zdradzić, czemu zawdzięczam tę wyjątkową wizytę? Nie będę ukrywała, że nieczęsto zdarzają mi się takie telefony, jak ten od pani. Prawdę powiedziawszy, to był to pierwszy i wszyscy tu w głowę zachodziliśmy, o co też może chodzić!

Róża popatrzyła na widniejące na czole Alberty pierwsze zmarszczki i odstawiła filiżankę na spodeczek.

- Tak - powiedziała tylko, a potem sięgnęła do leżącej tuż obok torebki.

Alberta poruszyła się niespokojnie w fotelu.

- Szukam kogoś - oznajmiła Róża, otwierając portfel. Po chwili wydobyła z niego niedużą, zalaminowaną, czarno-białą fotografię i pogładziła ją palcem.

- U nas? Matko kochana, ktoś pani coś zrobił? - Pochyliła się do przodu ożywiona Alberta.

- Nie, nie. - Róża potrząsnęła głową. - Prawdę powiedziawszy, to historia sprzed lat. W pewnym sensie szukam tego mężczyzny...

Laura

- Nie mówiłaś, że to aż taka willa - wyrwało się Magdzie, gdy dotarły w końcu do niezwykle bogato urządzonej posiadłości rodziców Laury.

Pokaźnych rozmiarów dom stał na niewysokiej skarpie i ogrodzony był wysokim, murowanym płotem, który od strony wewnętrznej gęsto obsadzono żywopłotem. Wokół podwyższenia wiły się kręte, wyłożone tłuczniem alejki. Kilka z nich prowadziło do altany, inne do niewielkiego stawu, w centrum którego stała gipsowa fontanna, a te najszersze do drzwi wejściowych albo pod balkon. Magda musiała przyznać, że rezydencja wyglądała niemalże jak pałac, a jedynym, czego jej tu brakowało, była fosa i zwodzony most. I nie było w tych słowach przesady.

- Wow! - Siedzące na tylnym siedzeniu Justyna i Olga rozdziawiły usta.

- A czy to ważne? - Laura zwróciła się do Magdy i wyłączyła silnik. - Ty nie mówiłaś mi, że nie przywykłaś do takich widoków. - Zabrała torebkę i wysiadła z samochodu, mocno trzaskając za sobą drzwiami.

Kilka ptaków siedzących na gałęzi rozłożystego judaszowca natychmiast poderwało się do lotu.

- I ty dobrowolnie godzisz się na mieszkanie w tej klitce w bloku? - Justyna nie mogła pohamować zdziwienia i poprawiając okulary przeciwsłoneczne, dokładnie zlustrowała wzrokiem skąpany w zieleni dom. Jej biała sukienka odbijała promienie zachodzącego słońca, rażąc Laurę w oczy.

- Jak w bajce - szepnęła Olga.

Laura przeniosła wzrok na królujący wokół podjazdu ogród, który o tej porze roku aż tętnił życiem za sprawą wynajętego przez rodziców ogrodnika zaglądającego w to miejsce co najmniej raz w tygodniu.

- Stąd musiałabym dojeżdżać codziennie do Gdańska przynajmniej dwie godziny. Tak po prostu jest mi wygodniej - stwierdziła.

- Ja chyba śnię! Ale że twoim rodzicom nie było szkoda zostawiać takiego domu...

- Idziecie czy będziecie tu tak stać i kontemplować? - Laura roześmiała się głośno, nie mogąc się napatrzeć na zdziwione twarze przyjaciółek. Nie widziała na ich buziach takiego zachwytu od czasu, gdy wybrały się razem do baru i zagadnął je facet będący modelem w jakimś ogólnopolskim magazynie.

- Idziemy, idziemy - mruknęła Olga.

- Ale nie wiem, czy jestem stosownie ubrana - zażartowała Magda. - Na pewno macie tam same marmury.

- Nie tylko. W pokojach króluje jednak drewno.

- Słuchaj, a czy ty nie masz jakiegoś zaginionego brata bliźniaka? - Justyna nachyliła się do Laury konspiracyjnie.

Dziewczyna parsknęła śmiechem.

- Nic mi o tym nie wiadomo.

- Może powinnyśmy podpytać twojego tatę?

- Justyna!

- Dobra, dobra. - Dziewczyna uniosła ręce w obronnym geście. - Żartowałam. Ale biorąc pod uwagę to, jak wygląda twój ojciec, musiałby być niezłym ciachem.

- Kto?

- No ten twój brat! Orientuj.

Laura pokręciła tylko głową, słuchając dalszych rozważań przyjaciółek. Była najstarsza z nich i najpoważniejsza. Czasem naprawdę zachodziła w głowę, zastanawiając się, jak mogą być tak infantylne. Chociaż, gdyby głębiej się nad tym zastanowić, właśnie to lubiła w nich najbardziej.

Kiedy weszły do domu, od razu uderzył je orzeźwiający chłód, stanowiący miły kontrast dla zewnętrznego upału.

- O raju, ale przyjemnie. Gwarantuję, że nie wytknę nosa na zewnątrz, dopóki nie zrobi się ciemno - pisnęła z zachwytu Magda. Słońce wpadające przez kuchenne okna od razu oświetliło jej twarz.

Laura popatrzyła na nią i znowu się zaśmiała.

- Chcecie się czegoś napić? - zapytała. Jej torebka wylądowała na szafce pod lustrem - rzucała ją tam zawsze, odkąd tylko lata temu zrezygnowała z plecaka - a dwie torby z zakupami od razu trafiły na kuchenny stół.

- Wody. Z lodem. Zimnej.

- Nie mam pojęcia, czy w zamrażarce jest lód.

- Ach, no tak - westchnęła Olga, opadając na jedno z krzeseł w otwartej na kuchnię jadalni. - W takim razie może być bez. Najwyżej tu umrę.

Uwadze Laury nie umknęło to, że przyjaciółki czuły się u niej wyjątkowo swobodnie.

- Chcecie coś zjeść? - zapytała jeszcze, stawiając na stole niewysokie szklaneczki.

- Nie męcz nas tak! Zaraz ducha wyzionę, a ty chcesz pchać w nas kalorie? - Justyna zmarszczyła brwi. - I tak po moim sześciopaku nie ma już ani śladu.

- Wypocisz.

- Nie, dzięki. Poczekam do kolacji.

- To jeszcze kawał czasu.

- A czy to ważne? - Magda machnęła ręką i wyciągnęła przed siebie idealnie opalone nogi. - Każdy dietetyk powie ci, że nieraz warto się trochę przegłodzić.

- Jak tam sobie chcecie, ja planuję zjeść pizzę. Miałyśmy dzisiaj świętować, więc nie zamierzam sobie odmawiać.

- Pizzę? - Olga się ożywiła.

- Aha. Ale jak nie chcecie, to nie. Nie będę przecież sabotować wyglądu brzucha Justyny.

- Dobra, przekonałaś mnie. - Dziewczyna popatrzyła na nią z błyskiem w oku. - Ale tylko jeden kawałek. W końcu Filipowi i tak bez różnicy, jak wygląda mój brzuch.

Laura popatrzyła na nią, unosząc brew.

- Serio? A czy przez większość drogi nie słuchałam wywodów o tym, że...

- Czasami wolałabym, żebyś nie słuchała mnie zbyt uważnie.

- Co poradzisz, taka rola psychologa. - Laura zachichotała cicho.

- Byłoby prościej, gdybyś rzuciła te studia w cholerę, tak jak ja. Pedagogika jest dużo mniej wymagająca - odezwała się Magda. - Właściwie to nawet jest fajna.

- Halo, ziemia do Magdy! - Laura machnęła jej przed oczami. - Czy ktoś tutaj zapomniał, że wczoraj się obroniłam?!

- Jesteś niemożliwa. Nie dasz mi się nacieszyć.

Olga z Justyną głośno się roześmiały.

- Nacieszyć czym?

- Nie wiem! Ale kłujesz mnie w oczy tym swoim dyplomem.

- Spójrz na to inaczej. Kiedy ja będę harować od świtu do nocy, ty nadal będziesz świetnie się bawić na studiach. Czy to nie kuszące? Rok więcej imprez, alkoholu i przypadkowego...

- Bla, bla, bla. - Magda wywróciła oczami, robiąc przy tym zabawny ruch ręką. - Dobrze wiesz, że bez ciebie to nie będzie to samo. Na co ci ten cholerny doktorat, co? Tak to mogłybyśmy się chociaż odwiedzać. Nie możesz zrobić go tutaj?

- No właśnie - zawtórowała jej Olga.

- Rozmawiałyśmy o tym setki razy... - zaczęła Laura.

- Tak, tak! - Magda nie dała jej skończyć. - Taka szansa nie trafia się każdemu, doktorat w Kanadzie to zupełnie inny prestiż niż nauka tu, w Polsce. Proszę bardzo, bądź kimś. Tylko to my będziemy potem słuchać, że nie masz przyjaciół. - Znów wywróciła oczami.

Laura natychmiast rzuciła jej się na szyję.

- Jesteś niezastąpiona! - Cmoknęła przyjaciółkę w policzek. - Nie zaszkodzi ci, jak trochę ode mnie odpoczniesz. Czy to nie ty ciągle mi powtarzasz, że jestem naprawdę nieznośna?

- Jesteś cholernie nieznośna! I w dodatku mnie zostawiasz. - Magda wydęła usta. - Ale znam sposób, w jaki możesz się zrekompensować.

- Serio? - Laura wróciła na swoje miejsce.

- Aha! Chodź ze mną na imprezę. Będziemy chociaż miały dobre wspomnienia!

- To jest myśl. - Justyna uśmiechnęła się, odsuwając szklankę od ust.

- Do klubu? Nie ma mowy!

- Laura... - jęknęła Magda - Nie bądź nudziarą. Każdy potrzebuje trochę rozrywki, nawet taki mól książkowy jak ty. Miałyśmy przyjechać do ciebie, żeby trochę poświętować. Co to za przyjemność opijać twój sukces zamknięte w czterech ścianach?

- Dobrze wiesz, że nie cierpię takich miejsc.

- No proszę! - Zatrzepotała rzęsami. - Zrób to dla mnie. W najbliższym czasie będę tylko pracować. Pomyśl o tym, jak będzie mi przykro.

- Może przez wzgląd na pracę powinnaś przystopować już teraz?

- Jesteś okrutna.

- Nie jestem!

- To znaczy, że się zgadzasz? - Magda pisnęła głośno, wieszając się Laurze na szyi. - Czy mówiłam ci kiedyś, że jesteś niezastąpiona?

- Raczej, że jestem nieznośna, wredna i introwertywna.

- Bo jesteś, ale nieważne. W tym momencie kocham cię nad życie.

- Dobrze, już dobrze! Udusisz mnie. Powietrza!

Magda roześmiała się głośno, czując ręce Laury na swoich nadgarstkach, i ponownie opadła na krzesło.

- Mam przeczucie, że to będzie najlepsza impreza w twoim życiu!

- Mówisz tak zawsze, gdy razem wychodzimy.

- I za każdym razem mam rację. - Upiła łyk wody.

Tym razem to Laura wywróciła oczami.

- Nie marudź. Już się zgodziłaś. - Magda klepnęła ją w udo. - Lepiej pomyśl, w co możesz się ubrać.

- Nie ma mowy. Na pewno w tym nie wyjdę. - Laura popatrzyła na swoje odbicie w lustrze. Czerwona szmatka, którą na siebie włożyła, ledwo zasłaniała jej majtki.

- Wyglądasz bosko! - pisnęła Magda, podskakując na łóżku, na które rzuciły się razem z Olgą zaraz po wejściu do sypialni. Justyna została na dole, rozmawiała przez telefon. - Aż chyba zrobię ci zdjęcie!

- Bosko? Raczej skąpo i tanio. Co myślisz, Olga? - Laura zerknęła na odbicie przyjaciółki w lustrze.

- Cóż... - Ta skwitowała jej strój cichym mruknięciem.

- Ty naprawdę jesteś cholernie nudna. - powiedziała Magda. - To jedna z moich lepszych sukienek! Idziesz w tym i już.

Laura jeszcze raz spojrzała w lustro. Nie wyglądała dobrze.

- Nie ma takiej opcji. Tobie może i ona pasuje, ale ja nie będę mogła w niej nawet usiąść.

- Nie wiem, jak ty chcesz poderwać kogokolwiek w tym klubie. Chyba właśnie o to chodzi, nie? Faceci lubią, jak pokazujesz im ciało, a ty najchętniej zrobiłabyś z siebie zakonnicę.

- Magda! - Olga zganiła przyjaciółkę.

- To może powinnam iść nago - stwierdziła Laura.

- To byłby naprawdę dobry pomysł, ale najpierw musiałabyś się opalić.

- Jędza! - Laura odwróciła się w jej stronę i trzepnęła w nią leżącą na fotelu poduszką.

Magda krzyknęła i machając nogami, przewróciła się na plecy. Sypialnię wypełnił jej głośny śmiech.

- Założę coś swojego - zadecydowała Laura i ściągnęła sukienkę przez głowę.

Magda jęknęła boleśnie.

- Tylko nie to...

- Przestań, ma być jej wygodnie - wtrąciła Olga.

- No właśnie. Skoro już mam tam iść, to chociaż chcę się dobrze czuć. Masz z tym jakiś problem? - Laura spojrzała na Magdę z wyrzutem.

- Nie, nie! Skąd. Ale błagam, żadnych golfów i sukni do ziemi. Może jakaś mała czarna?

- A chciałam założyć habit - wyrwało się Laurze nieco sarkastycznie.

- Oj, nie obrażaj się. Pokaż w końcu, co masz w tej szafie.

Laura odsunęła się od mebla i otworzyła drzwiczki na oścież. Wisiało w niej co najmniej kilkanaście wyjściowych strojów, wśród których zdecydowanie dominowała czerń.

- Dawno nie chodziłam w tych sukienkach, ale może coś się nada.

- No jak by mogło być inaczej - skomentowała Magda, wstając z łóżka.

Laura zaczęła przesuwać wieszaki i przeglądać kreacje.

- Może ta? - Wyciągnęła w stronę przyjaciółek nie za długą, koktajlową sukienkę z koronkową górą.

Olga natychmiast uniosła kciuki w górę. Magda natomiast dokładnie zlustrowała sukienkę wzrokiem. Nie była aż taka zła, chociaż w życiu nie założyłaby czegoś takiego na imprezę.

- Przymierz - rzuciła, ponownie opadając na łóżko.

Laura wsunęła na siebie delikatny materiał, który ostatni raz miała na sobie podczas studniówki. Przez chwilę znów poczuła się nastoletnią królową balu.

- Całkiem nieźle, chociaż i tak widzę cię tego wieczoru w czerwieni.

- A mnie się podoba - stwierdziła Olga.

Laura obróciła się przed lustrem. Materiał opinał dokładnie to, co trzeba, a do tego sięgał jej do połowy uda. Czuła się w tym stroju o wiele bardziej komfortowo.

- Idę w tym - zadecydowała.

- No to może chociaż czerwona szminka? - Magda spojrzała na nią błagalnie.

- Zapomnij!

- Ty naprawdę jesteś cholerna nudna!

- Jeszcze słowo, a pójdziesz tam sama. - Laura posłała jej mroźne spojrzenie.

Olga znowu parsknęła śmiechem. Magda tymczasem smętnie pokręciła głową.

- Dobra, oj dobra... Przecież nic nie mówiłam...