Rozdział pierwszy
Vassili leżał z głową wspartą na zgiętym ramieniu. Poduszki dawno spadły, ale brakowało mu energii, żeby po nie sięgnąć. Nie powstrzymał jednak pokusy, żeby przesunąć ciężką ręką po doskonałym dziele sztuki od długiej eleganckiej szyi, przez smukłą talię, po jędrne pośladki i złączenie długich, smukłych ud, skąpanych w jasnym świetle poranka.
Drgnęła, jakby oczekiwał za dużo.
Nic dziwnego. Przeżyli eksplozję namiętności, intensywniejszą niż jakiekolwiek inne doświadczenie.
Pierwsze zbliżenie porównywał do szybowania w przestworzach albo zdobycia Mount Everestu. Drugie, trzecie, czwarte i kolejne nie powinny już robić tak piorunującego wrażenia. Wciąż jednak budziła w nim nie tylko pożądanie, ale coś jeszcze. Czyżby zaborczość? Nie, niemożliwe. Nie leżała w jego naturze.
Podniosła na niego zamglone i podkrążone oczy. Żadne z nich nie zmrużyło oka minionej nocy.
- Już? Nie za wcześnie? - spytała z niedowierzaniem.
Zawstydziła go. Podczas kiedy Vassili wypoczywał w kurorcie, Laura pracowała od rana do nocy przez kilka poprzednich tygodni.
- Przepraszam. Nie mogłem się oprzeć, ale lepiej odpocznij.
Uprawiali miłość tyle razy, że dawno powinno ich dopaść zmęczenie i senność. Choć Vassili marzył o tym, żeby znów usłyszeć, jak szepcze jego imię w ekstazie niczym sekretne zaklęcie, cofnął rękę. Na szczęście zgięte udo zasłaniało widoczny dowód jego pożądania.
Laura gwałtownie nabrała powietrza i strząsnęła włosy z twarzy. Poranne światło uwydatniało wysokie kości policzkowe, kilka uroczych piegów na nosie i zachwycające orzechowe oczy. Czyżby zobaczył w nich rozczarowanie? Nieważne. Uznał, że nie pora ulegać samolubnym zachciankom.
- Śpij dobrze, kopela mou. Zachowajmy siły na później.
Pocałował ją czule. Jak zwykle oddała pocałunek, słodko i niewinnie, gładząc go po policzku.
Dotyk ciepłej dłoni uświadomił mu, że się nie ogolił. Dopiero teraz dostrzegł czerwoną smugę na szyi i drugą na biuście. Zawstydził się, ale równocześnie doznał satysfakcji, że zostawił na jej skórze swój znak. Kolejny objaw zaborczości, tak nietypowej, że złożył ją na karb niedospania.
- Wybacz, że cię podrapałem. Nie chciałem cię skrzywdzić - wyznał ze skruchą.
- Nie przepraszaj. Wolę, kiedy nie jesteś zbyt gładki.
On gładki? Jedyny jego ukłon w stronę cywilizowanego zachowania stanowiła wizyta u fryzjera tamtego popołudnia, kiedy zobaczył, jak filmują ją na plaży. Ostrzygł się i ogolił, żeby nie wystraszyć jej wizerunkiem wagabundy, kiedy zapraszał ją do baru.
Uniósł jej rękę i ucałował. Pachniała nasyconą kobietą i tropikami. Zaczynał popadać w uzależnienie od zapachu mydła w płynie nutą kokosu i limonki, bardziej kuszącego w jego odczuciu niż najdroższe perfumy.
- W każdym razie pójdę się ogolić na później. Ty odpocznij - dodał, muskając jej usta kolejnym przelotnym pocałunkiem.
Odczekał, aż zamknie oczy i zacznie wolniej oddychać, zanim poszedł do łazienki wziąć zimny prysznic.
Laura obudziła się słodko ociężała. Wielokrotnie w ciągu nocy miękła w ramionach Vassiliego.
Gdyby ktoś jej przepowiedział, że czyjeś roześmiane oczy, erotyczna charyzma i troskliwa natura skłonią ją do tygodniowego romansu z nieznajomym, nie uwierzyłaby.
Mogłaby stanowić wzorzec nieufności wobec płci przeciwnej. Jedyny wyjątek potwierdzający regułę stanowił jej najlepszy przyjaciel imieniem Jake. W wieku dwudziestu pięciu lat wiedziała, że prędzej piekło zamarznie, niż ona zaufa mężczyźnie.
Jednak Vassili ujął ją mieszaniną zmysłowości z rozbrajającą szczerością.
- Pragnę twojego wspaniałego ciała i uśmiechu, promiennego jak słońce. Chcę cię poznać i mam nadzieję, że również tobie sprawić przyjemność - wyznał szczerze podczas pierwszego spotkania.
Każdemu innemu pokazałaby plecy, ale jej ciało wysyłało inną wiadomość: Tak, tak, tak. Co dziwne - posłuchała. Nikt wcześniej tak jej nie pociągał.
Wzruszył szerokimi, opalonymi ramionami i dodał ze śmiechem:
- Wybacz mój brak subtelności, ale stawiam na otwartość.
Wyjaśnił z wyraźną nutą autoironii w głosie, że nie traktuje siebie zbyt serio i lubi grać w otwarte karty. Potem przeprosił za to, że prawdopodobnie ją uraził, i zapytał o właśnie ukończoną sesję zdjęciową.
Usiadła obok niego w plażowym barze i przyjęła bezalkoholowy koktajl, pokryty nieprawdopodobną ilością kawałków tropikalnych owoców.
Przez następną godzinę wypytywał ją o pracę modelki. Oszczędził jej typowych uwag na temat pozowania w kostiumie kąpielowym i pytań, czy pozuje nago. Poprzestał na sprawach zawodowych. Uważnie słuchał i robił wrażenie szczerze zainteresowanego.
Na jej pytanie odpowiedział, że przyjechał z Grecji na wakacje, po czym szybko zmienił temat na jej osobę, Wielką Rafę Barierową i fantastyczny, tropikalny raj wokół Port Douglas.
Ilu mężczyzn na jego miejscu przepuściłoby okazję mówienia o sobie? Choć Laura zdawała sobie sprawę z własnej stronniczości, podejrzewała, że niewielu.
Przyjęła zaproszenie na kolację, podczas której rozbawił ją opowieścią o swoich fałszywych wyobrażeniach na temat Australii. Potem wymienili historyjki różnych niefortunnych przygód w podróżach.
Choć z każdą chwilą coraz bardziej ciągnęło ich do siebie, nadal mogłaby odeprzeć pokusę, gdyby nie jego bezwzględna uczciwość, jakiej nie oczekiwała od nikogo prócz Jake'a. Vassili przyznał, że nie szuka stałego związku. Oferował tylko zabawę, seks i tyle przyjemności, ile zapragnie.
Mimo to nie dotknął jej nawet palcem, ale samo jego spojrzenie działało jak pieszczota. Tak więc, kiedy w końcu się pocałowali, uznała to za rzecz nieuniknioną i właściwą.
Tak bardzo, że po jednej wspólnej nocy odłożyła plan wyjazdu, a Vassili przedłużył rezerwację, żeby z nią zostać. Przyznał, że w kraju czeka go praca, ale dodał, że może ją wykonywać zdalnie. Nie zauważyła jednak, żeby pracował, nie licząc jednej rozmowy telefonicznej. Ona miała przerwę pomiędzy zleceniami, ale powinna ją wykorzystać na tworzenie projektu własnej działalności.
Jednak od dawna nie odpoczywała. Wciąż pracowała nad takim czy innym projektem. Z pewnością zasługiwała na odpoczynek.
Być może dlatego odbierała chwile z Vassilim jako cudowne. Po traumie z dzieciństwa pragnęła pewności i poczucia bezpieczeństwa. Pracowała równie ciężko jak wszyscy, których znała. Wyrobiła sobie reputację niezawodnej profesjonalistki i systematycznie oszczędzała.
Spontaniczne decyzje o uleganiu zachciankom nie leżały w jej charakterze, ale przy Vassilim czuła się szczęśliwsza, wolniejsza, bardziej żywa niż kiedykolwiek. Za nic w świecie nie przepuściłaby takiej okazji.
Przed kilkoma dniami wymienili numery telefonów. Vassili zaprosił ją do Grecji. Zdecydował też obejrzeć w Australii więcej, niż dotąd zamierzał. Już planował powtórną wizytę jeszcze w tym samym roku.
Jego mina powiedziała Laurze, że nie interesuje go Uluru czy Tasmania. Zmysłowe spojrzenie i aksamitny głos upewniły ją, że to ją chce zobaczyć.
Nie zasugerował bynajmniej, że myśli poważnie o bliższej relacji. Nie uwierzyłaby, gdyby ją o tym zapewnił. Nie robiła sobie romantycznych złudzeń. Mimo to serce jej mocniej zabiło. Nie czekała ich wspólna przyszłość, ale było jej z nim zbyt dobrze, żeby już zakończyć romans.
Z uśmiechem zapadła głębiej w łóżko.
Zważywszy jej przeszłość i nieufność, nie przypuszczała, że kiedykolwiek wyjdzie za mąż, ale pomysł przedłużenia erotycznej przygody z czułym kochankiem i wspaniałym towarzyszem brzmiał kusząco. Jasno dał do zrozumienia, że nie dąży do założenia rodziny, ale ona też nie. Poznała niemal idealnego partnera.
Drzwi zaskrzypiały i otworzyła oczy. W progu stanął Vassili, już ubrany, nie w kąpielówki, lecz w lekkie spodnie i miękką koszulę. Miał mokre włosy po kąpieli, ale nie ogolił się, jak obiecał. Kanciastą żuchwę nadal pokrywał cień ciemnego zarostu. Dodawał mu męskości. Wyglądał z nim trochę groźnie. Albo też takie wrażenie robił błysk w ciemnych oczach.
Przez pięć dni poznała każdy wyraz twarzy Vassiliego, od rozbawienia po pełną koncentrację, od zaciekawienia po czułość. I co najmniej trzydzieści sposobów wyrażenia radości, ale takiej miny nigdy nie widziała. Ogień w oczach i zaciśnięte usta wyrażały ból i gniew.
- Co z tobą, Vassili? Czy wszystko w porządku? - zapytała, choć nie ulegało wątpliwości, że nie.
Szedł w kierunku garderoby, ale przystanął i zwrócił ku niej twarz. Rysy mu stopniowo łagodniały, ale sztywna postawa nadal świadczyła o napięciu.
Odrzuciła prześcieradło i wstała z łóżka.
Podszedł do niej w kilku szybkich krokach, ujął jej dłonie i przycisnął do swojej piersi. Przez materiał koszuli czuła przyspieszone bicie serca.
- Dostałeś jakąś złą wiadomość? - spytała, zdjęta współczuciem. - Bardzo mi przykro, Vassili.
Dwa razy w życiu złe wiadomości przewróciły jej życie do góry nogami. Nadal pamiętała, jak bardzo cierpiała.
Vassili uścisnął jej dłonie i ucałował. Nikt wcześniej nie całował jej w ręce. Nie zdawała sobie sprawy, jaki to czuły i miły gest.
- To nie to, co myślisz. Nikt nie umarł. To żadna tragedia tylko pilna sprawa rodzinna do załatwienia. Muszę natychmiast wrócić do Grecji.
Nie uspokoił jej. Nie była gotowa na rozstanie, ale odpowiedziała:
- Rozumiem.
- Dziękuję za zrozumienie.
Skupiła wzrok na pięknie rzeźbionych ustach, pełnych, zmysłowych, niemal zbyt pięknych dla mężczyzny, ale doskonale pasujących do bardzo męskich rysów i wspaniałego konturu przystojnej twarzy.
Przelotnie pocałowała go w usta. Wmawiała sobie, że dla dodania mu otuchy, ale też gromadziła wspomnienia na przyszłość: dotyku warg, unikalnego zapachu cynamonu, mydła i męskiego ciała, który uspokajał ją i pobudzał równocześnie, przyspieszonego pulsu w każdej chwili bliskości...
Z ociąganiem odchyliła głowę.
- Spakuję cię, kiedy będziesz załatwiał sobie transport. Albo jeśli wolisz...
- Nie, to doskonały pomysł. - Nie wykonał żadnego ruchu, tylko pożerał ją wzrokiem. - Nie chcę cię tak nagle opuszczać. Przeżyliśmy niezapomniane chwile, ale zobaczymy się znowu - obiecał, po czym puścił jej ręce i odstąpił do tyłu.
Dzień później serce biło Laurze mocno, gdy wspominała rozgoryczenie w jego głosie.
Powinna wracać do domu. Czekało ją sporo pracy, ale Vassili zarezerwował bungalow do niedzieli i zaproponował, żeby w nim została. Zabrakło jej energii, żeby wyjechać. Nadrobiła zaległości w spaniu, ale nie miała siły włączyć laptopa ani telefonu. Nie pamiętała, kiedy ostatnio straciła kontakt ze światem, żyjąc chwilą obecną i nie myśląc o przyszłości.
Uwielbiała każdą chwilę tego błogiego, dekadenckiego lenistwa. Zawód modelki i okazjonalna działalność społeczna w centrum wsparcia dla rodzin wiele dla niej znaczyły, ale teraz postanowiła skorzystać z kilku dni niespodziewanych wakacji. Podejrzewała, że powoduje nią głównie tęsknota za Vassilim. Nie chciała opuszczać miejsca, w którym zaznała tyle szczęścia.
Ta świadomość wygnała ją z bungalowu. Liczyła na to, że kontakt z ludźmi wyrwie ją z tej dziwnej mieszaniny odrętwienia i niepokoju.
Szperała właśnie w ekskluzywnym butiku, gdy usłyszała własne imię. Nikt jej nie zawołał. Ktoś wyszeptał je w podekscytowaniu za jej plecami.
Pracowała jako modelka od kilku lat. Odnosiła umiarkowane sukcesy, ale nie zyskała sławy. Reklamy prestiżowego biura podróży jeszcze z pewnością nie opublikowano. Dopiero w minionym tygodniu ukończyli zdjęcia. Ostatnie zrobiono jej na tej plaży, w bikini i sarongu, zachęcające do skorzystania z uroków tropikalnego raju.
Mimo to od czasu do czasu ktoś ją rozpoznawał. Ten aspekt swojego zawodu najmniej lubiła, choć nie była już nieśmiałą dwunastolatką, obawiającą się rozpoznania w tłumie. I nie powinna. Lukratywne zajęcie modelki stanowiło doskonały punkt wyjścia dla rozpoczęcia prawdziwej kariery.
Mimo tej świadomości z wysiłkiem wyprostowała plecy, zamiast zgarbić, jak dawniej, dla ujęcia sobie wzrostu.
Szepty podążyły za nią na ulicę. Zmarszczyła brwi, gdy usłyszała też imię Vassiliego, tak jak wtedy, kiedy pochwyciła zaciekawione spojrzenie ekspedientki.
Kiedy wkroczyła do holu, para, którą widziała wcześniej w tym tygodniu, szturchnęła się nawzajem i znów padło imię Vasilliego. Jedna z osób podniosła telefon. Włożyła go z powrotem do kieszeni dopiero, kiedy jeden z pracowników podszedł i coś do nich powiedział.
Laura miała dość. Chwilę później zmierzała do odosobnionej kwatery, stanowiącej dla niej raj przez miniony tydzień. W środku wsparła plecy o zamknięte drzwi, zła, że zdenerwowała ją odrobina uwagi.
Całe otoczenie przywoływało wspomnienia o Vassilim. Prywatny dziedziniec z głębokim basenem przypominał, jak uprawiali tam miłość w blasku księżyca. W lśniącej kuchni parzył dla niej kawę po grecku.
Kiedy ze śmiechem wyraziła zdziwienie, że zabrał w daleką podróż sproszkowaną kawę i tygielek do jej zaparzania, wzruszył ramionami i wyjaśnił, że zaopatrzył go w nią kurort tak jak w soczyste owoce, sery, wyborne wino i inne pyszności.
Spytała ze zmarszczonymi brwiami, czy jest znaną osobistością. Odpowiedział, że jego wuj odnosi sukcesy w interesach. Potem odwrócił jej uwagę, tak jak tylko on potrafił i więcej o tym nie myślała.
Pomyślała dopiero teraz. Przypomniała sobie bowiem, że kobiety w butiku wymieniły jego pełne nazwisko: Vassili Thanos. Uprzytomniła sobie, jak mało o nim wie. Nie opowiadał o pracy czy rodzinie. Laura o swojej też nie.
Vassili określił własną rodzinę mianem dobrze sytuowanej. Nie zadawała szczegółowych pytań. Bardziej interesowało ją, czy jest wolny. Przenigdy nie pozwoliłaby sobie na żaden związek, choćby przelotny, z mężczyzną związanym z kimś innym.
O innych sprawach mówił otwarcie. Wspominał dzieciństwo w Grecji i ostatnie wyprawy, w jakich nie miałaby odwagi uczestniczyć. Uwielbiał brawurowe przygody takie jak nurkowanie z rekinami, skoki ze spadochronu czy wspinaczka na klify.
Laurę zafascynowały historie o nieznanych miejscach i nieprawdopodobnych wyprawach w dalekie strony. Miała paszport, ale nigdy nie opuściła Australii.
Może pewnego dnia odwiedzi Vassiliego w Grecji. Jego zaproszenie nieodparcie kusiło, tak jak on sam. Już korygowała w myślach plany i podsumowywała finanse, marząc o wypoczynku nad Morzem Egejskim. Nikt i nic wcześniej nie odciągnęło jej od realizacji zawodowych planów.
Uznała, że to wystarczający powód, żeby wykryć, skąd ci ludzie go znają. Pchnęła drzwi i wkroczyła do pomieszczenia, w którym zostawiła telefon.
Poszukiwanie natychmiast przyniosło rezultat. Vassili Thanos słynął z brawurowych przygód i bogactwa. Jego wuj, Constantin Pappas, prowadził jedno z największych przedsiębiorstw transportowych na świecie, a Vassili należał do spółki. To wystarczyło, by uczynić z niego miliardera.
Laura dostała zawrotów głowy. Miliarder? To wyjaśniało jego możliwości podróżowania od Afryki po Andy i wszystkie miejsca po drodze, by uprawiać niebezpieczne sporty od samochodowych rajdów po pustyni po eksplorację jaskiń i wspinaczkę na lodowce.
Chyba rozumiała, dlaczego zataił przed nią swoje bogactwo. Należał do najszczerszych, najbardziej autentycznych osób, jakie poznała, ale większość ludzi przypuszczalnie traktowałaby go inaczej, gdyby poznała zasobność jego portfela.
Pomyślała ze śmiechem, że przynajmniej wie, że pociąga ją jego ciało, nie pieniądze, co nadawało większego znaczenia jego zaproszeniu do Grecji i planom ponownych odwiedzin. Ufał jej. Ona jemu też, ale nie zdradziła żadnych szczegółów z przeszłości. Bez trudu więc wybaczyła mu skrytość. Mimo to bezwiednie przewinęła stronę.
Uśmiech zamarł jej na ustach i zabrakło jej tchu. Zamrugała powiekami, przeczytała ponownie i znalazła drugi, podobny tytuł.
Z trudem wciągnęła w płuca powietrze. O mało nie zemdlała. Ale Laura nie traciła przytomności, zwłaszcza w obliczu wniosków z przeczytanego artykułu.
Vassiliego nie wezwała do ojczyzny nagła choroba w rodzinie ani kryzys w interesach. Wyjechał, żeby ogłosić zaręczyny z długoletnią narzeczoną.
Fotografia przedstawiała nie upozowaną parę, lecz dwoje szeroko uśmiechniętych ludzi. Vassili obejmował partnerkę ramieniem. Uwagę Laury przykuła nie ich fizyczna bliskość, tylko wzajemne zrozumienie i czułość w spojrzeniach, świadczące o intymności.
Telefon upadł na podłogę, gdy Laura pobiegła do łazienki. Zdążyła w ostatniej chwili, żeby zwrócić śniadanie.
Uczynił z niej "tę drugą". Wiele mogła wybaczyć, ale nie to. Przenigdy.
