Cierpienia Anioła - Anna Mielec

Jestem Aniołem Cierpienia,

zawieszonym pomiędzy

dobrem a złem.

Przynoszę jedynie

smutek, żal i zwątpienie.

Lepiej dla Ciebie będzie,

gdy mnie nie spotkasz...

Droga, którą idę, jest kręta,

pełna goryczy i piętna.

dotrę do nieba bram,

jednak bliżej do piekła mam...

Szczęście - ja to słowo znam

jedynie na papierze...

Zamiast tego tkwi we mnie

pustka, lęk i rozpacz.

Czy dotrwam do końca?

Czy uda mi się zmienić coś

na swej drodze?

Nie chcę, żebyś mnie poznawał.

Chcę jedynie, abyś wiedział,

że ja to Anioł Cierpienia.

Znów czuję ten ból,

który przeszywa mi serce...

Chcę, aby przestało bić!

I powstrzymuję swe ręce...

Łatwo jest przestać żyć.

Trudniej jest trwać i walczyć.

Nie mam już nadziei, by tak dalej trwać!

Czy nie lepiej byłoby się zabić?

on mnie zniechęca...

zmusza do smutku i cierpienia...

To niczego nie rozwiąże,

to do niczego nie prowadzi...

Lecz nie wiem, po co mam żyć...,

skoro tyle osób ranię...

I wyrwę me serce.

I już nie będzie mnie bolało...

I zasnę na wieki...

I tak jak żyłam,

zostanę bez serca...

zimna jak lód.

Mój umysł znowu pociął

Na kawałki moją twarz.

Odrąbał moją głowę.

W Serce wsadził nóż.

Wszędzie widać krew!

Tak bardzo mi jest źle.

Tak bardzo nienawidzę,

Od życia i cierpienia,

Chęci poczucia miłości.

Tak bardzo mi źle z tym widokiem,

Kto znajdzie moje zwłoki.

Każdego z nas. Czy nie warto

Żyć dla tych paru chwil szczęścia?

Miłość to ból i cierpienie.

Pamiętaj. To wyrzeczenia.

Czy dalej przy życiu trwasz.

Nie bój się tego, co boli,

Tylko strach może Cię pokonać.

Nadzieja umiera ostatnia.

Pójdę do lasu, ostatni raz.

Ujrzę jego piękno w realu.

Zobaczę zieleń drzew,

prześwitujące promienie słońca.

Pod stopami zachrzęści topniejący śnieg,

poczuję powiew zimnego wiatru.

Usłyszę radosny śpiew ptaków.

Właśnie zbliża się wiosna,

wszystko budzi się do życia,

Zaraz drzewa wypuszczą pąki.

A ja wręcz przeciwnie, umieram.

Zaraz poczuję, co to śmierć...

Weźmie mnie w swoje ramiona

Ale teraz to już ostatni raz będzie,

wiem to, dam radę to zrobić.

A ostatnie, co ujrzę, to ten mój kochany las.

Pochowam w nim siebie, pochowam tu swoje serce.

Po raz ostatni ujrzę tego świata piękno,

nim zamknę na zawsze swe zakrwawione powieki.

A dusza ma rozpocznie wędrówkę ku niebu,

A ciało me zostanie martwe na ziemi...

I zostanę w moim kochanym lesie na wieki.

Znów dusza pękła na kawałki.

Marzenia o kimś legły w gruzach.

To tylko sny, które niespełnione

zostaną już do końca życia...

A Ty nawet nie zdajesz sobie sprawy,

ile mogłeś dla mnie znaczyć!

To nic, że byłoby trudno, przecież

zawsze jakoś znoszę przeciwności losu.

Jakoś dałam radę przeżyć te 7 lat,

ale obawiam się, że kolejnych nie dam rady.

Tak! Postawiłam na szali wszystko, co miałam.

Wszystko skreśliłam dla Ciebie!!!

A Ty nawet nie raczysz się odezwać!

Czy naprawdę nie znaczyłam dla Ciebie nic?

Czy znów dałam się omamić byle komu?

Czy te parę chwil nic dla Ciebie nie znaczyło?

Żałuję, że się bardziej nie postarałeś o mnie.

Żałuję, że musimy tak to zakończyć.

Żegnaj. Choć trudno zabić mi to uczucie.

Lepiej dla mnie, że je zakopię już teraz.

I kolejny raz ból ściska me serce.

Próbuję krzyczeć, lecz nikt tego nie słyszy...

Moja dusza chce stąd uciec

gdzieś, gdzie będzie lepiej...

niepostrzeżenie i będzie je rozsadzał

z nową większą siłą...

A ja znów, będę musiała nabrać sił,

aby go pokonać... i żyć nadal.