Rozdział 1

Daria Wyszyń­ska stała przy stole kon­fe­ren­cyj­nym i pró­bo­wała zde­cy­do­wać, czy papie­rowa makieta rynku jest za jasna, czy tylko ona za mało spała. Zmę­czone oczy nie roz­róż­niały szcze­gó­łów.

Z gło­śni­ków dobie­gał dźwięk świą­tecz­nych pio­se­nek, a kilka osób w biu­rze co chwilę spo­glą­dało w okno, bo zapo­wia­dano na dzi­siaj śnieg i ta per­spek­tywa od rana popra­wiała ludziom nastrój.

Póki co jed­nak ulice pozo­sta­wały szare, a dla sze­fów Darii i tak nie miało zna­cze­nia, jak ona się trzyma. Liczyło się tylko to, czy daje radę. Oczy­wi­ście, że tak. Była przo­dow­ni­kiem pracy. Od trzech mie­sięcy dostar­czała har­mo­no­gramy, pro­jekty, wizu­ali­za­cje i kolejne wer­sje kosz­to­ry­sów do świą­tecz­nej insta­la­cji dla Gale­rii Meri­dan.

Wczo­raj dowio­zła też pizzę dla dwóch gra­fi­ków, któ­rzy utknęli przy pracy. A dzi­siaj miała wresz­cie przed­sta­wić pre­zen­ta­cję, po któ­rej - jeśli wszystko pój­dzie dobrze - jej szef Daniel Zie­liń­ski prze­sta­nie okre­ślać ją "nasza nie­za­wodna Daria", a zacznie mówić "Daria, kie­row­niczka pro­jek­tów".

Nie ma co ukry­wać, że cho­dziły jej też po gło­wie inne plany. Widziała, że ten przy­stojny młody mena­dżer, ener­giczny i fajny, spo­gląda na nią dłu­żej, niż wyka­zuje służ­bowa potrzeba. Jakoś tak zawsze przy­pad­kiem znaj­duje się przy biu­ro­wym eks­pre­sie do kawy wtedy, gdy i ona tam jest. No i dał jej naj­lep­szy pro­jekt w tym pół­ro­czu. Była świet­nym fachow­cem, ale on chyba ją też po pro­stu lubił...

Można było wycią­gać takie wnio­ski, sądząc też po tym, jak bar­dzo wście­kła cho­dziła po biu­rze Syl­wia. Ona także marzyła o deko­ro­wa­niu gale­rii na spe­cjalny świą­teczny event i o kola­cji z sze­fem. Daria kie­dyś pod­słu­chała jej roz­mowę w fir­mo­wej łazience.

Nie miała na to wpływu, że Daniel wybrał ją i zawo­dowo, i pry­wat­nie. Cie­szyła się. Życie jej nie oszczę­dzało i bar­dzo potrze­bo­wała wspar­cia, dobrych wie­ści i doce­nie­nia ogrom­nego wysiłku, jaki wkła­dała w pracę.

Z zado­wo­le­niem przyj­rzała się makie­cie.

- Za dużo bursz­tynu - powie­działa do sie­bie i prze­su­nęła maleńką latar­nię o pół cen­ty­me­tra.

- Za mało kawy - ode­zwał się za jej ple­cami Olek, kolega z działu. Trzy­mał papie­rowy kubek, z któ­rego uno­siła się para o zapa­chu kar­melu. - Już trzeci raz popra­wiasz tę samą latar­nię.

Daria spoj­rzała na niego z ukosa, ale uśmiech­nęła się mimo woli.

- Jest dobrze - powie­dział Olek cie­płym gło­sem. - Wiesz, że się na tym znam. To świetny pro­jekt - dodał szcze­rze.

Na ekra­nie roz­cią­gnię­tym na szkla­nej ścia­nie sali poja­wiła się wizu­ali­za­cja atrium Gale­rii Meri­dan. Zwy­kle chłodna, gładka tafla zamie­niała się w zimowe mia­sto. Nie w bajkę z pla­stiku i bro­katu, lecz w miej­sce wyglą­da­jące tak, jakby miesz­kańcy sami zapa­lili w nim świa­tło.

Małe, przy­ja­zne mia­steczko w zimo­wej sce­ne­rii, takie, że od razu chcia­łoby się tam prze­pro­wa­dzić, parzyć zimową her­batę i zapra­szać sąsia­dów do wspól­nego bie­sia­do­wa­nia.

Daria uwiel­biała świą­teczne kli­maty. Jedze­nie, ozdoby, spo­tka­nia z bli­skimi, a także książki i filmy. Zawsze jesie­nią zaopa­try­wała się w stos nowo­ści, które gro­ma­dziła już od paź­dzier­nika, marząc o zimo­wym cza­sie, kiedy zawi­nięta w koc będzie mogła delek­to­wać się nimi do woli.

W tym roku w wyjąt­kowy spo­sób, bo już jako świeżo awan­so­wana kie­row­niczka pro­jektu. A może nawet w towa­rzy­stwie Daniela? Wie­działa, że on też lubi czy­tać książki. To był jeden z powo­dów, dla któ­rych ją pocią­gał. Jej zła­mane nie­dawno serce znaj­do­wało tro­chę uko­je­nia w jego życz­li­wo­ści.

Ale teraz musiała się sku­pić. Za chwilę ważne zebra­nie. Awans. I to tuż przed świę­tami. Pięk­niej­szego momentu nie mogła sobie wyma­rzyć.

Wie­działa, że nad­szedł jej czas, zasłu­żyła. Świet­nie się przy­go­to­wała, to jest bar­dzo dobry pro­jekt. Olek ma rację.

Nie stwo­rzyła tylko deko­ra­cji, lecz także moż­li­wość doświad­cza­nia. Odwie­dza­jący mogli wrzu­cać krót­kie życze­nia do pod­świe­tlo­nych skrzy­nek, zmie­niać mapę świa­tła na ekra­nach gale­rii. Bawić się i uczest­ni­czyć w stwo­rzo­nym przez nią świe­cie. Ten wystrój nie mówił: "kup wię­cej", lecz obie­cy­wał: "ktoś na cie­bie czeka". Wystar­czy otwo­rzyć drzwi...

Wszystko zda­wało się ukła­dać ide­al­nie. Mar­twiło ją tylko jedno. Prze­czu­cie, że za moment coś się wyda­rzy i nastąpi jakaś okropna kata­strofa.

Nie­któ­rzy mówią, że nie należy czer­pać wie­dzy życio­wej z powie­ści oby­cza­jo­wych, zwłasz­cza świą­tecz­nych, ale Daria była innego zda­nia. Prze­czy­tała ich naprawdę dużo i sporo się z nich nauczyła, mię­dzy innymi tego, że każda boha­terka takiej histo­rii, która już, już miała awan­so­wać, nagle spo­ty­kała się z ogrom­nym roz­cza­ro­wa­niem. Tra­ciła pracę albo zle­ce­nie.

I to była szczera prawda. Daria dosko­nale zda­wała sobie z tego sprawę. Pra­co­wała w tej kor­po­ra­cji sie­dem lat. Zdą­żyła poznać wiele histo­rii osób, które zasłu­żyły na lep­sze sta­no­wi­sko i ni­gdy go nie dostały. Patrzyła, jak łamano dane obiet­nice, kra­dziono sobie nawza­jem pomy­sły, a pozor­nie piękne i trwałe przy­jaź­nie roz­pa­dały się w mgnie­niu oka, kiedy na kon­fe­ren­cji trzeba było się okre­ślić po jakiejś stro­nie.

Bała się. Im wię­cej świą­tecz­nych pio­se­nek pły­nęło z radia, im jaśniej migo­tały świa­tełka w oknach, tym moc­niej jej serce ści­skało złe prze­czu­cie.

Pró­bo­wała się uspo­koić. Roz­wa­żać naj­gor­sze opcje. Mogli jej nie dać tego awansu, ale prze­cież deko­ra­cja Gale­rii Meri­dan sama w sobie była czymś wyjąt­ko­wym. No i świet­nie płat­nym. Był też Daniel. Bar­dzo liczyła, że w te święta spo­tkają się w końcu na grun­cie pry­wat­nym już poza firmą. Wszyst­kie znaki na to wska­zy­wały.

Ode­tchnęła głę­biej.

- Będzie dobrze - powie­działa sobie z wro­dzo­nym opty­mi­zmem, któ­rego sta­rała się nie tra­cić, nawet kiedy życie jej nie roz­piesz­czało. Pod­nio­sła głowę i się uśmiech­nęła.

Do sali kon­fe­ren­cyj­nej weszła świet­nie przy­go­to­wana, dzie­sięć minut wcze­śniej, jak zawsze bio­rąc zapas. W waż­nych spra­wach ni­gdy nie ryzy­ko­wała. Jej czarne szpilki stu­kały cicho o posadzkę z ciem­nego gra­nitu, a zie­lona sukienka odci­na­jąca się od sza­rej mono­to­nii biu­ro­wego wnę­trza nawią­zy­wała do atmos­fery świąt. Daria nio­sła nie­bie­ski segre­ga­tor, któ­rego zawar­tość sta­no­wiła efekt ośmiu mie­sięcy pracy nad pro­jek­tem deko­ra­cji Gale­rii Han­dlo­wej Meri­dan.

- Dzień dobry, Dario - przy­wi­tała się sekre­tarka. - Sły­sza­łam, że dzi­siaj ważne dla cie­bie zebra­nie?

- Mam nadzieję. - Dziew­czyna uśmiech­nęła się lekko, choć w żołądku czuła cha­rak­te­ry­styczne skur­cze, które towa­rzy­szyły jej przed każ­dym wystą­pie­niem.

Usia­dła przy dłu­gim, jasnym stole i otwo­rzyła segre­ga­tor. Stronę tytu­łową pro­jektu zdo­biła foto­gra­fia jej makiet - zimowy las w cen­trum gale­rii, małe przy­tulne mia­steczko, inte­rak­tywne deko­ra­cje, świetlne insta­la­cje, które miały zmie­niać kolory w zależ­no­ści od pory dnia. To było jej dziecko, wizja i szansa.

Drzwi otwo­rzyły się z gło­śnym szme­rem.

- O, Daria już jest. Jakże prze­wi­dy­wal­nie - usły­szała.

Do sali weszła Syl­wia Banaś, w jed­nej dłoni trzy­ma­jąc kubek z kawą, w dru­giej tablet. Jej blond włosy spły­wały ide­al­nie pro­stymi pasma na ramiona, a czer­wona szminka kon­tra­sto­wała z białą bluzką. Wyglą­dała na osobę, która wła­śnie wró­ciła z urlopu, a nie, jak Daria, na kogoś, kto do pół­nocy poprzed­niego dnia sie­dział nad doku­men­tami.

- Cześć. - Daria ski­nęła głową, sta­ra­jąc się nie zwra­cać uwagi na lek­ce­wa­żący ton kole­żanki.

Syl­wia zajęła miej­sce naprze­ciwko, roz­sia­da­jąc się wygod­nie na krze­śle. Jej spoj­rze­nie powę­dro­wało ku otwar­temu segre­ga­to­rowi Darii.

- O, wciąż z tym Meri­da­nem? - Zaśmiała się cicho. - Sły­sza­łam, że dyrek­cja roz­waża zmiany. Wiesz, jak to jest, kon­ku­ren­cja nie śpi.

Daria zaci­snęła dło­nie pod sto­łem. Syl­wia potra­fiła wbić szpilę w naj­bar­dziej wraż­liwe miej­sce. Od czte­rech lat pra­co­wały w jed­nej fir­mie, a przez ostat­nie dwa Syl­wia sys­te­ma­tycz­nie pró­bo­wała pod­wa­żać jej pozy­cję. Zazdrość o lep­sze oceny pracy, pochwały od klien­tów, cie­kawe zada­nia, które zawsze wypa­dały na korzyść Darii.

- Pro­jekt jest gotowy - powie­działa spo­koj­nie. - Wszyst­kie uzgod­nie­nia z klien­tem, budżet, har­mo­no­gram. Cze­kamy tylko na akcep­ta­cję.

- Jasne, jasne. - Syl­wia mach­nęła ręką. - Ale wiesz, kochana, cza­sem trzeba umieć odejść z god­no­ścią. Nie każdy jest stwo­rzony do wiel­kich wyzwań.

Ton głosu był tak słodki, a jed­no­cze­śnie mocno kon­tra­sto­wał z tre­ścią.

Daria poczuła zimny dreszcz stra­chu.

Zanim zdą­żyła wymy­ślić jakąś ciętą ripo­stę, drzwi sali kon­fe­ren­cyj­nej otwo­rzyły się ponow­nie. Do środka weszli dyrek­tor Daniel Zie­liń­ski, jego zastępca Tomasz Wój­cik oraz przed­sta­wi­cielka działu kre­atyw­nego Ania Nowak. Zajęli miej­sca wokół stołu.

Tuż za nimi poja­wiła się reszta zespołu.

- Dzień dobry, panie dyrek­to­rze - przy­wi­tała się Syl­wia, zanim pozo­stali zdą­żyli choćby otwo­rzyć usta.

- Dzień dobry, pro­szę usiąść. - Daniel umo­ścił się wygod­nie na końcu stołu i otwo­rzył lap­topa.

Daria liczyła na jakieś cie­płe spoj­rze­nie, zanim zacznie się część ofi­cjalna, ale męż­czy­zna spra­wiał wra­że­nie sku­pio­nego tylko na pracy.

- Ogól­nie mamy kilka waż­nych kwe­stii do omó­wie­nia, ale przed świę­tami została nam tylko jedna - zaczął. - Przejdźmy do pro­jektu Meri­dan.

Daria poczuła, jak serce zaczyna bić szyb­ciej. To był moment, na który cze­kała mie­sią­cami. Awans, pod­wyżka, pre­stiż - wszystko w zasięgu ręki.

- Jak wiemy - kon­ty­nu­ował Zie­liń­ski - pro­jekt deko­ra­cji gale­rii to naj­więk­sze zle­ce­nie w tym roku. Klient jest wyma­ga­jący, budżet impo­nu­jący, a efekt musi być... no cóż, musi olśnić.

- Dokład­nie - wtrą­ciła Syl­wia, pochy­la­jąc się do przodu. - Dla­tego też, panie dyrek­to­rze, chcia­ła­bym przed­sta­wić pewne... uzu­peł­nie­nia do kon­cep­cji, o któ­rych wcze­śniej roz­ma­wia­li­śmy.

Daria spoj­rzała na nią zasko­czona.

- Uzu­peł­nie­nia? - zapy­tał Daniel raczej for­mal­nie, bo nie wyglą­dał na zasko­czo­nego. Oczy­wi­ście, że coś takiego nie mogło się dziać bez jego zgody,

Daria poczuła zimny dreszcz peł­znący wolno po ple­cach.

- Tak. - Syl­wia uru­cho­miła swój tablet, prze­su­wa­jąc pal­cem po ekra­nie. - Jak pan wie, od kilku tygo­dni zaj­mo­wa­łam się alter­na­tywną wizją, która mogłaby wzbo­ga­cić dotych­cza­sowy pro­jekt. Chcia­ła­bym, żeby pań­stwo ją zoba­czyli.

- Ale to jest mój pro­jekt... - Daria poczuła, jak głos jej drży. - Pra­co­wa­łam nad nim przez osiem mie­sięcy. Wszyst­kie uzgod­nie­nia...

- Oczy­wi­ście, Dario. - Syl­wia uśmiech­nęła się słodko, ale jej oczy pozo­stały zimne. - Nikt nie kwe­stio­nuje two­jego wkładu. Ale jako zespół powin­ni­śmy dążyć do naj­lep­szego roz­wią­za­nia, prawda?

Wój­cik i Nowak wymie­nili spoj­rze­nia. Daniel kiw­nął głową. Wciąż nie patrzył w stronę Darii, choć miała być dzi­siaj naj­waż­niej­szą osobą na tym spo­tka­niu.

- Zobaczmy, co Syl­wia przy­go­to­wała - zarzą­dził i nikt nie wyra­ził sprze­ciwu.

Miał prawo, był tutaj sze­fem. W tym momen­cie wystę­po­wał tylko w tej roli. Męż­czy­zna, któ­rego Daria spo­ty­kała codzien­nie przy auto­ma­cie do kawy, jakby się roz­pły­nął w powie­trzu.

Syl­wia nie cze­kała ani chwili na zachętę. Pod­łą­czyła tablet do pro­jek­tora i na ścia­nie wyświe­tliły się slajdy. Daria patrzyła z nie­do­wie­rza­niem, jak na bia­łym ekra­nie mate­ria­li­zo­wały się jej wła­sne kon­cep­cje - zmie­nione, prze­ro­bione, ale nie­wąt­pli­wie oparte pra­wie w cało­ści na jej pracy. Syl­wia dodała kilka ele­men­tów, zmie­niła kolo­ry­stykę, jed­nak rdzeń pozo­stał ten sam. To, nad czym Daria spę­dziła setki godzin, teraz pre­zen­to­wane było jako "alter­na­tywna wizja" jej kole­żanki.

A Daniel nie tylko nie pro­te­sto­wał, choć jedno jego słowo mogło natych­miast zakoń­czyć tę przy­krą sytu­ację. Wręcz prze­ciw­nie, spra­wiał wra­że­nie zado­wo­lo­nego.

Takiego fatal­nego obrotu spraw nie prze­wi­działa żadna z powie­ści świą­tecz­nych, z któ­rymi Daria miała do czy­nie­nia. Zresztą dziew­czyna nie była teraz w nastroju do myśle­nia o żad­nej książce, żołą­dek ści­skał jej nie tylko strach, ale wręcz prze­ra­że­nie. Co tu się dzieje?!

- Jak pań­stwo widzą - Syl­wia gesty­ku­lo­wała z prze­ję­ciem - zapro­po­no­wa­łam bar­dziej nowo­cze­sne podej­ście do zimo­wego planu. Inte­rak­tywne ele­menty, które Daria pla­no­wała, uzu­peł­ni­łam o tech­no­lo­gię holo­gra­ficzną. To przy­szłość deko­ra­cji świą­tecz­nych.

- Holo­gra­fia? - Zain­te­re­so­wał się zastępca dyrek­tora. - To brzmi intry­gu­jąco.

- To jest moja kon­cep­cja! - Daria nie wytrzy­mała. - Wszyst­kie te ele­menty, cała struk­tura, ja to stwo­rzy­łam! Syl­wia tylko dodała kilka wizu­al­nych dodat­ków!

- Dario, pro­szę. - Kole­żanka obró­ciła się do niej z wyra­zem poli­to­wa­nia na twa­rzy. - Rozu­miem, że jesteś zawie­dziona, ale nie ma potrzeby, by...

- Mam wszyst­kie doku­menty! - Daria drżącą dło­nią się­gnęła po segre­ga­tor. - Szkice, kore­spon­den­cję z klien­tem, maile z uzgod­nie­niami. To ja roz­ma­wia­łam z dyrek­cją Meri­dana, ja przy­go­to­wa­łam pierw­szą pre­zen­ta­cję, ja...

- Pani Dario... - Głos Daniela, to zna­czy szefa, popra­wiła się dziew­czyna w myślach, był spo­kojny, ale sta­now­czy. - Pro­szę usiąść. Rozu­miem pani emo­cje, ale pozwoli pani, że my, jako kie­row­nic­two, podej­miemy decy­zję.

Od mie­siąca mówili sobie po imie­niu, w sytu­acjach służ­bo­wych szef też już się tak do niej zwra­cał. Zapo­mniał o tym?

Daria opa­dła na krze­sło. Czuła, jak gorąco wypływa jej na twarz, a łzy wci­skają się do oczu. Nie chciała pła­kać. Nie teraz. Nie przed całym zespo­łem.

Co ona sobie wyobra­żała? Może już cał­kiem postra­dała zmy­sły od nad­miaru pracy i oczy fak­tycz­nie ją myliły? Źle odczy­tała sygnały Daniela? Ale prze­cież sły­szała wyraź­nie, że jest wyjąt­kowa i z nikim innym tak dobrze mu się nie roz­ma­wia. Mówił, że są sobie bar­dzo bli­scy.

To ważne słowa.

A teraz nawet nie odwró­cił głowy w jej stronę, choć musiał się domy­ślać, jakie to dla niej trudne. Wszy­scy w biu­rze wie­dzieli, że w tym pro­jek­cie pokłada wiel­kie nadzieje. Zresztą z nim też nie­je­den raz o tym roz­ma­wiała.

W sali pano­wała cisza tak gęsta, że wręcz nama­calna. Jak na urą­go­wi­sko przez uchy­lone drzwi sekre­ta­riatu pły­nęły dźwięki pio­senki o speł­nia­niu marzeń w święta, kiedy każdy cud jest moż­liwy.

Czy cho­dziło o taki, że ktoś na oczach wszyst­kich ukrad­nie ci pro­jekt i nikt nie sta­nie w two­jej obro­nie? - pomy­ślała z żalem Daria.

Widocz­nie ostat­nio dla niej życie szy­ko­wało tylko takie nie­spo­dzianki.

Syl­wia kon­ty­nu­owała pre­zen­ta­cję, a jej głos brzmiał coraz pew­niej. Opo­wia­dała o "swo­ich" inspi­ra­cjach, o "jej" wizji, o "jej" roz­mo­wach z klien­tem. Z każ­dym sło­wem Daria czuła, jak coś w niej pęka. To nie było tylko ode­bra­nie pro­jektu. To była kra­dzież czasu, pasji i marzeń. A także wiary w dru­giego czło­wieka...

- Dzię­kuję, Syl­wio. - Daniel dał sygnał do zakoń­cze­nia pre­zen­ta­cji. - Bar­dzo inte­re­su­jące - pod­su­mo­wał. - Musimy to omó­wić w wąskim gro­nie, ale wstęp­nie... jeste­śmy pod wra­że­niem - dodał w imie­niu całego sze­fo­stwa.

Syl­wia uśmiech­nęła się pro­mien­nie. Patrzyła mu w oczy, jakby mówiła tylko do niego. A on nie odwra­cał od niej wzroku.

Daria z szoku ledwo łapała oddech.

- Dzię­kuję, panie dyrek­to­rze. - Kole­żanka wyglą­dała cza­ru­jąco, szczę­ście zawsze sprzyja kobie­tom. - Cie­szę się, że moja praca została doce­niona.

Nie tylko Daria patrzyła na nią z nie­do­wie­rza­niem. Jak można tak bez­czel­nie kła­mać? Jak można spoj­rzeć komuś w oczy i z taką lek­ko­ścią przy­pi­sać sobie cudzą pracę? Bez żad­nych skru­pu­łów!

- A co z moim pro­jek­tem? - zapy­tała cicho, bo zauwa­żyła, że sze­fo­wie wstają, jakby uznali zebra­nie za zakoń­czone.

Pozo­stali pra­cow­nicy też byli tym fak­tem zasko­czeni. Przy­nie­śli kubki z kawą, która nawet nie zdą­żyła na dobre wysty­gnąć, a spo­tka­nie uznano już za zamknięte.

Daniel wresz­cie na nią spoj­rzał, był lekko zmie­szany.

W prze­ci­wień­stwie do Syl­wii ma chyba jesz­cze jakieś ludz­kie uczu­cia - pomy­ślała w pierw­szej chwili, ale szybko się roz­cza­ro­wała.

- Droga Dario, rozu­miem zaan­ga­żo­wa­nie - powie­dział. - Ale musisz przy­znać, że kon­cep­cja Syl­wii jest bar­dziej... - zawa­hał się - kom­plek­sowa i nowo­cze­sna - dokoń­czył.

Dziew­czyna poczuła, jak drżą jej dło­nie. Kilka razy była świad­kiem takich scen, nie przy­pusz­czała jed­nak, że kie­dyś spo­tka to rów­nież ją. Wcze­śniej nie zda­wała sobie sprawy, że to może tak boleć. Do tego opusz­czone głowy kole­gów, nawet Olka... Nikt nie miał odwagi się wychy­lić.

War­szaw­ski rynek pracy nie jest łaskawy dla pro­jek­tan­tów wnętrz. Sporo chęt­nych, mało eta­tów, na doda­tek sztuczna inte­li­gen­cja ofe­ruje dar­mowe usługi i coraz wię­cej osób zaczyna z nich korzy­stać. Koniec roku to kiep­ski czas, by tra­cić pracę.

A tutaj, cho­ciaż cza­sem bywało jak na polu mino­wym, pen­sja pewna i to szef mar­twił się o kolejne zle­ce­nia.

- Tu są moje rysunki - wal­czyła jesz­cze Daria, czu­jąc, jak żało­śnie to brzmi. Pod­su­nęła otwarty segre­ga­tor. - Notatki, maile. Wszystko jest udo­ku­men­to­wane.

- Oczy­wi­ście, że pani wkład zosta­nie odpo­wied­nio uwzględ­niony. - Szef wstał, zbie­ra­jąc doku­menty. - Ale w obec­nej sytu­acji... musimy myśleć o dobru firmy. A ono wymaga naj­lep­szego pro­jektu.

Wyszedł z sali, a za nim reszta kadry zarzą­dza­ją­cej. Pozo­stali pra­cow­nicy szybko się ulot­nili, jakby się bali, że będą musieli jakoś zare­ago­wać. Tylko Syl­wia została, paku­jąc swoje rze­czy, choć można by się spo­dzie­wać, że uciek­nie pierw­sza. Tak się jed­nak nie stało.

- Wiesz, Dario - powie­działa, zapi­na­jąc guziki mary­narki. - Nie bierz tego tak bar­dzo do sie­bie. To tylko biz­nes.

- Tak. - Daria wstała, jej dło­nie drżały. - I osiem mie­sięcy mojego życia.

- Za to ci dzię­kuję. - Syl­wia uśmiech­nęła się, popra­wia­jąc torebkę na ramie­niu. - Bez przy­go­to­wa­nej przez cie­bie solid­nej bazy nie mia­ła­bym czego ulep­szyć. Jako twoja przy­szła sze­fowa obie­cuję, że będę o tym pamię­tać. Ale to ja wnio­słam war­tość dodaną, wpa­dłam na pomysł z holo­gra­mami. I osta­tecz­nie zaim­po­no­wa­łam kie­row­nic­twu. Wie­dzieli, że mam coś wyjąt­ko­wego, przy­go­to­wa­łam ich na to...

Daria opa­no­wała się resztką sił. Wiele lat zajęło jej naucze­nie się, by nie wybu­chać od razu. To nic nie pomaga.

Nie odpo­wie­działa, choć kosz­to­wało ją to sporo wysiłku. Nie dała się spro­wo­ko­wać.

Syl­wia wzru­szyła ramio­nami.

- Nie martw się tak bar­dzo. - Spoj­rzała na nią, chyba zawie­dziona bra­kiem emo­cjo­nal­nej reak­cji. - Ty też nie zosta­niesz bez pracy. - Spoj­rzała na nią z góry. - Dosta­niesz coś innego. Sły­sza­łam, że jest jakiś pen­sjo­nat w górach, który potrze­buje deko­ra­cji. Daniel cię pole­cił - dodała pro­tek­cjo­nal­nym tonem, jakby mówiła o kimś sobie bli­skim. - Może tam się spraw­dzisz? W końcu masz czas, jesteś sama. Jako jedyna z biura możesz wyje­chać na święta.

Daria znowu poczuła nie­przy­jemny zimny dreszcz na ple­cach. Prze­cież Syl­wia też była sin­gielką. Czyżby coś się zmie­niło?

To był praw­dziwy test. Jak egza­min koń­cowy na Harvar­dzie. Nie pła­kać przy złych ludziach, nie dać im tej satys­fak­cji.

Syl­wia ude­rzała cel­nie. Wie­działa o roz­sta­niu Darii z Ada­mem. I że to będą pierw­sze jej samotne święta.

Daria ledwo mogła oddy­chać. Przez otwarte drzwi z sekre­ta­riatu dobie­gał dźwięk kolej­nej świą­tecz­nej pio­senki, tym razem o potę­dze zgody i miło­ści.

Dla­czego ludzie tak się nawza­jem ranią? - zasta­na­wiała się nie po raz pierw­szy w życiu. - Prze­cież Syl­wia nic już wię­cej nie uzy­ska. Po co ją rani sło­wami?

- O, nie wie­dzia­łaś? - Kole­żanka udała zasko­cze­nie. - Dyrek­tor Zie­liń­ski - tym razem wra­ziła się ofi­cjal­nie - wspo­mi­nał, że potrze­bują kogoś do pro­jektu w Zako­pa­nem. Jakiś pen­sjo­nat, który chce zyskać nowy wygląd przed świę­tami. Tro­chę za późno się z tym zwró­cili, ale ty sobie pora­dzisz. Nie martw się, w końcu to zimowa sto­lica Pol­ski.

Daria wzięła jej słowa za dobrą monetę. W całej tej trud­nej sytu­acji pró­bo­wała zna­leźć jakieś plusy. Fak­tycz­nie, Zako­pane brzmi impo­nu­jąco. Może nie będzie tak źle?

Nie jest to wpraw­dzie zle­ce­nie marzeń, awans też zapewne wła­śnie odpły­nął w nie­byt, ale taki pro­jekt może dać moż­li­wość poka­za­nia swo­ich umie­jęt­no­ści. Przy­po­mniał jej się ostatni wyjazd w góry. Z Ada­mem oczy­wi­ście. Pamię­tała piękne, nowo­cze­sne hotele, zimą ude­ko­ro­wane hoj­nie i z roz­ma­chem.

Ale dla­czego tak późno? - zasta­na­wiała się. - Gale­ria Meri­dan była już cała w ilu­mi­na­cjach, pro­jekt Darii przy­go­to­wano jako nie­spo­dziankę na ostat­nie dni, a przy­go­to­wa­nia trwały mie­sią­cami. Co można zro­bić w tak krót­kim cza­sie?

- Powo­dze­nia w górach, Dario! - zawo­łała jesz­cze Syl­wia. - Może znaj­dziesz tam swoje powo­ła­nie. Cho­inki, śnieg, owce... To chyba coś w twoim stylu.

Drzwi zamknęły się za nią z cichym klik­nię­ciem.

Daria stała w pustej sali kon­fe­ren­cyj­nej, trzy­ma­jąc w rękach segre­ga­tor, który jesz­cze godzinę temu wyda­wał się jej klu­czem do przy­szło­ści. Teraz zawie­rał stos nie­po­trzeb­nych papie­rów - doku­men­to­wał kra­dzież, któ­rej nikt nie chciał zauwa­żyć.

Pode­szła do okna. Za szybą roz­po­ście­rała się szara pano­rama mia­sta, zaczy­nało padać.

Wresz­cie - pomy­ślała Daria. - Pierw­szy śnieg tej zimy. Biały, czy­sty, nie­winny.

Przy­ło­żyła dłoń do chłod­nej szyby.

- Pen­sjo­nat w górach - powtó­rzyła cicho, jakby pró­bu­jąc przy­zwy­czaić się do brzmie­nia tych słów.

W jej gło­wie zaczęły kieł­ko­wać pierw­sze myśli. Wielki budy­nek, wspa­niałe widoki. Może to nie był koniec świata, tylko szansa? Cały jej umysł krzy­czał, że nie ma się co łudzić. To i tak nic w porów­na­niu z gale­rią, którą w szale ostat­nich zaku­pów odwie­dzały tysiące ludzi.

Wzięła głę­boki oddech i jesz­cze raz spoj­rzała przez okno. Śnieg padał coraz gęściej, a mia­sto powoli zmie­niało się w białą kra­inę. Gdzieś tam, za chmu­rami, były się­ga­jące nieba szczyty. I pen­sjo­nat, który miał się stać jej nowym pro­jek­tem.

Ni­gdy nie spę­dziła Bożego Naro­dze­nia w Zako­pa­nem. Ceny zawsze oka­zy­wały się zapo­rowe. Może przy oka­zji pracy, pierw­szy raz w życiu to się uda?

- Dobra - powie­działa do sie­bie, ści­ska­jąc moc­niej trzy­many w ręku segre­ga­tor. - Zoba­czymy, co da się zro­bić z tym pen­sjo­na­tem.

Wyszła z sali, zamy­ka­jąc za sobą drzwi. Kory­tarz był pusty, ale zza ściany docho­dził cichy śmiech Syl­wii, która świę­to­wała zwy­cię­stwo w kuchni biu­ro­wej. Zapewne Daniel też tam był i nad paru­ją­cym kub­kiem z kawą komu innemu się zwie­rzał, że czuje wyjąt­kową bli­skość.

Daria nie zatrzy­mała się nawet na chwilę. Nie oglą­dała się za sie­bie. Szła pro­sto, z wysoko pod­nie­sioną głową, choć do oczu całą falą napły­wały łzy.

W win­dzie spraw­dziła tele­fon. Fak­tycz­nie, w trak­cie zebra­nia przy­szła nowa wia­do­mość od szefa.

W załącz­niku szcze­góły w spra­wie nowego pro­jektu. Pen­sjo­nat Pod Śnieżną Górą w Zako­pa­nem. Klient ocze­kuje impo­nu­ją­cej wizji. Wyjazd służ­bowy.

- "Impo­nu­ją­cej wizji" - powtó­rzyła.

To brzmiało cał­kiem dobrze.

Sta­now­czo należy podejść do tego bar­dziej opty­mi­stycz­nie - posta­no­wiła.

Pamię­tała, że każda boha­terka powie­ści świą­tecz­nej była opty­mistką. A przy­naj­mniej tych, które jej się naj­bar­dziej podo­bały. Trzeba się trzy­mać w pio­nie wobec prze­ciw­no­ści losu.

Drzwi windy otwo­rzyły się z cichym dźwię­kiem. Daria wyszła na par­ter, mija­jąc świą­teczną deko­ra­cję w holu - sztuczną cho­inkę z błysz­czą­cymi bomb­kami i łań­cu­chami z lam­pek. Para­dok­sal­nie w biu­rowcu, w któ­rym mie­ściła się sie­dziba firmy, nikt nie zadbał o coś bar­dziej ory­gi­nal­nego. Wła­ści­ciele budynku nie zamó­wili wystroju bożo­na­ro­dze­nio­wego, a jej szef nie uzna­wał dzia­łal­no­ści cha­ry­ta­tyw­nej. Ona sama mia­łaby mnó­stwo pomy­słów, nawet nisko­bu­dże­to­wych, jed­nak nikt jej nie pytał.

Zaczy­nała się cie­szyć nowym pro­jek­tem. Tro­chę na siłę, bar­dziej z roz­sądku, być może dla­tego, że nie docie­rało jesz­cze do niej w pełni, co wła­śnie stra­ciła. Ale pie­lę­gno­wała tę deli­katną nutkę opty­mi­zmu.

Teraz miała pen­sjo­nat.

A góry mają to do sie­bie, że są wyso­kie. I z ich szczy­tów widać dalej. Może w cza­sie świą­tecz­nej prze­rwy wpad­nie na jakiś pomysł? Wróci i pokaże Syl­wii jej miej­sce.

Gale­ria stra­cona na zawsze, ale awans? Czy jesz­cze jest szansa?

Pew­nie to nie było naj­bar­dziej szla­chetne świą­teczne marze­nie, ale trudno zacho­wać spo­kój, kiedy dzieje się czło­wie­kowi tak straszna nie­spra­wie­dli­wość. I to tuż przed Wigi­lią.

Chcia­łoby się wie­rzyć, że święta naprawdę zmie­niają ludzi. Czy­nią ich lep­szymi.

Daria wyszła z budynku wprost na pada­jący śnieg. Płatki osia­dały na jej wło­sach, ramio­nach i segre­ga­to­rze, który wciąż trzy­mała w rękach. Nie zało­żyła kap­tura. Stała tak przez chwilę, pozwa­la­jąc przy­kryć się białą war­stwą.

Powoli docie­rało do niej, co się tak naprawdę stało. Osiem mie­sięcy pracy i jedno wyjąt­kowo krót­kie zebra­nie, które zabrało wszystko. Dopiero teraz ude­rzyło ją, jak łatwo to poszło. Nikt nie dys­ku­to­wał, zwłasz­cza prze­ło­żeni. Jakby to była zwy­kła for­mal­ność, a decy­zja zapa­dła już wcze­śniej.

Nawet nie chciała brać pod uwagę takiej moż­li­wo­ści.

Wie­działa jed­nak, że są takie momenty w życiu, kiedy czło­wiek mruga powie­kami i nie może uwie­rzyć, że coś dzieje się naprawdę. A dzieje się...

Jak wtedy, gdy po sze­ściu latach związku szczę­śliwa Daria, niczym boha­terka zwa­rio­wa­nej kome­dii roman­tycz­nej, poszła na kola­cję we dwoje prze­ko­nana, że cze­kają ją zarę­czyny, a dowie­działa się, że Adam chce z nią zerwać, bo potrze­buje prze­strzeni na roz­wój.

Dużo nie potrze­bo­wał, jak się szybko oka­zało. Kru­cha bru­netka, zale­d­wie metr pięć­dzie­siąt dwa cen­ty­me­try wzro­stu, wystar­czyła mu w zupeł­no­ści.

Na nic się zdały roz­pacz i zdu­mie­nie. Było dokład­nie tak jak na tym zebra­niu. Daria nawet nie zdą­żyła zadać wszyst­kich cisną­cych się na usta pytań, a Adam nie ukry­wał, że się spie­szy. Był znie­cier­pli­wiony. Nie chciało mu się nawet niczego tłu­ma­czyć.

Jej Adam. Miłość życia, naj­bliż­szy czło­wiek. Ufała mu, zwie­rzała się ze wszyst­kiego, mieli wiel­kie plany. Także na te święta...

Zapewne spę­dzą je razem. On i ta ete­ryczna czar­nula. Daria miała tylko nadzieję, że nie w Zako­pa­nem. Ni­gdy nie widziała ich razem, i choć od roz­sta­nia z Ada­mem minęło sześć mie­sięcy, a ona tro­chę doszła do sie­bie, to na kon­fron­ta­cję nie była jesz­cze gotowa.

Ruszyła w stronę przy­stanku auto­bu­so­wego. Śnieg zaczął sypać, zasła­nia­jąc ślady na chod­niku. Zosta­wiała za sobą biuro, Syl­wię, skra­dziony pro­jekt. Przed nią ryso­wała się per­spek­tywa gór, pen­sjo­natu i nie­zna­nej przy­szło­ści.

Szkoda, że nie wysłali mnie do rodzin­nego mia­sta - pomy­ślała. - Może tam zna­la­zła­bym dawną miłość z pod­sta­wówki, jak we wszyst­kich słod­kich opo­wie­ściach?

Nie było na to szans, wycho­wała się w Rado­miu, na blo­ko­wi­sku. Bywała tam regu­lar­nie i nic roman­tycz­nego jej nie spo­ty­kało. A chło­pak, z któ­rym uma­wiała się w ósmej kla­sie, dziś pra­co­wał na budo­wie, klął, miał wielki piwny brzuch i trójkę dzieci. Daria za nic nie chcia­łaby, żeby odno­wili kon­takt.

Na nic uro­cze marze­nia - pomy­ślała. - Czas zejść na zie­mię i zająć się pracą. To jedno zostało.

W kie­szeni kurtki zadzwo­nił tele­fon. Spoj­rzała na ekran - nie­znany numer.

- Halo? - ode­brała.

Spo­dzie­wała się, że to nowy zle­ce­nio­dawca. Miał się kon­tak­to­wać. Tak też było.

- Dzień dobry, czy to pani Wyszyń­ska? - przy­wi­tał ją męski głos, głę­boki, z lek­kim góral­skim akcen­tem. - Tu Bła­żej Woj­nar, wła­ści­ciel pen­sjo­natu Pod Śnieżną Górą. Dyrek­tor Zie­liń­ski podał mi pani numer. Sły­sza­łem, że pani się nami zaj­mie?

Daria zamil­kła na moment, patrząc na wiru­jące w powie­trzu płatki śniegu.

- Tak - powie­działa w końcu, a jej głos brzmiał pew­niej, niż się czuła. - Zajmę się pań­skim pen­sjo­na­tem. I obie­cuję, że będzie impo­nu­jąco.

- A nie, raczej spo­koj­nie nam trzeba. - Zaśmiał się męż­czy­zna. - Impo­nu­jąco to się nie należy. Górale to skromni ludzie.

Daria bły­ska­wicz­nie zaczęła prze­szu­ki­wać zasoby swo­jej pamięci z zako­piań­skich wypraw peł­nych impo­nu­ją­cych hoteli, wiel­kich kotle­tów scha­bo­wych i szasz­ły­ków jak dzida pierw­szych wojów sło­wiań­skich, a także powa­la­ją­cych rachun­ków w każ­dej restau­ra­cji, pró­bu­jąc zna­leźć dowody na tę rze­komą skrom­ność.

Raczej ona, War­sza­wianka, stała po tej stro­nie zmu­szona realiami finan­so­wymi do nie­ustan­nego oszczę­dza­nia. Ale nie zamie­rzała na ten temat dys­ku­to­wać, w końcu zatrud­nili ją jako fachowca i mieli prawo ocze­ki­wać pro­fe­sjo­nal­nego podej­ścia.

- Kiedy pani do nas dotrze? - zapy­tał męż­czy­zna.

Daria spoj­rzała na zega­rek. Godzina sie­dem­na­sta. Do Zako­pa­nego było jakieś pięć godzin jazdy, pod warun­kiem że nie będzie kor­ków.

- Jutro - powie­działa zde­cy­do­wa­nie. - Koło połu­dnia będę na miej­scu.

- Świet­nie. Cze­kamy. I jesz­cze jedno - dodał tro­skli­wym tonem.

- Tak? - zacie­ka­wiła się.

- Pro­szę się cie­pło ubrać - pora­dził. - U nas w górach zima nie żar­tuje. Ale święta są naprawdę magiczne.

Wie­rzyła mu i wbrew roz­sąd­kowi zamiast się zała­mać utratą awansu, zaczęła się cie­szyć. Pew­nie kiedy wróci do pracy po prze­rwie świą­tecz­nej, cała sytu­acja ude­rzy ją na nowo. Znowu to samo biurko, a zaraz potem widok Syl­wii w gabi­ne­cie, który Daria oglą­dała tyle razy, że nawet już sobie zapla­no­wała, gdzie postawi kwiaty. Tak była pewna tego prze­nie­sie­nia.

To z pew­no­ścią będzie trudne.

Teraz jed­nak o tym nie myślała.

Zakoń­czyła roz­mowę i spoj­rzała w niebo. Śnieg wciąż padał, a ona stała w cen­trum mia­sta, oto­czona bielą, z tele­fo­nem w ręku i nowym pro­jek­tem przed sobą. Już było pięk­nie.

Nie chciała się pod­da­wać.

Pen­sjo­nat w górach mógł być jej upo­ko­rze­niem. Ale kto wie, co się jesz­cze wyda­rzy.

Wsu­nęła tele­fon do kie­szeni i ruszyła przed sie­bie. Chwilę póź­niej znik­nęła w bia­łym wirze pada­ją­cego śniegu, nio­sąc ze sobą segre­ga­tor z nikomu już nie­po­trzeb­nym pro­jek­tem i z ser­cem peł­nym nadziei.

Rozdział 2

Restau­ra­cja Cztery Pory Roku była zalana cie­płym, zło­tym świa­tłem, kon­tra­stu­ją­cym z ciem­no­ścią gru­dnio­wego wie­czoru. Za pano­ra­micz­nym oknem padał śnieg - ten sam, który godzinę wcze­śniej osia­dał na ramio­nach Darii Wyszyń­skiej, idą­cej w stronę fir­mo­wego par­kingu. Tutaj, po dru­giej stro­nie mia­sta, nikt o niej nie myślał.

Daniel Zie­liń­ski gestem wska­zał Syl­wii sto­lik przy oknie, po czym odsu­nął dla niej krze­sło. Kel­ner natych­miast pod­szedł z kartą win.

- Butelkę szam­pana - powie­dział Daniel, nie patrząc na menu. - Naj­lep­szą, jaką macie.

- Panie dyrek­to­rze! - Syl­wia roz­sia­dła się wygod­nie, obcią­ga­jąc dekolt sukienki o wiele bar­dziej, niż to było konieczne.

- Syl­wio, pro­szę cię. - Daniel uśmiech­nął się roz­luź­niony i w dosko­na­łym nastroju. - Po tym dniu zasłu­gu­jemy na coś wię­cej niż biu­rowa kawa. Meri­dan to naj­więk­sze zle­ce­nie w histo­rii naszej firmy. A ty wła­śnie je zdo­by­łaś.

Syl­wia uśmiech­nęła się skrom­nie, choć w jej oczach bły­snęło coś dra­pież­nego.

- Zdo­by­li­śmy - popra­wiła go, pod­no­sząc szklankę wody. - To był pro­jekt zespo­łowy.

- Och, daj spo­kój. - Daniel roze­śmiał się, gdy kel­ner przy­niósł szam­pana i wpraw­nym ruchem otwo­rzył butelkę. - Dosko­nale wiem, jak to wyglą­dało. Ty sta­nę­łaś przed zarzą­dem z gotową wizją, a Daria... cóż, została z niczym. Tak to działa w biz­ne­sie.

Korek strze­lił, a zło­ci­sty płyn popły­nął do kie­lisz­ków. Daniel wzniósł swój.

- Za Meri­dan. I za nowo­cze­sne podej­ście do deko­ra­cji świą­tecz­nych.

- Za zwy­cię­stwo - odpo­wie­działa Syl­wia, a ich kie­liszki spo­tkały się z cichym dźwię­kiem.

Pierw­szy łyk był zimny i musu­jący. Kobieta przy­mknęła oczy, delek­tu­jąc się nie tylko szam­pa­nem, lecz także trium­fem.

- Wiesz - zaczął Daniel. Odsta­wił kie­li­szek i roz­piął koszulę pod szyją. - Jedno mnie od rana zasta­na­wia.

- Mia­no­wi­cie? - zain­te­re­so­wała się Syl­wia.

- Dla­czego tak jej nie lubisz? Zro­bi­łem to dla cie­bie chęt­nie - dodał, patrząc głę­boko w jej dekolt. - Mam na myśli pro­jekt, oczy­wi­ście. Ale wiem, że nie cho­dziło ci tylko o pracę.

Syl­wia zamarła na moment, z kie­lisz­kiem przy ustach.

Daniel spoj­rzał na nią z zacie­ka­wie­niem, ale bez wyrzutu.

- Nie oce­niam - zastrzegł od razu. - Wręcz prze­ciw­nie, cie­szę się, że mamy kogoś tak sku­tecz­nego, kto umie dążyć do celu. Ale pra­cu­je­cie razem cztery lata i... No cóż, trudno nie zauwa­żyć, że jest mię­dzy wami napię­cie. Od pierw­szego dnia, gdy poja­wi­łaś się w fir­mie, patrzysz na nią ina­czej niż na resztę zespołu.

Syl­wia odsta­wiła kie­li­szek i przez chwilę spo­glą­dała na pada­jący za oknem śnieg. Po raz pierw­szy tego wie­czoru na jej twa­rzy poja­wiło się coś szcze­rego - jakiś cień, oso­bi­sta nuta, któ­rej zwy­kle skrzęt­nie pil­no­wała.

- Sama dokład­nie nie wiem - przy­znała w końcu, a jej głos stra­cił zawo­dową gład­kość. - Naprawdę. Zada­wa­łam sobie to pyta­nie wiele razy.

- I? - naci­snął Daniel.

- Nie umiem odpo­wie­dzieć logicz­nie. - Wes­tchnęła. - To nie jest tak, że zro­biła mi coś złego. Wręcz prze­ciw­nie. Zawsze miła, pomocna, pierw­sza do wspie­ra­nia przy cudzych pro­jek­tach. Może dla­tego wła­śnie jej nie zno­szę - dodała cał­kiem szcze­rze, nie kry­jąc swo­ich sła­bych stron.

Daniel uniósł brwi. Lubił w niej tę bez­po­śred­niość. Przy­stojny i samotny szef zwy­kle nie narzeka na brak zain­te­re­so­wa­nia ze strony kobiet. Za każ­dym razem dosta­wał ich naj­lep­szą, ide­alną wer­sję, sta­wały na rzę­sach, zwy­kle sztucz­nych, by mu zaim­po­no­wać. Darię lubił za cie­pło, ale to Syl­wia naprawdę mu zaim­po­no­wała siłą i bez­po­śred­nio­ścią.

- Bo jest miła? - zapy­tał. - To cię drażni?

- Bo jest wiecz­nie miła. - Syl­wia popra­wiła się na krze­śle, a jej ton nabrał ostro­ści. - Rozu­miesz, o co mi cho­dzi? Ona się uśmie­cha cały czas. W ponie­dzia­łek rano, gdy pada deszcz i wszy­scy są zmę­czeni. W połu­dnie, kiedy klient maru­dzi i pro­jekt się sypie. Wie­czo­rem, gdy zosta­jemy po godzi­nach. Ona po pro­stu... się uśmie­cha.

- I to cię drażni?

- To mnie iry­tuje. - Syl­wia pod­kre­śliła ostat­nie słowo, dole­wa­jąc sobie szam­pana. - Bo to nie­pro­fe­sjo­nalne. Zawo­do­wiec nie cho­dzi po biu­rze z miną dziecka w skle­pie ze sło­dy­czami. Zawo­do­wiec jest rze­czowy, kon­kretny, ma plan, wie, czego chce. A Daria zacho­wuje się, jakby pra­co­wała dla przy­jem­no­ści. Jakby firma była dla niej pla­cem zabaw.

Daniel mil­czał przez chwilę, obra­ca­jąc kie­li­szek w pal­cach.

- A może ona po pro­stu lubi swoją pracę? - zary­zy­ko­wał stwier­dze­nie.

- Lubić to co innego. - Syl­wia potrzą­snęła głową. - Ja też lubię swoją pracę. Ale nie oka­zuję tego cały czas. Bo to spra­wia, że ludzie prze­stają cię trak­to­wać poważ­nie. Wiesz, ile razy usły­sza­łam od klienta: "A ta pani Wyszyń­ska to taka miła dziew­czyna"? Miła. Nie pro­fe­sjo­nalna. Nie kom­pe­tentna. Nie naj­lep­sza. Miła. Jak przed­szko­lanka. - Zaśmiała się krótko, gorzko.

Daniel prze­tra­wiał w myślach jej słowa.

- A potem ta sama "miła dziew­czyna" zdo­bywa klienta, któ­rego ja sta­ra­łam się prze­ko­nać przez trzy tygo­dnie - dodała Syl­wia z nie­do­wie­rza­niem. - Bo klienci wolą uśmiech od mery­to­ryki. Kogoś, kto wygląda, jakby świat nie bolał, zamiast kogoś, kto wie, że boli.

Niczego nie ukry­wała, wylała przed nim cały żal.

Daniel ski­nął głową powoli. Rozu­miał, a może tylko uda­wał, że rozu­mie. Trudno powie­dzieć.

- To brzmi jak coś głęb­szego niż iry­ta­cja w pracy - stwier­dził.

Syl­wia spoj­rzała na niego prze­lot­nie, a w jej oczach poja­wiło się ostrze­że­nie.

- Nie pró­buj mnie ana­li­zo­wać, Danielu. Jesteś moim sze­fem, nie tera­peutą.

- Wybacz. - Uniósł dło­nie w obron­nym geście. - Zawo­dowa cie­ka­wość.

- To rozu­miem. - Syl­wia roz­luź­niła się odro­binę. - Wiesz, co mnie jesz­cze w niej drażni? - Nie umiała się zatrzy­mać, choć roman­tyczne oto­cze­nie skła­niało raczej ku innym tema­tom. Ale Daniel słu­chał, więc mówiła dalej: - Ten jej opty­mizm w momen­tach, gdy powinna się zała­mać. Nawet dziś naj­pierw pra­wie się popła­kała, a potem... sama sie­bie pocie­szyła. "Zoba­czymy, co da się zro­bić z pen­sjo­na­tem". No nie wytrzy­mam.

- Może to siła - wtrą­cił cicho Daniel.

- Może to głu­pota - odcięła się Syl­wia. - Ktoś musi być doro­sły w tym cyrku, prawda? - Pod­nio­sła kie­li­szek. - I dla­tego dziś wygra­łam. Bo ja oce­niam świat trzeźwo.

Daniel przez chwilę patrzył na nią w mil­cze­niu. Na jej ide­al­nie gładką fry­zurę, czer­wone usta, pew­ność sie­bie bijącą z każ­dego ruchu. Syl­wia była dokład­nie tym, czego potrze­bo­wała firma: twarda, sku­teczna, bez­względna. A jed­nak coś w jej sło­wach pozo­sta­wiało nie­smak, któ­rego nie potra­fił nazwać.

- Wiesz - ode­zwał się w końcu, kiedy kel­ner przy­niósł przy­stawki. - Jedna rzecz mnie w tym wszyst­kim nie­po­koi.

- Jaka? - zapy­tała.

- Że dziś nie cho­dziło o pro­jekt, nie o klienta ani o firmę - wyja­śnił.

- A o co?

Daniel się zawa­hał.

- O to, kto się uśmiech­nie ostatni.

Syl­wia spoj­rzała na niego zasko­czona.

- Och, Danielu. Ty naprawdę jesteś roman­ty­kiem. Gdy­byś wie­dział, ile kobiet w tym mie­ście musiało prze­stać się uśmie­chać, żeby do cze­goś dojść... - Pokrę­ciła głową. - Zjedzmy. Nie psujmy sobie wie­czoru głę­bo­kimi roz­wa­ża­niami.

Zabrali się za przy­stawki, a roz­mowa zeszła na sprawy fir­mowe - budżet Meri­dana, har­mo­no­gram, dostawcy, któ­rych Syl­wia teraz musiała zor­ga­ni­zo­wać. Im dłu­żej mówiła, tym pew­niej brzmiała jej argu­men­ta­cja, tym gła­dziej ukła­dały się słowa.

Daniel kiwał głową, notu­jąc coś w tele­fo­nie. Współ­praca ukła­dała się wzo­rowo.

A jed­nak, gdy Syl­wia na moment odwró­ciła wzrok, by spoj­rzeć przez okno, Daniel przy­ła­pał się na myśli, któ­rej nie potra­fił odgo­nić: "A co, jeśli ta "miła dziew­czyna" zrobi z tym pen­sjo­na­tem w górach coś, czego my nie prze­wi­dzie­li­śmy?". Tro­chę za nią tęsk­nił, a tro­chę nie umiał się roze­znać w tym, co naprawdę czuje.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki