Wiadomości ogólne na temat cukrzycy
Definicja
Cukrzyca typu 1 jest stanem przewlekłej hiperglikemii (podwyższonego stężenia cukru we krwi) spowodowanej postępującą niewydolnością komórek ? trzustki produkujących insulinę. Niedobór, a następnie brak insuliny prowadzi do hiperglikemii, a ta z kolei jest czynnikiem odpowiedzialnym za występowanie głównych dolegliwości i objawów cukrzycy, do których najczęściej należą: wielomocz, zwiększone pragnienie, utrata masy ciała, postępujące osłabienie i ostatecznie - objawy związane z wystąpieniem kwasicy ketonowej.
W przebiegu cukrzycy dochodzi do przewlekłych powikłań, które objawiają się głównie w postaci zmian naczyniowych i prowadzą do uszkodzenia różnych narządów, w szczególności: oczu, nerek, nerwów i serca. Czas ich wystąpienia zależy od stopnia wyrównania cukrzycy, długości trwania choroby i skłonności osobniczej (genetycznej).
Epidemiologia cukrzycy
Według Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) liczba wszystkich chorych na cukrzycę w 2003 r. wynosiła 1 94 min, co stanowiło 5,1 % światowej populacji dorosłych. Przewiduje się, że w 2025 r. liczba ta wzrośnie do 334 min, co będzie odpowiadać 6,3% światowej populacji.
W Europie i w Polsce dane przedstawiają się następująco:
Europa:
- w 2003 r. było 48,4 min chorych,
- w 2025 r. będzie 58,6 min chorych, (wzrost o 21,1 %).
Polska:
- w 2003 r. było 2,5 min chorych,
- w 2025 r. będzie 3,1 5 min chorych, (wzrost o 26%).
Dzieci:
- 430 tys. dzieci < 15. rż. na świecie choruje na cukrzycę (wg Diabetes Atlas), tj. 65 tys. nowych zachorowań rocznie. Wzrost chorobowości ok. 3%/rok.
- W Polsce, w 2004 r. chorowało 1 5 tys. dzieci < 1 8. rż.
- W Europie i Ameryce Północnej chorzy na cukrzycę typu 1 stanowią ok. 10% ogółu chorych na cukrzycę.
W Polsce zapadalność na cukrzycę wynosi ok. 6 zachorowań na 100 tys. mieszkańców i jest niższa w porównaniu np. do Finlandii, gdzie współczynnik ten jest wysoki i wynosi 56 na 100 tys. mieszkańców.
Cukrzyca typu 1 stanowi ok. 10% ogółu wszystkich chorych na cukrzycę.
