Długi czas naświetlania - Jarosław Kapłon

trzysta sekund to wieczność, jeśli mierzysz ją powolnym

obrotem szpulki, a nie martwą wskazówką zegara,

którego i tak nie warto już nakręcać.

widzisz siebie w tym pokoju, gdzie ściany

są wytapetowane starym, dobrym buntem,

a kurz osiada na plakacie, nazywając

to magnetyczne milczenie domem.

nie szukasz skaz w tym nagłym powrocie.

pamięć jest jak taśma chromowa, szumi pod głowicą,

pilnujesz, by głos curtisa nie przyniósł ci chłodu,

budzącego dawny lęk, lecz dreszcz, który ostatecznie leczy.

niech gerrard śpiewa o tym, co nienazwane.

przecież sam mówiłeś, że ten szum nie łaknie

żadnych definicji. jesteś teraz bramą,

przez którą przepływa dźwięk.

pomiędzy kiedyś a teraz rozciąga się cienka

czarna nitka magnetyczna. śpisz spokojnie.

zostajesz tu, by w odpowiedniej chwili wcisnąć stop,

zanim słońce zacznie kasować twoje nocne nagrania.

twoi nieliczni młodsi koledzy

okazali się mężczyznami w średnim wieku.

kiedy stałeś się jednym z nich?

między szumem walkmana

a pierwszym alarmem holtera o piątej

dwadzieścia rano.

jakby wszystko było już zapisane na taśmach,

winylach i w gwiazdach.

och, twoje codzienne demony,

wszystko będzie dobrze.

trzymasz w ręku płytę,

którą dostałeś na osiemnaste urodziny.

muzyka jest pełna cierpienia,

nie pamięta waszych twarzy.

pamięta drżenie. na końcu zostawia tylko szum,

utwór, z którego odpłynął refren.

puls z piwnicy na dąbrowskiego wybija własny rytm,

którego nie oszuka żadna elektroda.

siedzisz w pokoju, a twoja głowa

jest już miliony kilometrów stąd,

wystrzelona w czarną, niską rozdzielczość nocy,

gdzie wszystko brzmi jeszcze przez chwilę

jak ostatni, szorstki obrót winylu.

nie musisz kupować biletu, by dotrzeć tam,

gdzie niebo rozlewa się jak atrament na twojej dłoni.

północ jest w tobie czysta, niezbadana cisza,

nie potrzebuje ostrości, by istnieć.

stoisz pośrodku tego pokoju, między zjawą a talizmanem.

śledzisz palcem mapę,

która kończy się dokładnie tam,

gdzie zaczyna się mruczenie kota.

to jedyny powrót. podróż od okna do białego kubka,

każdy przedmiot jest kotwicą,

żebyś nie odpłynął zbyt daleko w gwiazdy.

nie boisz się, że świat się nie wydarzył.

jeśli nie ma go w twoim wierszu,

śledzisz linie na skórze

jak koryta rzek, w których płynęło kołatanie.

śpisz spokojnie, odkrywca ciszy.

pilnujesz krawędzi swojego pokoju.

tutaj nie ma o co się rozbić,

bo cały kosmos mieści się między spojrzeniem w niebo

a ciepłem własnej dłoni.

żadnych słodyczy. zacierka z solą

musiała wystarczyć, tak jak miłość do matki,

która do dziś gnieździ się w myślach

i nie bardzo wiadomo, co z nią zrobić.

zamiast mówić, wywołuję zdjęcia.

pod czerwoną żarówką pachnie octem.

wyciągam z wody mokrą odbitkę,

która przykleja się do palców.

czasem wraca tamta dzika grusza,

jedyne drzewo w środku betonowego kwadratu,

po odwróceniu nikogo już nie było

i wybrzmiewało słowo szukam.

a potem wzrok wędrował

po zakamarkach podwórka,

którego nazwałem barii,

wciąż za mną łaził.

ziemia zakrzywiała się bardziej i bardziej,

aż do momentu, kiedy dotykałem betonu,

czując szorstkość pod palcami,

próbując sprawdzić, czy coś jeszcze zostało

po tamtej stronie dłoni.

siedzisz, wpatrując się w muchę, w jej czarny odwłok.

teraz nanodrony zachowują się jak owady,

kieszonkowe robaki szpiegów,

roje przypuszczeń.

za oknem ptaki zmieniają się w czarne punkty,

w litery reklam, tarcze strzelnicze,

widmo zamachu.

niechcący dotykasz dziury w poduszce,

jakby ktoś z tamtego bloku sprawdzał,

jak głęboko w pościel może wejść ołów.

od kiedy zamieszkujecie w dużym mieście,

magazynujesz na skórze odciski palców,

krople potu, krew.

niebieskie światło karetki pulsuje na ścianie,

w telewizji ktoś mówi o kolejnych wystrzałach.

aż podrywają się żołnierze, bataliony mężczyzn,

całe armie tych młodych chłopców.

jest czwarta rano. karmisz kotkę,

po czym kładziesz się obok niej.

twoja zmiana warty już się skończyła.

poniemiecka klatka schodowa.

ta sama, na której z tornistrem osiemnaście tysięcy

dni temu potknąłem się i spadłem.

leżąc na parterze, czekałem.

teraz ciągnę to samo ciało w górę.

dłoń szuka oparcia na poręczy wygładzonej

przez dłonie, które już dawno odeszły.

i z powrotem. a potem w samym sercu klatki

ktoś prześlizguje się przez myśli.

na półpiętrze zatrzymuję się przy dużym oknie.

na szybie ślady palców, których nikt

znów czuję strach. czy mógłbym

stać się jeszcze cichszy?

wchodzę coraz wyżej, jakbym mógł

stać się niewidzialny. piąte jest ślepą ścianą.

nie szukam kluczy.

przyciskam oko do zimnego wizjera.

po drugiej stronie ojciec.

w ciemności trzyma igłę i nitkę.

próbuje ją nawlec.

ta ulica leży poza miastem w twoich myślach.

jest na mapie pierwszą i jedyną lokalizacją,

której nazwy musiałeś nauczyć się jako dziecko

i pamiętać, co mówić, gdybyś się zgubił.

nie wypierać się jej jak matki,

która zanurzona w czasie powraca tam z tobą,

trzymając cię za rękę.

a na horyzoncie wiadukt prowadzący na dworzec główny

jak marzenie o kolejce w skali h0

za szybą składnicy harcerskiej.

stopniowo zaciera się poniemiecka klatka schodowa,

gdzie w rozbitej szybie pięć kondygnacji wyżej

widzisz postać. spoglądasz w stronę trzepaka,

wyławiając wzrokiem jej sylwetkę,

a potem słyszysz należące do ciebie imię

z najwyższej kondygnacji, skąd widać cały plac zabaw,

część starego miasta i płonącą bazylikę.

biegniesz po granitowej kostce, mijasz bramę,

wspinasz się na kolejne piętra,

aż do drzwi, za którymi mieszka teraz ktoś inny.

to był pierwszy dzień stanu wojennego.

biegłem za ojcem wzdłuż torów, przez wiadukt,

a ty patrzyłaś z piątego piętra.

ktoś robił zdjęcia budynków, okien i bram.

to musiał być ten dzień, kiedy drzwi

wyważyli zomowcy i zabrali ojca.

jak skrajem ulicy przejeżdża niebieski samochód

w skali h0.

siostra powiedziała, że to głupia zabawa

i zasłoniła lalce oczy. więc urządziliśmy nowy dom

jak przed kolejową figurką matki boskiej, nie wiedziałem,

dokąd iść. pociąg wciąż nie nadjeżdżał.

za oknem było słychać wystrzały petard.

rozbłyskiwały niebieskie race

na tle lakierowanego blatu nieba,

jakby wszystko stanęło w ogniu.

mościliśmy się na małym metrażu,

pijąc wymyśloną herbatę,

rozmawiając o prawdziwym ojcu,

który po raz pierwszy nie wrócił na noc do domu.

a ty patrzyłaś z piątego piętra,

nucąc piosenkę maanamu.