1

Deszcz tłukł wściekle w owalne okno samolotu pędzącego po pasie lotniska Shannon; niebo przybrało kolor płaskiej, złowróżbnej szarości.

Lot okazał się krótki, krótszy niż się spodziewałam, i jakaś część mnie była rozczarowana, że już po wszystkim; gdy dotarłam na miejsce, po chwilowej ekscytacji wywołanej pobytem na lotnisku nie było już śladu.

Odkąd rano zamknęłam za sobą drzwi naszego mieszkania, towarzyszył mi niepokój; dokuczliwa myśl, że coś nie pozwoli mi tutaj dotrzeć - odwołany lot, nagła choroba pilota - albo że wydarzy się coś jeszcze gorszego. Jakby przez całą drogę przez Morze Irlandzkie nad moją głową wisiał groźny miecz.

Ostatecznie na przyjazd tutaj czekałam przecież trzy miesiące.

Sprawdziłam godzinę na telefonie. Było dopiero kilka minut po drugiej, a słabe październikowe słońce już przygasało za posępnymi czarnymi chmurami. Mama ostrzegała mnie, że Irlandia słynie z częstych ulew.

Wylądowałam kilka godzin po Sebie i Lottie, co oznaczało długą podróż taksówką w samotności i niezręcznej ciszy, ale nie miałam innego wyboru. Nie było szans, żeby ktoś taki jak ja leciał klasą biznes w British Airways z bliźniakami Wren.

Kiedy przyszła moja kolej, z roztargnieniem podziękowałam kierowcy, pulchnemu mężczyźnie po pięćdziesiątce w opiętej kraciastej koszuli i z gęstą siwą czupryną, który włożył moją walizkę do bagażnika i po dżentelmeńsku otworzył mi drzwi.

Z początku wkładał niesamowicie dużo wysiłku w próby nawiązania rozmowy - nieporadnie starał się dowiedzieć, dlaczego ktoś w moim wieku przyleciał sam na zachodnie wybrzeże Irlandii - ale po pięciu minutach otrzymywania w odpowiedzi jedynie monosylab zrozumiał aluzję, a ja bez wyrzutów sumienia mogłam nałożyć słuchawki i z powrotem zatopić się w rozmyślaniach.

Żelazna lina niepokoju zacisnęła się wokół mojego żołądka niczym wąż, kiedy pędziliśmy wąskimi, pustymi drogami, wzdłuż których stały tu i tam przytulne parterowe domy. Nigdy wcześniej nie byłam za granicą. Musiałam niezręcznie wymiksować się ze szkolnych wycieczek do Verbier i na Zanzibar, których koszt przekraczał roczne zarobki mojej mamy - nawet z e s t y p e n d i u m. Więc kiedy przyszło zaproszenie od Lottie - moja skrzynka odbiorcza zadźwięczała o jedenastej w kolejną monotonną niedzielę - o mało co nie otworzyłam okna i nie wrzasnęłam z radości jak Scrooge. Dostałam szansę na spędzenie jesiennej przerwy w siedzibie rodowej Wrenów w Irlandii. Zresztą sam fakt, że w ogóle znałam kogoś, kto miał s i e d z i b ę r o d o w ą, nieustannie mnie bawił.

Jeszcze przed wydarzeniami na balu Lottie - nie wiem, od jak dawna - nawijała o niesamowitej imprezie z okazji Samhain, którą planowała (zwykłe Halloween było dla niej stanowczo zbyt denne). Jeśli brzmiało to pretensjonalnie, to tylko dlatego, że faktycznie t a k i e b y ł o. Wszystko w Charlotcie Ophelii Wren, artystce i ulubienicy ekskluzywnej Akademii Greyscott, było niewyobrażalnie pretensjonalne.

Ale to nie impreza tak mnie ucieszyła. Nie - chodziło o szansę, którą otrzymałam. Szansę na powrót do jej kręgu, a co ważniejsze - powrót do Greyscott. Widziałam już, jak przez uchylone drzwi wpadają promienie światła.

Dwunasty listopada.

Data przesłuchania, na którym miała rozstrzygnąć się kwestia mojego zawieszenia, na stałe wryła mi się w pamięć. Miażdżyła mnie bezlitośnie w tych spokojnych chwilach, tuż przed pełnym przebudzeniem, kiedy przez kilka cennych sekund wszystko wydaje się normalne. Ta wycieczka była moją pierwszą i prawdopodobnie jedyną szansą, by przechylić szalę na swoją korzyść.

Zmusiłam się, żeby wrócić do rzeczywistości. A tak serio, deszcz robił wrażenie - nie osłabł nawet przez moment przez całą drogę; rytmiczne uderzenia wycieraczek niemal utuliły mnie do snu, gdy za oknem przewijały się bujne zielone pastwiska. Pod cienką warstwą ekscytacji krył się jednak wiercący w brzuchu ból, który zapuścił tam korzenie w noc letniego balu i od tamtej pory nie zniknął. Po raz pierwszy zobaczę wszystkich razem - po raz pierwszy od tamtej nocy, która zmieniła wszystko, zobaczę Seba...

- Cholera, CHOLERA!

Gwałtowne przekleństwa kierowcy wyrwały mnie z zamyślenia. Taksówka skręciła ostro i zjechała dramatycznie na trawiaste pobocze, a ja poleciałam do przodu. Podskakujący na wybojach samochód zatrzymał się tuż przed niskim kamiennym murkiem. Cudem tylko nie rąbnęłam głową w przednie siedzenie. Serce podeszło mi do gardła, oddech przyspieszył. Zerwałam słuchawki.

- Co... co się stało? W coś u-uderzyliśmy?

Próbowałam spojrzeć kierowcy w oczy w lusterku, ale ten zacisnął mocno powieki; oddech miał nierówny i świszczący, a jego skóra nabrała niezdrowego odcienia szarości. Jedną ręką trzymał się za pierś.

- Ej... HEJ! Nic panu nie jest?

I wtedy, ponad ciągłym szumem wycieraczek, usłyszałam coś jeszcze. Ciche, urywane szlochanie. Niezdarnie rozpięłam pas i spojrzałam przez tylną szybę w kierunku, z którego dobiegał dźwięk. Zmrużyłam oczy w obawie przed tym, co zobaczę, modląc się, żeby nikt nie był poważnie ranny.

Na trawie, jakiś metr za autem, kucała kobieta - jej ciemna szczupła sylwetka odcinała się wyraźnie na tle złowrogiego nieba. Pochyliła głowę i skryła ją w dłoniach. Miała długie, ciemne od deszczu i opadające na twarz włosy oraz czarną suknię, która ciągnęła się po ziemi niczym biegnące w różnych kierunkach pnącza. Była przemoknięta do suchej nitki.

Chciałam otworzyć drzwi, ale zamek nawet nie drgnął.

- Kurde, czy my... czy pan ją potrącił?

Płacz nie ustawał. Niski, falujący i p r z y p r a w i a j ą c y o r o z p a c z. Zrobił się już tak głośny, jakby kobieta siedziała z nami w samochodzie. Musiałam powstrzymywać chęć zakrycia uszu dłońmi.

- Czy... czy pan myśli, że jest ranna? Powinniśmy sprawdzić?

Zmusiłam się, żeby jeszcze raz spojrzeć do tyłu. Okej, usiadła prosto, to dobry znak. I nie zauważyłam żadnych obrażeń. Dzięki Bogu krew nie tryskała litrami, a ręka ani noga nie odstawała jej pod dziwnym kątem. To pewnie jedynie szok.

A mimo to cały czas płakała, głośniej i głośniej, tylko że teraz wdarł się tam jakiś nieprzyjemny chrapliwy dźwięk. Choć nie wyglądała na ranną, widziałam już paskudne interwencje w filmach dokumentalnych, które uwielbiała moja mama - kobieta mogła mieć poważne obrażenia wewnętrzne. Musieliśmy wezwać karetkę.

Jeśli nie liczyć dyszenia, kierowca nadal nie wydał z siebie dźwięku. Czy on też był w szoku? Albo gorzej, miał zawał? Nie wyglądał na okaz zdrowia - a co, jeśli on też potrzebował pomocy? O B o ż e. Panika rozpostarła nade mną ciemne skrzydła, gdy próbowałam wygrzebać telefon z otchłani plecaka. Miałam problem z odblokowaniem go. I jaki tu w ogóle jest numer na pogotowie? Zaczęłam wybierać cyfry trzęsącymi się dłońmi, mroczne uczucie nadciągającej zagłady było silniejsze niż kiedykolwiek. Piękny początek wyjazdu.

Bez ostrzeżenia silnik zaryczał ponownie, a auto zjechało z pobocza tak nagle i gwałtownie, że z piskiem hamulców wpadliśmy z powrotem na drogę.

- EJ! - zawołałam, upuszczając telefon na wycieraczkę i szybko zapinając pasy. - Moment! Nie powinniśmy wrócić i sprawdzić, co z tamtą kobietą? Chyba mogła być ranna. Płakała...

Wydawało mi się, że w nic nie uderzyliśmy. Tylko skręciliśmy, żeby ją wyminąć. Ale powinniśmy przynajmniej sprawdzić, czy nic jej nie jest...

"Świetny żart - będziesz teraz udawać obywatelkę roku po wszystkim, co zrobiłaś".

Taksówkarz odchrząknął.

- Co? O czym ty mówisz, dziewczyno? To tylko jakaś stara pijaczka, nic więcej.

Po wyluzowanych żarcikach nie było śladu, teraz mężczyzna zachowywał się ozięble - prawie nieprzyjemnie - a jego ton zrobił się niepotrzebnie ostry.

- Była wstrząśnięta, a nie p i j a n a. I siedziała tuż za autem. Musiał pan słyszeć, jak płakała.

- Gówno tam słyszałem - warknął taksówkarz. Wytrzeszczyłam oczy i spojrzałam na niego w lusterku. Odwzajemnił spojrzenie i skrzywił się, jakby rzucając mi wyzwanie, żebym powiedziała coś jeszcze, i dalej jechał na złamanie karku. W pewnej chwili znowu z jękiem hamulców zjechał ostro na wyboistą, obrośniętą drzewami drogę dojazdową, gdzie żwir zachrzęścił pod kołami.

Było ciemno.

Powykręcane wiązy, które rosły wzdłuż drogi, tłoczyły się jeden obok drugiego, tworząc zwiędły tunel. W plątaninie gałęzi dostrzegłam daleko zbiornik wypełniony wodą brązową jak sos i niezbyt zachęcającą. Jezioro.

- Zresztą już jesteśmy - wymamrotał kierowca. - Jeśliś taka przekonana, żeś coś widziała, to możesz sobie wracać, gdy cię wysadzę.

Ale nic nie odpowiedziałam, bo tam, na samym końcu zarośniętej chwastami drogi, wznosiła się Rezydencja Wrenów.

Nie tak to sobie wyobrażałam.

W głowie widziałam wielką posiadłość jak z adaptacji Jane Austen, zbudowaną z beżowego kamienia, z okazałymi oknami, w których migotliwie odbija się słońce, i wielkimi jońskimi kolumnami po obydwu stronach szerokich drzwi. To w końcu b l i ź n i a k i W r e n. Te same bliźniaki Wren, których rodzice byli najbardziej szczodrymi darczyńcami Greyscott, czego się dowiedziałam po tym, jak żartobliwie wytknęłam podobieństwo między nimi a srogimi portretami wiszącymi w głównym westybulu Akademii.

Ta Rezydencja Wrenów wyglądała jednak jak wyjęta wprost z gotyckiej noweli: ponura, nieforemna i porośnięta bluszczem. Okna poupychano wściekle, gdzie popadnie, w ścianach pokrytych szarym tynkiem. Kilka wieżyczek odstawało od konstrukcji pod dziwnymi kątami, niektóre z krenelami, niektóre kryte płytkami. Nieustępliwy deszcz lał się kaskadami po dachu - którego większość pokrywał gęsty, oślizgły mech - prosto do popękanych rynien.

W wysypanym żwirem podjeździe roiło się od dziur, a wzdłuż niego stały popękane donice z martwymi roślinami. Od nieba o barwie żelaza, przez nieznośnie mętną taflę dużego jeziora, po moje własne odbicie w przyciemnianej szybie auta - wszystko było s z a r e.

Przez sekundę lub dwie rozważałam, czy nie poprosić kierowcy o zawiezienie mnie z powrotem na lotnisko, ale po jego niepokojącej i drastycznej zmianie nastawienia oraz szalonej jeździe wyjście z auta nagle wydało mi się jednak mniejszym złem.

Mężczyzna nacisnął przycisk otwierający bagażnik.

- No to jesteśmy.

- Nie ma sprawy, sama wezmę walizkę! - odpowiedziałam pogodnym, pasywno-agresywnym tonem. Rzuciłam zwitek euro w jego stronę, po czym wygramoliłam się na zewnątrz i trzasnęłam za sobą drzwiami.

Z trudem wyjęłam tanią, plastikową walizkę z bagażnika i celowo jeszcze mocniej i agresywniej trzasnęłam klapą. Auto ruszyło natychmiast, spod kół wystrzeliła fontanna żwiru, a ja zostałam sama pod Rezydencją Wrenów.

Droga prowadziła do bocznej ściany domu, jakby ktoś najpierw zupełnie o niej zapomniał i dodano ją dopiero potem. Ścieżka wiodła przez drewnianą furtkę z lewej strony, która nie zamykała się z powodu chwastów, i wąskie przejście między domem a wysokim, rzadkim żywopłotem. Czując się obserwowana, przeciągnęłam walizkę pod ciemnymi szybami w romboidalny wzór; okna wstawiono pod ciekawym kątem, a z ich podniszczonych ram schodziła farba. W końcu dotarłam jednak na przód domu.

Tutaj z kolei niechlujny trawnik porastał stromą skarpę, trawa była koloru wymęczonej żółci i niknęła w gęstych szuwarach. Jezioro ciągnęło się daleko, złowieszczo martwe i otoczone półksiężycem mrocznego lasu na przeciwległym brzegu.

Wow. Aż człowiek chce się wykąpać.

W szuwarach przed domem widać było coś okrągłego i białego. Zaciekawiona, ruszyłam w tamtą stronę, żeby zobaczyć, co to.

W którymś momencie jezioro musiało wylać i zaczęło podmywać grunt coraz bliżej domu, ponieważ z wody wystawało - niczym nadciągająca armia - kilka kamiennych rzeźb. Widać było grecką inspirację, bo części brakowało głów; wszystkie oklejone były oślizgłymi wodorostami. Spróbowałam uśmiechnąć się na ten widok, lecz mówiąc szczerze, całość wyglądała trochę strasznie.

No ale przy takiej pogodzie w ogóle mnie to nie dziwiło. Liście zawirowały wokół mnie na zimnym wietrze, więc odwróciłam się z powrotem w stronę domu.

Wzięłam głęboki oddech.

"No dalej, Meg". Dotarłam już tak daleko. Po najbardziej samotnych wakacjach w życiu i wlokących się w nieskończoność sześciu tygodniach zawieszenia w Greyscott - podczas których ściany mojego małego pokoju zdawały się każdego dnia przybliżać coraz bardziej i bardziej - to była moja szansa, żeby dostąpić namaszczenia i zostać wpuszczoną z powrotem do otoczonego czcią wewnętrznego kręgu Lottie oraz, co było zdecydowanie ważniejsze, do samej Akademii.

Zerknęłam po raz ostatni na jezioro, jego nieruchomą, niemal wyczekującą taflę, i ruszyłam w stronę domu.

Na kamiennej tablicy nad drzwiami wyryto niezwykle praktyczną informację, jakoby budynek został zbudowany w 1768 roku. Czyli był n a p r a w d ę stary. Pocieszające było to, że ktoś przynajmniej spróbował udekorować go na powitanie. Pewnie Lottie. Po obydwu stronach ciężkich drewnianych drzwi, schowane pod rozklekotaną werandą, stały dwie gigantyczne dynie wycięte w halloweenowe lampiony, w środku których wesoło migotały świeczki; towarzyszył im wiklinowy kosz wypełniony egzotycznie wyglądającą papką. Framugę ozdobiono pomarańczowymi światełkami przeplatanymi sztucznymi jesiennymi liśćmi, a w kilku oknach na piętrze jarzyły się ciepło podgrzewacze w kolorowych słojach.

Nade mną górne okna domu, puste i ciemne, wpatrywały się w jezioro. Zmrużyłam oczy. Czy coś się tam poruszyło? Inni już tu byli? Przeszedł mnie mimowolny dreszcz.

"Weź się w garść, Meg! Czekają na ciebie".

Przemokłam, zmarzłam i przyjechałam do obcego kraju - była to dla mnie po prostu całkowicie nowa sytuacja, nic więcej. Na pewno poczuję się lepiej, kiedy tylko wejdę do środka i w końcu pogadam z Lottie przy rozpalonym kominku, z porcelanową filiżanką earl greya z cytryną w dłoni. Wrenowie cieszyli się w życiu tym, co najlepsze.

Ciężkie krople deszczu spadły mi na głowę, więc szybko obeszłam dom, minęłam kilka ciemnych starych i pokrzywionych szklarni, których czarne stelaże wyglądały na tle surowego nieba jak szkielety, aż znalazłam coś, co musiało być kuchennymi drzwiami. Stare, ciężkie, z obdrapaną niebieską farbą i matową szybką pośrodku. Obok, tak jak obiecała Lottie w ostatniej wiadomości, stała duża donica wypełniona zielskiem i deszczówką. Krzywiąc się, podniosłam ją, rozlewając przy okazji śmierdzącą brązową maź na nowe Conversy. Bluzgając pod nosem, podniosłam klucz leżący na ziemi.

Był... nijaki. Zwykły brązowy klucz, z plastikową plakietką z napisem: "kuchnia". Nie mogąc pozbyć się tego dziwnego wrażenia, że ktoś wciąż mnie obserwuje, rozejrzałam się ukradkiem wokół, po czym włożyłam klucz do zamka i otworzyłam drzwi.

Nie weszłam od razu.

Kuchnia była rozległa i ciemna. Cienie gęstniały w kątach pomieszczenia. Od ostrego zapachu kurzu od razu zakręciło mnie w nosie. Jakby nikt nie wchodził tutaj od dekad.

- Heeej? - zawołałam, ale mój głos zniknął natychmiast pochłonięty przez pustkę rozciągającą się za progiem.

Niechętnie weszłam do środka.