DOMEK stał pośrodku łąki od zawsze: maleńki, raczej jak izdebka obudowana czterema ścianami, z niewysokim dachem i dwoma okienkami. Nie wiadomo było, kto i kiedy go zbudował, i właściwie w jakim celu, bo wydawał się za mały na to, by dało się w nim wygodnie mieszkać. Pewnie też dlatego nikt w nim nie mieszkał. Farba obłaziła z drzwi i okien, szybki, brudne od kurzu i pajęczyn, nie przepuszczały do wnętrza zbyt wiele światła. Nie pozwalały też zaspokoić ciekawości dzieciom, które czasami próbowały zajrzeć do środka. Na dachu zieleniały poduszeczki mchu, z oberwanej rynny wyrastały drobne krzaczki, szary tynk zaś w kilku miejscach odpadł, odsłaniając cegły.
Kiedy przychodziła wiosna, domek samotnie stawiał czoła burzom i deszczom, a potem grzał się w coraz cieplejszych promieniach słońca. Przelatywały nad nim obłoki, rozpinały się tęcze, świeciły majowe pełnie, a w pobliżu kwitło drzewko dzikiej mirabelki.
Latem rozprażone dachówki jarzyły się w słonecznym blasku, jaskółki podfruwały do swoich gniazd pod okapem, a bezpańskie koty wylegiwały się na zakurzonym progu. Łąka stawała się kolorowa i głośna, pełna owadów, ptaków i innych żyjątek. Nocą spadające gwiazdy przecinały niebo nad domkiem. Zapach dojrzałych mirabelek przesycał powietrze. Leżały pod drzewkiem i nikt ich nie zbierał.
Wraz z nadejściem jesieni na łące zaczynał się czerwienić szczaw, płowiały wysokie trawy, wysychały dziewanny i osty. Świerszcze wchodziły w szpary ścian, a babie lato czepiało się obwieszonych okiennic. Domek otulał się mgłami, pająki snuły sieci w jego opuszczonych kątach, myszy harcowały w pustej izdebce.
A potem nastawała zima. Malowała szybki mrozem, szronem pokrywała ściany. Drobne zwierzątka, które zawsze wszędzie znajdą wejście, spały zimowym snem pod deskami podłogi albo pod progiem. Śnieżyce zasypywały niepozorny budyneczek, zimny wiatr hulał w kominie.
Tak było co roku, miesiąc po miesiącu. Domek stał i cierpliwie znosił kaprysy pogody, zmienność pór, niestałość przemieniającego się świata. I wszyscy, którzy go mijali, przywykli do tego.
Bo chociaż łąka leżała na uboczu, to jej skrajem biegła droga. A nie ma takiej drogi, którą nikt by nie chodził. Prędzej czy później każdy mieszkaniec pobliskich Niewietrzyc musiał nią dokądś podążyć i mijał przy tym opuszczony budyneczek. Większość ludzi nawet go już nie zauważała: wrósł w krajobraz i, jak się zdawało, niczym nikogo nie mógł zaskoczyć.
Jednak któregoś roku, późnym latem, kiedy czerwieniła się już jarzębina, a rankami po polach snuły się mgły zwiastujące jesień, coś w domku się zmieniło.
Nikt nie przypuszczał, że w życiu okolicznych mieszkańców także wkrótce nastąpią zmiany.
Wszystko zaczęło się od sierpniowej burzy.
Po gorącym dniu nastał duszny, parny wieczór, niebo zaś, dotąd czyste, zasnuło się na zachodzie. Z oddali dobiegały powolne, groźne pomruki, jak gdyby rozdrażniona bestia budziła się ze snu. Od czasu do czasu nagły błysk rozświetlał skłębione chmury.
Ludzie wyglądali z okien i wychodzili do ogródków, nad którymi zawisła pełna wyczekiwania cisza. Chowali rowery i wyschnięte pranie, zwijali ogrodowe parasole i mocowali okiennice, żeby wiatr nie narobił szkód.
Burza przez wiele godzin niespiesznie krążyła nad okolicą, jak gdyby zbierała siły przed ostatecznym uderzeniem albo jakby szukała odpowiedniego miejsca, by okazać swoją potęgę.
I rzeczywiście. Takiej nawałnicy, jaka rozpętała się przed północą, nie pamiętali najstarsi mieszkańcy miasteczka. Deszcz chlustał w szyby, a twarde kulki gradu bębniły w dachy i parapety. Wicher giął i łamał nie tylko konary, ale i całe drzewa, wył jak potępieniec i porywał zapomniane leżaki. Błyskawice raz za razem rozświetlały bezdenną czerń nocy i zalewały okoliczne równiny niebieskawym blaskiem. Grzmiało tak, jakby ktoś z całej siły walił w ogromne niebiańskie kotły.
Równo z wybiciem północy piorun jaśniejszy niż wszystkie na kilka długich sekund połączył niebo z ziemią. Od huku, jaki się przy tym rozległ, niemal wyleciały szyby w co poniektórych oknach.
Pani Wioletta Szafranek, emerytowana nauczycielka, aż podskoczyła w fotelu. Pasjonujący kryminał, który właśnie czytała, wypadł jej z ręki, a okulary zjechały na czubek nosa.
Ależ huknęło! - pomyślała, i w tej właśnie chwili zabrakło prądu. Wszystkie lampy, lampki i latarnie w najbliższej okolicy zgasły jak zdmuchnięte świeczki.
W tym samym czasie pan Teofil Początko, listonosz, rozlał na stół świeżo zaparzone ziółka nasenne, bo ręka mu drgnęła na odgłos tego grzmotu. W ciemności, jaka nastała zaraz potem, próbował wytrzeć mokry blat.
Kilka ulic dalej pan Sebastian Bezucha leżał na wznak w łóżku i wpatrywał się w okno. Słuchał w napięciu, czy odezwą się syreny wozów strażackich - do niedawna sam był strażakiem. Dziwił się też w duchu, że jego żona Justyna może spać pomimo szumu ulewnego deszczu i trzaskania gromów. W chwili kiedy rozległ się ten najgłośniejszy z grzmotów, obróciła się tylko na drugi bok, mamrocząc coś pod nosem. Właśnie jej się śniło, że upuściła skrzynkę pełną dziwnie wielkich i twardych jabłek, które z łoskotem potoczyły się po podłodze. Być może miało to jakiś związek z jej pracą: była właścicielką sklepu warzywnego.
Ich dwaj synowie, Tomek i Oskar, też spali jak zabici. Mało co potrafiło ich wyrwać ze snu.
Natomiast ośmioletnia córka państwa Bezuchów, Eliza, siedziała w oknie i obserwowała nawałnicę. Dobrze widziała rozgałęziony zygzak, który zarysował się na niebie i, co ciekawe, nie zniknął od razu, tylko dopiero po pewnej chwili. Rozbłysk był oślepiająco jasny, a przeraźliwy trzask brzmiał tak, jakby sklepienie niebieskie rozłupało się na dwoje.
Istniało niewiele rzeczy, które budziły strach w tej śmiałej dziewczynce; burza była jedną z nich. Mimo to Eliza, przezwyciężywszy lęk, otworzyła teraz okno na oścież i wlepiła oczy w ciemność. Ten grzmot nie był zwyczajny. Nie ulegało wątpliwości, że piorun w coś trafił, i to całkiem niedaleko.
Wiatr szaleńczo targał koronami drzew przed domem, jak gdyby chciał je wyrwać razem z korzeniami. Salwy gradu grzechotały o dachy, z rynien się przelewało, a ulica wyglądała jak rzeka. Pogrążone w ciemnościach Niewietrzyce spowijał jednak sen. Wozów strażackich nie było słychać i nie pojawiły się żadne oznaki katastrofy czy pożaru. Pożar był bowiem drugą rzeczą, której Eliza się bała - zwłaszcza od strasznego wypadku tatusia.
Dziewczynka przez dłuższą chwilę wpatrywała się w niebo i nasłuchiwała, bo przeczucie mówiło jej wyraźnie, że oto stało się coś ważnego.
