Dziedzictwo bogów - Andre Biberstein

Kup ebooka

10.10 zł
8.38 zł (10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 1. Wisła

Pół godziny do przyszłości. Warszawa. Centrum Operacji Niejawnych ABW "Wisła". Dwa dni przed spotkaniem w Pałacu Prezydenckim.

Major Marta Wolska odsunęła kubek z wystygłą herbatą. Dyżur skończył jej się godzinę temu, ale zmiennik utknął na odprawie i nikt nie miał ochoty samodzielnie przejmować jego stanowiska. Horyzont Zdarzeń zajmował większość ekranu. Na drugim przewijała się kolejka wniosków od służb.

- Idziesz do domu? - zapytał Robert Bielski, nie odrywając oczu od własnego pulpitu.

- Jak przyjdzie ktoś, kto mnie zastąpi.

- To znaczy, że zostajesz do jutra.

Robert był porucznikiem przydzielonym do wspólnego zespołu analitycznego. Siedział dwa biurka dalej, ze słuchawkami na uszach, i sprawdzał dane spływające z sieci policyjnych. Oko pracowało pod Wujkiem. Tutaj dostawali tylko przydzieloną część jego możliwości, ograniczoną przez wojskowe filtry i uprawnienia. Wszystkie zespoły korzystały z tego samego artefaktu. Kolejnego nie było skąd wziąć. Marta spojrzała na zegar. Za czterdzieści minut miała zacząć przegląd zabezpieczenia wizyt zagranicznych. Na liście znajdował się również ambasador Stevens, który coraz częściej domagał się spotkań poza zwykłym terminarzem.

- Mam coś - odezwał się Robert.

- Z polityki?

- Dzisiaj mam szczęście. Napad.

Przesłał jej obraz. Zwykła ulica w Opolu, kilka zaparkowanych samochodów i wejście do banku. Po prawej stronie widniał przedział czasowy: trzydzieści sześć do czterdziestu czterech minut. Horyzont zaznaczył dwa możliwe pojazdy oraz miejsce, w którym napastnicy mogli zatrzymać samochód.

- Skąd to wziąłeś?

- Zbieżność przygotowań. Kradzione tablice, przejazd pod kamerą i wcześniejsze rozpoznanie wejścia. Model złożył to w jeden wariant.

- Z jaką pewnością?

- Sześćdziesiąt osiem procent. Rośnie.

Marta przysunęła fotel. Na nagraniu samochody stały nieruchomo. Wszystko, co miało się wydarzyć za kilkadziesiąt minut, istniało na razie wyłącznie w prognozie. Horyzont wyliczał możliwe następstwa, lecz każda decyzja ludzi mogła zmienić wynik.

- Policja ma dostać ostrzeżenie. Bez zatrzymywania pół miasta.

Robert zdjął słuchawki i wybrał numer dyżurnego Komendy Wojewódzkiej Policji w Opolu. Włączył szyfrowany kanał, podał identyfikator i poczekał na potwierdzenie.

- Tu wojskowy zespół analityczny. Mamy wiarygodne ostrzeżenie o możliwym napadzie na bank w centrum Opola. Przedział czasowy za około czterdzieści minut. Dane przekazuję na wasz terminal.

Słuchał przez chwilę.

- Nie, nie mamy świadków z miejsca. To analiza operacyjna. Proszę o dyskretne sprawdzenie wskazanych pojazdów i ochronę placówki. W razie zmiany dostaniecie kolejny komunikat.

Odłożył słuchawkę.

- Pytali, skąd wiemy.

- I co powiedziałeś?

- Że mamy dobre źródło.

- W końcu ktoś powie, że jesteśmy wróżbitami.

- Oby tylko nie kazali nam obstawiać meczów.

Po kilkunastu minutach na ekranie pojawił się meldunek z Opola. Nieoznakowany radiowóz rozpoznał jeden z samochodów. Kierowca zawrócił na widok patrolu. Drugi pojazd odjechał boczną ulicą, zanim policjanci zdążyli zbliżyć się do banku. Robert uruchomił ponowną analizę. Czerwony znacznik przy banku zbladł, a prawdopodobieństwo napadu spadło do kilkunastu procent.

- Widzisz? - powiedział. - Nasza interwencja zepsuła prognozę.

- Tak miało być.

- A szkoda. Była wyjątkowo dokładna.

- Pogratuluj policjantom, kiedy kogoś zatrzymają. Na razie wiemy tylko, że odjechali.

Robert dopisał tę uwagę do raportu. Marta zamknęła sprawę na swoim ekranie i wróciła do listy zagrożeń dotyczących osób chronionych. Na samym szczycie widniały kolejne wizyty, spotkania i wyjazdy. Większość z nich nie miała nic wspólnego z zamachami. Każdą trzeba było jednak sprawdzić.

- Jeden dobry uczynek na dziś - stwierdził Robert, odchylając fotel.

- Łatwo ci mówić. Ja pilnuję polityków.

- Bo ty pracujesz z VIP-ami.

- To się zamień.

Robert nałożył słuchawki z powrotem.

- Jednak lubię banki.

Następnego dnia Marta przyszła na późniejszą zmianę. Pierwsze dwie godziny poświęciła Wstędze. Wczorajszy dyżur należał do Horyzontu, który próbował określić, co może się wydarzyć. Wstęga pozwalała wracać do tego, co już się stało. Nazwy niekiedy mylili nawet ludzie z uprawnieniami do obu systemów.

Na biurku czekała lista zleceń. Policja prosiła o pomoc w niewyjaśnionych sprawach. Skarbówka chciała sprawdzić dawne przepływy pieniędzy, kontrwywiad przysłał kilka pilnych sygnatur. Każdy wniosek zawierał uzasadnienie, zakres poszukiwań i dane, do których zespół miał prawo zajrzeć.

- Wszystko na wczoraj? - zapytała dyżurnej, która podawała jej terminal.

- Jak zwykle. Trzy wnioski wróciły z poprawkami. Jeden nie ma zgody prokuratora.

Marta odłożyła ten ostatni na bok. Oko nie zwalniało nikogo z obowiązku uzyskania upoważnienia. Nawet wojskowi musieli czasem czekać, aż ktoś postawi odpowiednią pieczątkę. Pierwsza sprawa dotyczyła zniknięcia transportu części elektronicznych sprzed siedmiu miesięcy. Magazyn miał zapis wyjazdu ciężarówki, lecz numer rejestracyjny należał do pojazdu, który tamtego dnia stał w warsztacie. Dochodzenie utknęło na sfałszowanych dokumentach. Marta wprowadziła datę, miejsce i numer plomby z protokołu załadunku. Wstęga odrzuciła pierwsze żądanie. Sygnatura była zbyt słaba. Dodała skan przepustki magazynowej oraz zapis z ocalałej kamery przy bramie. Tym razem obraz się otworzył. W podglądzie pojawił się plac sprzed kilku miesięcy. Ciężarówka ruszyła od rampy, zatrzymała się na chwilę przy portierni, po czym wyjechała za szlaban. Marta cofnęła zapis o kilkadziesiąt sekund. Na kabinie widniało oznaczenie firmy transportowej, której nazwę ukryto w dokumentacji dostawy.

- Mamy przewoźnika - powiedziała do siedzącego obok analityka.

- W aktach jest inna firma.

- To sprawdźcie, kto wystawił przepustkę. I porównajcie grafik ochrony.

Analityk zapisał fragment rekonstrukcji w pakiecie dla prowadzących dochodzenie. Marta cofnęła się jeszcze raz do momentu otwarcia bramy. Wstęga pokazała strażnika, który przepuścił samochód bez obejrzenia dokumentów. Twarzy kierowcy nadal nie było widać.

- Dalej?

- Dalej muszą popracować ludzie - odpowiedziała. - Daj im to, co mamy.

Następne żądanie dotyczyło kradzieży samochodu. Wnioskodawca nie podał godziny ani miejsca, tylko nazwisko właściciela. Marta odesłała formularz do uzupełnienia. W trzeciej sprawie po kilku minutach odtworzyła fragment rozmowy zarejestrowanej przy przejściu granicznym, ale bez właściwego punktu odniesienia dalsza rekonstrukcja rozpadła się na niepowiązane obrazy. Po dwudziestym wniosku wyłączyła terminal. Część spraw czekała nadal w kolejce. Pracowali na zmianach, dzielili dostęp i wyznaczali pierwszeństwo, ponieważ całe to zaplecze opierało się na jednym krysztale i urządzeniach, które potrafiły z nim współpracować. Robert znalazł ją w pokoju socjalnym, kiedy nalewała wody do czajnika.

- W Opolu zatrzymali dwóch - powiedział. - Trzeciego szukają.

- Mieli broń?

- W samochodzie znaleźli pistolety. Bank był wytypowany. Policja potwierdziła.

Marta skinęła głową.

- To im wyślij podziękowania. Bez nich mielibyśmy tylko wykres.

- A ty?

- Wracam do roboty. W kancelarii prezydenta szykują kolejną wizytę ambasadora.

Robert spojrzał na jej kubek.

- Nawet herbaty nie zdążyłaś wypić.

Marta zabrała kubek, zanim zdążył dolać sobie wody.

- Tym razem wypiję po drodze.

Rozdział 2. Orzysz

Orzysz. Poligon wojskowy.

Od rana padało. Rosomaki grzęzły w koleinach, a kierowcy klęli przy każdym zakręcie. Dowództwo zarządziło pokaz dla ważniaka z Warszawy. Kapral Roman Henryak żałował, że gość nie przyjechał wczoraj. Wtedy przynajmniej nie padało.

- Heniek! - rozległo się za jego plecami. - Możesz wreszcie przestać oglądać gołe baby w telefonie?

Kapral schował aparat tak szybko, że niemal upuścił go do kałuży.

- Panie sierżancie, ja tylko...

- Wiem, co tylko. Do czwórki. Zaraz ruszamy.

Sierżant Andruszewski minął go, nie zwalniając kroku. Dwudziestojednoletni Heniek pobiegł do Rosomaka. W wojsku nikt nie używał jego imienia Roman. Kierowca czekał z włączonym napędem. Heniek wdrapał się do przedziału bojowego, zamknął właz i sprawdził stanowisko operatora. Woda spływała po bezzałogowej wieży, ale grzałki osłon optycznych utrzymywały czujniki w czystości. Na ekranie pojawiła się sylwetka najbliższego Borsuka.

- Załoga czwarta, meldować gotowość - odezwał się Andruszewski.

- Kierowca gotów.

- Uzbrojenie gotowe - powiedział Heniek.

- Przejście na tryb ćwiczebny. Potwierdzić blokadę strzału.

Heniek przeszedł przez komunikaty systemu. Zgoda na użycie uzbrojenia była wyłączona. Nawet gdyby komputer podał gotowe rozwiązanie ogniowe, operator miał zobaczyć jedynie symulację.

- Blokada potwierdzona.

Na głównym ekranie zaświecił się napis AMBER. Program wyrósł z doświadczeń TOPAZ-u, lecz został zaprojektowany na nowo do pracy każdej jednostki także po odcięciu łączności. Andruszewski nie interesował się kodem. Chciał, żeby jego wóz widział cele, a po zerwaniu sieci nadal rozpoznawał swoich.

- Czwórka, tutaj dowodzenie. Cele ruchome na drodze północnej. Cztery wozy. Namierzyć, bez strzelania. To własne Borsuki.

- Przyjąłem - odpowiedział sierżant.

AMBER zebrał położenia z sensorów i sieci poligonu. Komputer wieży przyjął wskazania. Lufa podążyła za pierwszym Borsukiem, z obliczonym wyprzedzeniem.

- Cztery cele, prędkość dwadzieścia kilometrów na godzinę - zameldował Heniek. - Pierwszy prowadzi kolumnę, odstęp pięćdziesiąt metrów.

Andruszewski przyjrzał się obrazowi.

- Dobrze. Trzymaj drugi. Nie gub go za nasypem.

Borsuk schował się za wałem. Kamera straciła go na chwilę, lecz system nadal przewidywał tor ruchu na podstawie wcześniejszej prędkości. Znacznik zżółkł. Kiedy pojazd wyjechał zza przeszkody, wrócił zielony.

- Trafiłbyś? - zapytał sierżant.

- Gdyby nam kazali.

- To dobrze, że nie kazali.

Kilkaset metrów dalej piechota w egzoszkieletach przekraczała rozmokły rów. Żołnierze wyglądali, jakby nic nie ważyły im plecaki, ale błoto nadal wciągało buty. Za nimi ruszył Borsuk z czarnego kompozytu. Podczas pierwszych prób podobne wozy przyciągały wszystkich oficerów. Teraz operatorzy narzekali głównie na czas potrzebny do umycia podwozia. Na kanale dowodzenia odezwał się pułkownik prowadzący pokaz.

- Za chwilę dodatkowy element. Gość z Warszawy chciał zobaczyć, jak zachowujecie się przy zagrożeniu z powietrza.

- To czemu nie przywiózł sobie parasola? - mruknął Heniek.

Andruszewski usłyszał.

- Pilnuj ekranu.

W górnym rogu pojawił się czerwony symbol. Początkowo bez oznaczenia jednostki. Po chwili poligonowe sensory przesłały kierunek i prędkość. Obiekt nadlatywał od północy, znacznie szybciej niż wszystko, co dotąd śledzili.

- Kontakt powietrzny - powiedział Heniek. - Brak potwierdzenia identyfikacji.

- Jaka wysokość?

- Maleje. Idzie wzdłuż granicy sektora.

AMBER przekazał znacznik do komputera wieży. Lufa Rosomaka uniosła się gwałtownie i zaczęła nadążać za celem. Na optyce pojawił się smukły myśliwiec. Program porównał sylwetkę z biblioteką rozpoznawczą. MiG-29 - IDENTYFIKACJA WSTĘPNA.

IFF - NIEPOTWIERDZONY

Heniek powiększył obraz.

- MiG. Nasz czy cudzy?

- Na tym poligonie? Zgadnij - odpowiedział Andruszewski. - Trzymaj śledzenie, ale ręce z dala od ognia.

Przelatujący samolot przyspieszył. Wieża obróciła się za nim, a na ekranie pojawiło się rozwiązanie symulowane. Przez ułamek sekundy celownik utrzymał znacznik w dopuszczalnym oknie trafienia. Heniek wcisnął przycisk rejestracji próby.

- Czwórka do dowodzenia. Cel powietrzny przechwycony. Symulacja zaliczona.

- Przyjąłem. Możecie przekazać mu wynik.

Andruszewski skinął na kaprala.

- No, Heniek. Powiedz mu.

Kapral włączył kanał ćwiczebny lotnictwa.

- Tu Rosomak czwórka do latającej puszki po szprotkach. Właśnie zostałeś zestrzelony. Wisicie nam piwo.

Przez chwilę w głośniku było słychać tylko szum.

- Szprotki z Malborka do chłopaków w konserwach - odezwał się pilot. - Gratulujemy. Następnym razem spróbujcie nas dogonić.

MiG poderwał nos i odszedł nad wyznaczony sektor.

- Miałeś powiedzieć krótko - zauważył Andruszewski.

- Przecież było krótko.

- To dzisiaj ty czyścisz optykę.

Pułkownik odwrócił się do gościa z Warszawy. Na monitorze nadal świecił wynik symulacji.

- Jak pan widzi, wszelkie środki napadu powietrznego, począwszy od komarów i much, a skończywszy na dronach i pociskach kierowanych, robią się przy takim sprzęcie bezużyteczne.

Gość spojrzał na niego, niepewny, czy ma się śmiać. W Rosomaku Heniek słyszał wypowiedź przez otwarty jeszcze kanał pokazowy.

- To niech pan pułkownik powie tym komarom, co mnie wczoraj w namiocie żarły - mruknął.

- Powtórz głośniej - powiedział Andruszewski. - Zobaczymy, czy pułkownik też ma poczucie humoru.

Heniek wrócił do optyki. Cztery Borsuki znowu wjeżdżały na drogę północną. Dowodzenie wywołało czwórkę do następnego przejścia ćwiczenia, a kierowca Rosomaka poprosił o zgodę na zmianę stanowiska.

- Ruszaj - powiedział sierżant. - Zanim nas tu całkiem zakopie.

Rozdział 5. Azyl w cieniu gwiazd

Stacja badawczo-bojowa "Gniazdo". Orbita okołoziemska

Śluza dokująca "Gniazda" otworzyła się z głuchym sykiem. Najpierw z transportowca wyszli operatorzy GROM-u. Na czarnych pancerzach zaschła krew. Żołnierze zajęli pozycje po obu stronach przejścia i sprawdzili wejścia do sektora mieszkalnego. Dopiero za nimi pojawili się ludzie, których przewożono. Pracownicy stacji znieruchomieli przy swoich stanowiskach. Jedni prostowali się odruchowo, inni odwracali wzrok. Nikt nie wiedział, jak powinno wyglądać przyjęcie prezydenta uciekającego z własnego pałacu. Na przedzie szedł Edmund Kliszewski. Nie miał garnituru ani krawata. Nadal nosił sportową, rozpiętą bluzę. Na rękawie pozostał biały pył z Pałacu, a na prawej dłoni ślady krwi po paznokciach wbitych w skórę podczas ewakuacji. Kurczowo trzymał ramię żony. Anna szła obok niego spokojniej, niż wskazywałyby okoliczności. Pomagała dzieciom przywyknąć do słabszego ciążenia i od czasu do czasu oglądała się, sprawdzając, czy nikt nie został z tyłu. Za prezydencką rodziną szedł premier Marek Bogdanowski.

W jednej ręce niósł starą, zarysowaną skórzaną walizkę zabraną odruchowo z samochodu. Sam nie pamiętał, dlaczego tak mocno ją ściskał. Nie było w niej dokumentów, od których zależało bezpieczeństwo państwa. Była jednak jedynym przedmiotem należącym do świata, w którym rano wychodził do pracy, a wieczorem powinien wrócić do domu. Drugą ręką obejmował zapłakaną najmłodszą córkę. Weronika Bogdanowska szła kilka kroków za nimi. Poruszała się mechanicznie, patrząc pod nogi. Oczy miała czerwone od płaczu, lecz od dłuższego czasu nie uroniła łzy. Obok szli dwaj dorośli synowie premiera ze swoimi rodzinami. Dzieci miały piżamy i kurtki narzucone w biegu. Wnuki trzymały się kurczowo ubrań rodziców. Jedno zapytało, kiedy wrócą do domu. Matka uciszyła je szeptem, zanim ktokolwiek zdążył odpowiedzieć. Nie wyglądali jak ludzie kierujący państwem. Wyglądali jak uchodźcy. Najmłodszy z dzieci Kliszewskich, dwuletni chłopiec, zanosił się płaczem. Krzyk odbijał się od metalowych grodzi. Na stacji nie było zwyczaju słuchać płaczu dzieci.

"Gniazdo" zbudowano dla naukowców, żołnierzy i techników. Miało laboratoria, stanowiska bojowe i ciasne kwatery personelu. Nikt nie przewidział tu dziecięcych łóżek ani miejsca, gdzie przestraszony dwulatek mógłby schować się przed światem.

Weronika spojrzała na wnuki i przypomniała sobie mały dom pod miastem. Niedzielne poranki, kiedy największym problemem był brak pieczywa albo spóźnienie któregoś z dzieci na obiad. Wtedy również narzekała. Dom był za mały, samochód zbyt stary, a Marek za często zostawał w pracy. Teraz oddałaby wszystkie rządowe limuzyny i gabinety za jeden taki dzień. Kliszewski nadal czuł na twarzy pył z rozbitego marmuru. Każdy krok przypominał mu o tym, co zostało na dole. Jeszcze rano był prezydentem państwa, które odzyskiwało siłę. Teraz czuł się jak uchodźca we własnym kraju. Rodziny zatrzymały się przy wejściu do sektora mieszkalnego Alfa. Porucznik Katarzyna Radecka wskazała przygotowane kwatery. Były ciasne i pozbawione okien.

- To rozwiązanie tymczasowe - powiedziała Radecka. - Dostawimy łóżka i wydzielimy pomieszczenie dla dzieci.

Premier spojrzał na metalowe drzwi.

- Jak długo oznacza "tymczasowe"?

- Do czasu usunięcia zagrożenia na Ziemi.

Bogdanowski zacisnął szczękę.

- Czyli nie wiadomo.

- Nie, panie premierze.

Weronika weszła do kwatery pierwsza. Pomieszczenie miało dwa składane łóżka, mały stół i szafki. Najmłodsza córka premiera usiadła na łóżku, nie zdejmując płaszcza.

- To tylko na chwilę - powiedział Bogdanowski. - Służby na dole zajmują się napastnikami. Niedługo wrócimy.

Dziewczyna spojrzała na niego. Nie uwierzyła. Weronika również. Premier sam nie wiedział, kiedy wrócą. Nie potrafił niczego im obiecać. W sąsiednich kwaterach dorośli synowie próbowali uspokoić dzieci. Jedno z wnucząt płakało, bo podczas ewakuacji zostawiło w domu ulubioną zabawkę. Technik "Gniazda" stał przy drzwiach i wyraźnie nie wiedział, co zrobić. Anna Kliszewska przejęła od niego butelkę z wodą i znalazła kubek. Uspokoiła dziecko, a potem poprosiła technika o koce dla najmłodszych. Kliszewski obserwował ją przez chwilę z korytarza. Gdy rodziny zostały rozmieszczone, wyszedł razem z Bogdanowskim. Przy wejściu stanął operator GROM-u. Trzymał broń przy piersi i obserwował korytarz. Prezydent oparł dłoń o grodź i dopiero wtedy zauważył, że palce mu drżą. Zacisnął pięść. Nie pomogło. Bogdanowski stał naprzeciwko.

- Spójrz na nich - powiedział cicho, wskazując drzwi kwater. - Przywiozłem tutaj dzieci w piżamach.

Głos mu się załamał.

- Moja córka cała się trzęsie. Wnuki pytają, czy ktoś wie, gdzie jesteśmy. Myślałem, że budujemy silne państwo. Okręty, stocznie, Lunę... A zamknąłem rodzinę w metalowej trumnie.

Kliszewski milczał.

- Jeśli znajdą tę stację... wystarczy jeden pocisk. Nie będzie kolumny ochronnej ani drogi ucieczki. Zginą wszyscy, których kocham.

Bogdanowski oparł się plecami o ścianę.

- Co ja zrobiłem? Do jakiego piekła ich wciągnąłem?

Usiadł na podłodze i ukrył twarz w dłoniach. Przez chwilę nie był premierem. Był człowiekiem, który nie wiedział, czy jego rodzina jeszcze wróci do domu. Kliszewski patrzył na niego i niczego nie potrafił powiedzieć. Telefon wiszący na ścianie zadzwonił. Obaj mężczyźni spojrzeli na aparat.

- Odbierz - powiedział Bogdanowski.

- Dlaczego ja?

- Jesteś prezydentem.

- A ty premierem.

Telefon zadzwonił ponownie. Drzwi kwatery Kliszewskich otworzyły się. Anna wyszła na korytarz.

- Na miłość boską, ciszej. Dzieci dopiero zasnęły.

Podeszła do aparatu i podniosła słuchawkę.

- Słucham?

Przez chwilę słuchała.

- Tak, jest tutaj.

Zasłoniła dłonią mikrofon i spojrzała na męża.

- Do ciebie.

Podała mu słuchawkę i wróciła do kwatery. Bogdanowski patrzył za nią.

- Ona ma więcej siły niż my dwaj razem - powiedział.

Kliszewski przyłożył słuchawkę do ucha.

- Tak, słucham. Kto mówi?

- Dobry wieczór, panie prezydencie. Generał Zasada.

Głos był spokojny.

- Cieszę się, że dotarliście na stację. Na Ziemi zabezpieczamy najważniejsze obiekty. Nie wyprowadzamy ciężkiego sprzętu na ulice.

- Co z Pałacem?

- Zabezpieczony. Szukamy ludzi, którzy zdołali się wydostać.

- John?

- Nadal go nie mamy. Znajdziemy.

Kliszewski spojrzał na premiera.

- Co z rodzinami?

- Na "Gnieździe" są bezpieczne. Proszę nie wracać na Ziemię. Hryniewicz przygotuje wam stanowiska pracy.

- Jak długo?

- Nie wiem.

Kliszewski docenił odpowiedź. Przynajmniej Zasada nie próbował go uspokajać.

- Jest jeszcze jedna sprawa - powiedział Zasada. - Zajmę się ludźmi odpowiedzialnymi za "Hycla". Udzielimy stosownej odpowiedzi.

- Czekam na raport - powiedział Kliszewski.

- Dostanie go pan.

Połączenie zostało przerwane. Kliszewski odłożył słuchawkę i spojrzał na drzwi kwatery. Za nimi spała jego rodzina. Pod ich stopami przesuwała się Ziemia.

Rozdział 8. Pusty maszt

Bruksela. Nadzwyczajne konsultacje NATO.

Generał Henryk Zasada wszedł na salę jako ostatni z polskiej delegacji. Na stole czekały materiały o zamachach w Warszawie, a obok nich zebrane naprędce oceny zagrożenia dla bezpieczeństwa sojuszu. Przygotowano również miejsce dla przedstawiciela Izraela, zaproszonego przez delegację amerykańską w charakterze gościa konsultacji. Zasada nie zdjął rogatywki. Fijałkowski zauważył, że adiutant amerykańskiego przewodniczącego patrzy na nią już trzeci raz, ale nikt nie poprosił generała o zmianę nakrycia głowy.

- Chcielibyśmy oddzielić wydarzenia w Warszawie od kwestii wspólnych zdolności obronnych - zaczął przewodniczący. - Potrzebujemy informacji, które pozwolą ocenić sytuację.

- Zamachy były wymierzone w polskiego prezydenta i premiera - odparł szef delegacji tureckiej. - Trudno mi wyobrazić sobie bardziej bezpośrednią kwestię bezpieczeństwa.

Amerykański przedstawiciel rozłożył dłonie.

- Nie jesteśmy tutaj, żeby prowadzić śledztwo. Żadnemu państwu nie służy eskalacja oparta na niezweryfikowanych oskarżeniach.

Turek obejrzał notatki leżące przed nim, choć od początku znał ich treść.

- Skoro już o tym mowa, mam pytanie dotyczące zakupów uzbrojenia. Jeśli Turcja nie zdecyduje się kupić oferowanego systemu, też powinniśmy się spodziewać zamachu na naszego prezydenta?

Gdy tłumacz skończył z niewielkim opóźnieniem, kilka osób spojrzało na delegację amerykańską, a przewodniczący poprosił o powrót do porządku obrad. Przedstawiciel Izraela nie zabrał głosu.

- Polska dysponuje technologiami istotnymi dla całego sojuszu - odezwał się amerykański delegat. - W obecnej sytuacji ograniczanie wymiany informacji utrudnia współpracę.

Zasada siedział nieruchomo. Przed nim leżał zamknięty notes; ani razu nie sięgnął po długopis. Nie odpowiedział również wtedy, gdy przewodniczący skierował pytanie bezpośrednio do niego.

- Panie generale, potrzebujemy stanowiska Polski.

Fijałkowski pochylił się nieznacznie, ale Zasada powstrzymał go ruchem dłoni. Odczekał, aż sekretarz skończy odczytywać kolejną propozycję wspólnej grupy technicznej, po czym wstał. Za stołem, przy ścianie, stała biało-czerwona flaga polskiej delegacji. Zasada zwrócił się ku niej i zasalutował. Potem, nie podając nikomu ręki, ruszył do wyjścia. Fijałkowski został jeszcze chwilę, by zebrać dokumenty. Gdy rozmowy podjęto na nowo, podszedł do stojaka, zdjął flagę i złożył ją starannie. Kilku oficerów patrzyło, jak wychodzi z materiałem pod ramieniem. Na korytarzu jeden z polskich dyplomatów dogonił generała.

- Panie generale, będą pytać, czy to oznacza wystąpienie z NATO.

- Nie otrzymałem rozkazu wystąpienia z NATO - odpowiedział Zasada. - Obrady dobiegły dla mnie końca.

W tej samej chwili w rosyjskiej placówce dyplomatycznej analityk oglądał obraz z korytarza transmitowany przez stację telewizyjną. Zasada wychodził przed zakończeniem posiedzenia, a za nim Fijałkowski niósł złożoną flagę.

- To oni jeszcze są w NATO czy już nie? - zapytał oficer dyżurny.

- Na razie nie ma żadnego komunikatu - odpowiedział analityk i cofnął nagranie do chwili, w której generał zasalutował fladze.

Rozdział 12. Gruzowisko

Po ostatnim skanie przyszła kolej na cięcie. Chodera nadzorował operatorów głowic tnących. Na czarnej powierzchni, obok zakleszczonej grodzi, pojawiły się cienkie, jasne linie. Drgania pracy narzędzi przenosiły się przez rękawice i podeszwy. Gdy cięcie dobiegło końca, manipulator przejął wycięty fragment ściany i odsunął go na bok. Za nim zalegała ciemność. Orzeł włączył reflektor na hełmie. Smuga światła zginęła na pyle. Drobiny oderwane od krawędzi dryfowały w próżni i przyklejały się do szyb.

- Próżnia. Sztuczne pole ciążenia nie odpowiada. Pozostaje naturalne przyciąganie Księżyca - zameldował Nowak.

- Krótkie kroki, linki aktywne - polecił Orzeł. - Kaktus, osłona. Wala, proszę prowadzić.

Wala pierwszy przecisnął się przez otwór i obejrzał najbliższy odcinek stropu. Za nim wszedł porucznik Kaktus z operatorem GROM-u, zabezpieczając przejście. Po ich sygnale dołączyło dwóch górników z Halemby, a następnie Orzeł, Frączak i Nowak. Korytarz po drugiej stronie był niższy niż powinien. Strop opadł pod kątem, skręcony razem z bocznymi ścianami. Obcy materiał nie pękł jak beton. Ugiął się i zastygł w nowym kształcie, jakby ktoś próbował obrócić cały tunel względem reszty Księżyca. Dalej przejście blokował zawał widoczny wcześniej na skanach Sokołów. Bloki obcego materiału, księżycowa skała i poskręcane prowadnice utworzyły rumowisko bez wyraźnego punktu podparcia. Część elementów była zakleszczona pod dziwnymi kątami. Jeden niewłaściwy ruch mógł zmienić rozkład obciążeń całego zawału. Górnicy Wali rozstawili podpory i sprawdzili kotwy. Jeden z nich podprowadził manipulator do mniejszego bloku, a Wala obejrzał podparcie skały powyżej.

- Powoli, kilka centymetrów - polecił operatorowi.

Manipulator chwycił blok. Kamień ruszył zbyt łatwo, a wraz z nim drgnęła płyta oparta o strop. Wala zauważył to, zanim wskazania obciążenia zaczęły rosnąć.

- Stop!

Trzech ludzi zamarło. W niskim ciążeniu nawet bezruch wymagał opanowania. Trzeba było wygasić ruch i pozwolić aktywnym butom złapać podłoże. Jedno szarpnięcie mogło posłać narzędzie albo człowieka przez korytarz. Blok przesunął się jeszcze odrobinę i stanął. W próżni nie słyszeli odgłosów zawaliska. Wala obserwował naciski na podporach i ruch szczelin między blokami.

- Cofnąć ramię. Powoli. Lewej podpory nie dotykać - polecił Wala.

Górnik obsługujący manipulator wycofał chwytak. Zakleszczony blok drgnął ponownie. Frączak zaklął pod nosem.

- Ten blok nie ma stabilnego podparcia - powiedział Frączak.

- Dlatego go nie wyciągamy - odpowiedział Wala, obserwując podporę.

Orzeł stał kilka metrów dalej, przypięty linką do kotwy. Wala kierował zabezpieczaniem zawaliska, a Kaktus utrzymywał osłonę wojskową. Przez następne godziny górnicy posunęli się zaledwie kilka metrów. Zakładali kolejne kotwy, podpierali większe fragmenty i odsuwali mniejsze manipulatorem. Wala sprawdzał każdą zmianę obciążenia, zanim pozwolił ruszyć następny blok. Nowak nadzorował układ zasilania, a dwóch elektryków prowadziło przewód z Luny za ekipą. Mocowali go do sprawdzonych punktów na ścianach, z dala od miejsc pracy manipulatora.

- Zasilanie stabilne? - odezwał się Hryniewicz z centrum Luny.

- Na obecnym odcinku tak - odpowiedział Nowak. - Przed dalszym wejściem sprawdzę spadki na przewodzie.

Wala klęczał przy szczelinie pomiędzy dwiema płytami.

- Za środkowym blokiem jest pustka. Jeśli go wyciągniemy, prawa strona może pójść za nim.

- Ile stracimy? - zapytał Orzeł.

- Korytarz albo ludzi.

- Inna droga?

Wala wskazał górny pas konstrukcyjny.

- Może tamtędy.

Nowak uniósł małego robota inspekcyjnego.

- Człowiek nie przejdzie. Krecik powinien.

Robot wszedł w szczelinę powoli. Przez chwilę kamera pokazywała prawie wyłącznie ciemność, potem złapała pustkę po drugiej stronie zawału. Korytarz opadał łagodnie i zakręcał ku południowi. W ścianach tkwiły przepalone przewody, a kilka grodzi zatrzymało się w połowie ruchu. Wala przyjrzał się obrazowi. Frączak powiększył jedną z grodzi. Wzdłuż ściany ciągnęła się deformacja podobna do tej przy czarnych drzwiach.

- To samo naprężenie. Cały sektor dostał skrętu.

Orzeł spojrzał na Hryniewicza widocznego w oknie komunikacyjnym.

- Czy Luna ma jakiekolwiek dane o gwałtownej zmianie orientacji Księżyca?

Hryniewicz zamilkł na moment.

- Główna instalacja Hertzsprunga wymagała ustawienia względem celu. My zakładaliśmy powolne korekty i kompensację naprężeń.

- A jeśli ktoś nie miał czasu?

- Największego bloku nie ruszamy - polecił Wala. - Podeprzemy go i przejdziemy górą.

Górnicy założyli dodatkowe kotwy, zabezpieczyli środkowy blok i przygotowali ciasne przejście pod odkształconym stropem. Wala sprawdził mocowania, zanim pozwolił kogokolwiek przepuścić, po czym sam przeszedł pierwszy. Za nim ruszył Kaktus z drugim komandosem. Dopiero po potwierdzeniu drożności ruszył Orzeł; część wyposażenia ciągnął na lince. W połowie przejścia krawędź jego pancerza zahaczyła o wystającą prowadnicę. Obróciło go bokiem. Linka napięła się, a pył podniósł wokół hełmu.

- Spokojnie - powiedział Wala. - Nie szarpać.

Orzeł znieruchomiał. Nie lubił sytuacji, w których jego życie zależało od człowieka mówiącego do niego tonem używanym wobec stropu. Wala przesunął się bliżej, ustawił buty na zaczepach i uwolnił fragment pancerza.

- Teraz.

Orzeł przepchnął się dalej. Po drugiej stronie korytarz rozszerzał się. Wzdłuż ścian biegły magnetyczne prowadnice. W bocznych wnękach leżały cylindryczne pojemniki i porzucone osłony. Nie znaleźli ciał ani śladów walki.

- Korytarz bez ruchu - zameldował Kaktus.

Frączak uklęknął przy jednej z wnęk i obejrzał materiał wokół złącza.

- Mechanicznie całe. Nowak?

Porucznik Nowak podłączył tester przez własny blok zabezpieczeń. Przed próbą sprawdził oddzielenie miejscowego obwodu od głównej magistrali.

- Główne zasilanie pozostaje odłączone. Mogę podać ograniczone napięcie wyłącznie na obwód oświetlenia.

Orzeł spojrzał na Frączaka.

- Materiał wokół złącza jest stabilny - potwierdził inżynier.

- Tylko ten obwód - polecił Hryniewicz przez łącze.

Nowak podał zasilanie. Po chwili przy podłodze zapaliła się wąska linia światła. Dalej odpowiedziała następna. Zimny blask przesuwał się w głąb martwego tunelu. W korytarzu zespół Orła dotarł do pierwszej wewnętrznej grodzi. Zatrzymała się w połowie ruchu. Za nią znajdowała się większa komora z trzema liniami transportowymi i pustymi stanowiskami serwisowymi. Frączak puścił sondę dalej. Na końcu komory otwierał się pionowy szyb prowadzący ku powierzchni. Górny fragment był zasypany, ale nad nimi czerniała szczelina powierzchniowej bramy.

- Mamy połączenie z powierzchnią - powiedział.

Wala skierował reflektor na ciemniejszy pas biegnący przez ścianę od posadzki do stropu. Frączak przyłożył skaner. Na ekranie pojawił się wzór pęknięć obejmujący nie pojedynczą ścianę, lecz cały sektor.

- To nie jest lokalna awaria - powiedział. - Deformacja idzie jednym kierunkiem. Fragment skorupy próbował zmienić położenie względem głębszych warstw.

Hryniewicz odezwał się przez łącze z centrum Luny.

- Jeśli Hertzsprung był układem kierunkowym, naprężenia trzeba było rozprowadzać stopniowo.

- A jeśli ktoś próbował przestawić go szybciej? - zapytał Orzeł.

- Mógł doprowadzić do takich uszkodzeń.

- Cały sektor dostał boczny nacisk. Dlatego grodzie są zakleszczone - ocenił Wala.

- Po co mieliby ryzykować zniszczenie własnej bazy? - zapytał Orzeł.

- Żeby zdążyć wycelować - odpowiedział Hryniewicz.

- W co? - zapytał Orzeł.

- Tego nie wiemy - przyznał generał.

Za półotwartą grodzią ciągnęła się przestrzeń tak wielka, że reflektory nie sięgały przeciwległej ściany.

- Mamy hangar.

Rozdział 13. Hangar w cieniu

Do hangaru dotarli od dołu, odgruzowanym korytarzem prowadzącym z Luny. Główna brama powierzchniowa pozostawała częściowo otwarta, lecz dojście do niej od strony krateru nadal zasłaniały skały i uszkodzona konstrukcja. Przez półotwartą grodź przeszedł porucznik Kaktus z drugim operatorem GROM-u. Żołnierze sprawdzili najbliższą część hali i dopiero wtedy przepuścili Walę. Górnik obejrzał strop przy wejściu i zakleszczoną prowadnicę nad głowami. Po jego sygnale weszli Orzeł, Frączak, Nowak oraz inżynier z dodatkowymi czujnikami. Reszta ekipy zabezpieczała drogę powrotną przy gruzowisku. Przewód zasilający z Luny doprowadzono tylko do stanowisk roboczych. Hangar znajdował się wyżej, pod powierzchnią, ale nie całkiem pod nią. Był wcięty w zbocze krateru i przykryty warstwą skały oraz materiału maskującego. Od zewnątrz wyglądał jak cień, geologiczny fałd, przypadkowe pęknięcie. Od wewnątrz był ogromną halą, na pierwszy rzut oka pustą.

Reflektory GROM-u przesunęły się po stropie, który ginął wysoko nad nimi, potem po bocznych ścianach i podłodze przeciętej szerokimi prowadnicami startowymi. Trzy główne stanowiska biegły w stronę powierzchniowej bramy. Każde było tak szerokie, że "Twardowski" mógłby stanąć na nim bez obcierania kadłubem o boczne ramiona. Okrętów nie było. Pozostały po nich puste miejsca postojowe i uchwyty dokujące, których rozmiar wskazywał na jednostki większe od "Twardowskiego".

- Trzy stanowiska startowe - powiedział Frączak. - Jednostki większe niż nasza korweta.

Ruszyli dalej. Na ścianach nie było znaków, które ludzie potrafiliby odczytać. Pozostały za to pasy uszkodzeń, te same linie naprężeń, które widzieli w korytarzu. W jednym miejscu suwnica oderwała się od górnej prowadnicy i zawisła pod kątem, zaklinowana w ścianie. W innym pęknięty fragment platformy serwisowej sterczał nad pustką jak złamane żebro. Jedna połowa bramy utknęła pod kątem, druga cofnęła się głębiej w ścianę. Między nimi pozostała szczelina wystarczająca, by mniejsze jednostki mogły wystartować albo uciec. Widać było przez nią czarne niebo, fragment stoku i gwiazdy. Żadnego powietrza, ruchu ani śladów świeżego lądowania. Nowak przyłożył izolowaną sondę do złącza serwisowego przy pierwszym stanowisku. Zasilanie sondy pochodziło z jego własnego urządzenia; obce obwody pozostawały odłączone. Czytnik znalazł fragment uszkodzonego dziennika technicznego.

- Mam sekwencję stanów awaryjnych - zameldował Nowak.

Hryniewicz śledził odczyt przez łącze z centrum Luny.

- Widać, co się wydarzyło?

- Najpierw alarm strukturalny. Potem polecenie otwarcia bramy i rozpoczęcie ruchu skrzydeł. Następnie odłączenie reaktora i utrata zasilania tego sektora. Nie wiem, czy mechanizm zatrzymał się przez brak energii, czy przez odkształcone prowadnice.

Zapis potwierdzał próbę otwarcia zakleszczonej bramy, ale nie mówił, czy komukolwiek udało się opuścić bazę. W bocznej ścianie Wala znalazł półotwartą grodź. W jej stronę prowadziły węższe tory. Za grodzią znajdował się drugi hangar, niższy od głównej hali. Kaktus sprawdził wejście, zanim pozostali przeszli dalej. Reflektory po kolei wydobywały z mroku czarne sylwetki ustawione w dwóch rzędach. Dwanaście maszyn. Obraz z kamer GROM-u dotarł do Viki patrolującej zewnętrzny stok krateru. Pozostałe trzy myśliwce utrzymywały wyznaczone sektory osłony. Były podobne do Sokołów, ale nie identyczne. Starsze albo pierwotniejsze. Kadłuby miały ostrzejsze linie, mniej ludzkich adaptacji i osłon dołożonych przez WAT oraz polskich inżynierów. Kabiny wyglądały jak czarne krople wtopione w pancerz. Płozy magnetyczne były złożone, dysze pól zamknięte. Na skrzydłopodobnych stabilizatorach nie było znaków, numerów ani barw.

- Wygląda na to, że latamy na bardzo starym pomyśle - mruknął Kosa przez wspólny kanał.

Spod płozy najbliższej maszyny wystawał niedomknięty zaczep dokujący.

- Frączak, co możemy o nich powiedzieć?

- Kadłuby wyglądają na całe. Nie wiemy, co działa w środku.

- Nie ustaliliśmy jeszcze, czy maszyny są odłączone od instalacji hangaru - powiedział Nowak. - Bez tego niczego nie zasilamy.

Hryniewicz odezwał się przez łącze:

- Zabezpieczyć hangar. Żadnych prób uruchamiania, dopóki nie sprawdzimy instalacji.

Jedna z maszyn stała lekko przekrzywiona, jakby w chwili awarii system dokujący puścił nierówno. Inna miała otwarty panel serwisowy, a przy niej leżały dwa długie, cienkie narzędzia z uchwytami przystosowanymi do dłoni trochę innych niż ludzkie albo do nieznanych rękawic. Wala wskazał otwarty panel i porzucone przy nim narzędzia. - Ktoś przerwał tutaj pracę. Weszli do bocznej sterowni hangaru. Była mała w porównaniu z resztą instalacji. Trzy stanowiska, panoramiczna ściana obserwacyjna wychodząca na rząd maszyn, martwe panele i fotel albo jego odpowiednik, zbyt niski i głęboki, by człowiek mógł siedzieć w nim wygodnie bez adaptacji. Na głównym pulpicie świeciła słaba linia. Pozostałe stanowiska były martwe. Przy głównym pulpicie Nowak zatrzymał zespół i sprawdził miejscowym miernikiem, czy instalacja jest zasilana.

- Tego nie zasilałem. Nie wiem, skąd bierze energię.

Orzeł natychmiast uniósł broń. Operatorzy GROM-u rozsunęli się po bokach. Linia na pulpicie pulsowała miarowo. Wyglądała raczej jak przebieg sygnału niż tekst lub oznaczenie alarmu. Skaner zbliżony do obudowy wykrył pracę lokalnego rejestratora.

- W obudowie jest lokalny rejestrator. Wyświetla pozostałość zapisu, ale nie wiemy, jaki stan oznacza.

- Da się odczytać dane bez uruchamiania instalacji? - zapytał Hryniewicz przez łącze.

- Spróbuję odczytu złącza serwisowego własnym czytnikiem. Bez podawania zasilania na pulpit.

Sonda pracowała bez połączenia z magistralą bazy. Z rejestratora udało się skopiować fragment pamięci, a porównanie z mapami Luny i dokumentacją Hertzsprunga dało po kilku minutach niepełną sekwencję geometryczną.

- Wygląda na zapis zmian orientacji - powiedział Hryniewicz, oglądając wynik.

Na ekranie pojawił się niepełny model Księżyca z osią instalacji Hertzsprunga i trzema kolejnymi korektami orientacji. Przy ostatniej oznaczenia naprężeń gwałtownie wzrosły. W danych dotyczących sektora pod Schrödingerem pojawił się alarm uszkodzenia. Potem zapis się urwał.

- Przy ostatniej korekcie przekroczyli obciążenia dopuszczalne dla tego sektora - ocenił Hryniewicz. - Dlaczego podjęli takie ryzyko, nie wiemy.

Za szybą sterowni stało dwanaście maszyn, a dalej trzy puste stanowiska dla większych jednostek. Zapis awarii nie wyjaśniał, co stało się z ich załogami. Orzeł odebrał meldunek od Kaktusa o zabezpieczeniu przejścia.

- Obiekt zostaje pod kontrolą wojskową. Warty przy gruzowisku i przy wejściu od powierzchni. Bez samodzielnych wejść, prób uruchamiania maszyn i otwierania kabin. Wszystko dokumentujemy.

Po zakończeniu wstępnego rozpoznania Sokoły wróciły na Lunę. Kilka godzin później Orzeł zezwolił pilotom na krótkie oględziny zabezpieczonej części hangaru.

Viki weszła z Vane'em, Kosą i Siwym. W uszkodzonym sektorze nie było atmosfery ani sztucznego ciążenia; skafandry, aktywne buty i linki pomagały im poruszać się przy naturalnym przyciąganiu Księżyca. Z bliska rozmiar hangaru przestawał być liczbą. Przy kolejnych kadłubach musiała obracać głowę, żeby objąć wzrokiem ich rząd, a w słuchawkach słyszała własny oddech odbity od wnętrza hełmu. Dwanaście kadłubów nie odbijało światła jak ziemski metal. Raczej je przyjmowały, wygładzały i oddawały słabsze, zimniejsze. Viki zatrzymała się metr od pierwszego myśliwca.

- Bez dotykania kadłubów - przypomniał Frączak przez łącze.

Obok Viki zatrzymał się Vane. Kosa i Siwy oglądali sąsiednie stanowisko. Viki uniosła rękę ku najbliższej maszynie, ale zatrzymała ją, zanim dotknęła poszycia. Kabina różniła się od tej, w której sama latała. Nie potrafiła określić, co zmienili polscy konstruktorzy, a co pozostawało częścią pierwotnego projektu. Z odczytu skanera przy prowadnicach Frączak ustalił stan blokad stanowisk.

- Sześć stanowisk ma zwolnione zaczepy, cztery tylko częściowo. Dwa pozostały zabezpieczone. Nie ustaliliśmy, czy przygotowywano start, czy prace obsługowe.

Orzeł wrócił do bocznego hangaru i zatrzymał się przy Vane'ie.

- Proszę przygotować dla pilotów opis różnic między tymi konstrukcjami a naszymi Sokołami. Na podstawie obserwacji, bez wejścia do kabin.

- Przyjąłem - odpowiedział Vane.

Orzeł przekazał Nowakowi polecenie dalszych pomiarów odłączonej instalacji. Wala miał wrócić z górnikami do podpór przy gruzowisku; zabezpieczenie przejścia nadal wymagało ich pracy. Hryniewicz dotarł do hangaru godzinę później, w skafandrze. Przy wejściu Kaktus wskazał mu zabezpieczoną trasę między stanowiskami.

- Z pierwszego Sokoła odtworzyliśmy tylko część konstrukcji - powiedział Frączak. - Tutaj możemy porównać ją z wcześniejszymi maszynami.

W głównej hali Nowak pokazał generałowi odzyskany zapis awarii.

- Trzecia korekta orientacji zakończyła się uszkodzeniem sektora - powiedział Hryniewicz. - O motywach załogi nadal nic nie wiemy.

- Nadać obiektowi robocze oznaczenie Schrödinger-2. Dwanaście maszyn wpisać do ewidencji jako obiekty badawcze, nie jako sprawne myśliwce. Bez zgody nie wolno ich uruchamiać. Wyniki trafiają wyłącznie do uprawnionego zespołu.

Orzeł zwrócił się do Vane'a:

- Piloci pozostają na Lunie do końca wyznaczonego okresu. Loty w rejonie Schrödingera wyłącznie po zatwierdzonych trasach. Po ostatnim incydencie nie potrzebujemy kolejnego.

Po odprawie Wala wrócił do ludzi przy gruzowisku, a Kaktus zmienił obsadę posterunku przy wejściu. Oględziny hangaru na ten dzień zakończono.

Rozdział 14. Za pancerną szybą

Wieczorem, dzień przed planowanym odlotem z Luny, Viki przyszła do dawnego centrum dowodzenia Aitkena. W pomieszczeniu działały już systemy podtrzymywania życia; mogła zdjąć hełm i usiąść przy pancernej szybie. Za szkłem leżała szara równina. Nisko nad jej horyzontem widać było fragment Ziemi. Na konsoli obok Viki stała puszka piwa przyniesiona z mesy. Usłyszała kroki. Vane wszedł z własną puszką i zatrzymał się przy szybie.

- Znalazł mnie pan czy Siwy sprzedał moje miejsce pobytu?

- Siwy. Powiedział, że po Schrödingerze będziesz chciała zobaczyć Ziemię.

Viki przesunęła się, robiąc mu miejsce przy konsoli. Stanął obok, pozostawiając między nimi odstęp.

- W Powidzu było łatwiej - powiedziała po chwili.

- Z "Lalunią" też miałaś kłopoty.

- Twoja żółta maszyna gubiła olej.

- Ale dowiozła nas z powrotem.

Viki przyjrzała się puszce, zanim spróbowała piwa.

- To jest paskudne.

- Możesz oddać. Ja swojego nie polecam.

Przez dłuższą chwilę patrzyli na Ziemię i nie wracali do wydarzeń nad Schrödingerem.

- Kiedy Kosa wpadł w tamto pole, myślałam, że go stracimy - odezwała się w końcu.

- Przez chwilę też tak myślałem.

- Nie powiedziałeś tego przez radio.

- Miałem prowadzić pozostałych. Każde z was czekało na rozkaz.

Viki odstawiła puszkę. Wróciła pamięcią do manewru nad kraterem, do momentu, w którym chciała zejść niżej mimo ostrzeżenia.

- Gdybym była bliżej, mogłabym go wyciągnąć wcześniej.

- Albo pole złapałoby drugiego Sokoła. Nie wiedzieliśmy jeszcze, gdzie się kończy.

- Właśnie to mnie wkurza. Na ćwiczeniach zawsze wiadomo, co poszło źle. Tam nadal nie wiem.

Vane postawił swoją puszkę na konsoli.

- Nie potrzebuję, żebyś udawała, że się nie bałaś. Potrzebuję, żebyś przy następnym locie powiedziała mi, czego nie widzisz na przyrządach.

- Mówisz do mnie jak do kursanta.

- Gdybym traktował cię jak kursanta, nie powierzyłbym ci osłony Kosy.

Spojrzała na niego. Nie odpowiedziała od razu.

- Pamiętasz, co mówiłeś przy "Laluni"? Że latanie zaczyna się od marzenia.

- Pamiętam.

- Z Sokołem trudno o tym pamiętać. Potrafi wykonać manewr, zanim skończę go planować.

- Dlatego masz go kontrolować. A kiedy nie potrafisz powiedzieć, skąd wzięła się decyzja, zgłaszasz to po locie.

Viki nie odpowiedziała. Patrzyła na niego uważniej niż przed chwilą. Sięgnęła po puszkę. Vane chciał przesunąć ją dalej od krawędzi konsoli i ich dłonie zetknęły się. Oboje cofnęli ręce.

- Jesteś moim dowódcą - powiedziała.

- Tak.

- Nie chcę, żeby to wpływało na decyzje w eskadrze.

- Nie będzie. A jeśli uznam, że nie potrafię tego oddzielić, zgłoszę to Orłowi.

Viki patrzyła na niego przez chwilę. Nie próbował obracać rozmowy w żart.

- Jutro wracamy do Powidza?

- Jeśli nie zmienią rozkazu. Odprawa o szóstej.

Vane podniósł hełm. Przy wyjściu zatrzymał się jeszcze na moment.

- Viki, dobrze wyciągnęłaś Kosę. To również wpiszę do raportu.

- A moje błędy?

- Te już wpisałem.

Kiedy wyszedł, zabrała obie puszki i odstawiła je do pojemnika przy wejściu. Przed powrotem do kwatery jeszcze raz spojrzała na Ziemię.

W tym samym czasie robot inspekcyjny pozostawiony w hangarze pod Schrödingerem rejestrował stan dwunastu maszyn. Żadnej z nich nie podłączono do zasilania.

Kabina jednego z obcych Sokołów otworzyła się sama. W zapisie robota nie było polecenia otwarcia.

Rozdział 16. Gardło Fobosa

W centrum dowodzenia Luny generał Henryk Zasada wrócił do dokumentacji Fobosa. Wcześniejszy przelot "Twardowskiego" nad Stickney pozwolił rozpoznać ogromny szyb. Porównanie jego osłon z kraterem Hertzsprung doprowadziło później do uruchomienia księżycowych grodzi. Teraz trzeba było zdecydować, czy wolno wejść do środka Fobosa. Na stole zestawiono skany Stickney, dokumentację Hertzsprunga i zarejestrowany przez sondę obraz sterowni Fobosa. Ostatni materiał pochodził z krótkiego rozpoznania przez uszkodzoną bramę na Marsie. Dzięki niemu wiedzieli, że przy wielkim szybie istniał węzeł sterowania, ale droga w głąb pozostawała nierozpoznana. Na powierzchni Fobosa ziała szczelina o szerokości blisko dziewięciu kilometrów. Wzdłuż krawędzi biegły ślady regularnej konstrukcji, a jeden z segmentów wrót był wgnieciony do środka. Znali już ten widok z przelotu korwety. Nowa wyprawa miała sprawdzić, co przetrwało głębiej, i czy mechanizm ma coś wspólnego z uruchomionym wcześniej Hertzsprungiem. Hryniewicz stał po drugiej stronie stołu. Od kilku minut milczał, co Zasadzie wystarczało za komentarz.

- Puść jeszcze raz.

Technik przy bocznej konsoli uruchomił nagranie. Obraz z kamer optycznych korwety nałożył się na model topograficzny Fobosa. Szara skała ustąpiła miejsca cieniowi i regularnej krawędzi opadającej w głąb księżyca. Niecka znana astronomom jako Stickney otwierała się jak metalowe gardło rozerwane uderzeniem z zewnątrz. Przetrwała ćwiartka gigantycznej śluzy, wygięta do środka i czarna od osadu. Pozostałe segmenty zniknęły albo zapadły się tak głęboko, że sensory traciły ciągłość odczytu.

- Zatrzymaj.

Operator zatrzymał nagranie na uszkodzonym segmencie. Podświetlone krawędzie pokazywały kierunek deformacji, ale nie mówiły, co znajdowało się za nimi. Zasada dotknął krawędzi projekcji. Dłoń przeszła przez hologram, rozbijając obraz na błękitne iskry.

- Segment jest wygięty do środka, a skała przetopiona - powiedział Zasada. - Orzeł wskazywał już na trafienie z zewnątrz.

- W sterowni Fobosa widzieliśmy również wypalone pulpity - przypomniał Hryniewicz. - Nie wiemy, czy zniszczył je atak, czy później odcięto je celowo.

- Hertzsprung pokazał, że podobne grodzie mogą być częścią większego mechanizmu - powiedział Zasada. - Ale nie wiemy jeszcze, jakie miał zadanie na Fobosie.

- I system od razu zażądał wektora celowania. Tutaj nie znamy nawet stanu mechanizmu.

Zasada powiększył obraz. Wzdłuż ścian szybu biegły zniekształcone linie: prowadnice, kanały energetyczne albo resztki konstrukcji przeciętej ogniem jak stal palnikiem.