PROLOGCztery lata temu

Chłopak uciekł, nim udało nam się go zabić.

- Znajdź go, Cicely - poleca mi śpiewnie moja matka. - Nie mamy dużo czasu.

W głowie dzwonią mi jej słowa, srebrzyste i ostre jak brzytwa. Przecinają moje myśli, aż w końcu liczy się tylko jej polecenie. Odmówienie mojej matce jest czymś niemal niemożliwym, aczkolwiek stałam się w tym lepsza, odkąd kilka miesięcy temu skończyłam piętnaście lat. Bywa, że z rozdrażnieniem wypchnę Allegrę z moich myśli i zamknę jej drzwi przed nosem. To zadanie jest jednak zbyt ważne na coś takiego.

Wokół mnie jesiony obumierają na moich oczach. Ich liście czernieją i kurczą się. Z popękanej kory wycieka lepka wydzielina przypominająca ropę. Zwykle Ruina pozostaje niewidoczna, ukryta za fasadą naszego świata. Dzisiaj jednak otworzyła się szczelina i Ruina będzie krwawić magią, dopóki nie otrzyma tego, co jej obiecano. Nie będzie miało dla niej znaczenia, czy pochłonie chłopaka, który uciekł, czy jedno z nas.

Mamy dziesięć minut, może mniej.

Trzęsącymi się dłońmi wyjmuję z kieszeni małe pudełeczko. Wewnątrz kryje się ważka z długim segmentowanym odwłokiem, koronkowymi skrzydłami i groteskowo wyłupiastymi oczami. Nie cierpię tych stworzeń, ale potrzebuję przewodnika - czegoś zdolnego istnieć równocześnie w obu światach, kanału, którym może przepływać magia. Owad nie tylko zaprowadzi mnie do Ruiny, ale będzie też kotwicą, która pozwoli mi odnaleźć drogę powrotną.

Delikatnie dmucham na ważkę i jej skrzydła zamieniają się w rozedrgane smugi. Zrywa się do lotu między drzewa, a ja podążam za nią przez pajęczą zasłonę oddzielającą to, co znamy, od tego, co się znajduje po drugiej stronie. Dwa światy nałożone na siebie, gdzie rzeczywistość rozmywa swoje kontury. Jestem już jedną nogą w Ruinie, gdzie życie powoli przechodzi w śmierć. Gasnąca nuta na końcu pieśni. Chwila dryfowania tuż przed snem.

Z rodziny Winterów tylko ja muszę fizycznie wkroczyć do Ruiny, żeby korzystać ze swojego daru. Pozostali członkowie czerpią z jej magii na odległość, podczas gdy ja sięgam prosto do źródła. Czuję magię jako delikatne pulsowanie, które unosi się z miękkiej, próchniejącej ściółki i przenika moje kości. Świat przybiera kształt moich marzeń i koszmarów. W zagłębieniach pozostawianych przez moje stopy wyrastają kępy lśniących grzybów. Gdy przechodzę, paprocie wyciągają ku mnie liście niczym dzieci o pierzastych palcach, pragnąc zwabić mnie głębiej w Ruinę. Ale Ruina nie jest miejscem dla żywych. Wiem, że nigdy nie wolno mi tracić z oczu tego, co prawdziwe, bez względu na to, jakie sztuczki próbuje płatać mi ta kraina.

Skupiam wzrok na chwiejnym locie ważki, która prowadzi mnie przez gęste podszycie. Chłopak nie zdoła się ukryć. Nieważne, gdzie jest. Skulony w wydrążonym pniu powalonego drzewa. Zanurzony w błotnistym strumieniu. Pogrzebany pod mokrymi brunatnymi liśćmi. To bez znaczenia, że jest już po północy, a chmury rozmyły blask księżyca w bladą, wodnistą poświatę. Mój dar i tak zaprowadzi mnie prosto do niego.

Ostrożnie schodzę po stromym zboczu. Gęste, cuchnące błoto przesiąka przez płócienne trampki. Peleryna z kapturem ani trochę nie chroni mnie przed wyjącym wiatrem, a do tego co chwila zahacza o jeżyny. To strój bardziej odpowiedni do składania ludzi w ofierze Diabłu niż do urządzania obławy w lesie.

- Równie dobrze możesz wyjść! - wołam zniecierpliwiona. - I tak cię znajdę.

Przesuwam snop światła latarki szerokim półkolem. Ruina zmienia drzewa w potwory, a ich gałęzie wyciągają się ku mnie z głośnym trzaskiem. Przełykam ślinę. Większość piętnastolatek byłaby w tej sytuacji przerażona. I owszem, spora część mnie ledwo się trzyma. Tyle że nie wolno mi być jak inne piętnastoletnie dziewczyny. Noszę nazwisko Winter. Dlatego walczę ze strachem i idę dalej.

Chłopak zwiał nam, kiedy moja rodzina kończyła ewokację. Zaklęcie Allegry otworzyło tunel do najgłębszych otchłani Ruiny i obudziło mieszkającego tam potwora, wtedy jednak chłopak uderzył ciotkę Cynthię w twarz i rzucił się do ucieczki. Zniknął, zanim dotarliśmy do części rytuału określającej, kto ma umrzeć. Ale Ruinie została obiecana dusza, a Ruina zawsze odbiera należność. Jeśli nie dostanie jego, weźmie jedno z nas. Im szybciej rozwiążemy ten problem, tym szybciej będziemy mogli wrócić do domu.

Wiem, że brzmię bezdusznie. Może nawet okrutnie. Tyle że ten chłopak nie jest dobrym człowiekiem. Zjawił się w naszym domu z zamiarem zabicia mojego brata, Felixa. Jeśli go nie powstrzymamy, będzie próbował raz za razem, aż w końcu dopnie swego. A potem przyjdzie po resztę nas. Mój kuzyn Sebastian widział to dzięki swojemu darowi proroctwa. Dzisiaj ważą się losy całej naszej rodziny. Jeśli chłopak przeżyje, Winterowie upadną.

Kiedy jest się Winterem, na pierwszym miejscu jest rodzina, a zabicie tego chłopaka jest jedynym sposobem na zapewnienie ochrony tym, których kocham.

Trzaska gałązka, a ja zamieram. Ważka miota się bezładnie, jej skrzydła kruszą się, gdy magia wypala ją od środka. To, co z niej zostaje, osiada pyłem na korzeniach powalonego drzewa, wijących się niczym macki krakena. Między splątanymi włóknami i bryłami ziemi kryje się niewielka przestrzeń. Niewielka przestrzeń, w której ukrywa się sekret. Każdy Winter ma dar dający mu władzę nad innymi. Moim darem jest odnajdywanie tego, co ukryte. Skradziony naszyjnik schowany pod materacem, list miłosny od cudzej dziewczyny, kompromitujące zdjęcie... Chłopak, który liczył, że ciemność go ukryje.

- Wiem, gdzie on jest! - wołam.

Teraz, gdy mój owad nie żyje, muszę opuścić Ruinę, zanim osłabnie moja więź ze światem żywych. To więź będąca czymś w rodzaju wrodzonego wyczucia rzeczywistości, podobnego do tego, dzięki któremu dłonie pianisty same odnajdują właściwe klawisze, a gimnastyk bezbłędnie wyczuwa, gdzie znajduje się podłoga. Gdybym została w Ruinie bez tej więzi, jeden krok wystarczyłby, żebym trafiła w miejsce, z którego nigdy bym nie wróciła. Skupiam myśli i zmuszam umysł, żeby dostrzegał tylko to, co rzeczywiste. Ruina znika.

Cienie nieruchomieją, a jaskrawe grzyby rozsypują się w pył. Powrót do rzeczywistości niesie ze sobą jednocześnie ulgę i smutek osiadający głęboko w duszy. To świat, do którego tak bardzo pragnę należeć, choć nieustannie mam wrażenie, że nie ma w nim dla mnie miejsca. Być może odnalezienie tego chłopaka sprawi, że moja rodzina wreszcie dostrzeże wartość mojego dziwnego, często niełatwego do opanowania daru. Być może uwierzą, że naprawdę zasługuję na nazwisko Winter. Że nie jestem skazana na rolę czarnej owcy naszej rodziny.

Podchodzę bliżej drzewa, gdzie się ukrywa.

- Albo możesz wyjść na własnych zasadach, albo cię wyciągniemy.

Przez chwilę panuje cisza, kiedy las zdaje się wstrzymywać oddech. Potem pojawia się chłopak. Jest kilka lat ode mnie starszy. Ma może osiemnaście lat, bardzo jasną cerę, potargane brązowe włosy i ubrudzoną błotem ostro zarysowaną żuchwę.

Dzisiejszy wieczór przeleciał jak w zamgleniu, więc moja rodzina nie zdążyła jeszcze opowiedzieć mi całej historii. Wiem tylko, że Sebastian zobaczył coś strasznego dzięki swojemu darowi - przepowiednię namalowaną grubymi pociągnięciami farby olejnej, spływającej niczym krew - i że naszym zadaniem jest dopilnować, żeby się nie spełniła. Po raz pierwszy obdarzono mnie zaufaniem przy sprawie tej wagi, więc całą moją uwagę pochłaniał lęk, by nie zawieść. Dopiero gdy przyglądam się chłopakowi, dociera do mnie, że jest w nim coś znajomego.

- Skąd ja cię znam? - pytam.

- Żartujesz? Jestem najlepszym przyjacielem twojego brata.

Głos lekko mu drży, ale nie przerywa kontaktu wzrokowego.

- Och.

Przyjaciele Felixa ciągle się zmieniają. Każdemu wydaje się, że jest dla niego najważniejszy... aż przestaje. Nawet nie próbuję ich zapamiętywać.

Jego twarz tężeje.

- Jestem Soren. Powinnaś przynajmniej zapamiętać imię osoby, którą zamierzacie zamordować.

- To nie jest morderstwo - mówię słabo. - Nie po tym, co zrobiłeś.

Uśmiecha się pogardliwie i kręci głową.

- A co ja takiego właściwie zrobiłem?

- Chodzi o to, co byś zrobił. Zjawiłeś się w naszym domu z zamiarem skrzywdzenia Felixa. Zabiłbyś go, gdybyśmy cię nie powstrzymali.

- Czyżby?

- Sebastian zobaczył to na obrazie. Ma dar widzenia prawdziwych zamiarów.

- Naprawdę? Widziałaś ten dar na własne oczy?

Próbuje mnie zmylić. Nie mogę dać się nabrać na jego sztuczki. Jest zły do szpiku kości. Tyle że wcale na takiego nie wygląda. Świat byłby o wiele prostszy, gdyby ludzie wyglądali tak, jacy są w środku. Oczy płonące ogniem. Wytatuowane na czole 666. Coś w tym rodzaju. Ten chłopak to potwór, przypominam samej sobie. Gdyby role się odwróciły, nie zawahałby się mnie zabić.

Ale... jesteśmy tu sami. Tylko on i ja pośród lasu. A on nie zrobił najmniejszego ruchu, żeby mnie skrzywdzić.

Śmieje się z mojego milczenia.

- Nie masz na to odpowiedzi, co? Jakie to urocze, że jesteś gotowa wysłać kogoś na śmierć, nawet nie pytając dlaczego.

- Dlaczego? - pytam cicho.

Nasze spojrzenia się spotykają. Czuję przypływ paniki. Muszę poznać prawdę o tym chłopaku, ale magia Ruiny już nas dopada. I moja rodzina też.

Ciotka Cynthia i wuj Dorian wyłaniają się spomiędzy drzew i chwytają Sorena za ręce. Ciągną go z powrotem ku przeznaczeniu, od którego próbował uciec. Stawia opór, jak tylko może, zapierając się piętami w błocie i nogami o pnie drzew.

Idąc za nimi przez las, zauważam każdy, nawet najmniejszy ruch. Mięśnie przesuwające się pod cienkim T-shirtem. Palce, które napinają się i zaciskają w pięści, gdy próbuje się wyrwać. Nie potrafię ogarnąć, że za mniej niż minutę krew w jego żyłach przestanie płynąć, a myśli przemykające przez jego umysł zgasną na zawsze. To wydaje się niemożliwe. To wydaje się złe. On jest tak bardzo żywy, a przeze mnie za chwilę umrze.

Wuj uderza go w twarz, aż chłopak ląduje wśród liści u stóp Allegry. Znów jesteśmy tam, gdzie zaczął się ten wieczór, otoczeni kręgiem drzew pomazanych kozią krwią i sadzą. Moja matka w rytualnych szatach, ze sztyletem w jednej dłoni, złotym kielichem w drugiej. Kuzyn Sebastian ukryty na skraju lasu. Felix i młodsze dzieci są bezpieczni w domu, chronieni przed tym straszliwym czynem, którego musimy się dopuścić.

Chłopak gramoli się na kolana.

- Zapłacicie za to. Przysięgam. Zapłacicie - oświadcza i dotyka palcami zakrwawionych ust.

- Ludzie tacy jak my za nic nie płacą - odpowiada z westchnieniem wuj Dorian. - Ty za to...

Chłopak ogląda się przez ramię na to, co go czeka. Ewokacja Allegry otworzyła nie tyle dziurę w leśnym poszyciu, co rozdarcie w tkance rzeczywistości. Za włóknistym śluzem pokrywającym brzegi rozdarcia rozciąga się jałowe pustkowie usiane ostrymi skałami i spalonymi lasami. Korony martwych drzew są jakby na wyciągnięcie ręki, a jednocześnie są tak daleko, że wiem, że nikt, kto tam wejdzie, już nigdy nie wróci.

Klatka piersiowa chłopaka unosi się i opada od szybkich oddechów. Znów patrzy mi w oczy i widzę w nich jednocześnie rozpacz i wściekłość. Płacze, a ja pragnę wierzyć, że to tylko sztuczka. Potwory nie płaczą prawdziwymi łzami.

Matka mamrocze coś po łacinie. Kaptur jej peleryny opada nisko na twarz i widzę tylko czerwoną szminkę. Dopiero teraz orientuję się, że mój własny kaptur zsunął się z głowy, więc szybko naciągam go z powrotem.

Soren kręci głową.

- Jasne. Trzeba się przecież świetnie prezentować przed Diabłem, co?

- To nie... Ja wcale nie próbowałam...

Urywam. Winterowie się nie tłumaczą ani nie usprawiedliwiają. Jesteśmy ponad to.

Z rozdarcia wysuwają się czarne, wijące się macki czegoś o nienaturalnie oleistej konsystencji. Nazywam to Mrokiem, ale prawda jest taka, że sama nie wiem, czym jest. Wiem tylko, że wykonuje Jego rozkazy. Dorian żartuje, że Mrok to pies Diabła - pupil, który zbiera dusze skazane na wieczność cierpienia w Ruinie, żeby Diabeł nie musiał sobie brudzić rąk.

- Cicely, potrzebna mi krew tego chłopaka, żeby Mrok wiedział, kogo zabrać. W przeciwnym razie może wybrać jedno z nas.

Allegra wyciąga w moją stronę nóż. Na jego długim i cienkim ostrzu wyryte są sigile, zaś rękojeść z kości słoniowej wysadzana jest rubinami.

Waham się. Chyba nie dam rady.

- Matko, może ktoś inny...

- Weź go. Szybko. - Wkłada mi sztylet w drżące dłonie i zaciska moje palce na rękojeści. - Chcesz udowodnić, że jesteś godna należeć do tej rodziny, prawda? Bądź grzeczną dziewczynką, Cicely, i spraw, żebym była z ciebie dumna.

Kiwam głową, po czym podchodzę do chłopaka. Unosi podbródek i patrzy na mnie wyzywająco. Za jego plecami macki Mroku wysuwają się coraz dalej z rozdarcia, smakując powietrze i wybierając, kogo chcą zabrać. W niczym nie przypomina on psa. Wygląda bardziej jak ogromny ukwiał złożony z dosłownej śmierci. Jest jednocześnie wszystkim i niczym, przyciąga mnie z siłą grawitacji planety, a zarazem jest pustym oknem, przez które widzę krańce wszechświata.

Zatrzymuję się, nie mogę podejść do Sorena ani o krok bliżej. Jest między nami jakaś granica i nie wiem, czy umiem ją przekroczyć. Chcę dowieść swojej wartości. Chcę, żeby moja rodzina mnie zaakceptowała. Chcę wreszcie poczuć, że naprawdę do niej należę. Ale nie potrafię go skrzywdzić.

Na twarzy Sorena pojawia się drwiący uśmieszek.

- Tchórz.

Błyskawicznym ruchem chwyta mnie za nadgarstek i brutalnie go wykręca. Krzyczę z bólu i za późno uświadamiam sobie, że pozwoliłam mu odebrać sobie nóż. Zaciska na nim palce umazane krwią, ważąc go w dłoni i mrużąc oczy. Gwałtownie nabieram powietrza, czekając na cios, tyle że on nie nadchodzi. Zamiast tego sztylet mknie ku Allegrze.

Rozlega się głuche uderzenie, po którym następuje skowyt. Moja matka osuwa się na ziemię w wirze szat. Kielich wypada jej z dłoni, a jego zawartość się rozlewa.

- Nie! - krzyczę i rzucam się do niej.

To moja wina. Zawahałam się. Zawiodłam ją. A teraz leży na ziemi ze sztyletem wbitym w pierś.

- Odsuń się - rozkazuje Dorian, odpychając mnie z całej siły.

Obraca Allegrę na plecy. Nóż utkwił tuż przy sercu. Na szczęście oddycha, choć oddech ma krótki i urywany z bólu. Wciąż jest przytomna.

- Przepraszam, przepraszam - szlocham.

- Na rękojeści jest jego krew - udaje jej się wykrztusić.

Dorian błyskawicznie przesuwa palcem po krwawej smudze na sztylecie, po czym zanurza go w resztkach cieczy na dnie kielicha. Całość ciska w Mrok i wszystko znika w czerni potwornego ciała. Macki Mroku natychmiast sięgają po chłopaka i oplatają jego ramiona. Jedna z nich próbuje wcisnąć mu się do ust, ale on odchyla głowę. Żyły na jego szyi nabrzmiewają, a każdy mięsień jest napięty do granic możliwości.

Mimo przerażenia posyła mi pogardliwego całusa.

- Miło było cię znowu spotkać, Cicely. Koniecznie bądźmy w kontakcie.

Pragnę odwrócić wzrok, ale nie jestem w stanie.

- Co, nie pożegnasz się? A ja myślałem, że połączyło nas...

Jego słowa przechodzą w krzyk, gdy macki szarpią go do tyłu i wciągają do rozdarcia. Krzyczy. Krzyczy i krzyczy. Potem zapada cisza. Mrok się wycofuje, a rozdarcie zrasta się samo. Na ziemi zostaje tylko wąska blizna. Chłopaka - Sorena - już nie ma.

Próbuję wmówić sobie, że na to zasłużył.

Ostatnio coraz mniej w to wierzę.

1

Jeszcze nigdy nie byłam na przyjęciu, na którym by mi się podobało. Letni bal maskowy Instytutu Winterów nie stanowi wyjątku.

Motywem przewodnim są wymarłe i zagrożone wyginięciem zwierzęta, każdy nosi maskę przedstawiającą coś martwego albo umierającego. Tygrysy syberyjskie, żółwie karetta, motyle monarchy. Od szyi w dół black tie, od szyi w górę upiorne maski.

Goście mojej matki, na wpół ludzie, na wpół potwory, krążą po zielonej oazie. Ogromną salę o nowoczesnych, surowych liniach i sklepionym suficie zapełniono setkami świeżo ściętych drzew i kwiatów. Z góry zwisają pnącza, tworząc bujne kurtyny falującej zieleni. Przepiękne motyle wielkości obu moich dłoni tłuką się o ściany, zdezorientowane rytmem muzyki wygrywanej przez jazzowy zespół, od której aż drżą kości. Do rana większość z nich będzie leżeć martwa na podłodze usłanej płatkami kwiatów.

Efekt jest jak z mojego najgorszego koszmaru.

Chociaż nie, to nie do końca prawda. Moim najgorszym koszmarem jest Ruina i świadomość, że właśnie tam trafię po śmierci, tak jak każdy inny Winter. Pakty z Diabłem mają przecież swoją cenę. Nawet jeśli ten wybór został podjęty za mnie sto lat przed moimi narodzinami przez moją prababkę Edith.

Ale ten bal zdecydowanie znajduje się na liście Dziesięciu Miejsc, w Których Wolałabym Nie Być.

Lepkie od potu opuszki palców bębnią o balustradę balkonu, a im bardziej się nakręcam, tym szybszy staje się rytm. W tej sali jest zdecydowanie za dużo ludzi i samo patrzenie na nich z góry wywołuje we mnie uczucie klaustrofobii. Krzywię się, kiedy aktorka z rudymi uszami wiewiórki wpada na producenta muzycznego w masce ropuchy odlanej z prawdziwego złota. Kilka metrów dalej spocony miliarder z branży tech, z pyskiem wilka tasmańskiego, ociera się w tańcu o pandę z ostentacyjnie sztucznym biustem. Jestem pewna, że gdzieś w tym wszystkim kryje się jakaś metafora, tyle że jestem zbyt rozproszona, żeby ją rozgryźć.

Jakby sam tłum nie był wystarczającym problemem, moja suknia jest dosłownie najbardziej niewygodnym strojem, jaki kiedykolwiek miałam na sobie. Mama zamówiła ją specjalnie dla mnie, inspirując się ćmą o łacińskiej nazwie Pabulatrix pabulatricula. Powinnam być wdzięczna, że zadała sobie tyle trudu. I jestem. Tyle że futrzany gorset sprawia, że pocę się jak szalona, jeden z moich czułków zdążył już dźgnąć w oko członka duńskiej rodziny królewskiej, a ja bez przerwy nadeptuję na pelerynę przypominającą skrzydła ćmy. Nienawidzę peleryn, choć trudno od mojej matki oczekiwać, żeby akurat o tym pamiętała.

- Wyglądasz, jakbyś bawiła się znakomicie tak całkiem sama. - Mój dwudziestotrzyletni brat, Felix, przystaje obok mnie jak zwykle zgarbiony.

Felix ma na sobie biały smoking i półmaskę wilka. Z kaskadą złotych włosów i swobodną pewnością siebie niemożliwie bogatego białego mężczyzny wygląda po części jak playboy, po części jak drapieżnik. Kiedy jednak się uśmiecha, jest tak rozbrajająco piękny, że większość gości bez chwili wahania nadstawiłaby mu własną szyję. Resztę załatwia jego dar. Wystarczy jeden włos wyrwany z twojej głowy i owinięty wokół jego małego palca, by Felix przybrał dokładnie taką osobowość, jakiej od niego oczekujesz. Idealny przyjaciel. Miłość twojego życia. Ukochany brat.

Zmuszam palce, żeby przestały nerwowo wystukiwać rytm, i spoglądam na jego dłonie. Ani śladu włosa. Felix jest sobą. Takiego lubię go najbardziej. Kiedyś byliśmy sobie dużo bliżsi, ale wypadek Allegry w lesie cztery lata temu zmienił wszystko. Od tamtej pory w naszych interakcjach często obecne jest napięcie, jakbyśmy oboje byli świadomi, że możemy być przy sobie naprawdę swobodni tylko wtedy, gdy Allegra nie patrzy.

- Nie przesadzaj z dobrą zabawą. Zostaw trochę dla mnie - rzuca leniwym, przeciągłym tonem.

Parskam cicho. Dla mnie przyjęcia stanowią zaprzeczenie dobrej zabawy. Pojawiłam się tu wyłącznie dlatego, że Allegra nalegała. Zwykle pozwala mi zostać w domu, gdzie nie ryzykuję, że obrażę kogoś jednym niefortunnym zdaniem albo niewłaściwym grymasem, ani nie zaburzę ostrych konturów naszej rodziny własną miękkością. Ale raz na jakiś czas muszę się pojawić dla zachowania pozorów. Znajdę więc jakiś spokojny kąt, w którym będę mogła się ukryć, i zatopię się w rozmyślaniach o tym, że nikt nie chce ze mną rozmawiać, choć ja wcale nie mam ochoty rozmawiać z nimi.

- Istne zoo. - Macham bez przekonania w stronę kotłującego się tłumu. Ruszają się jak jeden organizm, złapani we wspólny rytm, którego kompletnie nie rozumiem. Nie wierzę, że ktokolwiek naprawdę dobrze się tu bawi. - Popatrz tylko na nich. Są żałośni.

Felix uśmiecha się do mnie znad brzegu kieliszka z szampanem.

- Są też jednymi z najbogatszych i najbardziej wpływowych ludzi na świecie. Najhojniejszymi dobroczyńcami Instytutu Winterów.

- Fakt, że są bogaci, nie czyni ich interesującymi. - Wzdycham. - Gdybym dysponowała miliardami, nie marnowałabym ich na próby wskrzeszenia mamuta włochatego.

Moja matka od lat organizuje gale, które mogłyby śmiało rywalizować nawet z Met Galą. Zbiera wówczas fundusze na projekt odtwarzania wymarłych gatunków prowadzony przez Instytut Winterów. To jej życiowe powołanie: ratować gatunki stojące na krawędzi zagłady albo wręcz przywracać do życia te, które już dawno wyginęły. Pod jej kierownictwem Instytut dokonał naukowych przełomów, w które wcześniej nikt by nie uwierzył, i nie ma tygodnia, żeby Allegry nie zaproszono do jakiegoś talk-show albo na prestiżowy wykład.

Jej największym marzeniem jest wskrzeszenie mamuta włochatego. To trudne i kosztowne przedsięwzięcie, ale chętnych do bycia częścią kolejnego triumfu Allegry nie brakuje. Pomaga też to, że dzięki swojemu darowi moja matka sprawia, iż ludziom niezwykle trudno jest odmówić jej czegokolwiek.

- Gdybyś miała pieniądze, na co byś je marnowała? - pyta Felix.

Zastanawiam się, lecz nic nie przychodzi mi do głowy. Pieniądze nigdy nie robiły na mnie większego wrażenia. Za to wpływy członków mojej rodziny... To, jak potrafią zawładnąć uwagą każdego pomieszczenia, do którego wejdą. Ich pewność siebie, ich opanowanie. To, jacy wydają się ważni, nie wkładając w to żadnego wysiłku. Cóż, odrobinę tego bardzo chętnie bym przyjęła.

- Ja kupiłbym wyspę - odpowiada na własne pytanie mój brat. - I zaludniłbym ją dziewczynami, które karmiłyby mnie krewetkami, podczas gdy ja wylegiwałbym się w cieniu.

- Beznadziejna perspektywa. To znaczy dla tych dziewczyn.

Wzrusza nonszalancko ramionami.

- Ustawiałyby się w kolejce.

Przełykam resztki drinka. Z tym akurat nie mogę polemizować, bo tak by właśnie było.

- Pewnego dnia będziesz mógł spełnić to marzenie - droczę się. - Jesteś najstarszy i wszystko odziedziczysz.

Felix wzdryga się ledwie zauważalnie, po czym stara się to zamaskować swoim kąśliwym poczuciem humoru.

- Jak mógłbym o tym zapomnieć? Odkąd zostałem poczęty, jestem przygotowywany do przejęcia wszystkiego po Allegrze. Miałem korepetytora od biznesu i ekonomii jeszcze jako płód.

- Jak to w ogóle możliwe?

- Słuchawki przyłożone do brzucha. Do dziś zasypiam tylko przy motywacyjnych przemówieniach Jeffa Bezosa.

Śmieję się.

- To dlaczego jesteś taki kiepski w biznesie?

- Bo wolę nacieszyć się życiem, póki jestem młody, droga Cicely. Kiedyś będę jednym z nich, ale jeszcze nie dzisiaj.

Przechodzący kelner zatrzymuje się przy nas z butelką szampana. Ignoruję go, gdy ze spuszczoną głową napełnia mój kieliszek. Znów kieruję spojrzenie na parkiet i niemal od razu odnajduję w tłumie moją piękną matkę. Tańczy, kołysząc się w takt muzyki, a jej twarz promienieje radością, podczas gdy wszystkie spojrzenia podążają za jej każdym pełnym wdzięku gestem. Widok matki budzi we mnie dwa uczucia naraz: dumę i presję. Dumę, że jest moją matką. Presję, że jest moją matką.

Tego wieczoru Allegra ma na sobie krótką sukienkę pokrytą zielonymi i pomarańczowymi piórami konury słonecznej - gatunku papugi zagrożonego wyginięciem. Jej maska, stylizowana na ptasią głowę i dziób, lśni setkami szmaragdów oraz ognistych opali. Matkę otaczają dziesiątki gości w zwierzęcych maskach, rywalizujących o jeden z jej uśmiechów, a ona szczodrze je rozdaje z naturalnym wdziękiem doskonałej gospodyni.

Allegra jest najjaśniejszą gwiazdą, wokół której obraca się wszystko inne. Jest centrum grawitacji, nieustannie przyciągającym cię coraz bliżej. Czasem czuję, jak siła tego przyciągania niemal mnie miażdży. Może gdybym była silniejsza, potrafiłabym osiąść na własnej orbicie. W końcu reszta rodziny już dawno znalazła swoje miejsce.

Felix krąży w strefie życia - tam, gdzie blask naszej matki sprawia wrażenie stworzonego właśnie dla niego. Moja młodsza siostra, Octavia, wiruje tuż przy Allegrze w nieskazitelnym powietrznym tańcu, nie pozwalając sobie na najmniejszy błąd, bo jeden fałszywy ruch mógłby spalić ją w blasku naszej matki. Wuj Dorian z księżycową żoną Cynthią u boku jest naszym Jowiszem. Nie potrafi odciągnąć Allegry z jej miejsca, ale czasem udaje mu się ledwie dostrzegalnie odchylić jej orbitę. Moje kuzynostwo, Sebastian i Melissa, dryfują na krańcach układu, z dala od żaru, ale nie od chłodu.

- Mam teorię. Allegra chce zostać bogiem i zyskać władzę nad życiem i śmiercią - mówię. - Właśnie o to chodzi z tym całym przywracaniem wymarłych gatunków.

Kiedy mój brat nie reaguje śmiechem na żart, który uznałam za całkiem udany, zerkam w jego stronę. Nasunął wilczą maskę na czubek głowy i ze zmarszczonym czołem wpatruje się w liścik nabazgrany na pogniecionej kartce. Nawet teraz jego włosy układają się w idealne blond fale, które Allegra tak lubi odgarniać mu z czoła.

- Co to jest? - pytam.

- Nic. - Szybko chowa kartkę do kieszeni i obdarza mnie zuchwałym uśmiechem. - Tamten kelner podał mi liścik. Od jednej z moich wielbicielek. - Ogląda się przez ramię, jakby szukał rzeczonego kelnera. - Muszę lecieć. Powiedz Allegrze, że coś mi wyskoczyło.

- Żartujesz? Felix, za kwadrans wchodzimy na scenę. Na prezentację.

Ignorując mnie, odstawia kieliszek na stół i szybko się oddala. Allegra będzie mnie winić za to, że nie udało mi się zatrzymać Felixa. W jej oczach ten złoty chłopiec nie jest w stanie zrobić nic złego. Jego dar czyni z niego idealnego syna.

Patrzę, jak Felix przecina parkiet, a tłum gości się przed nim rozstępuje. Przez życie kroczy z niewzruszoną pewnością własnej wartości. Słońce świeci dla niego, a cały wszechświat istnieje tylko po to, żeby stanowić jego tło. Nigdy nie potrafię zdecydować, czy bardziej mnie to odpycha, czy po prostu zazdroszczę mu tych podążających za nim spojrzeń pełnych uwielbienia. Tego wieczoru podąża za nim jednak nie tylko podziw, lecz i jakiś sekret.

Nie jest potrzebny mi mój dar, żebym się zorientowała, że coś ukrywa. Że ten liścik od kelnera wzbudził w nim strach, a urodzonych drapieżników pokroju Felixa niełatwo przestraszyć. Właściwie ostatni raz widziałam go tak przerażonego tamtej nocy, kiedy omal nie zabiłam naszej matki i kiedy skazaliśmy tamtego chłopaka na Ruinę. Minęły cztery lata, a ja nadal pamiętam każdy szczegół. Brawurę Sorena podszytą strachem. Odgłos noża wbijającego się w pierś matki. Rozpacz Felixa, gdy wróciliśmy z lasu, niosąc bezwładne ciało Allegry.

Żadne z nich do końca mi tego nie wybaczyło. Allegra spędziła dwa tygodnie w szpitalu, a potem jeszcze osiem tygodni powoli dochodziła do siebie w domu. Do dziś blizna ją boli, jakby w ranie wciąż tkwił odłamek mojej zdrady i nie pozwalał jej całkowicie się zagoić. Mediom powiedzieliśmy, że padła ofiarą stalkera. Policja nawet aresztowała za ten czyn niewłaściwego człowieka. Moja rodzina zna jednak prawdę: to ja ugodziłam własną matkę prosto w serce.

To nie są wspomnienia, do których chcę wracać. Próbuję spłukać je kieliszkiem szampana, ale na próżno. Jeden z motyli przysiada mi na ramieniu. Drży, gdy dosięga go mroczna magia. Ruina uparcie próbuje zaprowadzić mnie do sekretu, choć najchętniej zignorowałabym jej wezwanie. Motyl odlatuje za moim bratem, a jego skrzydła zostawiają za sobą smugę migoczącego pyłu, bo od środka zaczyna już płonąć. Mój dar pazurami rozdziera mój opór, desperacko zmuszając mnie, żebym podążyła za tym niechętnym owadzim przewodnikiem do Ruiny i do kartki ukrytej w kieszeni Felixa.

Z sekretami jest tak, że są wszędzie. Tak jak owady istnieją jednocześnie w obu światach - bo czym właściwie jest Ruina, jeśli nie światem wszystkiego, co zagubione i ukryte? Zdecydowana większość sekretów przesączających się przez szczeliny pozostaje zignorowana. Ale wygląda na to, że Ruinę interesuje przede wszystkim chaos. Zakłócanie naturalnego porządku. Zmienianie biegu losu. Kiedy odkryje sekret, który może zachwiać istniejącym porządkiem, możesz być pewien, że zrobi wszystko, żebym go odnalazła, nawet wbrew mojej woli.

Sekret Felixa musi być naprawdę dużej wagi. Nie wiem tylko, czy jego odkrycie bardziej pomoże, czy zaszkodzi. Przez dziewiętnaście lat życia przekonałam się, że zaglądanie za fasadę rodzinnej doskonałości rzadko kończy się dobrze. Nikt nie lubi, kiedy ktoś mimochodem odkrywa rzeczy, które próbuje ukryć, zwłaszcza te, które ukrywa nawet przed samym sobą - drobne przypomnienia, że nie jest człowiekiem, za jakiego chciałby uchodzić, nagle obnażone przed wszystkimi. Trudno być jednocześnie siostrą, córką, siostrzenicą, kuzynką i tym moralizatorskim głosem, który wytyka własnej rodzinie jej wady.

Czymś rozsądnym byłoby puszczenie w niepamięć kelnera i jego tajemniczego liściku. Czymś rozsądnym byłoby odpuszczenie.

Mój dar nie pozwoli mi odejść. Będzie mnie ciągnął i ciągnął, aż w końcu się ugnę.

Zrezygnowana robię krok za przeklętym motylem i świat ukryty tuż za naszym natychmiast zaczyna się przede mną odsłaniać. Pnącza nad głową zwijają się w węże. Spomiędzy ścian i podłogi przeciskają się grzyby o trąbkowatych kapeluszach. Ściany pęcznieją, a pod pękającą farbą coś się porusza. Wiem, że to moje własne koszmary. Ale im usilniej próbuję nad nimi zapanować, tym zacieklej ze mną walczą.

Skupiam się na motylu. To on przywiązuje mnie do świata żywych, dzięki czemu moje ciało zostaje tam, gdzie powinno, a przez Ruinę dryfuje jedynie moja świadomość. Gdybym wkroczyła do Ruiny bez tej więzi, do tej krainy koszmarów trafiłabym cała. Dopóki nie spuszczam z oczu mojego małego przewodnika, nie zapuszczę się aż tak daleko. Schodzę za nim na parkiet.

Od razu robi się zbyt gorąco i zbyt głośno. Jazzowy zespół gra coraz szybciej, a Ruina wykrzywia gości w szczerzące zęby potwory. Maski zniknęły i otaczają mnie ludzie z poszarpanymi bliznami wokół szyi, dokładnie tam, gdzie ludzka skóra przechodzi w zwierzęce futro. Mijają mnie pyski i ryje, warcząc i pomrukując. To był błąd. Jeśli chodzi o sekrety mojej rodziny, zapanowanie nad magią Ruiny jest zbyt trudne. Wydobywają ze mnie to, co najgorsze, bo mają moc mnie zranić.

Motyl rozsypuje się w pył. Magia jest zbyt potężna, żeby jego maleńkie ciało mogło ją długo wytrzymać. Sekret Felixa znajduje się zbyt daleko, żebym mogła za nim podążyć. Od razu próbuję wrócić do prawdziwego świata, ale Ruina nie chce mnie wypuścić. Wciąż czuję więź, która mnie z nim łączy, tylko nie potrafię wyrwać się z jej magii, która uczepiła się mnie i nie chce puścić. Kiedy byłam mała, często śnił mi się ten sam koszmar: tkwiłam pod powierzchnią skutej lodem rzeki, płuca rozpaczliwie domagały się powietrza, a moje dłonie bez końca uderzały w taflę, której nie dało się rozbić. Właśnie taką panikę czuję w tej chwili.

Serce wali mi jak oszalałe, jakbym naprawdę miała się utopić. Próbuję dosięgnąć czegoś realnego - czyjejś dłoni, ciepłej i lekko wilgotnej, albo znajomego przedmiotu, który pozwoliłby mi ściągnąć świadomość z powrotem. Z każdą kolejną sekundą coraz słabiej czuję świat żywych, a bez motyla każdy następny krok zaprowadzi mnie jeszcze dalej od rzeczywistości. Właśnie tak umarła moja babcia Genevieve. Zagubiła się w Ruinie i nie zdołała już odnaleźć drogi do domu.

W tym momencie tłum faluje i pośród gości dostrzegam stojącego nieruchomo mężczyznę. Ubrany na czarno jest monochromatyczną wyspą wśród barwnych kostiumów. Większość jego trupio bladej twarzy zasłania maska czaszki. Ma wydłużony nos przypominający lisi pysk i wielkie puste oczodoły, które przywodzą na myśl twarz naczelnego, aczkolwiek dziwnie smutną. Obserwuje mnie.

Jego bezruch - ta jego nienaturalność - sprawia, że mój żołądek wykonuje salto. Nie rusza się, ale nie wygląda też na rozluźnionego. Przypomina drapieżnika gotowego do ataku: każdy mięsień ma napięty, wzrok wbity w cel. Choć wiem, że w ten sposób tylko bardziej oddalę się od rzeczywistości, odwracam się i zaczynam biec.

Tyle że po chwili znów stoi przede mną. Nie mam pojęcia, jak zdołał przemieścić się tak szybko. Myślę, że to właśnie on przytrzymuje mnie w Ruinie, o krok i jednocześnie o milion kilometrów od wszystkiego, co znam. Nigdy wcześniej nie spotkałam się z taką mocą. Przyciąga mnie i w tym samym czasie odpycha.

Tłum znowu faluje i tracę mężczyznę z oczu. To jest jeszcze gorsze. Nie wiedzieć, gdzie jest. Serce wali mi tak mocno, że mam wrażenie, że zaraz przebije się przez klatkę piersiową. Tempo muzyki przyprawia mnie o zawrót głowy.

Dreszcz przebiega mi wzdłuż pleców i zamraża w miejscu. Czuję zapach magii, ciężki i mdlący. Jej smak osiada mi z tyłu języka. Zimny oddech muska kark.

- Winterowie to zaraza - odzywa się cichy głos. - Jesteś jedną z nich?

Czyjeś palce lekko muskają moje i między nami przeskakują iskry. Powinnam być przerażona i jestem, ale jednocześnie mam wrażenie, że znam tego mężczyznę. Coś w nim mnie przyciąga i nie potrafię oprzeć się pragnieniu, żeby odpowiedzieć na to wezwanie. Nagle rozumiem dziewczyny, które same kierują szyje ku zębom Felixa. Pragnę zamknąć oczy i rozluźnić się w ramionach tego kogoś, w ogóle nie myśląc o konsekwencjach. Nawet spadanie przypomina latanie, aż do chwili, gdy uderzasz o ziemię.

Ułamek sekundy później wraca mi zdrowy rozsądek. Wyrywam mu swoją dłoń, przyciskam do piersi i odwracam się przodem do mężczyzny. Tyle że nie ma tam nikogo oprócz wykrzywionych przez Ruinę, wykonujących gorączkowe ruchy gości.

Dostrzegam go głębiej w tłumie. Na jego twarzy powoli pojawia się uśmiech. Unosi palec i wolnym ruchem przesuwa nim po gardle, nie odrywając ode mnie wzroku. Po ścianach zaczyna spływać krew, zalewając tańczących gości niepowstrzymaną falą. Wiją się w rytm muzyki, zatraceni w jej ogłuszającym pulsie. Mężczyzna nie przestaje się uśmiechać.

A potem w jednej chwili Ruina znika. Krew także, a razem z nią koszmarne twarze w tłumie, owady, grzyby i węże.

On także znika, jakby w ogóle go tu nie było.

2

Sekret potrafię rozpoznać od razu, a ten mężczyzna był jego ucieleśnieniem. Obracam się w miejscu, gdy zamaskowani tancerze przepływają obok mnie. Towarzyszy im znowu śmiech, a nie warczenie. Rozlega się brzęk kieliszków i stukot obcasów o lśniącą białą posadzkę. Nowoczesna architektura budynku znowu wydaje się uspokajająco solidna i nieskazitelna, a rośliny zaczynają więdnąć pod ostrym światłem reflektorów.

Po mężczyźnie w masce czaszki nie ma ani śladu. Nie ma jego złowrogiego uśmiechu ani świdrującego wzroku.

- Widziałaś go? - pytam, ściskając ramię młodej kobiety.

To rudowłosa dziedziczka, którą już kiedyś spotkałam, ale za nic nie potrafię sobie przypomnieć jej imienia.

- Kogo?

Przechyla głowę w moją stronę dziwnie ptasim ruchem. Oczy zasłania jej czarna maska z piór z zakrzywionym dziobem. Przypuszczam, że przedstawia jakiś zagrożony wyginięciem gatunek wrony.

- Był tu mężczyzna w masce czaszki. Stał właśnie tutaj.

Już kiedy to mówię, wiem, że go nie widziała. Nie sądzę, żeby w ogóle tu był. Był gdzie indziej i właśnie to mnie przeraża. Nikt nie może istnieć wyłącznie w Ruinie. Przynajmniej część każdego z nas musi przez cały czas pozostawać w świecie żywych. Wbijano mi to do głowy od chwili, gdy otrzymałam rodzinny dar. Zostaniesz tam zbyt długo, wrócisz odmieniony. Stracisz swoją więź ze światem, przepadniesz na zawsze. Moją babcię Genevieve spotkało jedno i drugie, dlatego do dziś jej historia jest w naszej rodzinie przestrogą.

- Czaszki? - W jej oczach błyszczy rozbawienie. - Jakie to intrygujące. Jak myślisz, co to oznacza?

Dociera do mnie, że nadal ściskam jej ramię, i szybko robię krok w tył.

- Nie było tematu.

- Cicely Winter - mówi, przeciągając samogłoski. Ma akcent, którego nie potrafię rozpoznać. Mówi po angielsku perfekcyjnie, ale z ledwie wyczuwalną sztywnością zdradzającą, że nie jest to jej ojczysty język. - Znam twoją rodzinę.

- Wszyscy myślą, że znają moją rodzinę. Wybacz.

To niegrzeczne, ale nic mnie to nie obchodzi. Przeciskam się obok niej i ruszam w stronę wyjścia ewakuacyjnego. Muszę wydostać się z tej sali. W brzuchu kotłuje mi się rój motyli. Ich skrzydła są powyginane i połamane, a mimo to wciąż tłuką nimi o moje żebra. Nie potrafię stwierdzić, czy to strach, czy mroczna ekscytacja na myśl, że tamten mężczyzna był tu dla mnie i tylko dla mnie. Żadnego z tych uczuć nie chcę w sobie.

Jestem tak skupiona na zielono-białym znaku wyjścia ewakuacyjnego, że wpadam na kobietę w masce niedźwiedzia polarnego. Jej szeroka spódnica przypomina górę lodową. Trzymany przez nią kieliszek czerwonego wina przechyla się i oblewa ją całą. W mojej głowie parkiet znów staje się śliski od krwi. Cofam się i uderzam w kogoś następnego. Kiedy przeciskam się przez tłum, ciągnie się za mną chór głosów pełnych oburzenia.

- Przepraszam, muszę przejść.

Wszyscy jakby uparli się stanąć mi na drodze. Depczę ludziom po stopach i rozlewam drinki. Ktoś upuszcza kieliszek, a ja przechodzę po odłamkach szkła. Moja peleryna wlecze się po rozlanej cieczy, gdy przepycham się wśród ludzi próbujących zobaczyć, co się stało.

Ja, tylko ja. To ja jestem problemem.

- Co ty wyprawiasz? - Ktoś odciąga mnie w ustronny zakątek za palmami. Rośliny zasłaniają wytwornicę suchego lodu, która przez cały czas wypuszcza delikatne smugi mgły, dodając przyjęciu magicznej atmosfery. - Serio, dlaczego zawsze musisz zrobić scenę? - To moja młodsza siostra, Octavia. - Nie mogę uwierzyć, że oblałaś czerwonym winem lady Harriet.

Mocno zaciskam powieki i przyciskam dłonie do uszu. Nie wiem, co zrobił mi tamten mężczyzna, ale nie potrafię się pozbyć wrażenia, że Ruina coraz bardziej mnie osacza. Jazz, gwar rozmów i gorąco panujące w tej przeklętej sali są nie do zniesienia.

Octavia odciąga mi ręce od głowy.

- Weź się w garść. Nie waż się dziś skompromitować naszej matki. Zrozumiałaś?

- Przestań mną rządzić.

Nagle kręci mi się w głowie i żeby nie upaść, opieram się o pień drzewa.

Octavia kładzie ręce na biodrach i patrzy na mnie spode łba.

- Co się z tobą dzieje?

- Nic - cedzę. - A z tobą?

Beznadziejna riposta. Octavia jest przecież idealna pod każdym względem. Dziś przebrała się za sambara kropkowanego. Zza maski błyszczą jej niezwykłe, błękitne kocie oczy. Długa suknia mieni się odcieniami zieleni niczym leśne liście. Poroże i blond włosy oplecione są pnączami oraz kwiatami. W wieku prawie osiemnastu lat wygląda jak eteryczna wersja naszej matki. I, na śmierć, doskonale o tym wie.

- Dlaczego nie możesz być normalna? - Jej gniewne spojrzenie podąża za spływającymi po mojej skroni kroplami potu. Wyraz jej twarzy niemal niezauważalnie łagodnieje. - Kiepsko wyglądasz, Cicely. Coś się stało?

- Nie wiem. Tak. Nie. Może.

- No to wszystko jasne.

- Był tu mężczyzna w masce czaszki. Chyba mi groził, ale... nie wiem, czy on rzeczywiście się tu znajdował.

Nie wspominam o iskrze ekscytacji, jaką we mnie wzbudził. Tego nikt nie powinien wiedzieć. Ani tego, że samo wspomnienie wciąż muska mój kark paznokciami, przyprawiając o dreszcze.

- Na demony, masz totalne załamanie, co? I to akurat dziś.

- Nic mi nie jest, Octavio.

Świat przestaje wirować, a motyle w brzuchu powoli padają z wyczerpania. Odrywam liść z najbliższej palmy i rwę go na kawałki, żeby czymś zająć niespokojne dłonie.

- Gdzie jest ten mężczyzna? - pyta rzeczowo moja siostra i zakłada za uszy długie włosy. - Mam zamienić z nim słowo? Bo chętnie to zrobię.

- Zniknął. Rozpłynął się jak dym. Puff. - Rozkładam dłonie, inscenizując niewielki wybuch.

Jeży się z irytacji i strzepuje zabłąkany liść z szyfonowych warstw sukni.

- No tak. Jeśli to wszystko, chodźmy. Rodzina już czeka.

- Felix wyszedł. Dostał wiadomość i natychmiast gdzieś pobiegł. Stało się to tuż przed tym, jak zobaczyłam mężczyznę w masce z czaszką. Wydaje mi się, że te dwie rzeczy są ze sobą powiązane.

Sekrety mają swoją fakturę, którą potrafię wyczuć. Tak jak od razu słyszę różnicę między tym samym dźwiękiem zagranym na skrzypcach i na fortepianie. Tak jak jednym dotknięciem odróżniam szkło od lodu. Wiadomość, którą dostał Felix, musiała pochodzić od zamaskowanego mężczyzny albo go dotyczyć, bo czuję, że oba sekrety wyrastają z tego samego źródła.

Octavia wygląda zza naszej kryjówki między eleganckimi liśćmi palm.

- Felix jest tam. Razem z pozostałymi.

Podążam za jej spojrzeniem. Nasza rodzina zgromadziła się przy schodach prowadzących na scenę. Allegra, Dorian, Cynthia, Sebastian, no i oczywiście Felix. Śmieje się z czegoś z naszą matką, ona zaś czule wygładza sierść jego maski wilka. Na jego twarzy nie ma śladu niedawnej udręki i zaczynam myśleć, że to także tylko sobie wyobraziłam. Może moja siostra mądrala ma rację i przeżywam załamanie.

A może to Ruina igrała z moim umysłem. Na jej skraju, gdzie zacierają się granice między życiem i śmiercią, czasem i rzeczywistością, magia przyjmie każdy koszmar, którym ją nakarmisz, i nada mu życie. Sama nie potrafi stworzyć koszmaru. Potrafi jedynie wydobyć na powierzchnię ten, który już istnieje w twojej głowie, czekający na uwolnienie. Jak lubi mawiać Allegra, dyscyplina umysłu to podstawa. Łatwo jej mówić. To ja jestem jedyną żyjącą Winterówną, która musi wejść do Ruiny, żeby skorzystać ze swojego daru, bo właśnie tam trafiają wszystkie zagubione i ukryte sekrety. Wszyscy inni sięgają po odrobinę jej magii z bezpiecznej odległości. Drażnią potwora zza krat, a potem wpychają do klatki mnie i nazywają słabą, choć tylko mnie zdarza się zostać pogryzioną.

- Dasz radę ogarnąć się przed prezentacją? - pyta Octavia tym swoim przesłodzonym głosem, jakby mówiła do kilkulatki.

- Przestań być tak protekcjonalna, kozo - prycham.

- Jestem jeleniem. Ale jeśli obrażanie mnie poprawia ci humor...

Octavia unosi swój arystokratyczny nos i gestem pokazuje mi, żebym poszła pierwsza. Ledwie wchodzę między gęste liście, a ona błyskawicznie przemyka przede mnie, śmiejąc się z nieukrywaną satysfakcją. Wpadam prosto na kłujące liście palmy, a moja idiotyczna peleryna natychmiast o nie zahacza. To tak dziecinna sztuczka, że aż gotuję się ze złości, przede wszystkim dlatego, że dałam się na nią nabrać. Kiedy w końcu się uwalniam, Octavia jest już w połowie drogi do reszty rodziny. Muszę niezgrabnie ją gonić, ciskając gniewne spojrzenia ochroniarzom, którzy o mało mnie nie zatrzymują. No bez przesady. Jestem częścią tej rodziny od dziewiętnastu lat. Naprawdę aż tak łatwo o mnie zapomnieć?

- Och, cudownie wyglądasz - grucha Allegra.

Przez ułamek sekundy myślę, że mówi do mnie, i serce mi trzepocze. Ale oczywiście ma na myśli Octavię. Stoję, przypominając ćmę, podczas gdy Octavia i Allegra wymieniają pocałunki w powietrzu, wyginając długie, smukłe ciała z taką wprawą, że nawet się nie muskają. W końcu mama mnie dostrzega, a jej entuzjazm przygasa. Przez pełną skrępowania chwilę wydaje się, że wszyscy czekają, aż się obejmiemy. Mijają sekundy. Nerwowo skubię miękkie futro obszywające gorset, wyrywając z niego drobne kępki.

Chciałabym móc zrzucić chłód matki na tamtą straszną noc w lesie, kiedy moje tchórzostwo omal nie kosztowało jej życia. To zrozumiałe, że trudno jej czuć się swobodnie w towarzystwie osoby, której nielojalność zostawiła zwodniczo niewielką bliznę pod jej obojczykiem, zaledwie kilka milimetrów od aorty. Tyle że między nami działo się źle już znacznie wcześniej. Uniesione brwi, gdy tylko się odzywałam. Złośliwości udające żarty. Kłótnie, które potrafiły wybuchnąć bez najmniejszego powodu.

Od zawsze jest we mnie coś, czego Allegra nie potrafi zrozumieć, a ja za nic nie mogę dojść do tego, co to jest. Gdybym tylko wiedziała, może potrafiłabym to w sobie naprawić i może wtedy umiałaby pokochać mnie tak, jak matka powinna kochać swoje dziecko. Miłość, podobnie jak pieniądze, jedzenie, ciepło czy zdrowie, najmocniej daje o sobie znać wtedy, gdy jej brakuje. Nie umyka mi ironia, że właśnie tego szukam najbardziej, a mój dar nie potrafi tego odnaleźć.

W końcu napięcie rozładowuje wuj Dorian. Podrzuca srebrnego szylinga, z którym nigdy się nie rozstaje, po czym łapie go na otwartą dłoń.

- To co, nie możecie się doczekać odsłonięcia?

Podobnie jak Allegra, jej równie wysoki i równie przystojny brat bliźniak jest przystrojony w pióra, choć jego mienią się błękitami i żółciami ary modrogardłej. Pierzasta peleryna efektownie opada na szerokie lazurowe spodnie inspirowane japońskimi hakamami. Kamienie zdobiące jego maskę są nieco skromniejszą wersją tych, które nosi Allegra, tak by tworzyli spójną całość, lecz nie na tyle efektowną, żeby ją przyćmić. Jego żona, była modelka Cynthia, zupełnie do nich nie pasuje w obcisłej srebrnej sukni inspirowanej łuskami pangolina i co chwilę sprawdza swoje odbicie w każdej lustrzanej powierzchni. Cynthia nie pochodzi z bogatej rodziny, a desperacko próbuje sprawiać inne wrażenie.

- Strasznie jestem podekscytowana. - Octavia ściska ramię Doriana. - Wykonaliście kawał fantastycznej roboty.

Przewracam oczami. Ale z niej lizuska. Jej uprzejmości są równie fałszywe jak opalenizna Cynthii.

Usta Doriana wykrzywiają się w lekkim uśmiechu.

- Proszę cię. To wszystko dzięki Allegrze.

- Och, przestań. - Moja matka się śmieje i odrzuca lśniące srebrzyście blond włosy. Ich końce muskają wyraźnie zarysowane barki. - W sumie to prawda, ale podzielmy się zasługami.

Rodzeństwo wybucha śmiechem, chwytając się nawzajem za ramiona. Pióra zdobiące ich stroje falują niczym upierzenie dwóch ptaków prezentujących swoje najpiękniejsze barwy. Czasem trudno powiedzieć, gdzie kończy się jedno z bliźniąt, a zaczyna drugie. Są do siebie tak podobni, że często sprawiają wrażenie, jakby czytali sobie w myślach.

Kiedy byliśmy dziećmi, Felixa i mnie łączyła taka sama więź jak Allegrę i Doriana, choć dzieliły nas cztery lata. Razem psociliśmy, połączeni tym samym czarnym poczuciem humoru i zamiłowaniem do osobliwych ciekawostek. Czasem dostrzegam przebłysk tamtej bliskości i mam wrażenie, jakby zza chmur na moment wyglądało słońce.

- Cicely, wyglądasz, jakbyś uparła się być nieszczęśliwa - mówi Allegra, wreszcie mnie zauważając. Pióra na jej stroju nieruchomieją, gdy odruchowo przesuwa palcami po bliźnie na piersi. To jej stary nawyk, ilekroć ją rozczarowuję. - Czy to przyjęcie ci nie odpowiada?

- Skąd. Przyjęcie jest wspaniałe.

Dorian podrzuca monetę. Reszka, czyli kłamstwo. Nie musiał korzystać ze swojego daru, żeby wiedzieć, że nie mówię prawdy. Jestem pewna, że mam to wypisane na twarzy. Nigdy nie potrafiłam ukrywać emocji. Dorian nawet nie dąży do konfrontacji. Po prostu odwraca się i pstryka wymanikiurowanymi palcami na kelnera z szampanem.

- Wznieśmy toast za moją niezrównaną siostrę i jej chwilę chwały.

Odrzuca pelerynę i sięga po kieliszek.

Próbuję dojść do słowa.

- Martwię się o prezentację. Widziałam na parkiecie jakiegoś mężczyznę.

Rodzina mnie ignoruje. Są zbyt zajęci składaniem sobie gratulacji.

Wciskam się między Felixa a naszego kuzyna Sebastiana.

- Gdzie wcześniej zniknąłeś? - pytam brata.

- W toalecie.

Opiera się niedbale o ścianę, z jedną ręką wsuniętą do kieszeni.

- Wiem, że tamta wiadomość skrywała jakiś sekret.

Pozbył się jej. Mój dar nie próbuje już podpalać motyli, żeby zdradzić mi miejsce jej ukrycia.

- Przestań wtykać swoje czułki tam, gdzie nie są mile widziane. - Felix lekko trąca moje nakrycie głowy niczym bawiący się kot.

- Nic na to nie poradzę. Ćmy mają niezwykle czuły węch, a od ciebie wyraźnie śmierdzi kłamstwami i narcyzmem.

Uśmiecha się pod maską.

- To moje eau de parfum. Powstaje z kadzidła i łez moich wrogów.

Podbiega do nas wyraźnie zestresowana kobieta z podkładką z klipsem i słuchawką przy uchu.

- Dwie minuty, jeśli wszyscy są gotowi.

Żołądek zaciska mi się w supeł.

- Myślę, że powinniśmy jeszcze zaczekać, zanim...

- Pokaż się. - Allegra wchodzi między mnie a Felixa, mało nie depcząc mi po palcach. Poprawia mu muchę i wygładza marynarkę. - Mój piękny chłopcze. Zmienisz świat.

- Bez presji - rzuca cicho Sebastian, uśmiechając się do mnie z rozbawieniem wywołanym tym bezwstydnym faworyzowaniem Felixa przez Allegrę.

Podobnie jak ja, dwudziestodwuletni Sebastian nigdy do końca nie pasował do tej rodziny. Tyle że jego nikt z tego powodu nie traktuje inaczej. Pomaga mu fakt, że jego dar w przeciwieństwie do mojego nie sprowadza na niego ciągłych problemów. Zamiast tego, malując czyjeś portrety, widzi ludzi takich, jacy są naprawdę. Od czasu do czasu dar ujawnia mu też proroczą wizję czyichś zamiarów. Straciłam rachubę, ile razy ocalił naszą rodzinę, przewidując wrogie przejęcia, próby szantażu, a raz nawet morderstwo.

Sebastian jest dla tej rodziny użyteczny, więc akceptują go takiego, jaki jest. Dzisiaj nawet się nie przebrał - ma na sobie jedynie prosty czarny smoking, który sprawia, że jego smukła, żylasta sylwetka wygląda zdrowo, wręcz atletycznie. Jego włosom - falowanym i brązowym jak moje - bardzo przydałby się grzebień. Cienie pod oczami sprawiają, że wygląda posępnie i tajemniczo. W przeciwieństwie do Felixa nie obnosi się ze swoją pewnością siebie, ale ma jej równie dużo.

Mimo że Sebastian trzyma wszystkich na dystans, niezwykle łatwo go pokochać. Trochę jak kota, który przez większość czasu traktuje cię z wyniosłą pogardą. Lubię wierzyć, że on odwzajemnia na swój sposób to uczucie.

Przysuwam się do niego.

- Przed chwilą widziałam kogoś dziwnego.

- Dziwnego? Tutaj?

Unosi krzaczastą brew, po czym przenosi wzrok z moich motylich skrzydeł na poroże Octavii, a potem omiata spojrzeniem parkiet. Dobra, Sebastian, rozumiem aluzję.

- Dziwniejszego - uściślam. - Mężczyznę w masce z czaszką i z szelmowskim uśmiechem. Groził mi.

- Szelmowskim uśmiechem? - Felix robi teatralny wdech, wyswobadzając się spod rąk Allegry. Celowo mierzwi włosy, które przed chwilą tak starannie mu ułożyła. - Jak śmiał ukraść mój znak rozpoznawczy?

- Cicely, to naprawdę nie pora na... cokolwiek to jest - mówi Allegra. - Dzisiejszy wieczór ma dla mnie ogromne znaczenie. Dla nas wszystkich. Bez wsparcia naszych darczyńców Instytut jest niczym. Musimy ich zachwycić.

- Mam złe przeczucie co do tej prezentacji. Dzieje się coś dziwnego.

- Dziwniejszego od ciebie? - pyta moja kuzynka Melissa.

Niezłe, że akurat ona to mówi. Melissa przechodzi właśnie etap gotki. Przefarbowała swoje miodowobrązowe włosy na czarno i kupiła udziały w firmie produkującej eyelinery. Na dzisiejszy wieczór włożyła koronkową czarną suknię, która podkreśla mięśnie wypracowane na treningach wioślarskich. Na szyi ma zawieszoną tabliczkę z napisem: KRYTYCZNIE ZAGROŻONA: EMPATIA. Melissa ma szesnaście lat i uważa się za najmądrzejszą osobę na świecie.

- Jesteśmy gotowi? - pyta kobieta ze słuchawką.

- Tak, jesteśmy. - Dorian przetacza monetę po knykciach, po czym wsuwa ją do kieszeni.

- Zaczekajcie. Możemy porozmawiać o tym, co się stało? - pytam, czując, jak narasta we mnie panika. - Nie powinniśmy wychodzić na scenę, dopóki nie dowiemy się, kim był ten mężczyzna...

- Chodźmy - przerywa mi Allegra; oczywiście używa swojego daru.

Wszyscy bez słowa wykonują jej polecenie i ruszają za nią. Przez moment mam ochotę się sprzeciwić, ale przypominam sobie obietnicę, którą złożyłam samej sobie: przestać ścierać się z rodziną i spróbować się do niej dopasować.

Krok za krokiem wchodzę na podest. Reflektory zalewają nas ostrym światłem, a w sali zapada cisza. Żołądek ściska mi się na myśl o tym, ile osób właśnie patrzy w moją stronę. Tłumię śmiech na myśl o tym, że miałabym teraz zwymiotować. To dopiero byłaby scena.

Słysząc moje parsknięcie, Octavia posyła mi mordercze spojrzenie. Unieruchamiam nerwowo drżące dłonie, splatając je mocno. Dam radę. Wystarczy, że będę stała w milczeniu, podczas gdy moja matka będzie przemawiać. Wszystkie spojrzenia i tak będą skierowane na Allegrę, nie na mnie. Jest tak magnetyczna, że nawet mnie trudno oderwać od niej wzrok, kiedy się uśmiecha.

Ze wszystkich stron błyskają flesze. Moje zdjęcia rzadko trafiają do mediów. Czasami zastanawiam się, czy za moją pozorną niewidzialnością nie stoi coś nadprzyrodzonego, jakby przylgnęła do mnie odrobina maskującej magii Ruiny. Innym razem dochodzę do wniosku, że po prostu na zdjęciach zawsze wyglądam jak udręczona.

- Przyjaciele - zaczyna śpiewnie Allegra. - Ogromnie się cieszę, że mogę być tu dziś z wami. A jeśli jeszcze nie przekazaliście darowizny, to na co czekacie?

Kilkadziesiąt osób natychmiast wyciąga telefony, żeby zrobić przelew. Dar Allegry nie ogranicza się do srebrzystych słów, które wpełzają do umysłu i każą ci myśleć dokładnie to, czego ona sobie życzy. Ma również niezwykłą zdolność sprawiania, że ludzie pragną zdobyć jej aprobatę. Wystarczy uśmiech, śmiech albo muśnięcie jej dłoni, a już zawsze będziesz pragnąć kolejnego.

- Tylko żartuję. Dzisiejszy wieczór nie jest poświęcony pieniądzom, lecz wspólnemu świętowaniu. Ale do tego jeszcze wrócimy. Najpierw oddam głos mojej wyjątkowej rodzinie.

Na ogromnym ekranie za sceną rozpoczyna się film. Pierwsze ujęcie pokazuje Ziemię widzianą z kosmosu. Kamera powoli przybliża obraz, aż cały ekran wypełnia sześcioletnia dziewczynka z warkoczykami, wirująca pośród maków. Towarzyszy temu monumentalna muzyka z narastającymi akordami i głębokim pogłosem.

- W Instytucie Winterów nasze marzenia należą do tych, którzy odziedziczą po nas świat - mówi głos w tle. Rozpoznałabym go wszędzie. Nie sposób pomylić tej charakterystycznej nuty samozadowolenia. - Co chcemy po sobie zostawić? - pyta głos Octavii.

Muzyka narasta, a kamera powoli zbliża się do prawego oka dziewczynki, by zniknąć w czerni jej źrenicy.

Na ekranie pojawia się twarz Sebastiana.

- Genetyka - oświadcza mój kuzyn.

Zastępuje go Melissa.

- Biotechnologia.

Następna jest Cynthia.

- Badania nad komórkami macierzystymi.

- Jesteśmy pionierami nauki - mówi Felix, zawadiacko salutując do kamery.

- Jesteśmy nieustraszonymi odkrywcami - dodaje Octavia, wreszcie doczekawszy się swojej chwili na ekranie.