Dziewczyna feniksa - Anna Gersten

-
Proszę czekać

Rozdział 1: W blasku świeczek

To było niewiarygodne, że zaledwie tydzień po premierze edycja specjalna najnowszej płyty "Północnego Ognia" ostała się tylko w jednym sklepie. I mieli tam już ostatni egzemplarz! Podczas jazdy autobusem Namira co chwilę odświeżała stronę na telefonie, by upewnić się, że status pozycji nie zmienił się na "wyprzedane". Gdyby tylko umożliwiali rezerwację, oszczędziliby jej nerwów.

Dziewczyna wysiadła przy głównym placu Ogiry, nad którym wznosiły się potężne skrzydła rzeźby w kształcie ognistego ptaka. Pomnik postawiono na cześć wszystkich, którzy przez ostatnie wieki przyjęli moc feniksa i poświęcili życie ochronie ludzi przed potworami z wyrw. Charakterystyczny posąg ciężko było przeoczyć, ale Namira pospiesznie odwróciła od niego wzrok, zanim dopadły ją bezlitosne wspomnienia. Naprawdę to nie był dzień, w którym chciała się martwić.

Przeszła na drugą stronę placu, do największego w mieście pasażu handlowego. Szybkim krokiem mijała kolejne sklepy. Chociaż dzięki stypendium w akademii feniksańskiej mogła sobie pozwolić na drobne przyjemności, uznała, że edycja specjalna ostatniej płyty jej ukochanego zespołu nie była na liście rzeczy "drobnych". Tego przedpołudnia wszystko zmienił telefon od babci. Babcia nie tylko złożyła Namirze serdeczne życzenia z okazji osiemnastych urodzin, ale również przelała wnuczce niemałą sumę, by ta mogła sobie sama kupić trafiony prezent. I właśnie w tamtym momencie dziewczyna stwierdziła, że ta szczególna płyta będzie idealną pamiątką wyjątkowych urodzin.

Kiedy Namira dotarła do odpowiedniego sklepu, krążyła przez chwilę pomiędzy regałami, aż kilka kroków dalej zobaczyła swój wymarzony album. I właśnie wtedy po płytę sięgnął jakiś chłopak.

- No nie! - jęknęła, zanim się powstrzymała.

Zaskoczony chłopak odwrócił się na dźwięk jej głosu, a Namira spłonęła rumieńcem pełnym wstydu. Odruchowo wcisnęła dłonie do kieszeni bluzy, jakby materiał miał jej zapewnić solidne oparcie w tej głupiej sytuacji.

- Coś się stało? - zapytał z wahaniem nieznajomy, bezczelnie trzymając w rękach album, po który przyjechała tu z drugiego końca miasta.

- Nie, przepraszam - wymamrotała niewyraźnie.

Chłopak pochwycił jednak jej spojrzenie mimowolnie rzucone w kierunku płyty. A potem przesunął wzrok na torbę pokrytą przypinkami w różny sposób nawiązującymi do "Północnego Ognia". Następnie zaskakująco domyślnie wskazał na zabrany przez siebie album.

- Przyszłaś tu właśnie po to? - upewnił się.

- Tak, to ostatni egzemplarz w Ogirze - przyznała z westchnieniem. - Ale byłeś pierwszy.

Zerknął jeszcze raz na płytę, a potem na dziewczynę. Wreszcie uśmiechnął się i zachęcająco wyciągnął album w jej stronę.

- Możesz go wziąć.

- N-nie... - wyjąkała onieśmielona i jeszcze bardziej zawstydzona. - Byłeś pierwszy.

- Oddam ci słusznie należący mi się album, a w zamian... - zaczął tonem udawanej powagi - postawisz mi ciasto. Odpowiada ci taka umowa?

Namira zesztywniała nie tyle z niechęci wobec tego pomysłu, ile z braku pojęcia, jak powinna się zachować. Ze względu na swoje pochodzenie nauczyła się z zasady unikać ludzi. Miała dosyć współczujących lub zwyczajnie nachalnych spojrzeń, wścibskich lub nietaktownych pytań, uwag wymienianych poza zasięgiem jej słuchu... Dlatego wolała spędzać czas na dodatkowych treningach, doskonalić się w feniksańskiej sztuce władania ogniem. Ale ten chłopak najpewniej nie wiedział, kim była. Minęło trochę czasu, odkąd brukowce rozpisywały się na temat jej rodziny. Może naprawdę... mogłaby po prostu spędzić z kimś miło czas?

Podniosła wzrok na nieznajomego, który cierpliwie czekał na odpowiedź. Wydawał się starszy o parę lat. Rozczochrana czupryna jasnych włosów opadała mu prawie na brązowe oczy o wyjątkowo ciepłym spojrzeniu, które w jakiś sposób wzbudziło w Namirze zaufanie. Poza tym chodziło tylko o ciasto w galerii handlowej. Nie była to przecież decyzja, która miała zmienić jej życie! Powinna wyluzować.

- Zgoda - wyrzuciła z siebie i mimo nerwów udało jej się uśmiechnąć niemrawo. - Ciasto za album.

Gwałtownym ruchem odebrała chłopakowi płytę, zanim się rozmyślił. Mimowolnie przycisnęła niepozorne pudełko do piersi, jakby to był jej największy skarb. W oczach nieznajomego błysnęło rozbawienie na ten widok. Wyciągnął do niej rękę w geście powitania.

- Jestem Ren.

- Namira.

W towarzystwie chłopaka udała się do kasy, gdzie zapłaciła za płytę i z namaszczeniem schowała ją do torby. Następnie poszukali jakiejś przyjemnej kawiarni w pobliżu. Ren wydawał się trochę nerwowy podczas spaceru pasażem, ale rozluźnił się znowu, gdy usiedli w ustronnym kącie lokalu udekorowanego czerwonymi makami. Wybrał dla siebie brownie i gorącą czekoladę. Chociaż Namira początkowo zamierzała poprosić tylko o kawę, Ren sam kupił dla niej drugą porcję brownie z owocami.

- Jest świetne, powinnaś spróbować - zapewnił ją wesoło.

Gdy siedzieli w ciszy, czekając na zamówienie, Namira poczuła się nieswojo. Dopadły ją wątpliwości, czy spontaniczne spotkanie z obcym chłopakiem to dobry pomysł. Ren szybko jednak przerwał milczenie.

- Więc jesteś fanką "Północnego Ognia"?

- Uwielbiam ich. Mam nadzieję, że ty też, skoro miałeś czelność sięgnąć po ich płytę - dodała, próbując zażartować.

- Myślę, że jestem godzien - odparł ze śmiechem. - Są świetni. Pewnie będziesz na ich jesiennym koncercie w Ogirze?

- N-nie... choć bardzo bym chciała - bąknęła. - Nie byłam jeszcze na żadnym ich koncercie. Nigdy... Nigdy mi się nie udało. A ty?

- Byłem kilka razy. - Z zakłopotaniem przeczesał sobie włosy palcami, jakby czuł się winny, że częściej brał udział w koncertach "Północnego Ognia". - Mam nadzieję, że tobie również kiedyś się uda. A twoje imię... - zmienił temat. - Jest runiczne? W tłumaczeniu to byłoby... - urwał na moment, by poszukać w głowie odpowiedniego znaczenia. - "Ogień letniej nocy", prawda?

Przytaknęła. Imiona pochodzące z feniksańskich run ognia wywodziły się ze starych zwyczajów i straciły na popularności, ale wciąż od czasu do czasu nadawano je dzieciom. Uwagę zawsze zwracała ta cząstka "ira" oznaczająca "ogień" - nieodłączna od każdego tradycyjnego imienia runicznego.

- Moi rodzice poznali się w czasie pewnej letniej nocy i zakochali się w sobie. Ponoć potem spędzili razem całe lato... a dziewięć miesięcy później urodziłam się ja. - Jej usta wygięły się w zażenowanym uśmiechu. - I nie omieszkali na zawsze zawrzeć tę historię w moim imieniu.

W tym momencie nadeszła kelnerka, więc Ren nie zdążył odpowiedzieć. Po jego minie Namira poznała jednak, że jej uwaga go rozbawiła, i ku własnemu zdumieniu poczuła satysfakcję z tego powodu. Ukradkiem obserwowała towarzysza, kiedy kobieta stawiała na stole talerze z brownie oraz filiżanki z napojami.

- Więc twoi rodzice pewnie służą w Związku Feniksańskim? - podjął, gdy znowu zostali sami.

Namirze zadrżała dłoń, którą właśnie sięgała po widelczyk.

- T-tak. To znaczy... - Urwała i odchrząknęła. - ...służyli. Nie żyją.

- Przykro mi... - zaczął Ren, ale dziewczyna potrząsnęła głową.

- Minęło trochę czasu. - Nie chciała teraz rozpamiętywać tego, że jej rodzice jedno po drugim przyjęli gorzkie brzemię mocy feniksa, którego żadne z nich długo nie udźwignęło. - A ty, skoro znasz runy ognia, pewnie też jesteś feniksaninem?

Namira zauważyła u Rena krótki moment wahania, zanim przytaknął. Było to dziwne, ale może wciąż jeszcze pozostał myślami przy tym, co ona powiedziała o swoich rodzicach. Pochylił się nad brownie i włożył sobie do ust spory kawałek, jakby chciał odwlec kontynuację tematu. Po chwili popił ciasto gęstą czekoladą. W panującej między nimi ciszy Namira poruszyła się nerwowo, przypadkowo trącając talerzyk. Odłożony na niego widelczyk zadrżał i zabrzęczał w sposób wyjątkowo kłujący w uszy. Namira chwyciła więc sztuciec i spróbowała wreszcie brownie. Na moment zalepiła ją słodka masa, zanim łyk gorzkiej kawy pomógł jej uporać się z ciastem.

- I jak, smakuje ci? - zagadnął Ren beztroskim tonem.

- Jest pyszne, ale strasznie słodkie. Jak możesz łączyć to z czekoladą? Nie przesłodziłeś się?

- Potrzebuję dużo cukru. - Wyszczerzył zęby w uśmiechu. - Ujmijmy to tak, że spalam dużo kalorii.

*

Wtedy przy regale z muzyką Renes nie wiedział, co w niego wstąpiło, że zaproponował obcej dziewczynie wymianę płyty za ciasto. To był impuls. W pierwszej chwili dziewczyna wydała mu się znajoma, choć zarazem był przekonany, że nigdy jej nie spotkał. A potem... coś go w niej urzekło. Może poruszyło go jej gorące pragnienie zdobycia albumu "Północnego Ognia". Sam nie wiedział, czego się spodziewał, ale w tej kawiarni, w towarzystwie Namiry, czuł się zaskakująco dobrze.

W trakcie dalszej wymiany zdań na temat Związku Feniksańskiego Renes dowiedział się, że Namira miała niedługo rozpocząć służbę w miejscowym garnizonie. To znaczyło, że najpewniej prędzej czy później na siebie wpadną i dziewczyna odkryje, kim naprawdę był, co ukrywał za soczewkami. Nie chciał jednak zmieniać tego, w jaki sposób teraz rozmawiali. Nawet ta wykradziona chwila przynosiła mu ulgę w życiu, w którym zbyt wiele osób widziało go wyłącznie przez pryzmat roli pełnionej w Związku.

Parę razy, kiedy Namira skupiła się na cieście lub na kawie, Renes złapał się na tym, że mimowolnie przesuwał wzrokiem po morzu drobnych piegów, które zdobiły jej policzki i zadarty nos. Dodawały dziewczynie uroku, podobnie jak rude włosy spływające na ramiona. Nie wiedział, dlaczego wydała mu się znajoma, gdy ją zobaczył, ale wypełniło go przekonanie, że łatwo już jej nie zapomni. Nawet jeśli nie spotkają się nigdy więcej, nie żałował, że odstąpił dziewczynie album ulubionego zespołu.

Rozmowa z czasem zeszła właśnie na "Północny Ogień" i ich różnorodne piosenki. Dyskutowali jeszcze długo po tym, jak opróżnili filiżanki i zostawili puste talerzyki. W końcu Namira stwierdziła, że musi się zbierać. Przez chwilę zakłopotana wykręcała dłonie, aż wypaliła:

- Może wymienimy się numerami?

- Ja... zapomniałem telefonu - skłamał. - A nie pamiętam własnego numeru. Wiem, to trochę głupie. Pewnie zobaczymy się w garnizonie, gdy zaczniesz służbę.

Po twarzy dziewczyny przemknął wyraźny cień, a Renesa coś ścisnęło w piersi. Nie chciał jej zbywać. Po prostu nie miał numeru, który mógłby bezpiecznie przekazać przypadkowo spotkanej osobie.

- Naprawdę chętnie spotkam się z tobą ponownie - dodał szybko.

W głosie Namiry zabrakło przekonania, gdy przytaknęła w odpowiedzi. Podziękowała za ciasto, pożegnała się i odeszła. Renes przeklął pod nosem, a potem westchnął ciężko. Następnie ruszył do wyjścia z galerii. Powinien wracać prosto do feniksańskiego garnizonu, zanim zauważą jego samowolne zniknięcie.

*

Namira skoczyła jeszcze do sklepu po małe zakupy, po czym wsiadła do autobusu, który zawiózł ją prawie pod sam dom Oleny, jej najlepszej przyjaciółki. Gdy tylko weszła do mieszkania, powitała ją pizza udekorowana osiemnastoma świeczkami.

- Wszystkiego najlepszego! - zawołała Olena radośnie i uściskała przybyłą współlokatorkę.

Namira podziękowała szczerze, a potem jeszcze raz, kiedy przyjaciółka wręczyła jej starannie zapakowany prezent, jakby sama niespodzianka to było za mało. W paczuszce Namira odkryła zaraz koszulkę z grafiką "Północnego Ognia". Pochwaliła się więc przy okazji swoim nowiutkim albumem. Podekscytowana odłożyła oba gadżety na półkę i razem z Oleną usiadła do stołu. Pizza połączyła je kilka lat temu w Dolorze. Namira uczyła się w akademii feniksańskiej, Olena chodziła do zwykłej szkoły. Wiele je dzieliło... ale promocja na pizzę sprawiła, że pewnego pięknego dnia usiadły przy jednym stoliku. I niedługo później zostały najlepszymi przyjaciółkami.

Zanim rozpoczęły ucztę, Namira zapatrzyła się na płonące świeczki. Nie wiedziała, czego powinna sobie życzyć. Nie do końca wierzyła w magię takich tradycji. W akademii ciężko pracowała i dlatego ukończyła ją jako najlepsza uczennica na roku. W czasie swojej służby również zamierzała ciężko pracować. Nie było czego powierzać w ręce losu, przypadku czy urodzinowych świeczek. A potem pomyślała o Renie, a w policzki uderzył ją zdradliwy żar. W myślach wypowiedziała życzenie, by znowu go spotkała, po czym zdecydowanie zdmuchnęła świeczki.

Kiedy dziewczyny pochłonęły dwie pizze, opadły na kanapę. Gadały o głupotach, aż Olenie udało się wyciągnąć od Namiry prawdę na temat tego, dlaczego tak późno wróciła do domu. Zazwyczaj była w mieszkaniu, gdy Olena kończyła zajęcia na uczelni. I w ten sposób wydało się istnienie Rena. Jako że Namira nigdy do tej pory nie zainteresowała się żadnym chłopakiem, przyjaciółka chciała wiedzieć wszystko, co tylko możliwe, na temat tajemniczego fana "Północnego Ognia".

- Myślisz, że się w tobie zakochał? Skoro tak z miejsca zaprosił cię na ciasto...

- Nie zaprosił, tylko ja mu postawiłam ciasto w zamian za odstąpienie mi albumu - przypomniała Namira z westchnieniem. - I nie, wątpię, by się we mnie zakochał. Gdy chciałam wymienić się numerem telefonu, nagle się wycofał. Twierdził, że zapomniał telefonu.

- Może naprawdę zapomniał telefonu?

- I zapomniał swój numer?

- Może niedawno zmienił numer...

Namira tylko posłała przyjaciółce spojrzenie wyrażające jej bardzo sceptyczne podejście do tej kwestii.

- Dobra, może rzeczywiście się wykręcał. Jego strata - skwitowała Olena pogodnie. - Jeśli mówimy o ciastkach, to w ogirskim garnizonie znajdziesz na pewno niejedno gorące ciacho... Co? - Roześmiała się, gdy oberwała kuksańca od przyjaciółki. - Taka prawda.

Namira uśmiechnęła się bardziej po to, by ukryć własne myśli, niż z realnego rozbawienia. Nie chciała przyznać, że Ren jej się spodobał, a odrzucenie zabolało bardziej, niż to okazywała. I tak naprawdę skrycie liczyła, że chłopak mówił prawdę o tym telefonie.

Wybawieniem od dalszej rozmowy na krępujący temat okazała się pora na najnowszy odcinek "Królowej Ognia" - jednej z ulubionych f-dram Oleny... choć właściwie to ona chyba kochała wszystkie seriale w tym gatunku.

Jak na "feniksańską dramę", w tym konkretnym serialu niewiele było feniksan, bo akcja skupiała się na legendarnych Siostrach Ognia. Oczywiście to nie znaczyło, że brakowało przystojnych mężczyzn władających ogniem. Przecież pewnych reguł nie należało zmieniać, a to leżało u podstaw popularności f-dram.

Namira sama rzadko oglądała tego typu seriale, ale u boku przyjaciółki dobrze się bawiła. Przy żartobliwych komentarzach Oleny szybko zapomniała o Renie, a dopiero przed samym snem przypomniała sobie, że nazajutrz jej krótkie wakacje dobiegały końca.

Rozdział 2: W cieniu przeszłości

Następnego dnia Namirę obudził szelest papieru. Gdy otworzyła oczy, ujrzała swoją współlokatorkę przy biurku zawalonym notatkami. Olena to sprawdzała coś na otwartym laptopie, to przekładała kartki lub coś na nich dopisywała.

- Co się stało? - zapytała sennie Namira.

- Nic, po prostu wczoraj wieczorem przyszło mi coś do głowy... - odparła ze wzrokiem wbitym w ekran laptopa. - Chcę to sprawdzić.

- W temacie wyrw?

Olena od połowy liceum utrzymywała, że odkryje schemat powstawania wyrw wypuszczających na świat "wyrwańce" - mordercze potwory zrodzone z cienia. Teoretycznie niejeden naukowiec się tym zajmował, ale Olena twierdziła, że musieli coś przeoczyć. Do tej pory eksperymentowała z tak absurdalnymi podejściami do tematu, że poważni naukowcy rzeczywiście mogli odrzucać je na wstępie. Mimo dotychczasowego braku sukcesów dziewczyna się nie poddawała.

- Tak. Ale nie powiem ci nic więcej! - zaznaczyła przekornie, odwracając się tylko na chwilę do przyjaciółki. - Najpierw muszę sprawdzić, czy to ma jakikolwiek sens.

- W takim razie powodzenia, czekam na rezultat.

Zrobiła śniadanie dla nich obu, zjadła swoją porcję, a potem zaczęła szykować się do wyjścia. Olena jeszcze jakiś czas siedziała pogrążona w swoich badaniach, aż najwyraźniej spisała wszystkie wnioski, do których na razie doszła. Dopiero wtedy wzięła sobie talerz z tostami i opadła na kanapę, przypadkiem zrzucając na podłogę pluszowego feniksa. Zaraz jednak podniosła maskotkę, bo był to wyjątkowy gadżet z pewnej f-dramy, a to stanowiło świętość w tym domu. Olena zabrała się za śniadanie, obserwując przyjaciółkę, gdy ta wkładała czarno-czerwony mundur i gładko zaczesywała włosy.

- Myślisz, że wpadniesz dzisiaj na Rena? - rzuciła niewinnym tonem Olena.

Namira tylko przewróciła oczami, bo w ustach trzymała właśnie wsuwkę.

- A może poznasz dzisiaj feniksa? - podjęła Olena i wesoło zamachała swoją maskotką.

Tym razem Namira skrzywiła się z niechęcią. Gdy wyjęła wsuwkę z ust, by zabezpieczyć ostatni uciążliwy kosmyk włosów, nie powstrzymała się przed gniewnym prychnięciem. Wciąż nie wybaczyła dziadkowi, że wyznaczył jej właśnie taką, a nie inną funkcję po skończeniu akademii feniksańskiej. Twierdził, że wcale tego nie forsował, że przecież miała wybitne oceny, ale z drugiej strony mógł też z łatwością zapewnić jej inny przydział. Był przecież członkiem Kręgu Arcymistrzów.

- Nie mam zamiaru dzisiaj widzieć feniksa - mruknęła z przekonaniem.

Włożyła sporo wysiłku w to, by unikać jego widoku. Nie oglądała ani nie czytała wiadomości poświęconych feniksowi. Pragnęła zapomnieć o jego istnieniu. Dziadek oczywiście jej to uniemożliwił.

- Ale twoim zadaniem jest jego ochrona, prawda?

Oczywiście, bo dziadek uznał, że nie mógł pozwolić, by ich stara feniksańska rodzina straciła swoje znaczenie po śmierci dwojga poprzednich feniksów. Dlatego najwyraźniej musiał, po prostu musiał wepchnąć wnuczkę do niewielkiego, elitarnego oddziału, którego celem było zapewnienie feniksowi bezpieczeństwa.

- Dzisiaj tylko załatwię formalności - ucięła. - A ty dostałaś w końcu odpowiedź na swój wniosek?

- Nie. - Olena z westchnieniem odłożyła pusty talerz na stół i przeciągnęła się. - Czekam już tydzień.

Olena uznała, że w cywilnej bibliotece brakowało wielu informacji, więc złożyła wniosek do Związku Feniksańskiego o dostęp do najcenniejszych historycznych zbiorów. Wierzyła, że to znacząco przysłuży się jej badaniom.

Namira tymczasem ostatni raz spojrzała w lustro, by upewnić się, że wszystko wyglądało idealnie, po czym z cierpiętniczą miną sięgnęła po torbę. Kiedyś myślała, że rozpocznie służbę z entuzjazmem, ale ochrona feniksa była ostatnim, o czym marzyła.

- Powodzenia! - zawołała Olena pokrzepiającym tonem. - Myśl o tym, że wieczorem jeszcze tu wrócisz i zjemy ostatnią pizzę, zanim utkniesz w garnizonie.

Namira uśmiechnęła się w podziękowaniu za słowa otuchy, pomachała do przyjaciółki, po czym wyszła z domu. Autobusem dotarła w pobliże feniksańskiej placówki. Charakterystyczny mundur dziewczyny zwracał na nią uwagę przechodniów, a większość ludzi odnosiła się do niej z sympatią. Ostatecznie to właśnie tacy jak ona z narażeniem życia chronili Arhatian przed wyrwańcami.

Gdy zbliżyła się do głównej bramy garnizonu, widok grupy ludzi zgromadzonych niedaleko może powinien ją zaalarmować... ale była zbyt głęboko pogrążona we własnych myślach. Dlatego tuż przed wejściem dała się osaczyć bandzie reporterów. Niczym stado wilków otoczyli dziewczynę ze wszystkich stron, podstawiając pod twarz niewielkie mikrofony lub dyktafony. Zaatakowały ją wycelowane w nią obiektywy. Podniesione głosy zmieszały się w jedną ogłuszającą wrzawę. Namira skuliła się w sobie. Wspomnienia wypłynęły, jakby była znów małą dziewczynką... ale miała już więcej lat, a strach wymieszał się ze złością.