Po co napisałam jeszcze jedną książkę o Stanach Zjednoczonych? Czy na temat tego kraju nie zostało już wszystko powiedziane, przeanalizowane z każdej strony i perspektywy? To prawda - publikacji na temat USA powstało w Polsce mnóstwo, zwłaszcza w ostatnich latach, naznaczonych kryzysem demokracji. Na naszym rynku dostępne są dogłębne opracowania poświęcone meandrom systemu politycznego i prawnego Stanów Zjednoczonych. To niezwykle wartościowe pozycje i nie jest moim celem porównywać się do ich autorów. Ale co, jeśli powiem, że nie da się zrozumieć Ameryki, bazując wyłącznie na tym, co poważne i ambitne? Że sposób zarządzania krajem przez Donalda Trumpa nie może być analizowany bez kontekstu, którym są mechanizmy reżyserii programów typu reality? Że to, czym tak chętnie w kręgach intelektualistów się pogardza, to, czemu nadaje się brzemię nieistotności, czyli kultura celebrytów, to wszystko w pewnym stopniu doprowadziło do wyboru miliardera skandalisty na stanowisko najpotężniejszego człowieka globu?

Nie mam ambicji, aby opowiadać całą prawdę o USA. Nikt nie ma takiej wiedzy i na pewno nie da się pomieścić takiego opisu na kartach jednej książki. Przedstawię wam tu jednak trzynaście opowieści łączących w sobie popkulturę, historię i sprawy społeczne. Każdy z rozdziałów opowiada o innym aspekcie życia w Stanach Zjednoczonych i omawia to, co z naszej perspektywy wydaje się dziwne, niezrozumiałe, nieco szalone. Przyjrzymy się, jakie tajemnice skrywają konkursy piękności. Zajrzymy do chrześcijańskich domów strachów i megakościołów. Obalimy kilka mitów, odpowiadając sobie na pytania: Czy Amerykanie są narodem głupców? Czy w ogóle istnieje coś takiego jak kuchnia amerykańska? Czy każdy Amerykanin wciąż szuka okazji do pozwania jakiejś firmy o wiele milionów dolarów?

Będzie (mam nadzieję) zabawnie, jak wtedy, gdy omówimy teorie spiskowe dotyczące celebrytów (spoiler: Avril Lavigne żyje!), ale też poważnie, jak w rozdziale próbującym uchwycić problem przemocy na kampusach uniwersyteckich. To będzie przejażdżka rollercoasterem - raz wysoko, raz nisko, raz poważnie, raz popkulturowo. Taka właśnie jest Ameryka.

I taką chcę wam ją pokazać - jako amerykanistka z popkulturowym zacięciem.

Rozdział 1. Mała miss, wielki problem (z historią). Mroczne sekrety wyborów najpiękniejszej

1 Aristocratic Baby Shows, The British Medical Journal, Tom 2, Nr 1803 (20 lipca 1895) ?

2 Annette Dorey, Better Baby Contests: The Scientific Quest for Perfect Childhood Health in the Early Twentieth Century, 1999. ?

3 https://www.ncpedia.org/better-baby-contests. ?

4 https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC1447148/. ?

5 https://www.nytimes.com/1936/09/20/archives/baby-awards-end-joy-at-mardi-gras-gloom-spreads-like-hurricane.html. ?

6 Baby Shows, "Prairie Farmer" z sierpnia 1855. ?

7 https://history.northwestern.edu/documents/people/faculty/pearson/pearson-infantile-specimens.pdf. ?

8 Barnum's Baby Show - Protest from Mrs. E. Oakes Smith, "Daily Cleveland Herald" z 12 maja 1855; https://lostmuseum.cuny.edu/archive/barnums-baby-showa-protest-new-york-herald. ?

9 The National Baby Show, "New York Daily Tribune" z 6 października 1854. ?

10 Baby Show, "Daily Cleveland Herald" z 25 stycznia 1854. ?

11 https://history.northwestern.edu/documents/people/faculty/pearson/pearson-infantile-specimens.pdf. ?

12 https://history.northwestern.edu/documents/people/faculty/pearson/pearson-infantile-specimens.pdf. ?

13 Vernon R. Wiehe, Nothing Pretty in Pageants, 2011. https://thetruthaboutamericasyouth.wordpress, [w:] Steven Walker, Children Forsaken: Child abuse... (dz. cyt.). ?

Rozdział 13. Frytki, hamburgery i... no właśnie. Czy kuchnia amerykańska w ogóle istnieje?

1* Choć zwykle późniejsze konkursy nazywano po prostu baby show, co mogłoby sugerować okres niemowlęcy, tak naprawdę wiek uczestników wahał się od noworodków do dzieci w wieku szkolnym, a kategorie były często wyznaczane według przedziału wiekowego i płci. ?

2* Mówimy o czasach, kiedy w USA na tysiąc urodzonych dzieci umierało sto, a konieczność zachowywania higieny, przestrzegania zasad odpowiedniego odżywiania i obowiązek rutynowych badań lekarskich nie stanowiły aż takiej oczywistości dla rodziców. ?

3* Często szokujących i pokazujących osoby z zaburzeniami psychicznymi w nadmiernie sensacyjny sposób. Na przykład w programie My strange addiction (Moje paranoje) bohaterami były nierzadko osoby cierpiące na OCD (zaburzenia obsesyjno-kompulsywne), których objawy chorobowe przedstawiano jako świadomie popełniane "wariactwa". W programie występowały też np. osoby ze społeczności cosplayerów, których hobby ukazano jako niepokojące dziwactwo. ?