eleuterofobia - Julia Zawistowska

Bo gdy serce jak dowódca krzyczy:

- Walcz i bierz co tobie należne! -

Syrena policyjna zza pleców mych ryczy,

lecz to co widzę jest zbytnio zbieżne.

Bo widzę Ciebie jak Wilno zdobytego,

i ją, która krąży jak Sputnik tak blisko,

szukam tak bardzo towarzystwa jego,

a wokół jest lód, a wokół jest ślisko...

Bo jestem wrażliwa i lotna jak kiwi,

bo jestem zazdrosna, a może radosna

niech to was nie dziwi,

niech przyjdzie już wiosna.

Bo ja tak bardzo chcę szczęścia innego,

nie miłości Platona,

chcę szczęścia jego,

a reszta niech skona.

Bo zbyt wielu ludzi istnieje na świecie,

bo tak bardzo tu smutno, żałoba wezbiera,

ale o tym już wiecie,

nadzieja umiera.

Bo ja tak bardzo cichutko płaczę,

gdy nikt nie słucha i nikt nie karci,

do drzwi zamkniętych próżno kołaczę,

Jesteście wszyscy siebie warci!