Emocjonujący czyli Historie pełne emocji - Kamil Wójcik

Życie tak naprawdę bardzo szybko leci

nie warto więc nic planować.

Bo nim ostatnia gwiazda na niebie zaświeci

nas w tej układance może brakować.

I ja sam planów mnóstwo mam

jednak nie chcę w nich się zatracić.

Bo gdybym ze śmiercią w berka grał

i tak musiałbym tę najwyższą cenę zapłacić.

Kiedyś odejdę jak każdy z nas

chciałbym po sobie coś zostawić.

Bo gdy już nadejdzie ten czas

nie będę miał czasu by się życiem bawić.

W życiu najważniejsze jest marzenia spełniać

ale nie warto nic robić na szybkości.

Bo to wszystko zacznie nas rozdzierać

sami utkwimy w bezsilności.

Sam cieszę się każdą życia minutą

bo i ona ma swoje cele.

Ów minuta może być pokutą

w której grzechów może być wiele.

Kiedyś więc odejdę

zniknę w tej ludzkiej pamięci.

Drogę bram raju przejdę

zapamiętają mnie wszyscy święci.

Człowiek upada gdy serce zranione

tak jakby wszystkie odeszły siły.

Bo szczęśliwe życie, zdradą poplamione

demony życiem się zabawiły.

I chociaż byłby twardy jak największa skała

to każdy czasem ma prawo się wypłakać.

Bo ów skała też przecież skruszała

na małe kawałki zaczęła się rozpadać.

Ludzie ze skały uczuć nie pokazują

lecz w sobie głęboko chowają.

A to co w sobie skrywają

dla siebie tylko zostawiają.

Na wielkim kamieniu też pojawią się ślady

znaczy takimi śladami ból się rysuje.

I nie ma żadnej na to rady

jak przeżyć to co naprawdę się czuje.

A może wraz z deszczem ów ślady się rozmyją

jak cierpienie ze łzami człowieka.

To jest znak że uczucia wszelakie już się nie kryją

każdy w swoją stronę ucieka.

Miłość przyjechała metrem

bardzo szybko do serca zapukała.

Była tak prawdziwa z każdym kilometrem

aż piosenki pochwalne dusza śpiewała.

Gdy dwie osoby tak potrzebują miłości

nic nie może im w tym przeszkodzić.

Wtem cały świat jest pełen radości

której nie można nikomu zabronić.

Czy w samolocie, autobusie czy też w metrze

miłość zawsze znajdzie swoją drogę.

Ona siły nabiera jak kwiat na wietrze

bo jeśli kocham to tak wiele mogę.

Nie ma w miłości nic złego

gdy jest szczera i prawdziwa.

Ona spotkać może bez wyjątku każdego

lecz ostrożnie gdy dusza wrażliwa.

Warto dążyć do marzeń spełnienia

warto na miłość zawsze czekać.

Bo bez względu na charakter czy ukryte spojrzenia

przed miłością nie można uciekać.

Nie trzeba tu wielkiej siły

jak przyjdzie to sama niespodziewanie.

Jakby szczęśliwe karty się ustawiły

zacznie się pierwsze zakochanie.

Płonęło kiedyś ognisko namiętności

w tym sercu miłość się gościła.

Lecz wszystko znikło w smutku i złości

ów miłość się już wypaliła.

Kochać nie umiem, tak nie raz myślałem

wszak nie ma przecież miłości.

A może ja tego wszystkiego już zapomniałem

nie ma w tym chłopaku już radości.

Miłość nie jest czymś co od dziecka się umie

chyba że to jej inne rodzaje.

Czasem to uczucie trafi nas w ludzi tłumie

i tak po prostu już z nami zostaje.

Tylko miłość rodzica jest stałą miłością

ona się nigdy nie powinna wypalić.

Bo gdy my przyjdziemy ze smutkiem i bezsilnością

rodzicom też przyjdzie nam się wyżalić.

Nie umiem pokochać, a może pora nie moja

czasem warto jest jednak poczekać.

A na świecie znajdzie się może jakaś ostoja

przed którą nie będę nigdzie uciekać.

Chciałbym ja takiej wiecznej miłości

która to lepszy świat pokazuje.

Doczekać z drugą osobą tej nieuniknionej starości

gdy się już razem jakoś godnie żyć próbuje.

Chciałbym ja wspólnych spacerów z ręce

chociaż kiedyś może stać się przereklamowane.

Ale to nic gdy do szczęścia rwie się serce

przecież wyznawanie miłości nie jest zakazane.

Chciałbym ja poznać tak wyjątkową osobę na długie lata

która będzie w zdrowiu i w chorobie.

Żeby mieć najpiękniejszą wizje tego świata

ukrytą w jednej bliskiej dla mnie osobie.

Młodość przemija, nadchodzi wizja starości

jednak nikt kochać ludziom nie zabroni.

Bo najpiękniej kończy się bajka o miłości

gdy szczera łza wzruszenia objawia się na skroni.

I można szczęśliwe w swój ostatni spacer wyruszyć

gdy miłość w bliskiej osobie się ma.

Stereotypów wszelkich mury skruszyć

niech każdy cel wiecznej miłości zna.

Nawet gdy gorszy dzień miewasz

gdy cały świat na głowę ci się wali.

Przyjaciel jest tym kogo się spodziewasz

przyjdzie w momencie gdy grunt pod nogami się pali.

Przyjaciel taki szczery i taki prawdziwy

który wysłucha, nie oceni.

Który nie będzie dla ciebie fałszywy

lub od tak się nie zmieni.

Pies, najlepszym przyjacielem człowieka

lecz znajdą się ludzie godni zaufania.

Chociaż pies wróci nawet gdy ucieka

ludzie nie lubią długiego czekania.

Przyjaźń nie liczy więc sobie lat

można czasem ze sobą nie gadać.

Ale gdy na głowę zwali się cały świat

przyjaciel będzie gdy przyjdzie nam upadać.

Warto wiedzieć, przyjaźń dobra to prawdziwa

fałszywa osoba sama z życia się wyrzuci.

A dusza ów człowieka chociaż była mściwa

kiedyś przeciw niemu się obróci.

Boli serce ah to serce ciągle boli

jakby po prostu zostało wyrwane.

Ktoś zadaje ten ból bardzo powoli

wszystko co złe zostało wykonane.

Jak tu dalej żyć z tym cierpieniem

gdy z oczu lecą krwawe łzy.

Musimy się mierzyć z ludzkim spojrzeniem

a smutek przylega do ust, pokazuje jaki świat jest zły.

I w czym w tych trudnych chwilach szukać radości

kiedy wszystko zwyczajnie się wali.

Nie ma w nikim już ani grama litości

tak po prostu wszystko pójdzie z dymem i się spali.

Diabeł w człowieku ukryty, z drugim się bawi

nawet dusza nie zazna spokoju.

Ów zdrada, ktoś patrzy jak serce krwawi

a ofiara nie doczeka spokoju.

Jakież to życie okrutne bywa

warto czegoś takiego unikać.

Bo cierpienie całą radość zakrywa

niewidzialny gość do serca zaczyna przenikać.

Gdy wszystko wkurza, a serce boli

potrzeba bardzo dużo czasu i spokoju.

Wszystko się jakoś ułoży lecz powoli

kiedyś spotkamy się w dobrym nastroju.

Nawet ja czasem muszę płakać

bo tego właśnie potrzebuję.

Gdy już życie zaczyna się układać

nagle wszystko się rujnuje.

Po to właśnie są te łzy

by emocje mogły się uwolnić.

By uciekły koszmary i złe sny

dobroci nie dało się utopić.

Nie ma w tym życiu tylko radości

zawsze przydarzy się coś złego.

Mimo to trzeba trwać w szczerości

to przecież nie jest nic takiego.

Czasem morze łez wylewam

ów życie niesie tak wiele niesprawiedliwości.

Ja przed wyrokiem nigdzie nie uciekam

chcę tylko w tym świecie dobroci.

I gdy mi przyjdzie się pożegnać

chciałbym w ludziach więcej uśmiechu.

Bo za czym tu jest tak biegać

i zapętlać się w tym grzechu.

Płacz niesie ból, ale i ukojenie

czasem jest pustka ale i jakaś potrzeba.

Wystarczy jedno szczere spojrzenie

a otworzą się bramy nieba.

Więc lecą te łzy

w człowieku tkwi cierpienie.

Zostają tylko niewinne sny

i dobre ludzkie wrażenie.

Każda droga gdzieś nas prowadzi

wszędzie jest jakiś cel końcowy.

Jednak zawsze przeszkody też gromadzi

każdy z nas na takowe musi być gotowy.

I różnie plączą się nasze drogi

wśród tylu może się kiedyś odnajdziemy.

Chociaż brak sił, idziemy tam gdzie niosą nas nogi

pokonując przeszkody od których nie uciekniemy.

Nigdy nie wiemy co nas naprawdę czeka

na wszystko niestety nie mamy wpływu.

Bo to życie tak szybko nam ucieka

mimo szybkiego wiatru porywu.

Za czymś gonimy, czegoś nam brakuje

nie dostrzegamy tego co małe.

A właśnie niewidoczne najlepiej smakuje

mała rzecz przynosi sercu chwałe.

Warto też czasem się na chwile zatrzymać

usiąść i parę spraw przemyśleć.

Taki spokój ducha może nam się przydać

by złość potem wykrzyczeć.

Super że jesteś w pełni sobą

super że możesz się budzić i zasypiać.

Jak dobrze że jesteś tą samą szczęśliwą osobą

mimo iż wewnętrzny ból i smutek mogą cię rozrywać.

Gdy wszystko w koło cię denerwuje

kiedy twe oczy od łez są spocone.

Wiedz że to co dobre się nie marnuje

nic jeszcze w życiu nie jest stracone.

Chociaż powietrze tak jakby gęstnieje

a pod nogami osuwa się świat.

Czy to przeklęty diabeł w twarz ci się śmieje

usycha nawet ostatni kwiat.

Nie warto się tym przejmować

chociaż nie zawsze w pełni się da.

Trzeba się cieszyć by potem nie żałować

póki jeszcze siłę się ma.

Więc podnieś głowę i pełnią życia żyj

tak jakby nic się nie stało.

Nigdy niczego w sobie nie kryj

nie pozwól by to co złe znowu wracało.

Bo tylko jeden raz żyjemy

cieszmy się z małych rzeczy.

To co dla nas jest dobre wiemy

a czas naprawdę rany leczy.

Z pozoru niewinny maleńki bohomaz

a całe serce włożone w jego powstanie.

Jakiż to piękny ów ten obraz

gdy od machnięcia pędzla zaczyna się jego rozkwitanie.

Każdy z nas ma wizje świata idealnego

jednak realnie nie jest tak kolorowo.

Bo życie zawsze daje nam dużo nowego

nigdy nie jest tak wyjątkowo.

Każdy szczegół obrazu bardzo dużo znaczy

każdy człowiek wiele w życie wnosi.

Bo czas odpowiednią drogę nam wyznaczy

nikt z nas o nic się nie prosi.

Do tego obrazu wyjątkowego świata

potrzeba tylko miłości.

Bo to wszystko rozwija się przez lata

w spokoju i cierpliwości.

I tak oto z prostego bohomazu

można daleko idące wnioski wyciągać.

Jak miłość i radość stanowi ważny element obrazu

na które nie trzeba się jakoś zbytnio przygotować.

Chciałbym cię porwać na koniec świata

byle tylko spędzić trochę czasu z tobą.

Może to będzie miłość na długie lata

jesteś wszak życia mego ozdobą.

Już na niebie słońce wita promieniami

niebo miłością się raduje.

Nie mogę doczekać się kiedy będziemy sami

w twej obecności tak świetnie się czuję.

Może nie była to długa relacja

a jakoś tak cię pokochałem.

Nie jaka to była serca narracja

jednak chyba się rozczarowałem.

Chciałbym cię porwać w nieznane

by nic się innego nie liczyło.

Jednak to życie bywa i cwane

wszystko się jak szklanka rozbiło.

Jednak dostrzegam w tym wiele radości

wszystko po coś się dzieje.

Jest we mnie tyle do ciebie miłości

której wiatr nie rozwieje.

Życie jednak dalej się toczy

idę dalej z podniesioną głową.

Twardo miłość po sercu kroczy

liczę się z sercową mową.

Ile można się łudzić że ktoś tak samo może pokochać

a wszystko co złe to tylko jest snem.

Tak żyjąc można się jednak boleśnie rozczarować

ta miłość jest tylko wyobraźnią lub tłem.

Zastanawiasz się czasem jak pięknie może być

pojawiła się w twoim życiu ta osoba wyjątkowa.

A to wszystko nagle się rozwala nie ma co więc kryć

gdyż jej nie ma, odeszła bez słowa.

Myślisz wtedy że ludzie pieprzą farmazony

a nie ma żadnej wielkiej miłości.

Wywietrzały już dawno wszelkie hormony

zostały tylko oznaki złości.

Na świat się wkurzasz, twoja mina rysuje się smutkiem

nie wiesz co zrobić ze sobą masz.

Miłość rozpadła się z przykrym skutkiem

ty już finał tej historii znasz.

Może kiedyś jeszcze wszystko się ułoży

wszak słońce zawsze pojawia się po burzy.

A radość jeszcze kiedyś się rozmnoży

może to dobrze ci wróży.

Pamiętam to wszystko gdy nad brzegiem rzeki siedziałem

wtedy tak nieobecny, taki zamyślony byłem.

O swej przyszłości nieustannie myślałem

ze swymi marzeniami nawet się nie kryłem.

Chciałem ja domu pełnego spokoju i miłości

chciałem ogródka który tętni radością.

Pragnę ja unikać cierpienia i wszelkiej złości

by żyć zawsze w zgodzie z wszelką wartością.

Nie da się jednak mieć wszystkiego

nie da się zatrzymać tego co nieuniknione.

Nie uda nam się ominąć wszystkiego złego

bo życie zawsze musi czymś poplamione.

Prawdziwym domem jest dom pełen miłości

gdzie nie ma ludzkiego cierpienia.

Gdzie nikt nie pozwoli szargać własnej godności

i z wiarą prawdziwą walczy o swe marzenia.

Nie zowie się domem, dom gdzie przemoc panuje

gdzie rodzina jest sztucznym tłem.

Bo nawet gdy nikt wokół tego nie czuje

Dom taki jest wypełniony tylko złem.

Śnił mi się taki dom w którym spokój panuje

a ogródek nie zarośnie chwastami.

Gdzie ludzki potencjał się nie marnuje

a ów dom nie babra się kłamstwami.

Przechadzała się po ogrodzie pełnym radości

a w głębi serca po cichu cierpiała.

Bo w niej nie było już tej samej miłości

ona nie całkiem jednak uleciała.

Idąc tak patrzyła na każdy kwiat

jeden przekwitał, nowy do życia się budził.

Czy taką miłość chciałby właśnie świat

jednak jej wzrok łzami się brudził.

Kiedy w człowieku siedzi zawód miłosny

nie może zacząć rozdziału nowego.

Nie jest już tak samo radosny

bo nie ma tego czegoś tak wyjątkowego.

Gdy ona cierpiała, ogród piękny też stał się cierpiący

wydawać się mogło że to nie jest raj.

Opadł na ziemie każdy kolejny kwiat pachnący

chociaż to był miesiąc maj.

Gdy wszystko się ułożyło i znów nastała miłość

nawet i kwiat nagle rozkwitał.

Bo do wszystkiego potrzebna jest cierpliwość

by znów spokój w serce zawitał.

Ogród tworzony na siłę może mieć różne rezultaty

nie będzie w nim radości.

Gdy chwastami zarastają nawet kwiaty

powoduje to wiele złości.

Człowiek gdy na siłę szuka miłości

zawsze trafia na rozczarowanie.

Bo nie spowoduje to przypływu radości

gdy z przymusu jest kochanie.

Minęło tyle wspaniałych lat

a ja wciąż myślę o tobie.

O tej miłości jaką chciał obdarować mnie świat

no i właśnie o tym ile szczęścia jest w jednej osobie.

Nie wiem dokąd zaprowadził cię los

jednak ja wciąż tutaj jestem i czekam.

Chociaż to dla mnie jest jak cios

nigdzie się nie wybieram.

Byłaś moim szczęściem, moją wielką miłością

czułem się tak jakbym na nowo się urodził.

Jakimś cudem radziłaś sobie z moim smutkiem i złością

tak myślałem co ja bym bez ciebie zrobił.

Możesz całe życie gdzieś wędrować

ale ja będę na ciebie czekał.

Gdybyś miała się nawet przede mną chować

ja nie będę nigdzie uciekał.

Wciąż tutaj jestem albo zawsze się pojawie

może kiedyś znów się spotkamy.

Nie będzie to żaden sen na jawie

a my tak po prostu powspominamy.

W to samo niebo patrzymy

oddychamy tym samym powietrzem.

W pozytywne zakończenie wierzymy

a i w to że wrócimy do domu przed zmierzchem.

I do domu prowadzą nas gwiazdy

a i księżyc swym blaskiem.

Swój taki księżyc ma osobno każdy

który nas chroni przed świata wrzaskiem.

Tak sobie chmury po niebie lecą

ludzie kochają długie spacery.

Blaskiem cudownym gwizdy świecą

my pokonujemy przeszkody i bariery.

Jedno jest słońce które świeci promieniami

czasem za mocno, czasem za mało.

Przed trudnymi stajemy wyborami

często jest nie tak łatwo jakby się wydawało.

Jesteśmy wszyscy jak cząsteczki świata całego

kiedyś i tak wszyscy się rozpadniemy.

Bo to wszystko prowadzi do tego

że umieramy a i że żyjemy.

Te same księżyce, te same gwiazdy i życie to samo

wszystko to jakiś ma sens ukryty.

Czasem się układa nie tak jakby się chciało

bo ów sens życia gdzieś w świecie jest wyryty.

Nie szukam już najcenniejszych skarbów świata

żadnych luksusów mi również nie trzeba.

Gdy to co dla mnie cenne to miłość na lata

która jest niczym dar z nieba.

Fajnie jest że mamy siebie

możemy się zawsze wspierać.

I chociaż nie wiedziałem co za siła mnie ciągnęła do ciebie

za nic nie chciałbym tego zmieniać.

Bo właśnie tego ludziom brakuje

tej siły prawdziwej miłości.

Każdy kto w swym życiu samotność czuje

wie że musi szukać radości.

Ludzie na świecie łączą się w pary

by nigdy się samemu nie nudzić.

I można mówić że przeróżne to czary

lub sen z którego nie chcą się budzić.

Miłość i Przyjaźń nie do lekceważenia

wszak różna odmiana to miłości.

Dwa inne a jakże podobne spojrzenia

dające drugiej osobie tak wiele radości.

To zdarzyło się na plaży

złoty piasek, morza szum.

Nad głowami słońce praży

a w pobliżu ludzi tłum.

Ona brzegiem morza szła

piękna niczym róży kwiat.

Pasowała mi do tła

które podarował mi świat.

Myślałem że mam przywidzenia

że to na prawdę się nie dzieje.

Już widziałem ludzi spojrzenia

ah ten świat się ze mnie śmieje.

Morskie fale mi cię podarowały

na swej drodze postawiły.

I one mi cię gdzieś zabrały

bo ze mną się bawiły.

Pamiętałem te spojrzenia

jak się wtedy poznaliśmy.

Lecz zostały już wspomnienia

wtedy jeszcze się kochaliśmy.

Chciałbym aby ktoś kochał ciebie

tak bardzo mocno jak ja kochałem.

Wszak jesteś najjaśniejszą gwiazdą na niebie

najwspanialsza dziewczyna jaką znałem.