Eryk Scott. Posłańcy ciemności. Tom 4 - Matt Burczyk

Kup ebooka

31.99 zł
24.53 zł (26,55 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

ROZDZIAŁ 1EGZEKUCJA

Stany Zjednoczone, gdzieś w okolicach stanów Utah i NevadaKoniec czerwca, po zakończeniu czwartego roku nauki Eryka

- Śmierć zdrajcy! Śmierć!

Wrzeszczący tłum wypełniał trybuny. Niżej rozciągała się krwawa arena. Pośrodku niej stał Ian Hunt. Ojciec Eryka spojrzał ku górze i zacisnął szczękę. Wiedział, że nie zasłużył na taki koniec. Na rozszarpanie przez potwory nie zasługiwali nawet najgorsi czarodzieje, posługujący się magią chaosu. Ich miejsce było w celach Dark Quentin, ale nowy prezydent Unii Magów, Rufus Russel, miał odmienne zdanie. Bezwzględny polityk doskonale wiedział, że egzekucje transmitowane w magicznych mediach nie tylko oszczędzają budżet przepełnionego więzienia, ale przede wszystkim budzą strach. A strach łatwo było pomylić z szacunkiem.

Ian był łowcą. Przez kilkanaście lat bez zadawania pytań likwidował wrogów Lady Muerte. Ale to nie była jego największa zbrodnia. Przed laty zabił wróżkę, by dzięki jej sercu uwarzyć eliksir dla umierającej ciężarnej żony. Jej nie zdołał już pomóc, ale uratował swojego syna, Eryka. Chłopak zapłacił za to wysoką cenę - przyszedł na świat całkowicie antymagiczny, pozbawiony mocy żywiołów. Kiedy Iana wrobiono w zabójstwo poprzedniego prezydenta, natychmiast wziął winę na siebie, żeby ratować syna.

Zebrani czekali na igrzyska. Czerwone ściany z piaskowca wrosły głęboko w zbocze góry, tworząc skalny kocioł. Hunt stał na ubitej ziemi naznaczonej brunatnymi plamami - niemymi świadkami poprzednich egzekucji. Bezbronny, skuty kajdanami z insetytu, metalu blokującego magię, wpatrywał się w grotę pogrążoną w mroku.

Jego myśli tonęły w hałasie szalejącego tłumu. Choć odebrano mu broń, wytarty kubrak i krótki popielaty płaszcz wciąż przypominały, że kiedyś był łowcą. Stres i potworne zmęczenie dodały mu lat. Na łysej głowie przybyło zmarszczek, a zawsze nienagannie przystrzyżona siwa broda teraz była zaniedbana i za długa. Dawną iskrę buntu w oczach zastąpiły smutek i rezygnacja.

W głębi jaskini za stalową kratą czaił się wendigo. Wychudzony humanoidalny potwór o popielatej skórze, zapadniętych oczach i długich kończynach zakończonych ostrymi szponami łaknął kolejnej ofiary. Domagał się krwi.

Oprócz Rufusa Russela, Jamesa Blackwooda i kilku wtajemniczonych osób nikt nie wiedział, że Ian jest niewinny. Nawet gdyby prawda wyszła na jaw, nie miałoby to większego znaczenia. Ktoś musiał odpowiedzieć za śmierć poprzedniego prezydenta, by uchronić Unię Magów przed polityczną destabilizacją. Blackwood podczas przesłuchań wyciągnął z Hunta mnóstwo cennych informacji. Łowca współpracował, ale ostatnio stał się nieprzewidywalny. Wyrok śmierci był dla Russela idealnym wyjściem - a przy okazji ostateczną karą za to, że Ian w przeszłości odebrał życie nieśmiertelnej istocie i złamał prawo równowagi.

Najważniejszym i głęboko skrywanym powodem egzekucji była ochrona Eryka. Nikt nie mógł powiązać chłopca z potępionym łowcą ani dowiedzieć się, dlaczego nastolatek urodził się wyjątkowy. Choć Eryk nie miał wpływu na to, że eliksir uwarzony z zakazanego składnika uratował mu życie, w świetle prawa groziły mu za to surowe konsekwencje. Gdyby Russel nagle zmienił przepisy, ludzie zaczęliby węszyć, a to zniszczyłoby reputację ich obu. Nie mógł na to pozwolić, bo to ten nastolatek miał być kluczem do ostatecznego zwycięstwa nad przeklętą nekromantką Lady Muerte.

Krata uniosła się z potępieńczym jękiem, a trybuny eksplodowały wrzawą, gdy wendigo wyłonił się z mroku. Ludzie żyjący w nieustannym strachu pragnęli choć na chwilę zapomnieć o problemach nawet kosztem śmierci czarodzieja.

Ian Hunt spojrzał prosto w ogromne żółte ślepia potwora. Pogodzony z losem, zamknął oczy. Wendigo zbliżał się powoli, jakby celebrował ten moment. Zatrzymał się na wyciągnięcie szponów, uniósł łeb ku trybunom i zawył donośnie, skupiając na sobie wzrok gapiów. Obnażył kły, napiął mięśnie i przygotował się do ataku.

Ian miał tylko jedno życzenie: żeby bestia zakończyła to szybko. Jak najszybciej...

ROZDZIAŁ 2SPOTKANIE Z PREZYDENTEM

Irlandia, posiadłość Rufusa RusselaKoniec sierpnia, dziesięć miesięcy przed egzekucją Iana Hunta

Eryk przez całe wakacje czekał na to spotkanie. Po zamachu na prezydenta Oriona Roya wszystko potoczyło się błyskawicznie. Zakończenie szkoły, wakacje w rezydencji, początek kadencji Rufusa Russela. Zaraz po objęciu nowego stanowiska dziadek Wiktorii zakazał wnuczce i Erykowi opuszczać teren posiadłości. Dobrze, że nie zabronił im latać na skrzydlatych koniach. Tego nastolatek by nie przeżył. Eryk uwielbiał spędzać czas ze swoim wierzchowcem Grzmotkiem. Rufus podarował mu go po wygranych wyborach.

Mimo radosnych chwil Eryk tęsknił za Mią przebywającą z rodzicami w Mrocznych Górach. Wiedział, że jego dziewczyna robi to dla ich dobra, ale za magami zadającymi się z Wyklętymi wystawiano listy gończe i nie mieli powrotu do Unii. Przez emocje związane z rozłąką i szaleńcze tempo wydarzeń umknęła mu obietnica ciotki. Jakkolwiek niedorzecznie to brzmiało, Kayla powiedziała mu, że uratuje jego ojca.

Myśli Eryka bez przerwy krążyły wokół Iana. Nie mógł uwierzyć, że ten zabił prezydenta. Wciąż miał w głowie jego ostatnie słowa: "Nie będę się odzywał przez dłuższy czas. Mam misję do wykonania... Po wszystkim mogą mówić o mnie straszne rzeczy, ale nie wierz w to, co usłyszysz. Nie mam wyboru".

Eryk był pewien jednego: jeśli jego ojciec naprawdę zabił prezydenta, to Lady Muerte zmusiła go do tej zbrodni.

Jedyną osobą, która mogła mu pomóc odkryć prawdę, był Rufus Russel. Problem w tym, że dziadek Wiki, zawsze bardzo zajęty, teraz nie miał już czasu na nic. Został nowym prezydentem, więc to, żeby w ogóle znalazł dla chłopaka chwilę, graniczyło z cudem. Nastolatek wiedział jednak, jaka była cena tej uwagi: ryzykowne misje, które wykonywał dla Rufusa. Zadania, w których raz po raz pojawiały się ślady przeklętej magii.

Gdyby nie ten układ, Eryk byłby zdany wyłącznie na siebie. A wtedy to tylko kwestia czasu, aż ktoś powiązałby go z zamachowcem.

Dziadek Wiktorii przyjął go w gabinecie. Siedział przed rozrzuconymi na biurku papierami i popijał kawę. Był zmartwiony. Kiedy chłopak wszedł do środka, Russel błyskawicznie oderwał wzrok od dokumentów i wskazał Erykowi miejsce na skórzanej kanapie.

- Siadaj, proszę - zaczął poważnym tonem.

- Dziękuję - odpowiedział niepewnie chłopak i usiadł.

Zastanawiał się, czy czarodziej jest na niego zły, bo chcąc pomóc tacie, wyjawił mu tajemnice Russela.

- Przepraszam, że znalazłem dla ciebie czas dopiero teraz. Mam na głowie sporo spraw - oznajmił Russel łagodnym tonem.

- Rozumiem i dziękuję za wszystko, co pan dla mnie robi - odpowiedział drżącym głosem Eryk.

- Pewnie martwisz się, co będzie dalej. Problemy z twoim ojcem, szkołą i Wyklętymi... - wyliczył Russel.

- Tata naprawdę zabił prezydenta? - spytał bezpośrednio Eryk.

- Śledztwo jest w toku, ale dowody na to wskazują - odpowiedział obojętnym tonem Russel.

- Czy Lady Muerte kazała mu to zrobić?

Rufus zamknął na chwilę oczy, jakby zastanawiał się nad odpowiedzią. Potem zaczął:

- To, co zaraz ci powiem, Eryku, nie może wyjść poza ten gabinet. To, że nie wyciągnąłem konsekwencji wobec ciebie za wydanie powierzonych ci tajemnic, nie oznacza, że nie zrobię tego w przyszłości. Chcę dać ci szansę naprawy tego, co się stało. Rozumiesz?

- Tak.

- Na pewno? To sprawy dotyczące bezpieczeństwa nie tylko czarodziejów, lecz także ludzi.

- Tak. Przepraszam. Chciałem tylko, żeby tata przestał uciekać - odparł zawstydzony chłopak.

- To, czy wykonywał polecenia Lady Muerte, nie ma żadnego znaczenia. Zabił kogoś. Nie ma co do tego okoliczności łagodzących. Twój ojciec nie jest tym, za kogo go uważasz, Eryku. Magia chaosu zmąciła mu umysł i sprawiła, że dokonał złych wyborów. Jej używanie niesie za sobą nieodwracalne skutki.

- Co ma pan na myśli?

- Ian Hunt zapomina, kim jest. Z dnia na dzień staje się coraz agresywniejszy.

- Co mu grozi?

- Jak w każdym praworządnym państwie po zebraniu dowodów i przesłuchaniu świadków czeka go proces.

- Umrze? - spytał ze smutkiem Eryk.

Wiedział, że ojciec postąpił źle, ale był jego najbliższą rodziną. Nie chciał go stracić.

- Nie wydaję wyroków, ale wszystko na to wskazuje. Dopuścił się niewybaczalnego czynu.

- Mogę się z nim pożegnać? No wie pan, zanim... - Eryk urwał.

- Wykluczone. Stanowi zagrożenie dla siebie i innych.

- Nic by mi nie zrobił. Przecież to mój tata! - uniósł się chłopak.

- Nie poznałby cię. Zachowuje się jak pod wpływem czarnomagicznej klątwy. - Russel zareagował na ten wybuch niezwykle spokojnie. Wiedział, z czym mierzy się Eryk.

- Przepraszam, pan na pewno wie lepiej... Boję się, że to się wyda. A wtedy nie dadzą mi żyć. - Nastolatek spuścił głowę.

- Nikt poza mną i Jamesem nie wie, że Ian jest twoim ojcem. Nie wskazują na to żadne dokumenty. Nikt nie ma pojęcia, dlaczego jesteś antymagiczny i nie władasz żadnym żywiołem. I tak zostanie. Jesteś bezpieczny - zapewniał Russel.

Eryk nerwowo przełknął ślinę. Z jednej strony poczuł ulgę. Wiedział, że dziadek Wiki nie kłamie i razem z Jamesem chcą go chronić. Z drugiej strony odczuwał pustkę. Tak bardzo cieszył się, że po śmierci babci odnalazł ojca. Że nie jest sam na świecie, a teraz? Miał go stracić na zawsze? Gdyby mógł wtedy powstrzymać Iana. Powiedzieć mu coś... Ale nie miał na to wpływu. Babcia zawsze mu powtarzała, że zło wraca ze zdwojoną siłą. I nawet z dobrymi intencjami nie powinno się krzywdzić innych. Rozumiał, że za dokonane przestępstwo należała się kara.

- Wyświadczysz mi przysługę? To tajna misja. - Russel spojrzał głęboko w oczy Eryka w poszukiwaniu potwierdzenia.

- Będę milczał jak grób. Mogę ufać tylko panu i tacie Wiktorii.

- Widzę, że jesteś rozsądny. Cieszy mnie to.

- Co mam zrobić?

- Niedługo James przywiezie do Akademii Łowców pozostałe traktaty Hermesa Trismegistosa. Tylko jeden z nich występuje w oficjalnym księgozbiorze, reszta została utajniona przed obywatelami. To ważne i potężne wolumeny. Chciałbym, żebyś w jego obecności je przejrzał. W zeszłym roku szkolnym treść jednego z nich doprowadziła cię do jaja alchemicznego.

- Profesor Arsen ma jajo. Sami mu je daliśmy. - Eryk przypomniał sobie misję na japońskiej wyspie.

W Kotlinie Duchów wraz z Jayem D, Mią i Wiktorią niemal zginęli podczas starcia z potworami. Dobrze, że Mia ich uratowała. Była zmiennokształtna, zamieniła się więc najpierw w niedźwiedziołaka, potem w ognistego feniksa, by ostatecznie jako morski smok w pojedynkę pokonać potężnych strażników.

- Arsen jest po naszej stronie. Choć może nie wydaje ci się to oczywiste.

Eryk skinął głową.

- Wiesz, kim był autor traktatów? - Russel chciał zmienić temat, żeby oderwać myśli chłopca od Arsena i ojca.

- Tak, uczyłem się o nim na historii magii. To ojciec żywiołów, który ofiarował czarodziejom amulety żywiołów, wprowadził prawo równowagi i założył Unię Magów - wyrecytował Eryk.

- Doskonale... Skup się na odszukaniu czegoś związanego z symbolami drzewa z czterema wyschniętymi gałęziami oraz fontanny.

- Dobrze. Znak na moim zrywaczu pieczęci przestawił się na drzewo. Wszystko układa się w całość. Symbole na tablicy, kolejne znalezione przedmioty.

Zrywacz, którego posiadaczem był Eryk, był kluczem do odnalezienia artefaktów potrzebnych do wzmocnienia dziedzictwa, który pozostawił czarodziejom Hermes Trismegistos. Magiczny przedmiot zdejmował zabezpieczenia ochronne z miejsc zapieczętowanych magią chaosu. Do tej pory zrywacz doprowadził Eryka do Kodeksu Chaosu, szmaragdowej tablicy i jaja alchemicznego. Do odszukania pozostały dwa artefakty. Po ściągnięciu pieczęci symbol na urządzeniu zmieniał się na inny i prowadził do kolejnego skarbca. Po znalezieniu jaja, które miało znak strusia, symbol zmienił się na drzewo z czterema gałęziami pozbawionymi liści. Takie wskazówki pozostawił swoim uczniom Architekt, żeby ocalić świat przed magią chaosu.

- Bystry jesteś, ale musisz być ostrożny - przestrzegł go Russel.

Eryk skinął głową.

Prezydent uśmiechnął się dobrotliwie. Jego krzaczaste brwi złączyły się i pogładził się po zadbanej siwej brodzie.

- Eryku, leć pakować się do szkoły, bo jutro po śniadaniu strażnicy zabiorą ciebie i Wiktorię do Yellowheim. Pamiętaj, żeby mądrze wybrać specjalizację i nie zaniedbywać doszkalania się w profesji łamacza czarów. W razie problemów James we wszystkim ci pomoże. Bądź dyskretny. Tylko nam możesz ufać. Jesteśmy po twojej stronie.

- Rozumiem. - Eryk wstał i skierował się do wyjścia.

- Poczekaj - zatrzymał go Russel. - Jestem ci winien wyjaśnienia dotyczące zakazu opuszczania rezydencji. Wiem, że Wiktoria nie była nim zachwycona.

- Była załamana i codziennie mi o tym przypominała. Podejrzewała, że jest to związane z Lady Muerte.

- Poniekąd. Jestem prezydentem, więc ja i moja rodzina jesteśmy narażeni na ataki i zamachy nie tylko ze strony Wyklętych. Stąd środki ostrożności. Zwłaszcza po tym, co przydarzyło się Orionowi Royowi.

- Ale ja nie jestem pana... - Eryk się zająknął.

- Formalnie jesteś pod moją opieką. A młodzieniec z twoim zdolnościami jest bardzo cenny dla Wyklętych, dlatego miej oczy dookoła głowy i uważaj na siebie.

- Coś mi grozi?

- W szkole nic, ale to nie znaczy, że wróg nie będzie chciał cię porwać. On szuka tego co my. Jesteś mu potrzebny. A teraz zmykaj i miej baczenie na Wiktorię.

- Tak jest. - Eryk wyszedł na korytarz, delikatnie zamknąwszy za sobą masywne drzwi.

Chłodny dreszcz przebiegł mu po plecach. Czy ktoś na serio na niego polował? Może to Lady Muerte chciała go dopaść? Musiał się mieć na baczności.

Zapowiadał się rok pełen trudnych wyborów i niebezpieczeństw. Ale wbrew obawom cieszył się, że wkrótce znów zobaczy przyjaciół. Nie mógł się doczekać tego spotkania.

ROZDZIAŁ 3NIE BĘDĘ SPAŁA W NAMIOCIE!

Stany Zjednoczone, wyspa obok zachodniego wybrzeża, Akademia Łowców Yellowheim

- Wszystko rozumiem, ale to? Sorry. No way! - Wiktoria przewróciła oczami, spoglądając na namiot.

Nie wyobrażała sobie mieszkać w tym czymś przez cały rok. Od zawsze gardziła biwakowaniem. To było dobre dla harcerzy albo ludzi szukających oszczędności na wakacjach, ale nie dla niej. To nie przystawało członkom szlachetnego rodu Russelów.

Wiki nie wystrzeliła w górę latem tyle co rok wcześniej, ale wciąż była jedną z najwyższych dziewczyn w klasie. Stojąc obok Eryka, wyglądała jak jego starsza siostra. Z tym że była bledsza i miała kruczoczarne włosy. Jej cera doskonale kontrastowała z uwielbianą przez nią czernią.

- Przecież każdy ma swój namiot - próbował ją uspokoić Eryk.

Krępy, szarooki nastolatek z wiecznie roztrzepanymi brązowymi włosami niespecjalnie urósł w te wakacje. W przeciwieństwie do Wiki był jednym z niższych uczniów, co lekko go dołowało. Choć był o rok młodszy od przyjaciółki, to nie dodawało mu otuchy.

- Marne pocieszenie - skwitowała.

- Cieszmy się naturą. Gdzie indziej niż w Akademii Łowców Yellowheim poczujemy jej bliskość? - wyrecytował Omar Akbas, chłopak o brązowej cerze i krótkiej fryzurze, władający żywiołem powietrza.

Nastolatek odetchnął, kiedy w te wakacje jego rodzice się odnaleźli. Okazało się, że zrobili sobie ponowną podróż poślubną i nikogo o niej nie poinformowali. Mary Askill nie miała takiego szczęścia i choć głośno się o tym nie mówiło, jej krewni najprawdopodobniej dołączyli do Wyklętych. Wszystko to sprawiało, że ostatnio życie w Unii było coraz bardziej niebezpieczne.

- Brałeś jakieś leki? Czy to z ulotki promującej akademię? - spytała Wiktoria, bawiąc się warkoczem, a w jej oczach zatliła się łobuzerska iskra.

- Ciekawe, czy będziesz się tak śmiała, kiedy podczas snu połkniesz kilka robaków, które wejdą ci do ust. Wiesz, ile ich zjesz przez całą noc? Kilogramy nieprzetworzonego białka. Pyszka! - włączyła się do rozmowy Zoe.

Ta drobna nastolatka przez zeszłoroczny konflikt z Wiki musiała zmienić fryzurę. W ramach odwetu za całokształt wzajemnych uszczypliwości Wiktoria podczas zielonej szkoły wtarła w jej blond włosy smarki gargulca. Powstał z tego wielki śmierdzący kołtun. Wprawdzie Zoe szybko się go pozbyła, ale jej włosy nie odzyskały dawnego blasku. Latem zdecydowała się na ostre cięcie i przefarbowanie ich na fioletowo.

Dziewczyny nie darzyły się sympatią od początku znajomości. Dopiero dyrekcja wymogła na nich zakopanie topora wojennego. Eryk określał status ich relacji jako "to bardzo skomplikowane".

- Owady? Chyba zapomnieliście o wężach. Nie mówiąc o magicznych stworzeniach, od których roi się na wyspie - dodał złowieszczo Omar.

- No weź! - krzyknęły jednocześnie Wiki i Zoe, coraz bardziej załamane perspektywą spania w plenerze.

- Nie łamcie się. Nie wszystkie istoty chcą was zjeść. Na przykład hydrafiny są bardzo przyjazne.

- Hydraulicy? - zdziwił się Eryk, który nie dosłyszał nazwy.

- Masakra... - Omar uderzył się dłonią w czoło.

Nie pojmował, jak jego koledzy mogli nie słyszeć o tych stworzeniach.

- Widział ktoś Chena? - Wiktoria zgrabnie zmieniła temat, niezainteresowana tutejszą fauną.

- Tak, ale nie będziesz zachwycona tym, co robi - wyjąknął Omar, bo znał wybuchowy charakterek dziewczyny.

- Dlaczego? - zdziwiła się.

Wiki z Erykiem, w przeciwieństwie do reszty czwartorocznych, nie przypłynęli na wyspę zaczarowanym galeonem. W asyście strażników przylecieli do szkoły wozem Rufusa Russela zaprzęgniętym w skrzydlate konie. Ten rok szkolny był wyjątkowy, bo po jego zakończeniu uczniowie mieli wybrać dwuletnią specjalizację. Po zdaniu egzaminu końcowego absolwenci obierali ścieżkę strażnika, alchemika, szpiega lub łowcy. Wracali wtedy na jedną z czterech akademii, w których uczyli się podczas nauki podstawowej. Po krótkim tygodniu na przepakowanie się i przejazd do placówek wakacje spędzali już w wybranej szkole, gdzie pomagali w codziennych obowiązkach i wykonywali zadania w ramach praktyk. Pierwszeństwo wyboru mieli uczniowie z wyższą liczbą punktów. Po opanowaniu podstaw i skończeniu specjalizacji zaczynali pracę. Tylko najlepsi otrzymywali propozycje zgodne z wybraną profesją. Reszta musiała zadowolić się innymi magicznymi zawodami.

Jeśli chodzi o specjalizację, Eryk wiedział, że nie zostanie strażnikiem. Choć marzył o tym od pierwszego dnia, kiedy poznał specyfikę tej profesji, pogodził się z porażką pod koniec pierwszego roku. Z powodu braku magii żywiołów był skazany na wybór alchemii. Wiedział też, że to ostatni rok, który spędza ze wszystkimi przyjaciółmi.

Czuł smutek, bo wiedział, że Jay D i reszta najbliższej ekipy najpewniej nie wrócą z nim na ostatnie dwa lata do Akademii Alchemików Evermore w Irlandii. Wiki chciała zostać strażniczką, tak jak jej ojciec. Odradzała jej to matka i zaproponowała córce prowadzenie części salonów piękności i innych biznesów, których była właścicielką. Ku zadowoleniu Jamesa Blackwooda temperament Wiki nie pozwalał jej jednak siedzieć za biurkiem.

Nie chcąc tracić czasu po dość późnym przyjeździe, Wiki i Eryk rzucili rozszerzająco-kurczące się plecaki przy wejściu do obozu obok słupa z ogłoszeniami. Wisiały na nim regulamin, przeróżne komunikaty, mapa kampusu i numery namiotów przypisane do nazwisk. Tornistry, które dostali jako część wyposażenia szkolnego, były mega! Mieściły ubrania, ulubione gadżety, książki i magiczne przedmioty. Były tak pojemne, że uczniowie władający żywiołami ognia i wody bez problemu trzymali w nim nawet kostury, które były atrybutami ich drużyn. Władający powietrzem dostali skrzydlate buty, a ziemią - opaski na nadgarstek. Każdy z tych przedmiotów wzmacniał ich moc.

Wiki i Eryk rozejrzeli się po terenie szkoły. Yellowheim zbudowano na ukrytej przed ludzkim wzrokiem wyspie niedaleko Kalifornii. Zabezpieczonej runicznymi barierami i zaklęciami ochronnymi. Szkoła specjalizowała się w zielarstwie, leczeniu, hodowli i opiece nad dzikimi stworzeniami. W ramach fakultetów można było zgłębić komunikację ludzi z czarodziejami i rozszerzyć wiedzę z zaklinania przedmiotów. Na kampus składały się dwa obozowiska namiotów dla uczniów, stołówka, pawilon przystosowany do przeprowadzania lekcji z ogromną biblioteką oraz budynek, w którym mieszkali dyrektorka i nauczyciele. Ponadto można tu było znaleźć boiska do siatkówki plażowej i koszykówki, ściankę wspinaczkową, plażowy bar, samonapełniającą się budkę z przekąskami i stojaki z magicznymi deskami do surfowania.

Po krótkim rekonesansie Wiktoria i Eryk spotkali Zoe i Omara w miejscu, w którym rozpalano ognisko. Znajdowało się ono pomiędzy obozowiskami dziewczyn i chłopaków, tak jak pokój wspólny w innych akademiach. Znajomi potwierdzili, że wnętrze namiotu zawiera wszystko, co potrzebne. Pokój do nauki, sypialnię, a nawet prywatną łazienkę z prysznicem.

Omar zaprowadził przyjaciół na plażę nad brzegiem oceanu. Na jej skraju rosły wysokie palmy, a spieniona woda uderzała z hukiem o piaszczysty brzeg. Słońce świeciło mocno, a na błękitnym niebie próżno było szukać chmur. Z oddali dojrzeli wynurzające się z wody postacie płynące na grzbietach bladoniebieskich stworzeń przypominających krzyżówkę przerośniętego delfina z hydrą, a dokładniej z jej szyją i łbem. Jak zakomunikowała im Wiktoria, stworzenia wyglądały niewyjściowo i nie wzbudzały zaufania. Ale ciekawsi niż hydrafiny byli ich jeźdźcy.

Trwał wyścig. Grupkę prowadził roześmiany Jay D, który mocno ściskał lejce i kierował stworzeniem. Za nimi łeb w łeb płynęli Chen i jakaś Latynoska. Później dowiedzieli się, że to ich nowa koleżanka, która przerwała indywidualne szkolenie u rodziców. Rozmyśliła się, bo po skończonej nauce nie chciała pomagać w ich interesie. Nie chciała zaklinać magicznych przedmiotów; pragnęła zostać łowczynią. W wakacje zdobyła dodatkowe punkty z praktycznych zajęć w innych akademiach. Wszystko po to, by dostać się na upragnioną specjalizację.

Wiktoria wpatrywała się w Chena i płynącą obok niego nastolatkę z takim zdziwieniem, jakby zobaczyła jednorożca. Widziała, jak się śmieją i żartują. Starała się nie dać tego po sobie poznać, ale jej policzki płonęły gniewem. Była zazdrosna o swojego chłopaka.

Kiedy Chen dostrzegł ją podczas kolejnego okrążenia wokół niewielkiej grupy skał wyrastających z oceanu, zareagował nerwowo i prawie spadł z hydrafina. Rzucił szybkie "sorry" do koleżanki i skierował się w stronę brzegu, zostawiając dziewczynę i Jaya D, którzy ścigali się dalej. Morski stwór był niezwykle szybki i zwrotny. W okamgnieniu dopłynął do brzegu i zatrzymał się na płyciźnie, wpatrując się w jeźdźca, jakby czekał na dalsze instrukcje. Chen szybko z niego zeskoczył i stanął na wprost Wiktorii.

- To dlatego się ze mną nie przywitałeś? - spytała rozczarowanym tonem dziewczyna.

- Poszliśmy popływać, Gabi zna się na opiece nad magicznymi stworzeniami i pokazała nam, jak...

- Gabi? Widzę, że szybko zawierasz znajomości.

- My tylko... - wyjąknął zakłopotany.

- Nie tłumacz się, Chen. Zawiodłeś mnie.

- Ale...

- Wystarczy ładna dziewczyna na horyzoncie i zapominasz o wszystkim? Faceci! - prychnęła i pokręciła głową z niedowierzaniem. - Eryku. - Spojrzała na zaskoczonego całą sytuacją przyjaciela. - Dziadek kazał nam trzymać się razem. Wiesz, o co chodzi. - Mrugnęła porozumiewawczo nawiązując do tego, że należeli do najbliższego otoczenia prezydenta. - Odprowadź mnie do namiotu.

- Yyyy - zająknął się Eryk, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo Wiki odwróciła się i ruszyła w stronę obozu.

Zaskoczony, wzruszył ramionami, pożegnał się z resztą i puścił się pędem za zdenerwowaną dziewczyną, rzucającą w powietrze epitety dotyczące Chena i całej płci męskiej.

Dobrze, że na trasie stał bar z przekąskami, bo od tego wszystkiego Eryk zgłodniał. Chwycił burrito i jadł je po drodze, nie spuszczając wzroku z Wiktorii, a dokładniej z jej pleców.

Dziewczynę rozzłościło głównie to, że Zoe i Omar byli świadkami jej uczuciowych problemów, ale powoli zaczynała się uspokajać. Starała się sobie wytłumaczyć, że przecież to nie była miłość jej życia. I jak powtarzała jej matka: "Związki przeszkadzają w karierze". Najbardziej nie dawało jej jednak spokoju to, że wyszła na słabą. Nie znosiła przegrywać ani pokazywać innym swoich emocji. Tego uczyli ją dziadek i ojciec. Zniecierpliwiona brakiem możliwości rozmowy z Erykiem, przystanęła na chwilę, by na niego zaczekać.

- Musisz się tak obżerać? - Spojrzała na próbującego ją dogonić Eryka, wpychającego sobie do ust ostatni kawałek tortilli z serem i wołowiną doprawioną średnio pikantnym sosem mango.

- Wiki, przecież szedłem za tobą - wysapał chłopak. - Po co się czepiasz?

- W sumie to nie twoja wina - odparła wspaniałomyślnie. - Jesteś pokręcony, ale nie jesteś dupkiem. Sorki.

- Dzięki. - Eryk się wyszczerzył.

Kiedyś Wiktoria tak łatwo by mu nie odpuściła, ale przez tyle lat wspólnych przygód przekonała się, że może na nim polegać. Choć na początku nie było to dla niej oczywiste. Z powodu braku mocy żywiołów i pochodzenia chłopaka ze świata ludzi wydawał jej się dziwny. Przez te lata przekonywał ją, że nigdy nie powinna patrzeć na nikogo z góry. Zwłaszcza ze względu na pochodzenie, status majątkowy czy kolor skóry. To była chyba najcenniejsza lekcja, jaką od niego dostała.

- Jesteś brudny na twarzy, wytrzyj się.

Starł z policzka odrobinę sosu.

- Chusteczką! - Wiki wybałuszyła oczy, kiedy Eryk spojrzał na umazany nadgarstek.

Odruchowo wytarł go w spodnie.

- Dobre było? - Choć dziewczyna wiedziała, że ciuchy zaklęte magią się nie brudzą, nie niszczą i dostosowują do temperatury, nadal nie mogła uwierzyć w zachowanie przyjaciela.

Wciąż zaskakiwał ją jego brak ogłady.

- Pyszne, ale mało. Jak mawiają, głód to najlepsza przyprawa - odpowiedział.

Zaśmiali się i ruszyli dalej. Nawet nie spostrzegli, kiedy dotarli do słupa z ogłoszeniami. Chwycili plecaki i skierowali się do namiotów. Plan kampusu był przejrzysty, a symbole na drzewach, oznaczające daną strefę, stanowiły doskonałe drogowskazy.

Najpierw trafili do sektora dziewczyn, oznaczonego niebieską chmurą, gdzie Eryk zostawił Wiktorię. Potem przeszedł przez wąską ścieżkę pomiędzy egzotycznymi drzewami i dostał się do części chłopięcej, opatrzonej złotą błyskawicą. Przed jednym z namiotów stał Aki Tanaka - niski Azjata władający żywiołem wody - w towarzystwie dwóch starszych uczniów odbywających specjalizację.

Chłopcy przerwali rozmowę, przywitali się z Erykiem i ostrzegli, że musi się szybko ogarniać, bo za dwie godziny na wszystkich czeka powitalny obiad. Młoda dyrektorka Nessy Grey była przewrażliwiona na punkcie przestrzegania regulaminu.

Eryk ucieszył się, bo wiedział, że niedługo zje coś konkretnego. Burrito, choć pyszne, zaspokoiło tylko pierwszy głód. A nie od dziś wiadomo, że człowiek głodny to człowiek drażliwy. Zwłaszcza ktoś tak kochający jedzenie jak on.

ROZDZIAŁ 4KOLEJNA DZIWNA NAZWA

Stany Zjednoczone, wyspa obok zachodniego wybrzeża, Akademia Łowców Yellowheim

Czwartoroczni, przebrani w tegoroczne mundurki, zebrali się w wyznaczonym miejscu. Obowiązujące w zeszłym roku kimona zamienili na szorty i koszulki w barwie swojego żywiołu. Doskonale komponowały się z kolorami kryształów w noszonych przez nich amuletach. Żółty topaz odnosił się do powietrza, czerwony rubin - do ognia, niebieski szafir - do wody, a zielony szmaragd - do ziemi. Koszulkę każdego z uczniów ozdabiał wizerunek patrona jego drużyny, odpowiednio sfinksa, smoka, krakena i leszego w postaci niedźwiedziołaka.

Wielka wiata z wyschniętą trawą na dachu pełniła funkcję jadalni. Otoczona tropikalnym lasem, znajdowała się mniej więcej pośrodku kampusu, pomiędzy dwoma częściami mieszkalnymi dziewczyn i chłopaków. Nikt nie wyznaczył im miejsc przy stołach złączonych w podkowę i wszyscy usiedli, gdzie chcieli. Eryk zajął miejsce przy Jayu D, który nie przestawał komplementować Gabi Lopez. Dziewczyna nie dość, że pokazała mu, jak oswoić hydrafiny, to jeszcze nauczyła go na nich pływać.

- Jest niesamowita, mówię ci. A te hydrafiny. Jakie one są szybkie... - powtarzał.

- Niesamowite to są dopiero słupery - wtrącił się Omar, siedzący naprzeciw chłopaków.

- Słupery? - zdziwił się Eryk.

- Tak - potwierdził Omar.

- Czy oni na serio nie mogą wymyślić normalnych nazw, jak gryf czy feniks? - spytał Eryk.

- To dopiero początek. Nie tylko dziwnych nazw, lecz także fantastycznych stworzeń. Wiele trudnych pojęć do wykucia i cudowności do zobaczenia - ekscytował się Omar.

- Nie mogę się doczekać. - Eryk się zaśmiał.

- Podzielam twój entuzjazm - dołączył się Chen, który spóźnił się trochę i nie udało mu się usiąść przy obrażonej Wiktorii.

Choć Eryk podejrzewał, że chłopak się jej trochę boi i ten brak miejsca jest mu nawet na rękę. Pewnie potrzebował czasu, żeby znaleźć odwagę do rozmowy.

Jay D kontynuował coroczną tradycję i znów zmienił fryzurę. Dredy zastąpił modnym buzzcutem, stawiając na krótkie strzyżenie i wycieniowane boki. Praktyczne w utrzymaniu i dostosowane do tutejszych upałów. Kolejną jego tradycją było poszukiwanie drugiej połówki. Szybko tracił głowę dla kolejnych dziewczyn, ale równie szybko się odkochiwał. Jego związki zwykle trwały zaledwie kilka miesięcy. Spotykał się z uczennicami ze specjalizacji. Z tego powodu Eryk wiedział, że niewątpliwy wdzięk nowej koleżanki Gabi nie przerodzi się w nic więcej.

Jay D był trzy lata starszy od Eryka i wybierał partnerki zbliżone do niego wiekiem. Czekając na jedzenie, rozglądał się z uśmiechem, wypatrując kolejnej miłości. Niektóre dziewczyny odwzajemniały jego spojrzenie. Nie było się co dziwić. Jay D w każde wakacje ciężko trenował na siłowni i miał imponującą muskulaturę. W tym roku wysiłek fizyczny pomagał mu oderwać się od problemów związanych z rozwodem rodziców.

Eryk pomachał do rudowłosej profesor Runy, która dobrze bawiła się w towarzystwie siedzącego obok niej Baldura Jonssona - czarodzieja o zmierzwionych blond włosach i w surferskiej koszuli. Jego codzienny strój pasował do klimatu tutejszej akademii. Obok nich Aurora Kerry, wychowawczyni Eryka, Jaya D i Gabi, czyli adeptów władających magią ziemi, kłóciła się z Tezeuszem Fade'em, nerwowo gładzącym zakręcony wąs. Niskorosła wiedźma o platynowych krótkich włosach, z połową skamieniałej twarzy, nie dawała za wygraną. Próbowała przekonać kolegę do swoich racji.

Do dyskusji włączył się też nieznany Erykowi nauczyciel prowadzący łowiectwo, Lincoln Russo. Amerykanin włoskiego pochodzenia o dziobatej cerze i szpakowatych ulizanych do tyłu włosach żywiołowo gestykulował. Nosił białą koszulę ze stójką i lniane spodnie. Wszystkiemu ze spokojem przysłuchiwała się szkolna uzdrowicielka, Pola Mostaza - wysoka szatynka z radosnymi oczami.

Całe show skradła dyrektorka Nessy Grey swoim wejściem. Jay D wstrzymał oddech, profesorowie przestali dyskutować, a czas jakby zwolnił. Młoda wiedźma z burzą kasztanowych loków i twarzą ozdobioną gwiazdozbiorem uroczych piegów emanowała magiczną aurą. Eryk, który widział magię, nie dostrzegł wokół niej niczego niestandardowego, przysiągłby jednak, że w powietrzu czuć było zapach kwiatów, trawy i przyrody budzącej się do życia.

Za dyrektorką niczym w korowodzie kłębiły się przedziwne humanoidalne istoty, poruszające się jak pingwiny. Przypominały metrowe totemy wyciosane z drewna, z bujnymi pióropuszami nałożonymi na nieproporcjonalne do reszty ciała głowy. Z szeroko otwartymi oczami i komicznie powiększonymi ustami wywoływały uśmiech uczniów. Miały krótkie rączki, które wyrastały z korpusu i potrafiły na chwilę się wydłużać, co pomagało im w wykonywaniu obowiązków. Uważnie niosły na tacach jedzenie i dzbanki z sokiem.

Eryk dowiedział się od Omara, że te bardzo inteligentne i przyjazne stworzenia to właśnie słupery, rdzenni mieszkańcy wyspy. Szybko się nudzą, dlatego oprócz pomocy w akademii asystują w opiece nad innymi magicznymi stworzeniami.

Nessy stanęła przy wolnym krześle, nie zwracając uwagi na słupery rozstawiające jedzenie, i zaczęła ciepłym głosem:

- Witam wszystkich na inauguracji nowego roku szkolnego w Akademii Łowców Yellowheim. Szczególnie ciepło chciałabym powitać naszych czwartorocznych. To dla was ważny rok. Pełen trudnych wyborów. Pewnie się domyślacie, że mam na myśli specjalizację. Zanim to jednak nastąpi, czeka was egzamin połówkowy, czyli misja w labiryncie...

Uczniowie zaczęli szeptać między sobą, ale po chwili ucichli, bo zdali sobie sprawę, że przerwali przemowę.

Dyrektorka zareagowała śmiechem. Nie wyglądała na zirytowaną.

- Jutro rano wychowawcy wprowadzą was w szczegóły - kontynuowała. - Dziś macie wolne. Kolację podamy w niewielkim namiocie, który rozstawimy zaraz obok baru z przekąskami. Nasz kucharz, Gordon Blue, z przyjemnością przygotuje dla was zdrowe pyszności. - Spojrzała na młodego chłopaka siedzącego pośród starszych uczniów ze specjalizacji. Ten skinął głową i się uśmiechnął. - Jeśli mogę dać wam radę, to postarajcie się znaleźć balans pomiędzy obowiązkami a odpoczynkiem. Korzystajcie z uroków tego tropikalnego raju. Życzę wam wszystkiego co najlepsze i do zobaczenia na zajęciach z hodowli dzikich stworzeń. Nie przedłużając, życzę wam smacznego.

Wybrzmiały brawa i dyrektor usiadła.

- Niezła odmiana, co? - szepnął Eryk do Jaya D, wspominając katorżnicze treningi fizyczne w japońskiej akademii.

- Oby nie zmieniła zdania. - Omar się zaśmiał.

Podobnie jak Eryk nie przepadał za aktywnością fizyczną.

Zanim się spostrzegli, na stole stały już talerze z jedzeniem i napoje. Obiad był jednodaniowy. Słupery przyniosły pokeballe w różnych wersjach. Eryk ucieszył się, bo oprócz ryżu, warzyw i ananasa dostał solidną porcję złocistego kurczaka w sosie sojowym i miodzie. Jakimś magicznym sposobem dania dopasowano do preferencji żywieniowych uczniów. Główny składnik stanowiły kurczak, łosoś, awokado albo tofu. Porcja wydawała się mała, ale była sycąca. Eryk popijał wszystko sokiem pomarańczowym, skutecznie gasząc pragnienie.

Kończyli jeść otoczeni gwarem ożywionych rozmów i wybuchami szczerego śmiechu. Uczniowie wspominali finał tegorocznego Air grand prix - wyścigów skrzydlatych koni, który odbył się parę dni wcześniej wewnątrz Wielkiego Kanionu. Mama Zoe, Niki Taylor, w barwach American Hawks zostawiła w tyle pozostałych zawodników. Najbardziej cieszyła ją jednak deklasacja jeźdźców z jej byłego zespołu Celtic Boys, którego właścicielem był Rufus Russel.

Kiedy Chen w końcu zebrał się na odwagę i próbował pogadać z Wiktorią, żeby wyjaśnić całą sytuację, ta teatralnie wstała od stołu i podeszła do Eryka.

- Idziecie na plażę? - zwróciła się do roześmianych kolegów.

- Pewnie - odpowiedzieli, kończąc posiłek.

- No to? - Spojrzała na nich ze zniecierpliwieniem.

- Ale że już? - zdziwili się.

- A na co mamy czekać? Żeby kazali nam sprzątać? - zakpiła.

- Coś w tym jest. - Do rozmowy włączyła się Zoe.

- Przekonałaś mnie - odparł Jay D.

Szybko połknął resztę zawartości miseczki i poderwał się na nogi.

- Ja też idę. - Zoe uprzedziła sprzeciw Wiktorii.

- Jak sobie chcesz. Wolę ciebie od tego zdrajcy - odpowiedziała chłodno Wiki i spojrzała na Chena.

Chłopak wyglądał na kompletnie zdezorientowanego, ale Gabi nie dała mu czasu na głębsze zastanowienie. Chwyciła go pod ramię, uśmiechnęła się ciepło i rzuciła:

- Nie przejmuj się nią.

Odeszli na bok, gdzie zasypywała go pytaniami. Skąd pochodził, co lubił robić, jaka była jego ulubiona drużyna w wyścigach skrzydlatych koni. Nie pozwalała rozmowie umrzeć nawet na sekundę, a Chen, początkowo spięty, z każdą kolejną odpowiedzią coraz bardziej się rozluźniał.

Ekipa Wiki po chwili była już na plaży. Chłopcy rozstawili leżaki i parasole, po czym przynieśli napoje. Eryk poprosił Jaya D o instrukcje pływania na desce. Przyjaciela nie trzeba było długo namawiać. Radośnie pobiegli do stojaków, chwycili deski i wbiegli do oceanu. Omar, stroniący od wysiłku, po krótkim opalaniu zaproponował dziewczynom wypad do szkolnej strefy SPA z zapachowymi świeczkami, olejkami i zaklętymi magią masażerami, które rozmasowały ich plecy.

Nastolatki spędziły przyjemne popołudnie na specjalnych łóżkach z baldachimami. Dla Omara był to plan doskonały - maksimum luksusu przy zerowym nakładzie sił. Sądząc po błogich minach dziewczyn, nikt nie miał zamiaru wracać do rzeczywistości przed zachodem słońca.

Fragment

ROZDZIAŁ 1. EGZEKUCJA

ROZDZIAŁ 2. SPOTKANIE Z PREZYDENTEM

ROZDZIAŁ 3. NIE BĘDĘ SPAŁA W NAMIOCIE!

ROZDZIAŁ 4. KOLEJNA DZIWNA NAZWA

ROZDZIAŁ 5. MAM DOŚĆ BEZCZYNNOŚCI

ROZDZIAŁ 6. NIEBEZPIECZNE STWORZENIA

ROZDZIAŁ 7. W ROBACZYM GNIEŹDZIE

ROZDZIAŁ 8. ŁOWIECTWO

ROZDZIAŁ 9. LĘK SPRZYJA WŁADZY

ROZDZIAŁ 10. KAŻDY MA SWOJE FAKULTETY

ROZDZIAŁ 11. SKARB W RĘKACH

ROZDZIAŁ 12. ŚWIĘTO DZIĘKCZYNIENIA

ROZDZIAŁ 13. MAŁY BLEF

ROZDZIAŁ 14. ERYKU, JESTEŚ TAM?

ROZDZIAŁ 15. WIZJA SERAFINY

ROZDZIAŁ 16. SZUKANIE WSKAZÓWEK

ROZDZIAŁ 17. SŁÓJ PLAG

ROZDZIAŁ 18. EGZAMIN POŁÓWKOWY

ROZDZIAŁ 19. ARCHIWUM W GDAŃSKU

ROZDZIAŁ 20. DRUGI SEMESTR

ROZDZIAŁ 21. TAJEMNICZA EKSPLOZJA

ROZDZIAŁ 22. GORĄCA PROŚBA

ROZDZIAŁ 23. ATAK

ROZDZIAŁ 24. PODZIEMNE KŁAMSTWA

ROZDZIAŁ 25. TROCHĘ HISTORII

ROZDZIAŁ 26. RANY

ROZDZIAŁ 27. PRACOWNIA

ROZDZIAŁ 28. OSTRZEŻENIE

ROZDZIAŁ 29. EGZAMIN ROCZNY

ROZDZIAŁ 30. ZAKOŃCZENIE ROKU

ROZDZIAŁ 31. SKRUCHA

ROZDZIAŁ 32. WSZĘDZIE KŁAMSTWA

ROZDZIAŁ 33. KRADZIEŻ

ROZDZIAŁ 34. NA RATUNEK

ROZDZIAŁ 35. RODZINNE SPRAWY

ROZDZIAŁ 36. POSŁAŃCY CIEMNOŚCI

ROZDZIAŁ 37. WRÓG CZY PRZYJACIEL?

ROZDZIAŁ 38. OBLĘŻENIE

ROZDZIAŁ 39. ŻAŁOBA

ROZDZIAŁ 40. SZYBKO POSZŁO

ROZDZIAŁ 41. ROZWIĄZANIE ZAGADKI

ROZDZIAŁ 42. NAJCIEMNIEJ POD LATARNIĄ

ROZDZIAŁ 43. DZIEDZICTWO

ROZDZIAŁ 44. WSZYSTKO MA SWÓJ KOSZT

ROZDZIAŁ 45. ATAKUJ Z ZASKOCZENIA

ROZDZIAŁ 46. NIE DA SIĘ TEGO POSKŁADAĆ

ROZDZIAŁ 47. PRAWO RÓWNOWAGI

W SERII

Pozostałe rozdziały dostępne w pełnej wersji e-booka.