Rozdział pierwszy
Pożyczona walizka łypie na mnie z łóżka w taki sposób, jakby chciała mi rzucić wyzwanie i sprawdzić, czy się odważę upchnąć w niej jeszcze cokolwiek.
- Nad czym się tak głowisz? - pyta mój najlepszy przyjaciel, Asher.
Leży rozwalony na mojej kołdrze w białej bluzie z kapturem Bramble Falls Drama Club i w szarych spodniach dresowych, wyraźnie rozbawiony tym, jak wściekle mocuję się z bagażem.
- Nad tym, jaka z tej walizki snobka - rzucam.
Asher parska śmiechem.
- Słucham? Że co?
- No spójrz na nią. Leży tam i kpi sobie ze mnie, że jestem jakąś tam wieśniarą z Connecticut i nie mam zielonego pojęcia, co należy spakować na wyjazd do WIELKIEGO miasta.
- Jestem pewien, że ta walizka cię nie ocenia - mówi, zakładając ręce za swoją ciemną, niesforną czuprynę.
- Spójrz, jest nawet cała fioletowa! - Wskazuję na walizkę oskarżycielsko.
- No dobra... i co z tego?
- To, że fiolet to totalnie snobistyczny kolor.
Asher mruży oczy i kręci głową.
- Jesteś wyjątkowo dziwna.
- Cóż, lepsze to niż być jak wszyscy.
Kąciki jego ust unoszą się w uśmiechu. Asher siada po turecku.
- A może zajmiesz się tym później? Na przykład w dniu, w którym żaden nieożywiony przedmiot w tym domu nie będzie w stanie zranić twoich uczuć?
- Nie. Już prawie skończyłam. - Wpycham do środka parę czarnych balerinek i próbuję zamknąć walizkę.
Cóż, domykam ją na tyle, na ile tylko się da... czyli właściwie wcale.
- Wyjeżdżasz dopiero na przerwę świąteczną - mówi Asher, przyglądając się, jak walczę z zamkiem. - Masz jeszcze sporo czasu. Nie musisz kończyć dzisiaj.
- Mówiłam ci, jestem zbyt podekscytowana, żeby czekać - rzucam, szarpiąc za suwak, co oczywiście zupełnie nie pomaga. - I spójrzmy prawdzie w oczy: jeśli odłożę pakowanie na ostatnią chwilę, oboje wiemy, że o czymś zapomnę.
Na jego twarzy pojawia się ten nieco ironiczny uśmieszek.
- Cóż, oboje wiemy, że i tak o czymś zapomnisz.
Gromię go wzrokiem, po czym wdrapuję się na łóżko, siadam okrakiem na walizce i pochylam się, żeby ją domknąć. Zamek dopina się jakoś ząbek po ząbku, ale taśma jest tak naprężona, że już tylko czekam, aż cała zawartość wystrzeli jak konfetti.
- Wiesz, Ellis pewnie mogłaby pożyczyć ci większą i bardziej pakowną walizkę - rzuca Asher. - Albo mogłabyś po prostu nie pakować całej szafy.
- A ty mógłbyś się zamknąć i mi pomóc.
Asher wzdycha i przegania mnie ręką.
- Przesuń się - mówi.
Złażę z walizki, a on zajmuje moje miejsce. Pod jego ciężarem góra moich ubrań natychmiast kapituluje i robi się płaska. Asher szarpie za wielki suwak.
- To jakiś absurd! Od kiedy tak ci zależy, żeby mieć outfit na każdą okazję?
- Od kiedy? To chyba jasne: odkąd mój wyjazd do Nowego Jorku stał się faktem! Kto wie, jakie pomysły będzie miała Ellis? Co, jeżeli mnie zabierze na jakąś imprezkę dla bogaczy, a ja będę miała ze sobą tylko jakieś stare ciuchy?
- Ojejku. Już na samą myśl o takim scenariuszu czuję smak upokorzenia. - Asher nawet nie kryje sarkazmu.
Szturcham go w ramię, a on wybucha śmiechem.
- Pamiętasz, jak w zeszłym roku wciągnęliśmy cały sezon Plotkary? - pytam.
- No raczej! Przez całe tygodnie nic, tylko w kółko "Chuck i Blair, Blair i Chuck" i ich toksyczny związek - mruczy Asher, dopinając suwak do końca. Zeskakuje z łóżka i stawia walizkę na podłodze. Jest taka ciężka, że na pewno zostawi wgniecenie w posadzce.
- No to chyba pamiętasz, jak tam wszyscy wyglądali. Nie zamierzam wyjść na jakąś wieśniarę w wielkim mieście.
- Sloane, to był tylko serial. Poza tym ty nigdy nie wyglądasz jak wieśniara.
Patrzę na swoje zbyt luźne limonkowe dresy - przewiązane w pasie czarnym sznurowadłem, bo oryginalny sznurek wyciągnął się w praniu. Na stopy wsunięte w puchate skarpetki w czerwono-białe paski. Na wygodny świąteczny sweter z choinką i migoczącymi światełkami. Nie potrzebuję nawet lustra, żeby wiedzieć, że moja grzywka sterczy na wszystkie strony, a moje wypłowiałe, sięgające ramion włosy wysypują się z koślawo upiętego koczka.
Unoszę brew, pytając niemo: "Serio?".
Asher się tylko uśmiecha.
- No dobra, zwracam honor. Ale jeśli dzianym Nowojorczykom nie pasujesz w takim wydaniu, to nie zasługują na ciebie nawet w najlepszej stylówce.
- Taa, jasne - rzucam, popychając ciężką walizkę w kąt pokoju. - Straszna szkoda, że nie jedziesz z nami.
- Też żałuję. Byłem w Nowym Jorku tylko raz w życiu. I to na weselu, więc właściwie nie widziałem nic poza kościołem. - Asher wstaje i wkłada ręce do kieszeni bluzy. - Ale nie dam rady jechać teraz, skoro rodzice lada moment otwierają Bramble Inn. Na bank będą potrzebować mojej pomocy. I tak są już totalnie zawaleni robotą.
- Wiem, rozumiem. - Wzdycham. - Strasznie szkoda, ale rozumiem.
Ojciec Ashera jest z pochodzenia Japończykiem, ale urodził się i dorastał w południowej Kalifornii. Za to jego mama, filigranowa brunetka, urodziła się i wychowała tutaj, w Bramble Falls. Poznali się na studiach hotelarskich i pobrali w bardzo młodym wieku. Zawsze chcieli mieć własny pensjonat, ale dopiero niedawno postanowili zaryzykować i postawili wszystko na jedną kartę. Pani Yoshida rzuciła pracę w recepcji w hotelu w sąsiedniej miejscowości i teraz szykuje wielkie otwarcie pensjonatu. Jego tata za to bierze nadgodziny i dlatego ciągle jest w rozjazdach - zajmuje się sprzedażą w firmie dystrybuującej słomki do napojów. Próbują odłożyć jak najwięcej pieniędzy, żeby potem móc skupić się tylko na pracy w swoim pensjonacie.
- Ale babski wyjazd z samą Ellis też ma swoje dobre strony - mówi Asher.
- Pewnie tak.
Oczywiście ma rację - moja kuzynka i ja z pewnością będziemy się bawić tam znakomicie. Poza tym wycieczka do tak wielkiego miasta wydaje się o wiele mniej straszna, kiedy jedzie się tam z rodowitą Nowojorczanką. Nie będę musiała się martwić, że się zgubię, że ominie mnie najlepsza pizza albo najpopularniejsze bajgle, że przegapię najfajniejsze miejscówki czy pomylę metro. Mam w zasadzie swoją osobistą przewodniczkę, która zrozumie moją ekscytację w dzielnicy teatrów, gdzie zamierzam gorączkowo się rozglądać z nadzieją, że migną mi gdzieś Lin-Manuel Miranda, Jonathan Groff, Meg Donnelly albo Jordan Fisher. Ale i tak bym wolała, żeby był tam wtedy ze mną Asher.
- Już nie pamiętam, kiedy ostatnio nie widzieliśmy się dłużej niż przez weekend - mówię i brzmi to o wiele bardziej posępnie, niż planowałam.
- Hmm. Faktycznie. - W jego ciemnych oczach pojawiają się jasne iskierki, po czym rzuca: - Nic dziwnego, że mam cię już tak serdecznie dosyć.
- Ha, ha. - Daję mu pstryczka w skroń.
- Jezu - obrusza się, odpychając moją rękę. - No i po co ta agresja?
- I tak mnie uwielbiasz.
Marszczy brwi.
- No nie wiem.
- Kłamca - rzucam mu wyzwanie, opierając ręce na biodrach.
Asher ciska we mnie poduszką, po czym ściąga z mojego łóżka jasnoniebieską kołdrę i zarzuca ją sobie na ramiona niczym pelerynę.
- Chodź! - Kieruje się w stronę drzwi. - Czas na film.
Mama zawsze powtarzała, że Nora Ephron jest jedną z najlepszych scenarzystek filmowych na świecie, a sądząc po Bezsenności w Seattle, ma stuprocentową rację. Zwinięta w kłębek na kanapie obok Ashera zajadam się różowymi żelkami, podczas gdy Annie i Sam w końcu odnajdują się na dachu Empire State Building. Ostatnie siedem minut filmu to jednak totalny wyciskacz łez. I ta chemia między nimi...
- Może i ja spotkam miłość swojego życia na szczycie Empire State Building? - zastanawiam się na głos.
Na ekranie pojawiają się napisy końcowe, a kiedy Asher nie odpowiada, odwracam się i widzę, jak grzebie w misce ze słodyczami i odkłada dla mnie na bok wszystkie malinowe żelki.
- A skąd będziesz wiedzieć, że to jest miłość twojego życia? - pyta w końcu. - Ferie trwają chyba trochę za krótko, żeby być tego pewnym - zauważa.
Wzruszam ramionami.
- Po prostu będę to wiedzieć.
- Ach, rozumiem. Czyli liczysz na to, że w Nowym Jorku czeka cię miłość od pierwszego wejrzenia.
- Nie wierzysz w taką?
- Sam nie wiem. Myślę, że potrzeba czasu, żeby mieć pewność. Można łatwo pomylić miłość ze zwykłym zauroczeniem, bez szansy na coś więcej. Najlepszym fundamentem według mnie jest przyjaźń. - Asher zerka na mnie, pakując do ust rodzynka w czekoladzie. - Ale co ja tam wiem? Ciągle jestem singlem. Jeśli marzy ci się romantyczna scena na szczycie Empire State Building, będę trzymał kciuki, żeby taka ci się właśnie przydarzyła.
- Dziękuję - mówię, sięgając po kolejnego malinowego żelka. - Mam nadzieję, że ten mój hipotetyczny chłopak pokocha mnie bez względu na wszystko, bo coś czuję, że od tych słodyczy przegniją mi zęby. Albo wypadną.
- Biorąc pod uwagę, że żywisz się głównie żelkami i batonami, jest to całkiem prawdopodobne.
- Ej, dwa tygodnie temu zjadłam warzywo!
- Pizza to nie jest warzywo - protestuje Asher.
- Ale sos już tak! Tak mówiła nam kucharka w stołówce. Zresztą gadaliśmy o tym już parę razy.
- Jakoś mnie to nie dziwi.
Opieram się na kolanach i odwracam do okna za nami, otwieram je i wystawiam głowę na chłodne wieczorne powietrze. Księżyc bawi się w chowanego za skłębionymi, szarymi chmurami, sunącymi na tle nieskończonej mozaiki migoczących gwiazd. Ta noc jest idealna.
Asher wpycha się tuż obok mnie.
- Yyy, a właściwie w jakim celu wystawiamy głowy przez okno?
- Już prawie grudzień! - Wciągam nosem powietrze i posyłam mu szeroki uśmiech.
Dzień po Święcie Dziękczynienia to jeden z moich ulubionych dni w roku, bo to właśnie wtedy nieoficjalnie rozpoczyna się zima - moja ulubiona pora roku.
- Sloane, błagam - mówi Asher, a kącik jego ust unosi się nieco. - Po raz setny ci powtarzam: nie jesteś żadną Lorelai Gilmore. Nie wyczujesz śniegu nosem.
Unoszę podbródek.
- Mów, co chcesz, a ja wiem swoje. Śnieg nadchodzi. Nazwij to szóstym zmysłem.
Asher tylko kręci głową z dezaprobatą.
- O tej porze roku jest zazwyczaj chłodno i deszczowo. Ale śnieg raczej nie pada.
- Czy ja kiedykolwiek się mylę?
Teraz pozwala sobie na pełen uśmiech, a dookoła oczu robią mu się drobne zmarszczki.
- Nie, nigdy.
- No właśnie.
- Po prostu masz fuksa. Ale szczęście nigdy nie trwa wiecznie - rzuca, cofając głowę.
- Nie zamierzam tego nawet komentować - mówię, wpełzając do środka tuż za nim. Zamykam okno i nurkuję pod kołdrą razem z Asherem, a następnie wtulam głowę w jego ramię, żeby pobrać z niego trochę ciepła, zupełnie jakby był piecykiem elektrycznym.
Co roku w Bramble Falls odbywa się Festiwal Spadających Liści - dwa miesiące wypełnione po brzegi przeróżnymi atrakcjami o jesiennej tematyce. Jednak w tym roku, po tym jak filmiki z tej imprezy stały się viralami w sieci, przedłużyliśmy festiwal o jeden dodatkowy weekend w listopadzie. I teraz, gdy wszystkie te uroczystości dobiegły końca i zakończył się jesienny sezon naszego kółka teatralnego - co uwolniło mnie od naprawdę morderczych prób - a cały stres związany z przygotowaniami do Święta Dziękczynienia i wszystkie wrażenia tego intensywnego dnia pełnego spotkań towarzyskich odeszły w niepamięć, miałam ochotę już tylko na jedno: na absolutne nicnierobienie. Bo chociaż jestem totalną ekstrawertyczką i uwielbiam pomagać mamie w organizowaniu imprez w Bramble Falls, to jednak każda dziewczyna potrzebuje czasami chwili tylko dla siebie.
I właśnie od tego jest grudzień - żeby się wylegiwać na kanapie z Asherem, bingwatchować filmy, w weekend spać do południa, katować w kółko All I Want Far Christmas i po prostu rozkoszować się magiczną atmosferą zimy.
No i oczywiście - żeby po raz pierwszy w życiu wybrać się do Nowego Jorku.
Asher ziewa.
- Dobra, muszę się już zbierać.
- Ale jest mi tak cieplutko teraz - mówię, składając usta w podkówkę. - Kto mnie zagrzeje, jak pójdziesz?
- Mogę cię otulić kołderką i dać buziaka na dobranoc, jeśli sobie życzysz - żartuje.
- Przestań już. Nie jestem jakimś dzieckiem.
- Nie, po prostu chcesz, żebym siedział tu całą noc i gapił się w ścianę tylko po to, żebyś mogła wykorzystać mnie jako darmowy grzejnik.
- No co ty, nie jestem aż tak podła - oburzam się. - Pozwoliłabym ci patrzeć w telewizor.
Asher śmieje się, delikatnie mnie od siebie odsuwając, po czym wstaje.
- No doooobra - ustępuję i idę za nim w stronę drzwi wejściowych.
Wkłada buty i kurtkę, po czym odwraca się do mnie.
- Widzimy się jutro?
- No raczej. - Otwieram mu drzwi i aż się wzdrygam, gdy do środka wdziera się lodowate powietrze z zewnątrz. - A teraz już spadaj, nim dostanę hipotermii.
- Jaka despotka.
- Poszedł stąd! - Wypycham go za próg i macham wesoło ręką. - I wszystkiego najlepszego z okazji pierwszego dnia zimy!
- Twojego pierwszego dnia zimy - poprawia mnie.
- Co ty tam wiesz, panie Scrooge. Daj znać, jak dotrzesz już bezpiecznie do domu.
Asher unosi rękę i zbiega po schodkach, a ja zamykam za nim szybko drzwi.
Wyłączam telewizor, zabieram kołdrę i idę na górę do swojego pokoju, żeby natychmiast paść na łóżko. Moje leniwe myśli krążą wokół Bezsenności w Seattle i fantazji o zakochiwaniu się w kimś, kogo się zupełnie nie zna - i kto w ogóle nie zna ciebie. Film był uroczy i bardzo chcę wierzyć w miłość od pierwszego wejrzenia. Ale może to Asher ma rację? Może to jakaś kompletna bzdura?
Już prawie zapadam w sen, kiedy otwierają się drzwi do pokoju.
- Nie śpisz jeszcze? - pyta mama. Jej głos brzmi nieco piskliwie, a jej blond włosy są w stanie niewiele lepszym niż moje.
- Właśnie zasypiam - mruczę.
- Dobra, to przepraszam. Chciałam ci tylko powiedzieć, że zwołałam na rano nadzwyczajne posiedzenie rady ds. turystyki.
Siadam na łóżku gwałtownie. Nadzwyczajne posiedzenia nie wróżą raczej nic dobrego.
- Dlaczego? Co się stało?
- Wyjaśnię ci jutro. Ale musisz być obecna - odpowiada. - Dobranoc, Sloane. Wyśpij się porządnie.
Zbyt dobrze znam ten wyraz twarzy - mieszankę paniki i ekscytacji. Zwiastujący lawinę pomysłów, planów i... totalnego chaosu. Krótko mówiąc - nocka z głowy.
Mama wychodzi z mojego pokoju, delikatnie zamyka drzwi, a ja kładę się z powrotem i gapię w sufit, zastanawiając się, co też przyniesie kolejny poranek.
Rozdział drugi
- Zaprosiłam was tu dzisiaj, ponieważ jak doskonale wiecie, tegoroczny Festiwal Spadających Liści okazał się spektakularnym sukcesem - zwraca się następnego ranka mama do mieszkańców Bramble Falls zgromadzonych wokół naszego kuchennego stołu i stłoczonych w całym pokoju. - Od minionego weekendu wszystkie rolki z naszych wydarzeń robią niezłe statystki w sieci, właściwie to stały się już viralami. Pod koniec listopada mieliśmy więcej gości niż kiedykolwiek wcześniej, a sklepy i restauracje odnotowują rekordowe zyski. Ludzi ciągnie do takich uroczych miasteczek jak nasze.
Kilku członków rady zaczyna bić brawo, a mama kiwa głową. Tego ranka wygląda na znacznie bardziej zrelaksowaną - ma na sobie wygodne, choć eleganckie spodnie khaki, biały sweter, a włosy zaplotła w schludny warkocz.
- Tak, to wspaniała sprawa. I właśnie dlatego... - dla lepszego efektu dramatycznego zawiesza głos i uśmiecha się szeroko - ...zorganizujemy Festiwal Puszystego Śniegu!
Wszyscy patrzą się na nią oszołomieni. W pomieszczeniu panuje absolutna cisza. Entuzjazm mamy gwałtownie opada, a iskra w jej błękitnych oczach momentalnie gaśnie.
W końcu głos zabiera Helen Grant, lokalna kwiaciarka.
- Pani burmistrz...
- Helen, błagam, możesz mi mówić Naomi - przerywa jej mama.
- Naomi, co dokładnie proponujesz? - pyta Helen.
Mama od razu odzyskuje rezon.
- Cóż, wyobrażam sobie coś w stylu naszego Festiwalu Spadających Liści. Chodzi o masę fajnych, w pełni otwartych dla publiczności wydarzeń w każdy weekend, no a potem wielki finał. Wczoraj w nocy wydrukowałam harmonogram...
W tym momencie przyjaciółka mamy, Amanda, zgarnia z blatu plik papierów i zaczyna rozdawać je wszystkim zebranym.
- ...i zaznaczyłam w nim daty, w których moim zdaniem powinniśmy zaplanować jakieś wydarzenia.
Helen zakłada okulary do czytania i patrzy na kartkę.
- W tym harmonogramie mamy grudzień.
- Grudzień?! - wykrzykuje właściciel księgarni, przekrzykując pozostałe, też wyraźnie poruszone głosy. - Dlaczego nie luty?
- Luty to zawsze najgorszy miesiąc - rzuca mama, jakby usłyszała coś niedorzecznego.
- Ale grudzień rozpoczyna się za dwa dni! - woła Forrest, właściciel sklepu z narzędziami i niezastąpiony złota rączka. Przeczesuje palcami swoje szpakowate włosy. - Coś niebywałego - mruczy pod nosem.
Widząc to całe poruszenie, przygryzam wargę i biorę od Amandy jeden z harmonogramów.
- Rozumiem wasze obawy. - W pokoju robi się ciszej, a mama unosi ręce, żeby uspokoić wszystkich zgromadzonych. - Słuchajcie, o naszym Bramble Falls w końcu zrobiło się głośno. Trzeba więc kuć żelazo, póki gorące. Czy moglibyśmy przesunąć to wszystko na luty, żeby mieć więcej czasu na przygotowania? No pewnie. Ale czy do tego czasu ludzie nie zachwycą się jakąś zupełnie inną urokliwą miejscowością, a o nas zapomną? Bardzo możliwe! Bramble Falls ma teraz swoje pięć minut. Ludzie kompletnie oszaleli na naszym punkcie. Trzeba więc koniecznie wykorzystać ten okres świąteczny. Grudzień to choinki i świąteczne lampki, i cudowne dekoracje na całej Peach Street. Chodzi przecież o ten przedświąteczny vibe.
Przeglądam harmonogram i marszczę brwi.
- Tyle że ten arkusz jest właściwie pusty. Poza samym festiwalem zaplanowanym na ostatnią sobotę miesiąca widzę tu tylko naszą tradycyjną ceremonię zapalania lampek na choince i coroczny Zimowy Bal.
Mama wskazuje na mnie palcem.
- Słuszna uwaga, Sloane. Właśnie dlatego chciałam, żebyś tutaj była. - Klaszcze w dłonie. - Jeśli to ma się nam udać, wszystkie ręce na pokład. Liczyłam, że może skrzykniecie znajomych i urządzimy małą burzę mózgów. Może pojawią się jakieś ciekawe pomysły, którymi uda się zapełnić te puste rubryki w kalendarzu. Nie musi to być nic kosztownego, raczej coś, co przyniesie miastu rozgłos i jakieś zarobki. My w radzie też będziemy nad tym myśleć, ale wy jesteście tacy kreatywni, a Ellis i Cooper wykonali wspaniałą robotę przy jesiennych podchodach... Im więcej pomysłów, tym lepiej.
Czuję nagły ucisk w klatce, a serce mi wprost zamiera. Co w tej sytuacji z moim wyjazdem do Nowego Jorku?
- No jasne, pewnie. Oczywiście, że pomogę - oznajmiam, nerwowo przełykając ślinę. - Skrzyknę ekipę.
- Doskonale! - Mama odwraca się z powrotem do zebranych. - To samo dotyczy nas wszystkich. Utworzyłam wspólny dokument online, do którego już można wpisywać pomysły. Przegadajmy wszystko dzisiaj, a jutro rano zrobimy głosowanie.
- Jutro rano? - dziwi się pani Yoshida, mama Ashera. - Trochę mało czasu na to wszystko.
- Jak już zdążył zauważyć Forrest, do grudnia zostały nam tylko dwa dni. Musimy się naprawdę streszczać. Gdy tylko zatwierdzimy pomysły, wrzucę harmonogram na stronę internetową Bramble Falls. Wtedy ruszymy z kopyta z planowaniem i promocją.
Wszyscy wymieniają się spojrzeniami.
- Dziękuję za wsparcie i entuzjazm. Nasze dzisiejsze posiedzenie uznaję za zamknięte! - oświadcza mama z uśmiechem.
Podczas gdy wszyscy wkładają kurtki i kierują się już w stronę wyjścia, psiocząc pod nosami, że ten miesiąc da im konkretnie popalić, mama podchodzi do mnie.
- Bardzo dziękuję za wsparcie - mówi.
- Nie ma sprawy - odpowiadam.
- Słuchaj, wiem, że planowałaś ten Nowy Jork na ferie - zaczyna. - Nigdy w życiu nie chciałabym blokować twoich planów. A już na pewno nie z takiej przyczyny. Ale naprawdę doceniam twoją pomoc, więc pamiętaj: jeżeli zdecydujesz się zostać, będę cię dozgonnie kochać.
- I tak będziesz mnie dozgonnie kochać.
- To prawda, ale jeżeli pojedziesz, to może jednak odrobinkę mniej - rzuca z uśmiechem, nie pozostawiając cienia wątpliwości, po kim odziedziczyłam cięty język.
- Jesteś okrutna.
Mama mocno mnie przytula.
- A tak całkiem na poważnie: jeśli wciąż chcesz jechać, nie mam nic przeciwko. Jakoś sobie poradzę bez ciebie. Nie chcę, żebyś czuła jakikolwiek przymus.
"Ale czuję!" - mam ochotę wrzasnąć. Bo nowy festiwal z masą imprez przez cały grudzień to jednak ogromne przedsięwzięcie. I nawet jeśli mama sama jakoś to ogarnie, to przez cały miesiąc będzie jednym wielkim kłębkiem nerwów. Wiem, że mnie po prostu potrzebuje.
Mama rozluźnia uścisk i opuszcza ręce.
- Ach, i dowiedz się, proszę, czy Ellis mogłaby poprosić Fern, żeby wrzuciła jakieś materiały na swoje profile.
- Jasne.
Fern Berry to najlepsza przyjaciółka Ellis z Nowego Jorku. Jest influencerką i zdobyła popularność w sieci swoimi recenzjami knajpek. To właśnie jej rolki z Festiwalu Spadających Liści nabiły miliony wyświetleń i sprawiły, że o Bramble Falls w ogóle zrobiło się głośno.
Więc w zasadzie to jej wina, że nie jadę do Nowego Jorku. Mimo że bardzo ją polubiłam, teraz chyba będę musiała ją znienawidzić.
Mama zabiera się do sprzątania resztek słodyczy ze stołu i chowa kartony z sokiem do lodówki, a ja wyciągam telefon i odpalam czat grupowy.
Widzimy się dzisiaj o 13:00 w kafejce! Obecność obowiązkowa!
Potem idę na górę i rozpakowuję moją stylową fioletową walizkę.
Jak na sobotnie popołudnie w Bramble Falls jest wyjątkowo cicho. Dawno już ucichły okrzyki dzieciaków bawiących się w wielkich stertach liści, nie widać nigdzie uśmiechniętych twarzy ludzi pochylonych nad filiżankami gorącej herbaty popijanej na werandzie, rzucających miłe pozdrowienia, a nad centrum nie unosi się upojny zapach cynamonu i cydru, mieszający się z charakterystycznym zapachem jesieni. Może po prostu przywykłam do tego całego festiwalowego szaleństwa i gdy teraz idę dwie przecznice w stronę naszej kafejki, wszystko zdaje mi się przygnębiające. Nagie gałęzie drzew i ołowiane niebo tylko potęgują mój podły nastrój. Naciągam czapkę na uszy i chowam zmarznięte palce w rękawach rubinowego płaszcza, próbując osłonić się przed tym lodowatym powietrzem. Jak na koniec listopada jest naprawdę zimno. Zwykle bym nie narzekała - w końcu mamy zimę! - ale dziś zastanawiam się, czy to nie jakiś znak od matki natury.
Gdy docieram do centrum, po placu kręci się grupka czterech starszych kobiet, pieszczotliwie nazywanych przez mieszkańców Plotkarami. Opatulone w ciepłe płaszcze popijają kawę u KOTA KAWOSZA, czyli w naszej lokalnej kociej kawiarni. Ich głosy są stłumione, ale żywo gestykulują, omawiając porcję najnowszych wieści z miasteczka. Jestem pewna, że już zdążyły przegadać temat grudniowego festiwalu. Macham im i szybko wślizguję się do kafejki, nim zdążą wziąć mnie w krzyżowy ogień pytań.
W środku zalewa mnie fala ciepłego powietrza i zapach frytury. Mijam puste loże, których czerwone, podniszczone siedzenia ze skaju aż proszą się o solidną renowację, i dosiadam się do przyjaciół, którzy zdążyli już złączyć kilka stolików pod oknem na samym końcu sali i głośno się śmieją.
- Sloane! - woła Jake, gdy przewieszam płaszcz i torbę na oparciu pustego krzesła obok Ashera. - Słyszeliśmy newsa! Jesteśmy gotowi!
- Tak? - Siadam i chowam dłonie pod udami, żeby nieco ogrzać palce. - To świetnie, bo będzie masa roboty.
- Miałem na myśli: gotowi, by zjeść frytki! I przyglądać się, jak ty i Ellis wszystko ogarniacie.
Karcę go wzrokiem, a Ellis parska śmiechem i wyjmuje notatnik, długopis i karteczki samoprzylepne.
Jake jest w klasie maturalnej, rok wyżej ode mnie. Jest wręcz nieprzyzwoicie przystojny: ma błękitne oczy i ciemnoblond włosy, mocno wycieniowane po bokach i dłuższe na czubku głowy. Jest nieznośnie pewny siebie, ale mimo wszystko to naprawdę fajny koleś. Szczerzy do mnie swoje idealnie białe zęby.
- No żartuję przecież! Wszyscy doskonale wiemy, że beze mnie nie ma szans się udać.
Siedząca po drugiej stronie Ashera Chloe, również maturzystka, przerzuca swoje długie blond włosy przez ramię i komentuje kwaśno:
- Świetny żart, naprawdę.
- Ej no. Moje wsparcie jest przecież nieocenione - upiera się Jake, odchylając się na krześle. Jego niebieska bluza z logo Bramble Falls High mocno opina jego umięśnioną klatkę piersiową.
Ellis klepie go po głowie jak pieska.
- Dobry Jakey. Tak, tak, oczywiście.
Przesuwam wzrokiem po wszystkich zgromadzonych i zatrzymuję się na jednym pustym krześle.
- A gdzie Hannah?
Moja przyjaciółka Preeti tylko wzrusza ramionami.
- Mówiła, że przyjdzie.
- No dobra, po prostu zacznijmy - rzucam. - Znając ją, spóźni się z pół godziny.
- Ej, a Hannah ma niby taryfę ulgową? - narzeka Slug, a jego jasnobrązowe włosy spadają mu na oczy.
- Chyba nikt cię nie zmuszał do przyjścia - odpowiadam.
- Jake go tu zaciągnął - wtrąca Cooper, chłopak Ellis.
Slug krzyżuje swoje muskularne ramiona i krzywi się wymownie.
- W rzeczy samej.
- Gdybym liczyła, że przyjdziesz, to bym cię dodała do grupy - mówię.
- Czekaj. Macie grupę? - pyta Slug. - Teraz czuję się pominięty.
Prycham poirytowana.
- Ani razu nie zgłosiłeś się do pomocy przy żadnej z imprez w Bramble Falls. Nawet gdy twój trener od futbolu wam nakazał.
- Co to ma do rzeczy? - protestuje. - Miło by było zostać zaproszonym do waszej grupy, choćby tylko po to, żeby ci odmówić.
Ellis rzuca długopis na stół i chowa głowę w dłoniach, mierzwiąc nimi swoje ciemne gęste włosy.
- Coś czuję, że dzisiaj niczego nie załatwimy.
- Załatwimy - odpowiada Asher stanowczo. - Ogarnijcie się może trochę, co? - Mierzy surowym wzrokiem Sluga, który, mimo że jest od niego o jakieś dwadzieścia kilo cięższy, i tak unosi ręce w geście kapitulacji.
Posyłam Asherowi pełne wdzięczności spojrzenie.
Składamy zamówienia i zabieramy się do roboty. Wyłuszczam wszystkim co i jak, choć - tak jak mówił Jake - i tak wszyscy wszystko już wiedzą, bo w tak małej mieścinie jak Bramble Falls wieści rozchodzą się błyskawicznie. Ku mojemu zaskoczeniu wszyscy wręcz tryskają entuzjazmem i sypią różnymi propozycjami.
Dokładnie w momencie, gdy mamy zacząć spisywać nasze pomysły, do kafejki wpada Hannah. Jest bez kurtki, spod szarej czapki wymykają się jej falujące ciemne włosy, a opięte dżinsy podkreślają jej figurę. Pędzi do nas po śliskiej mozaice podłogowej.
- Tak strasznie was przepraszam! - wyrzuca zdyszana. - Samochód nie chciał odpalić.
- Dziewczyno, twój rzęch nigdy nie odpala - rzucam. - Może powinnaś pomyśleć o nowym?
- Nie mam kasy - ucina, zajmując wolne krzesło. Sięga po truskawkowy szejk Preeti i bierze łyka. - Ale dość już o mnie. Na czym tu stanęło?
Ellis stuka długopisem w notes.
- Pomysły na zimowe atrakcje.
- Poczekajcie chwilę - wtrąca się Jake, a pozostali tylko wzdychają zniecierpliwieni. - A nie dałoby rady ściągnąć jeszcze Fren na to spotkanie?
- A po jakiego grzyba? - pyta Ellis.
Odkąd Fern zajrzała na Festiwal Spadających Liści na początku miesiąca, Jake totalnie stracił dla niej głowę. Przez tych parę dni ostro ze sobą flirtowali, a teraz Jake szuka pretekstu, żeby do niej napisać.
- Bo to w sumie dzięki niej to wszystko? Bo może mieć dobre pomysły? - Jake rozsiada się na krześle, pozując na totalnie wyluzowanego. Ale my swoje wiemy.
- W sumie to i moja mama pytała, czy moglibyśmy ją w to jakoś wciągnąć, więc...
Zanim kończę zdanie, Jake wyciąga telefon.
- To od razu do niej dzwonię.
Cooper, widząc go w akcji, parska śmiechem. Jakey i Cooper to najlepsi kumple i choć w zeszłym miesiącu sytuacja między nimi wydawała się napięta, bo obydwaj startowali do Ellis, to teraz wszystko chyba wróciło do normy.
I całe szczęście, bo totalnie nie radzę sobie z takimi kwasami w towarzystwie.
- Hmm, halo...? - odzywa się Fern, ewidentnie zaskoczona telefonem od Jake'a. - Co tam?
Jake uśmiecha się nieco zbyt szeroko.
- Pomyślałem, że może się za mną stęskniłaś.
Fern się śmieje.
- Totalnie. Siedzę i tylko wpatruję się w telefon z nadzieją, że zadzwonisz.
- Ja myślę - odpowiada Jake, a Fern chichocze i choć nie widzę ekranu, to dam sobie rękę uciąć, że tylko przewraca oczami.
Opieram głowę na stole, a moje włosy rozsypują się po blacie. Siedzimy tu od dobrych dwudziestu minut i nawet nie zaczęliśmy porządnej burzy mózgów. Asher, siedzący po mojej lewej stronie, chwyta mnie za rękę i delikatnie ściska.
- Ludzie, błagam - zwraca się do grupy. - Mamy masę roboty. Możemy się w końcu... skupić na zadaniach?
- Wymyślamy właśnie jakieś atrakcje na nasz zimowy festiwal - tłumaczy Jake do słuchawki. - Pomyślałem, że mogłabyś nam pomóc.
- O! Super! A co już w ogóle macie? - pyta dziewczyna.
Jake opiera telefon o metalowy serwetnik znajdujący się na środku stołu, żeby Ellis też zmieściła się w kadrze.
- Cóż, ktoś wspomniał o Zimowym Balu - zaczyna Ellis.
- Tak, odbywa się co roku, więc jeden punkt mamy z głowy - potwierdzam. - Zawsze organizujemy też konkurs na świąteczne dekoracje. No wiecie, nagradzamy dom z najładniejszymi lampkami i ozdobami w ogrodzie. Ale nie jest to jakieś wielkie wydarzenie samo w sobie. A, no i pierwszego dnia grudnia zawsze się odbywa ceremonia zapalenia lampek na miejskiej choince.
- Bramble Falls jest takie urocze - rozczula się Fern. - Dobra, a co poza tym?
Przygryzam wargę.
- Nic.
- Ale dopiero zaczynamy naszą burzę mózgów - wtrąca szybko Jake, próbując ratować sytuację.
- No dobra... hm... - Fern zawiesza głos i główkuje intensywnie. - Robiłam ostatnio recenzję knajpy, w której goście zapisywali na karteczkach różne zimowe życzenia i zawieszali je na ścianach restauracji. Może moglibyście zrobić coś podobnego? Na przykład kupić trochę takich przezroczystych bombek i każdy by napisał jakieś zimowe życzenie na pasku papieru i wrzucał do środka. Potem ludzie mogliby ozdobić swoją bombkę i powiesić na choince podczas ceremonii zapalenia lampek.
- O rany! Genialny pomysł! - piszczę z zachwytu. - I dzięki temu ludzie mieliby coś fajnego do roboty, zamiast stać w miejscu, popijając gorącą czekoladę jak co roku.
- Super pomysł - mówi Ellis i zapisuje go w notesie - oczywiście dopasowanym kolorystycznie pod jej pastelowy różowy sweterek.
- A w nieco podobnym klimacie - odzywa się Asher, strzelając kłykciami, co zawsze robi, gdy intensywnie nad czymś główkuje. - Co byście powiedzieli na jarmark świąteczny z jakimś rękodziełem? Mieszkańcy Bramble Falls mogliby rozstawić namioty na rynku i sprzedawać świąteczne wyroby. Myślę o świątecznych skarpetach czy czerwono-zielonych niemowlęcych czapeczkach, które pani Carver ciągle dzierga na drutach. Albo o tych małych figurkach ceramicznych, które malują Plotkary.
- Albo o takich świątecznych tabliczkach, które robi mój wujek - dodaje Chloe.
- O, Sloane, mogłabyś też wydrukować te swoje świąteczne kalambury na koszulkach - podrzuca Asher.
- Tak! To super myśl! - mówię autentycznie nakręcona.
- Tak! Wszyscy mieszkańcy mogliby wystawić jakieś swoje rzeczy - ekscytuje się Ellis. - A lokalne firmy mogłyby przygotować tematyczne dekoracje na swoich witrynach. Na przykład w sklepie z narzędziami na choince zawisłyby klucze francuskie, a w KOCIE KAWOSZU tekturowe kubki i różne wypieki z Coopera...
- I koniecznie jakieś koty - rzuca Slug z kamienną twarzą.
- Zamknij się, błagam - mówi Ellis.
Slug się śmieje.
- Tylko żartowałem, ale skoro tak grzecznie mnie prosisz... - Udaje, że zapina usta na suwak.
- Taki jarmark przyciągnąłby tłumy i przyniósłby miastu kasę. No a przy okazji podkręciłby przedświąteczną atmosferę - dodaje Ellis.
- Możemy też pogadać z Grantami na temat bożonarodzeniowych roślinek z ich kwiaciarni - proponuje Preeti. - Rozwieźlibyśmy je po sklepach i porozwieszali w całym miasteczku.
- Tak! Udekorujmy całe miasto gwiazdami betlejemskimi w doniczkach i ostrokrzewem. Świetny pomysł - mówię, układając już w głowie własną listę zadań. - Zajrzę do nich w tym tygodniu.
- Może udałoby się ściągnąć jakichś kolędników, żeby pośpiewali na tym jarmarku? - proponuje Slug.
- Totalnie rewelacyjnie! - krzyczy Fern w słuchawce.
- Wiedziałem, że jednak do czegoś się przydasz - docina mu Jake, a Slug tylko przewraca oczami.
Patrzę na Ashera.
- Może dałoby się namówić szkolny chór na jakiś występ?
Kiwa głową z uznaniem.
- W zeszłym roku daliśmy świąteczny koncert w szpitalu dziecięcym - mówi. - Więc pewnie moglibyśmy wykorzystać tamten repertuar, i to nawet bez większych prób.
- Idealnie - podchwytuje temat Hannah, a Ellis gorączkowo notuje.
- I, Ash, skoro wkrótce otwarcie Bramble Inn, to może moglibyśmy to jakoś nagłośnić? - proponuję. - Myślisz, że twoi rodzice mogliby u siebie urządzić imprezę w wieczór przesilenia zimowego?
- Zapytam ich, ale jestem pewien, że się zgodzą.
Wszyscy przerzucają się kolejnymi pomysłami, aż w końcu powstaje konkretna lista, w tym konkurs lepienia bałwana, świąteczny seans filmowy na rynku, nocne obserwacje gwiazd oraz wspomniana impreza w noc przesilenia zimowego. Jutro rada ds. turystyki przedstawi wszystkie swoje propozycje i odbędzie się głosowanie. Wybrane atrakcje mama wrzuci w grafik.
A potem nastąpi wielki chaos.
Kiedy już wszyscy się najedli, dziękuję im za udział w spotkaniu. Grupa się rozchodzi, zostawiając mnie samą przy stoliku. Biorę głęboki oddech i próbuję odpędzić falę niepożądanych uczuć, które zaczynają we mnie kipieć. Jako córce pani burmistrz wypada mi reprezentować Bramble Falls z przyklejonym do twarzy uśmiechem. I to jest okej - jako niepoprawna optymistka i tak wolę dusić w sobie wszystkie złe emocje.
Ale, rety, tak bardzo nastawiałam się na ten Nowy Jork.
- Planujesz tu nocować? - pyta Asher, który postanowił wrócić. - Mogę ci przynieść jakiś śpiwór, jeśli chcesz.
Zmuszam się do uśmiechu, a on siada na krześle obok.
- Wszystko w porządku? - pyta.
- Tak, wszystko gra. Po prostu czuję się trochę tym wszystkim przytłoczona - odpowiadam.
- Może jednak dasz radę pojechać? - Jego głos jest łagodny.
Nawet nie zdążyliśmy poruszyć tej kwestii, ale Asher po prostu czyta w moich myślach.
Kręcę głową.
- To się chyba nazywa toksyczny optymizm.
- Możliwe. Cóż, wybacz.
- Dobra, mniejsza z tym, na pewno będzie fajnie - mówię, próbując przekonać samą siebie.
- A to przypadkiem nie jest właśnie toksyczny optymizm?
- Nie, to jest szukanie pozytywów - tłumaczę mu.
Asher marszczy brwi.
- Wiesz, że przy mnie nie musisz udawać.
Mrugam szybko, próbując odegnać łzy, które zaczynają napływać mi do oczu. To prawda - Asher to moja bezpieczna przystań. Przy nim mogę być w stu procentach sobą i nie muszę czuć się winna, narzekając na to, że sukces Bramble Falls psuje mi plany.
- Ja po prostu chciałam iść na łyżwy pod Rockefeller Center - mówię cicho.
- Wiem.
- I zobaczyć Statuę Wolności, i Times Square, Empire State Building, Central Park i cholerny Broadway.
Chwyta mnie za rękę.
- Wiem.
- I zobaczyć ulicznych artystów.
- O, tego to akurat nie wiedziałem. - Uśmiecha się szeroko.
- I zjeść kolację w jednym z tych uroczych igloo.
- Okej, teraz to już zupełnie nie rozumiem, o czym mówisz.
- No i wiesz, jasne, mogę tam pojechać kiedy indziej - ciągnę - ale Nowy Jork na gwiazdkę? Tam musi być jak w bajce. - Wzdycham. - Po prostu tak strasznie chciałam tam pojechać... Kocham Bramble Falls i uwielbiam pomagać mamie, ale...
- Ale to się staje całym twoim życiem, dokładnie tak jak w jej przypadku - kończy za mnie.
- No właśnie.
- A ten wyjazd miał być od tego ucieczką.
Patrzę na niego ze zdumieniem. Znowu to zrobił - zna mnie na wylot. Potakuję głową, ocierając tę jedną, cholerną łzę, która wymknęła się z kącika oka.
Zima zawsze była moją ukochaną porą roku, ale wszystko się zmieniło, kiedy trzy lata temu zmarł tata. W pierwszą zimę spędzaną bez niego byłyśmy z mamą tak załamane, że w ogóle nie świętowałyśmy Bożego Narodzenia. Udawałyśmy, że święta nie istnieją. Od tamtej pory nauczyłam się kontrolować emocje i cieszyć się każdym z elementów zimy - tych, które tata kochał najbardziej: z uroczych lampek, świątecznej muzyki, śniegu otulającego miasto i tej wszechobecnej magii.
Jednak w Bramble Falls wspomnienia o tacie wciąż żyją własnym życiem, wywołując we mnie nagłe fale smutku w najmniej oczekiwanych momentach. Bo tak właśnie wygląda żałoba - jest nieprzewidywalna i obezwładniająca. Skrada się, osacza i szepcze do ucha. A potem nagle wybucha, uderza z całych sił i krzyczy prosto w twarz. To rana, która nie chce się zagoić, nawet gdy krwawienie słabnie.
Te niespodziewane, bolesne ciosy prosto w serce trafiają we mnie znacznie częściej właśnie zimą. Bo to była nasza pora roku - moja i taty - pełna uroczych tradycji, dobrej zabawy i obezwładniającej miłości. Zimą wszystko przypomina mi o tym, co straciłam, kiedy serce taty nagle odmówiło posłuszeństwa.
Mój stosunek do zimy jest zatem skomplikowany, więc tak - niezależnie od tego, jak bardzo kocham Bramble Falls, moja ucieczka do Nowego Jorku miała być czymś więcej niż tylko zwykłym zwiedzaniem miasta.
Asher ociera z mojego policzka kolejną łzę, której istnienia nawet nie byłam świadoma.
- Dobra, a co byś powiedziała... - zaczyna. - Co, gdybyśmy pojechali do Nowego Jorku na wiosenną przerwę świąteczną? Do tego czasu pensjonat moich rodziców będzie już normalnie działał, więc bez problemu będę mógł się z tobą zabrać. Wiem, że to nie to samo co Boże Narodzenie i że tej ucieczki potrzebujesz właśnie teraz, ale Wielkanoc już całkiem niedługo. No i będzie trochę cieplej.
- Ellis pewnie byłaby zadowolona. Kiedy zadzwoniłam do niej dzisiaj po zebraniu i powiedziałam, że chyba nici z wycieczki, brzmiała, jakby poczuła wyraźną ulgę...
Moja kuzynka wcale nie paliła się do tego wyjazdu, odkąd w zeszłym miesiącu ostro ścięła się z ojcem. Ellis przeprowadziła się do nas z Nowego Jorku jesienią, kiedy jej rodzice się rozstali, ale decyzję o pozostaniu w Bramble Falls na stałe podjęła dopiero wtedy, gdy dowiedziała się o zdradzie ojca. Mimo to była gotowa tam ze mną pojechać w ferie.
- No dobra, niech będzie. Babski wypad z Ellis byłby oczywiście super, ale i tak wolałabym zobaczyć to miasto po raz pierwszy właśnie z tobą.
- No i gites, umówieni. A teraz co powiesz na gorącą czekoladę u KOTA KAWOSZA? Będziemy potrzebować energii na całą noc przygotowań do rozświetlenia choinki. - Asher wstaje i podciąga mnie do góry, zanim w ogóle zdążę zaprotestować. - I hej, wiem, że masz teraz w głowie niezły mętlik, ale spróbujmy jak najlepiej wykorzystać to, co mamy tu i teraz. Stwórzmy nowe wspomnienia. Jak najlepsze. Okej?
Obejmuję go ramionami.
- Dlaczego jesteś dla mnie taki dobry?
- Bo tak. Masz po prostu wielkie szczęście, że trafił ci się taki najlepszy przyjaciel - mówi z uśmiechem.
- Teraz brzmisz jak Jake. - Śmieję się, chowając twarz w jego kurtce.
Łapie mnie za ramię.
- Odszczekaj to natychmiast.
Ściskam go jeszcze mocniej.
- Przenigdy. - W końcu go puszczam i sięgam po kurtkę. - Jestem ci ogromnie wdzięczna - mówię i wiem, że nawet nie muszę mu wyjaśniać za co dokładnie.
- Nie ma za co.
- Jesteś najlepszy.
- Wiem o tym. - Posyła mi najłagodniejszy uśmiech.
Kiedy wychodzimy na mroźne powietrze na zewnątrz, po raz pierwszy, odkąd mama rzuciła pomysł zorganizowania na spontanie tego Festiwalu Puszystego Śniegu, nie czuję już grama paniki. Owszem, odwołanie tego wyjazdu do NYC mnie trochę załamało, ale przecież dobrze wiem, że prędzej czy później w końcu tam dotrę. A Asher jak zwykle będzie tu moim oparciem - pomoże mi ocalić dawne wspomnienia i zbudować nowe. Mając go u boku - kogoś, kto zawsze potrafi okiełznać moją panikę i dba o odpowiedni poziom cukru we krwi - pomogę mamie rozkręcić najbardziej niesamowity grudzień, jaki widziało Bramble Falls.
Rozdział trzeci
Kiedy w poniedziałek dosiadam się na przerwie obiadowej do stolika naszej paczki, w stołówce cuchnie przypalonym serem i frytkami.
Z uśmiechem kładę na stole mój lunchbox i siadam obok Hannah.
- Wesołego pierwszego grudnia!
- Nie ma niczego wesołego w pierwszym grudnia - jęczy Preeti. - Pierwszy grudnia oznacza tylko jedno: zaliczenia.
- Ale to również oznacza, że niebawem ferie zimowe - zauważa czujnie Hannah, skupiona na obieraniu pomarańczy.
- No i jak tam sytuacja na froncie? - pyta Asher z drugiej strony stołu. - Czy mamy już oficjalny grafik Festiwalu Puszystego Śniegu?
Mama spędziła całą niedzielę przy telefonie, jednocześnie stukając gorączkowo w komputer. O drugiej w nocy obudził mnie jej okrzyk: "Alleluja! Gotowe!". Zanim wyszłam do szkoły, wręczyła mi nabazgraną na kolanie listę do pokazania kolegom.
- Mamy - odpowiadam, po czym wyciągam kartkę z kieszeni dżinsów i przesuwam w jego stronę. Rozkłada ją, a wszyscy pochylają się, żeby przeczytać.
1 grudnia: Zapalenie lampek na choince
5 grudnia: Jingle and Jam
13 grudnia: Świąteczny Festiwal Świateł na Ranczu Rudofla
14 grudnia: Konkurs Lepienia Bałwana
19 grudnia: Śnieżny Show
20 grudnia: Jarmark Świąteczny
21 grudnia: Wieczór Przesilenia Zimowego w Bramble Inn
24 grudnia: Zimowy Bal
27 grudnia: Festiwal Puszystego Śniegu
- Jingle and Jam? A co to? - pyta Hannah, rozpuszczając swoje długie ciemne włosy, które momentalnie rozsypują się falami na jej plecach.
- Podobno Fern zna chłopaków z jakiejś rockowej kapeli. Powiedzieli, że mogą tu wpaść i dać nam świąteczny koncert - wyjaśniam. - Mama jeszcze dziś ustali szczegóły. Szuka jakiejś miejscówki pod dachem, żeby w razie złej pogody nie szukać niczego na ostatnią chwilę.
- Ale czad! Płacimy im coś czy grają za friko? - dopytuje Preeti.
Biorę gryz kanapki.
- Nic im nie płacimy! Fern też będzie na koncercie. Zatrzyma się u Ellis na dłużej, żeby nie kursować tam i z powrotem - wyjaśniam. - Nagra występ chłopaków i wrzuci filmik na swoje sociale, więc jeszcze im zrobi zasięgi. A cały zysk ze sprzedaży gadżetów i koszulek idzie dla zespołu.
- O, sprytnie! - mówi Preeti.
- Totalnie zazdroszczę Fern, że może się uczyć zdalnie, z dowolnego miejsca. Marzyłabym o tym - mruczy Hannah.
Preeti wzrusza ramionami.
- Ja tam lubię spotykać wszystkich codziennie. I siedzieć w normalnej klasie.
- Coś z tobą nie tak - rzuca Hannah.
Preeti się śmieje, podkrada jej kawałek pomarańczy i pakuje go do buzi.
- Nie wiem jak dla was, ale dla mnie najlepszym punktem tej imprezy zdaje się to Ranczo Rudolfa - oświadcza Hannah, wracając do tematu. - Będzie można je karmić tak jak kozy w minizoo?
- Hmm, nie mam pojęcia - przyznaję. - Ale dowiem się tego dla ciebie.
- A o co chodzi z tym Śnieżnym Show? - pyta Asher, wciąż studiując listę.
- Myślałyśmy o jakimś ognisku na śniegu i pieczeniu pianek połączonymi z projekcją jakiegoś świątecznego filmu na rynku. Mama chce, żebyśmy wybrali tytuł.
- Uroczo! - rzuca ktoś po drugiej stronie stołu. Zerkam w tamtym kierunku i widzę promienny uśmiech Daphne Davis, jednej z naszych koleżanek z kółka teatralnego. Jej czarny elegancki kucyk opada na ramię, gdy pochyla się w naszą stronę. - Możemy puścić Holiday.
- Albo To właśnie miłość - proponuje Preeti. - To jest genialne, no i gra tam Hugh Grant.
- Świąteczna gorączka! - woła Sterling siedzący kawałek dalej, ubrany w niebieski sweter, który idealnie pasuje do jego niebieskich włosów. Sterling, jeden z najlepszych tenorów w chórze, jest nietuzinkową, niezwykle barwną postacią - po prostu urodzony artysta. - Z Arnoldem Schwarzeneggerem. Totalne drewno!
- Ej, a może Wieczny singiel? - krzyczy kolejny chłopak z grupy teatralnej.
- Bez sensu! Jedyny właściwy wybór to Ja cię kocham, a ty śpisz - oznajmia Hannah.
- Pan Jangle i świąteczna podróż! Przecież to musical! - krzyczy nasz kumpel Parker z samego końca stołu.
- Szklana pułapka - rzuca Asher takim tonem, jakby wszystkie wcześniejsze pomysły były jednym wielkim nieporozumieniem.
- Szklana pułapka to nie jest kino familijne - przypominam mu.
- Nie mówiłaś, że to jest warunek - odgryza się.
Mierzę go wzrokiem.
- To impreza w Bramble Falls. To się rozumie chyba samo przez się.
- Moglibyśmy zacząć na tyle późno, żeby dzieciaki już spały - kombinuje dalej.
- I niby jak zagwarantujesz, że żadne nie przyjdzie posłuchać Bruce'a Willisa i jego słynnego "Yippee-ki-yay, motherfucker!"?
- W szkole pewnie słyszą gorsze rzeczy - komentuje kwaśno.
- No dobra, jeśli rozważamy również takie filmy, to oddaję głos na Randki od święta - oznajmiam.
- A nie oglądałaś tego ze dwanaście razy w samym zeszłym roku? Nie znudziło ci się jeszcze? - pyta Asher, choć oboje znamy odpowiedź.
- W żadnym razie.
- Tak czy siak, Randki od święta to i tak o wiele gorszy wybór niż Szklana pułapka - oświadcza.
- Co ty gadasz? Czy istnieje lepszy sposób, żeby przemycić cokolwiek o seksie niż kiczowata komedia romantyczna? - upieram się. - Poza tym z łatwością przekonam tu mamę, choćby ze względu na to australijskie ciacho.
- Wcale nie jest taki hot - burczy Asher.
Unoszę brwi.
- Jest.
- Jezu - wtrąca Hannah, totalnie już zirytowana. - Przestańcie się tak żreć.
Asher pokazuje mi język, a ja jemu środkowy palec. Hannah tylko kręci głową, a my wybuchamy śmiechem.
- Obojętnie, jaki film poleci, i tak będzie super - mówi Daphne. - W ogóle wszystkie te eventy wydają się świetne.
- Fakt - odpowiadam zgodnie z prawdą. Ludzie błysnęli naprawdę genialnymi pomysłami. - Musimy jeszcze dograć szczegóły co do festiwalu, ale mama liczy na to, że skoro odbędzie się on tuż po Bożym Narodzeniu, przyjedzie więcej turystów. Większość ludzi będzie miała wtedy długi weekend.
- Też sprytnie - zgadza się Preeti.
- Daj nam po prostu znać, czego potrzebujesz - mówi Sterling, wskazując na grupę z kółka teatralnego. - Jesteśmy do dyspozycji przez cały czas.
- Dzięki, Sterling. - Kiwam głową. Mama dziś ogarnie listę spraw dla wolontariuszy, roześlę ją, jak tylko dostanę plik.
- Idealnie - cieszy się Daphne, a Sterling unosi kciuk. - To co, widzimy się dziś wieczorem na odpaleniu lampek?
- No jasne - rzuca Hannah.
Preeti wzdycha i zakłada włosy za uszy.
- Ja niestety nie dam rady. Muszę zostać do zamknięcia.
- Myślałem, że ze względu na odpalenie światełek wszyscy zamykają dzisiaj wcześniej - dziwi się Asher.
- No ale nie biblioteka - odpowiada Preeti i natychmiast smutnieje. - Fiona napisała rano, że mamy mieć dziś otwarte dłużej, na wypadek gdyby ktoś potrzebował schować się przed deszczem.
- To słabo - mówi Hannah.
- A ty, Asher? - dopytuje Daphne. - Będziesz?
Ash oddaje mi moją kartkę z notatkami.
- No pewnie.
- To super - odpowiada z szerokim uśmiechem.
- Widzimy się później, żeby dogadać różne szczegóły? - pyta mnie Asher.
Wsuwam kartkę do kieszeni.
- Byłoby super. Muszę tylko jeszcze uzgodnić parę rzeczy z mamą, ale chętnie już bym zaczęła odhaczać kolejne punkty z listy. Bo inaczej oszaleję.