Gwiezdny Przybysz. Tom 1 - Jakub Wąsik

PrologAnte Diem IraePrzeddzień Sądu

- Urodziny, urodziny i po urodzinach. Po co jeszcze to liczymy? Czas i tak jest tylko pojęciem, bo prawie nic w tym ponurym wszechświecie nie zostało.

W ciemnym pokoju dało się słyszeć odgłos odkładanego hologramu na wzór książki, a tuż po nim szelest kołdry.

- Historia ma miliardy miliardów lat, jesteśmy starsi niż większość tego, co pozostało w tej ciemnej dziurze. Mam serdecznie dość tego, co sobą reprezentujemy - powiedział niedawny solenizant, gdy zobaczył powiadomienie o kończącym mu się przydziale energii.

Wtem pomyślał o czytanym niedawno dokumencie i naszła go ciekawa myśl: niedługo naukowcy skończą swój dziwny projekt i po raz ostatni społeczność przeniesie się na całkowicie wirtualny poziom rzeczywistości, która będzie trwała, póki ostatnia czarna dziura się nie wypali. Jak dotąd nigdy nie wychodziło im to na dobre. Po głowie chodziła mu myśl, że tym razem mogą nie mieć wyboru. Ale czy aby na pewno?

Wstał, wspominając niedawno zmarłą matkę, spakował trochę rzeczy i prowiantu, po czym włączył zakłócacz lokalizacji, wyszedł i zamknął pokój. O tej porze i tak każdy normalny człowiek był pogrążony we śnie. Po drodze nie spotkał prawie nikogo w sektorze miejskim utworzonym w większości z roślin i sztucznych materiałów. Czuł na sobie oko każdej kamery. Wchodząc samotnie do kolei magnetycznej przemierzającej nadsektory statku, dziękował w duchu za moduł maskujący aktywność i nielegalny kod dostępu do nieautoryzowanych sekcji otrzymany kilkanaście godzin wcześniej od znajomego. Po dotarciu do celu - sektora z kapsułami ewakuacyjnymi, które od początku swojego istnienia tylko zbierały kurz - poczuł ogromną satysfakcję. Tu nikogo nie spotka, choćby pół statku się paliło. Jednak nie do końca miał rację. Zorientował się dopiero, gdy roboty pełniące wartę - relikt z czasów, kiedy jeszcze można było dostać prawdziwy metal, a nie substytut - ożyły i jeden z nich ruszył w jego kierunku:

- Proszę o autoryzację do przebywania na zamkniętym ter... - zaczął metaliczny głos, gdy procedurę przerwał mu rzut kartą ze stopu metalopodobnego, wywołując krótkie zwarcie.

Pozostałe roboty zaczęły celować do niego z paralizatorów krótkiego zasięgu wbudowanych w plecy. "Raz, dwa, trzy... i po krzyku", pomyślał napastnik, zbierając rzucone w maszyny karty z podłogi. Przed nim tylko wejście do starej kapsuły, za nim wszystko to, co znał do tej pory.

- No to hop! - mruknął, wchodząc do elipsy zbudowanej z wzmocnionego szkła, części napędowej i kilku urządzeń. - Nic mnie już tu nie trzyma.

Od kilku er nie byli w stanie stworzyć nic lepszego niż eliptyczna kapsuła, w której właśnie siedział. Jedna z tysięcy kilkudziesięcioosobowych kabin będąca absolutnym szczytem technologicznym. Jak inaczej nazwać coś, czego źródłem zasilania jest sama ciemna materia? Dużo czytał, ale nawet nie próbował zgadywać, jak większość z nich stworzono.

Przez wzmocnione szkło, a następnie ekran główny widział oddalający się gigantyczny statek-matkę. Powoli zbliżał się do supermasywnej czarnej dziury w sercu jednej z licznych galaktyk, które przemierzali od wypalenia się ostatniej gwiazdy. Choć bardziej pasuje określenie "wpadał". Niewiele było na tym etapie widać. Tak jakby doświadczał śmierci samego istnienia z ostatnią komórką, którą był statek.

Ostatnio czytał trochę o czarnych dziurach, więc kiedy zaczął czuć ciężar, domyślał się nadchodzącego końca. Ciekawiło go tylko jak długo jego "pojazd" z napędem zakrzywiającym przestrzeń wytrzyma. Szkło samo z siebie nie jest wytrzymałe, ale tarcze przeciwpróżniowe to zdecydowanie cud technologiczny. Wziął głęboki oddech, czując przytłaczające uczucie senności, by kilkanaście sekund później stracić przytomność. Ciemność i ciarki to ostatnie, co poczuł.

Rozdział 2Twarde lądowanie

Czas tuż przed lądowaniem tajemniczej kapsuły był dla większości stresującą niewiadomą. Dla badaczy był to dzień wolny, królowa Eris spędzała ten czas w nieco wyżej położonym stanowisku astrologicznym i obserwowała działania pozostałych, natomiast Garas - najwyższy kapłan - towarzyszył mechanicznemu dowódcy podczas przygotowań ekspedycji zwiadowczej.

- Rozkazy, panie?

- Poza czterdziestoma n-kami chcę, by wszystkie z tego miejsca były na uruchomionym statku królowej, żeby w razie potrzeby móc postawić Monolit z magazynu. Jej Wysokość zostanie tu, by obserwować wszystko z kamer satelity w części astrologicznej.

- Najwyższy kapłanie, dostałem wiadomość o przybyciu dodatkowych sił z bazy Lagash.

"Gdzie jest Namlu?", pomyślał Garas, patrząc na nadlatujący statek.

***

- Co się właśnie stało?! - krzyknęła Eris.

- Moja Pani, jesteśmy atakowani!

- Co za tupet! - powiedziała na głos wściekła królowa, idąc szybkim krokiem w stronę wyjścia.

Gdy wyszła na plac, uderzyło ją ciężkie powietrze planety oraz widok statku, który zamiast przylecieć z posiłkami właśnie kończył trzecie nurkowanie. Zostawiał za sobą dymiące szczątki statku ewakuacyjnego, górnej części wieży kontroli lotów oraz stanowiska serwisu i magazynowania neutralizatorów, jednak jej prom wyglądał na nietknięty. W chłodnej wściekłości skupiła się na obiekcie powoli krążącym nad murami. Gdy pozostałe roboty otworzyły ogień, jej oczy zabłysły, a lewą rękę otoczyły linie potężnej magii żywiołów. Choć od dawna jej nie używała i pewnie wyszła z wprawy, nie da się zapomnieć, jak nią władać.

Cisnąwszy odłamami lodu, uszkodziła statek, z którego - wciąż sprawnego - wyskoczyła postać w czarno-czerwonej zbroi uzbrojona w karabin. Zanim królowa i neutralizatory zmieniły cel, ich przeciwnik był już na powierzchni, a granat rzucony w locie skutecznie zlikwidował większą część pozostałej ochrony mechanicznej. Gdy obok wyczerpanego generatora toczyła się walka, większość cywilów w kompleksie pozbawionym energii uciekła do podziemnych kwater. Uszkodzony pod wpływem magicznych pocisków statek rozbił się obok promu królowej. Łowca, wiedząc o nadchodzących strażnikach, oddał strzał w kierunku magazynu broni, kupił sobie dzięki temu czas na walkę z nimi. Z sześćdziesięciu neutralizatorów zostało dwanaście. Ich dowódca i najwyższy kapłan Garas skryli się w wejściu do podziemnych kwater, a oszołomiona wybuchem Eris - której bariera lodowa nie ochroniła skutecznie - dochodziła do siebie.

Celem szesnastu strażników wyposażonych w duże, okrągłe tarcze energetyczne, zbroje i paraliżujące czterometrowe piki było rozłączenie się z ośmiu par na jednostki i stworzenie ściany, by zapędzić napastnika w kozi róg i ogłuszyć pikami pod napięciem. Niestety dla nich, potężny karabin dzięki czarnorynkowym modyfikacjom był w stanie przebić ich potężne tarcze. Granat rzucony na początku starcia nie zrobił im krzywdy, ale pierwszych dwóch padło od strzału w głowę. Trzeci padł z powodu szoku, a czwarty - przez zbyt wolne zasłonięcie głowy. Rzucając granat w pozostałą część wieży kontroli lotów, wojownik kontynuował ostrzał. Wieża zwaliła się na broniących strażników, zabijając siedmiu z nich, a dwóch z tyłu odcinając od przejścia. Zostało trzech. Namlu czuł ciepło broni przez rękawice, ta siła przebicia miała swoją cenę. Po oddaniu kolejnego strzału do zbliżających się strażników, musiał sparować karabinem nadchodzący cios bliższego z nich. Piki poza formacją to kiepska broń. Unikając ciosu drugiego strażnika, łowca zbliżył się na tyle, by strzał z pistoletu zniszczył źródło pola ochronnego. Ogłuszony małym wybuchem strażnik - choć tylko na chwilę - zdołał go odepchnąć. Namlu uciekł w tył, upuszczając pistolet i odsłaniając zabezpieczone wcześniej generatorem plecy. Pika elektryczna prześlizgnęła się przez bok jego pancerza, pozwalając na oddanie czystego strzału z karabinu, który zakończył życie strażnika. Ostatni stojący przed łowcą zaszarżował z bronią tylko po to, by jego cios został sparowany. Chwilę później leżał na ziemi. Podnosząc jego pikę, łowca przebił się przez pancerz trafiając go w serce. Porzuciwszy broń poległego strażnika, Namlu obrócił się, trzymając gorący karabin, napotkał jeszcze bardziej palące spojrzenie królowej.

***

Widząc walkę najemnika ze strażnikami, Tilar podszedł do Garasa:

- Kapłanie, są zajęci, pomóżmy królowej!

- Zgoda. Dowódco, za mną - odparł lekko zraniony nazwaniem go TYLKO kapłanem Garas.

On, Tilar i pozostałe dwanaście neutralizatorów otoczyli Eris i podnieśli ją z ziemi. Po usłyszeniu wybuchu w pełni ocucona władczyni podniosła ramię, zaciskając pięść na znak wstrzymania ognia. Garas powtórzył jej gest. Chwilę potem władczyni wściekle patrzyła na nieznanego napastnika.

- Zawiodłeś, jak widzisz, ja nadal żyję. Jednak najpierw zajmę się twoim szefem.

Garas lekko spanikował, ale nim zdążył cokolwiek zrobić, królowa odwróciła wzrok w stronę Tilara.

- Miłośniku zwłok! Zabawa z nekromancją to jedno, ale za zamach na mnie zapłaci cała twoja rodzina, a ty skończysz jako słup lodu, nigdy nie zaznając powrotu bogów!

- Co? - zdumiał się Tilar. - Nie tkniesz ich...

Trzymając mocno zwój wcześniej przywiązany do ręki zasłoniętej szatami, chciał cisnąć w Eris trujący obłok. Ona była jednak szybsza - w momencie, gdy rękę badacza zaczęła obejmować ciemnozielona aura, królowa głęboko go zamroziła. Następnym celem był oczywiście jej niedoszły zabójca. Eris stworzyła lodową barierę i krąg wokół Namlu, a ten wypalił z karabinu, chybiając. Strzał, który miał być śmiertelny, przebił lód i trafił w lewy bark królowej. Ta, rycząc z bólu, cisnęła prawą ręką dwa pociski. Jeden wytrącił łowcy gorącą broń, niemal niszcząc ją i powierzchownie uszkadzając rękę Namlu. Drugi cisnął nim o ziemię, gdy najemnik wyciągał pistolet. Dwóch ostatnich strażników nareszcie przedostało się przez gruzowisko i stanęło za leżącym łowcą, czekając na rozkazy. Na koniec Eris zamroziła go także, słabiej niż Tilara, ale nadal skutecznie. I wtedy odezwał się Garas, wskazując na królową:

- Zabić ją!

Tworząc krąg lodowych kolców, odrzuciła wszystkich, teraz świadoma, co się dzieje wokół niej. To był kluczowy moment, wszystko albo nic, Garas o tym wiedział. Pomimo możliwości wysłania sygnału o pomoc wcześniej - nie zrobił tego. Baza była bez energii, lecz dowódca neutralizatorów mógł nadawać sygnał międzyplanetarny, choć z opóźnieniem. Kapłan, wstając z ziemi, widział, jak strażnicy biegną w jego stronę i desperacko krzyknął do uszkodzonego dowódcy neutralizatorów:

- Zabij ich wszystkich!

- Pro... em z s...g...ałe...

- Wzmocnij sygnał! Zabij ich wszystkich!

Czekał na to tak długo, od dawna podkopywał pozycję Eris - ślepej na wszystko przez smutek i traumy poprzedniej wojny. Korona nareszcie będzie jego.

Uszkodzony dowódca wzmocnił sygnał i nadał go do wszystkich jednostek. Każdy robot niedługo dostanie rozkaz: "Zabić ich wszystkich". On i dziewięć neutralizatorów otworzyło ogień do Eris, która zbyt mocno skupiona na uszkodzonym ciele, ledwo zdążyła wstać. Próbowała stworzyć barierę z deszczem odłamów lodu, ale tym razem nie była wystarczająco szybka i strzał przeszył ją, zostawiając plamę złotej krwi. W tym czasie dwa neutralizatory zostały zniszczone przez strażników, a ostatni szedł z bronią w kierunku podziemnych kwater. Zaślepiony chwilowym sukcesem Garas zagapił się na zamieniającą się w zbity popiół królową i nie zauważył na czas nacierającego na niego strażnika. Śmiertelny cios zadany najwyższemu kapłanowi stworzył okazję neutralizatorom do postrzelenia owego strażnika od tyłu. Walka już przygasała, ostatni strażnik pokonał pozostałe neutralizatory, włącznie z tym powracającym z kwater. Przebity nie bronią, a żalem patrzył na pobojowisko i królową, teraz będąca tylko odlewem z prochu.

- Nie dotrzymałem przysięgi, ma pani, ma królowo... - wyszeptał, płacząc, po czym wziął do ręki jeden z leżących karabinów, wycelował w siebie i wystrzelił.

Bitwa się skończyła, wśród żywych był tylko jeden, Namlu. Udało mu się wyłamać z osłabionego zamrożenia i przeżyć dzięki zbroi, teraz spał wyczerpany. Gdy śnił, w sercu dawnego ciała aż do teraz nieśmiertelnej Eris zaczęło błyszczeć niewielkie białe światło - źródło jej nieskończonej mocy magicznej i długiego życia, a kiedyś też źródło wielkiego konfliktu. Przez igigi znane było ono jako Okruch Shandi.

Słońce zaszło, ale po każdej nocy nadchodzi nowy dzień.

***

Ból głowy i suchość w ustach to pierwsze, co poczuł. Otworzył oczy, lecz nie widział zbyt wiele w komorze kapsuły. Po chwili zorientował się, że leży na jednej z górnych ścian. Początkowo otumaniony, szybko doszedł do siebie i włączył zasilanie. Słabe światło poszerzyło jego pole widzenia, od środka wszystko wyglądało dobrze. Ale jak długo tu był? Otrząsnął się z tej myśli, po czym otworzył jedyne wyjście. Nie widział sensu w odpalaniu kapsuły.

Jego oczom ukazał się przepiękny krajobraz - wylądował na płaskowyżu. Dotarcie do jego krańca zajęło mu ledwie parę minut. Tam usiadł, zaczął jeść i pić to, co mu zostało - aż jedną trzecią zapasów, które zabrał. Więcej nie mógł zjeść, a nie sądził, że przeżyje spotkanie z czarną dziurą.

Podziwiał widoki. Skała planety - widocznie mniejszej niż jego macierzysta, na wzór której tworzono warunki w statkach - miała kolor niebieskoszary. Niedaleko znajdował się wodospad. Ciekawiło go, czy woda nadaje się do picia. Niżej widać było las białoniebieskich pni drzew o jasnobrązowych koronach. Uroku krajobrazowi dodawał fakt, że załapał się na (prawdopodobnie, gdyż czuł rześkość poranka) wschód słońca - czerwonego karła. Niebo mieniło się lekką, przyjemną żółcią kontrastującą z chłodem. Na południe od siebie zauważył wybawienie, kilkanaście budynków wybudowanych w okręgu. "Czy to beton?", pomyślał, pakując swój piknik.

Usłyszawszy ciche mruczenie, obejrzał się i zdębiał. Kilkadziesiąt kroków za nim stał stary, wychudzony wilk. Nie byłoby w tym nic dziwnego, gdyby nie trzy głowy, które przypatrywały mu się bardziej z zaciekawieniem niż jakimikolwiek niecnymi zamiarami. Człowiekowi nie zrobiło to różnicy - raz w życiu widział chomika, a o dzikich zwierzętach co najwyżej czytał. Wziął więc lekką torbę i biorąc nogi za pas, ruszył biegiem w kierunku wcześniej widzianego miasteczka. Zorientowawszy się chwilę później, iż nic go nie ściga, zwolnił i ciężko dysząc, parł naprzód przez las, od czasu do czasu mijając jakieś małe zwierzątka lub grzyby. Po paru godzinach, gdy dotarł na miejsce, słońce zawisło w zenicie.

Bramę stanowiły trzy prostokąty z bladoniebieskiego kamienia i czarnymi zdobieniami w kształcie trójkątów. Dwa wyglądały jak wieże, a większy pomiędzy nimi miał czterometrowe podwójne drzwi z tych samych drzew, które widział wcześniej Ponad nimi widniała przypominająca klejnot - jak podejrzewał - kamera. Nad bramą, po lewej stronie widział kilka wystających, metalowych obiektów i antenę. Pośrodku mienił się biały promień otaczający placówkę. Zauważył też kopułę przypominającą obserwatorium. Pomyślał, że ktokolwiek to zrobił, nie dbał o kamuflaż ani nadmierne zabezpieczenia przy wejściu, a to oznaczało, że prawdopodobnie w okolicy nie było nic niebezpiecznego. Poczekał parę minut zastanawiając się, czy ktoś otworzy, ale szybko się znudził, gdyż z tego miejsca nie dostrzegał nic więcej, co przykułoby jego uwagę. Po chwili, wskutek braku reakcji, postanowił popchnąć owe podwójne drzwi. Musiał w to włożyć niemało siły, ale w końcu otworzyły się ociężale.

Rozdział 3Bliskie spotkanie piątego stopnia

Nic dziwnego, że brama się otworzyła. Wyglądała na uszkodzoną, zresztą nie tylko ona. Osłupiały przybysz rozglądał się po pobojowisku. Idąc powoli, przyglądał się osmolonym ścianom za wejściem, resztkom robotów, słupowi lodu, po którego dotknięciu poczuł dreszcz, a tuż po nim ogromny chłód. Przycupnął, przyglądając się jednej z opancerzonych, martwych istot. Po krótkich oględzinach sięgnął po broń leżącą obok. Nie była lekka, jej ciężar irytował go, a do tego miała na oko ze cztery metry długości. Wziął inną, przepołowioną i z ciekawością podszedł do resztek, które najbardziej przyciągały jego wzrok. Fioletowa szata przeplatana złotymi ornamentami wyglądała niezwykle majestatycznie. "Kimkolwiek była, na pewno była kimś ważnym", pomyślał. Wyglądała podobnie do reszty, lecz jej skóra jako jedyna nie była delikatna i jasna, ale sprawiała wrażenie pokrytej - lub będącej - popiołem. Najbardziej przykuwający uwagę element, niewielki kryształ, lśnił delikatnym, na poły białym, na poły przezroczystym światłem. Ostrożnie zmiatając warstwę popiołu na bok, by mieć czysty widok, przybysz zaczął się mu przyglądać.

Poświęcając całą uwagę czemuś, co uznał za kryształ, dostrzegł zdobienie - jakby zamknięto w nim małego węża. Kształt, który jedni nazwaliby wężem, a inni smokiem, wydawał się składać z wielu części.

Zaczynając od dołu, doskonale gładkie szkliwo ujawniało kształt kwiatu lotosu przypominającego zarazem głowę. Lewą część urozmaicały cztery wypustki. Pierwsza z nich miała proste, prostopadłe do budowy solidnie wyglądające linie, druga natomiast składała się z trzech niepołączonych linii, nieco dłuższej środkowej. Trzecia sprawiała wrażenie miększej, ze względu na zaokrąglone linie biegnące wzdłuż. Ostatnia była pusta, poza ostrzejszą końcówką przeciętą dwiema liniami w kształcie V. Prawa strona, mniej szczegółowa, wydawała się owinięta cierniem z sześcioma kolcami. Co ważne, obie dolne części po spojrzeniu z góry, zakręcały w prawo, natomiast dwie następne w lewo, wyrównując sylwetkę niczym łuk bez cięciwy. Z owych kolejnych części lewą zdobiło sześć zdobień o kształcie oczu, natomiast prawą sześć ostrzy. Postać wieńczył ogon, składający się z grotu strzały przeciętej w poprzek sześcioma liniami i jedną pośrodku, biegnącą wzdłuż.

Podziwianie tajemniczego przedmiotu przerwał niespodziewany dźwięk. "Obcy w zbroi się poruszył, czyli nadal żyje. Choć tak naprawdę to ja jestem tu obcym", pomyślał. Parę sekund zabrało mu dojście do siebie po wpatrywaniu się w mały przedmiot. W końcu właściwy "obcy" podszedł do leżącego i szturchnął go ostrą stroną połamanej elektropiki. Po paru chwilach ten usiadł, zdejmując hełm. Trójka czarnych oczu z ciemnopomarańczowymi tęczówkami powoli rozglądała się dookoła. Świeżo obudzony był cały, choć wyraźnie potrzebował chwili, by otrząsnąć się z przymulenia. Po krótkim, niesamowicie dłużącym się momencie ciszy, przybysz postanowił się odezwać:

- Witaj, co tu właściwie zaszło?

Wtedy blada istota podniosła wzrok, myśląc nad czymś przez kilka sekund, by następnie wstać. Łowca na oko przewyższał przybysza o około półtora metra, a z pozoru lekko uszkodzony pancerz dodawał mu barczystości. Po spojrzeniu skwitowanym ruchem głowy ruszył w kierunku przejścia z walającym się gruzem, mówiąc coś w niezrozumiałym języku. Nieznajomy postanowił iść za nim. Obaj dotarli do statku - jedynego który był w całości. Sporych rozmiarów obiekt na pierwszy rzut oka ledwo się mieścił na lądowisku. Wyglądem przypominający fioletowy dziób, po bokach miał dwa złote panele w kształcie prostych skrzydeł. Na tyle znajdowały się dwa panele wyglądające jak drzwi, a między nimi jeden większy. Na powierzchni każdego z nich znajdował się lekko wklęsły, niewielki czytnik, służący zapewne do otwierania. Obie istoty dostały się do wnętrza środkowym, jedynym otwartym z trzech wejść. Większość miejsca w magazynie zajmował gładki, zabezpieczony linami kamień w kształcie prostokąta. Człowiek uniósł elektropikę, nie wiedząc czego się spodziewać, jednak opuścił ją po chwili. Po wyjęciu czegoś z niewielkiej skrzynki obok ogromnego, gładkiego kamienia, obcy podał mu niewielki, metaliczny przedmiot, wskazując drugą ręką na głowę.

- A co mi tam - powiedział przybysz, przykładając przedmiot do głowy.

Poczuł, jak coś się do niej wchłania, powodując intensywne, choć szybko słabnące kłucie. Po paru chwilach jego towarzysz, teraz bez hełmu, przemówił.

- Jak się czujesz?

- Bywało gorzej, co tu się stało? Co mi przed chwilą dałeś? Co tu robi wielki kamień, kim jesteś i kim w ogóle jesteście?

- Sporo pytań naraz, a mnie też co nieco ciekawi, ale zacznę. Jestem Namlu, nazywamy się igigi, ten "kamień" to Monolit. W zasadzie to po aktywacji sprawia, że jest się mądrzejszym do pewnego stopnia. Nie wiem dokładnie, jak działa, ale pewnie jest tu na wypadek, gdyby zamiast ciebie wyszło coś głupszego i prymitywnego. Twoja kolej.

- Jestem Peiel, człowiek, trudno mi właściwie stwierdzić jak się tu znalazłem.

- Powiedz mi więcej o człowiek.

- Ludziach, odmienia się "ludzie". Nie ma co dużo mówić, rozwijaliśmy się, szukaliśmy życia w kosmosie poza nami, nie udało się, rozwijaliśmy się dalej, aż wszechświat zaczął umierać. Gwiazdy wygasły, wraz z nimi światło, kosmos stał się grobowcem dla dawnych planet. Nauczyliśmy się, jak przetrwać, ale nie tworzyć. Odłamy gwiazd były przetwarzane na energię, a powoli wymierająca ludzkość przeniosła się na jeden, gigantycznych rozmiarów statek-matkę. Zakończyliśmy podróż, wisząc nad ostatnią czarną dziurą, nazwaną "pępkiem świata". Ostatnim krokiem były plany przejścia do całkowicie sztucznego świata w naszych umysłach, oczywiście nadzorowane przez Radę Orwe... - przerwał na chwilę, widząc jak Namlu zaczyna przysypiać. - W skrócie, nie chciałem symulacji, wielu zmieniało ciała do niepojętych form i żyło we własnych bańkach, ale to nie dla mnie. Uciekłem, nawet nie wiem jak starą, kapsułą ratunkową prosto w tę czarną dziurę i następne, co pamiętam, to obudzenie się tutaj.

- Mogłeś po prostu powiedzieć ostatnie zdanie... W każdym razie trochę głupia sprawa, bo najwyższy kapłan, do teraz nieśmiertelna królowa i masa igigi leży martwa, a kapłan wcześniej walnął przemowę, że czeka nas powrót bogów, czyli, nawiasem mówiąc, twoje przybycie.

- Że co???

- Wystartuję i zastanowimy się co dalej - powiedział Namlu, idąc w głąb statku.

Po chwili obaj siedzieli na fotelach pilotów zdecydowanie zbyt dużych dla Peiela. Gdy niebo zmieniło kolor na czarny, kontynuowali rozmowę.

- Więc tak - zaczął Namlu - lecimy do stolicy, zabieram co mi obiecano, zostawiam cię i idę w siną dal albo po drodze wysiadasz na którejś z kilku zamieszkanych planet, naszą lub nie.

- Dlaczego chcesz mi pomóc?

- Bo nie dostałem wypłaty.

"Cóż, sensowny powód ", pomyślał Peiel, a na głos zapytał:

- A tak swoją drogą, jak to się stało, że się rozumiemy?

- To, co przyłożyłeś do głowy, to minitłumacz neuronowy. Nie wiem, jak go zbudowali, ale jak się go ma, pozwala zrozumieć obce języki i mówić w nich. Nie sądzę, by było ich wiele, jak dotąd nie były potrzebne.

Prom Eris, choć niewielki, posiadał najlepszy napęd jaki igigi potrafili stworzyć i zmieścić. Początkowy plan zakładał lot prosto na Lagash, ale uniemożliwił to uszkodzony akumulator energetyczny.

Patrząc na zbyt szybko obniżający się poziom energii, Namlu ustawił kurs na niedaleki punkt kontrolny, umożliwiający między innymi naprawy oraz uzupełnianie energii. Nie przejmował się tym, czy przylot promem królowej wzbudzi zainteresowanie równe podejrzeniom. Nawet w wypadku wysłania sygnału wzywającego wsparcie powinien sobie poradzić siłą. "Najpewniej jednak wszystko będzie w porządku, wywiniemy się jakimś kłamstwem", z zadumy wyrwał go brak kontaktu ze stacją. Powinien teraz patrzeć na sporą budowlę, wiszącą nad niezdatną do życia planetą. Zamiast tego widział przez ekran ogromny krater na planecie i jeden sygnał statku na radarze. Ów statek, na wpół zniszczony, ale nadal sprawny, wysyłał sygnał wzywający pomocy, z zakodowaną treścią, którą komputer pokładowy przetłumaczył na: "N-ki strażnicze zaatakowały, stacja upadła, niech Bogowie mają nas w opiece". Nie skupiając się zbytnio na wiadomości, zaczął przeglądać bazę danych, mając nadzieję, że będą w stanie gdzieś w końcu wylądować.

Peiel przez cały ten czas siedział obok, patrząc na poczynania nowego "kolegi" z mieszanką niepokoju, niewielkiego zaufania i wiary w umiejętności nowego kompana. Mając coraz mniej energii w nieco uszkodzonym promie, Namlu sam wysłał sygnał wzywający pomoc, po czym postanowił polecieć na najbliższą planetę. Opinia publiczna wiedziała o istnieniu innych cywilizacji, ale on sam niezbyt się tym interesował. Po wylądowaniu spróbuje naprawić uszkodzony akumulator, teraz jednak czas na sen. Mimo najnowszej technologii, prom potrzebował czasu na przemierzenie kosmosu.

- Zmiana planów, szybko tracimy energię, więc lecimy na pierwszą lepszą zamieszkaną planetę, wysłałem sygnał o pomoc, nawet jeśli są inne obiekty, to ten prom powinien mieć priorytet.

- Ok, czyli lądujemy i czekamy na pomoc?

- W zasadzie to mam nadzieję na lądowanie, ale dobre wieści są takie, że może naprawię napęd na powierzchni, a jeszcze lepsze, że będziemy w stanie bez problemu chodzić i oddychać.

- Dziwne, tam skąd jestem, planety o podobnej atmosferze były niespotykanie rzadkie.

- Tutaj podobno wszystkie zamieszkane planety mają podobne powietrze, tylko my się szybciej rozwinęliśmy. Teraz powinniśmy się wyspać, czekają nas kolejne godziny podróży. Może to nie luksusy, ale chociaż wyśpimy się na siedzeniach lub podłodze.

Sen nie przyszedł łatwo. Namlu martwiły niedawne wydarzenia. Kilka razy odtwarzał w pamięci wydarzenia z Samarry, w końcu doszedł do wniosku, że desperacki rozkaz kapłana musiał dostać się do innych jednostek neutralizatorów, spoza planety. To w najlepszym przypadku oznaczało wojnę domową, a w najgorszym wybicie dużej części jego pobratymców. Nie sądził, by mieli duże szanse w walce z n-kami, ale powinni prędzej czy później sobie poradzić mimo śmierci Eris i Garasa. "Świetnie, moje wakacje szlag trafił", pomyślał.

Peiel zaś był podekscytowany, choć lekko nerwowy. Nie dość, że przeżył - jak wcześniej sądził - samobójcze spotkanie z czarną dziurą, to trafił do wszechświata bogatego w życie. Zmęczenie chwilową stagnacją było nieco irytujące, ale niedługo pozna więcej tego przepięknego kawałka kosmosu. Fakt, że nie jest sam, pobudzał jego ciekawość. Zakładając, że się nie rozbiją, na co on nie miał wpływu.

Jakiś czas później, obudzony dobrze znanym: "Wstawaj!" wrzaśnięty przez Namlu, niewyspany Peiel spojrzał na towarzysza.

- Wstałeś? To dobrze, bo mamy mały problem, energia nam się kończy szybciej niż sądziłem.

- Co teraz?

- Spójrz - powiedział łowca, włączając mapę galaktyki na głównym ekranie, przed którym cały czas siedzieli - tutaj jesteśmy, a obok jest planeta, na której wylądujemy w ciągu godziny.

- Nie mam pojęcia, co znaczą te znaki, twój tłumacz chyba nie działa.

- Nie przesadzaj, jak miałby tłumaczyć obraz? Mowa to mało?

Peiel z lekkim poirytowaniem przyznał rację.

- Wspominałeś wcześniej, że wysłałeś jakiś sygnał.

- Brak odpowiedzi.

Zanim się obejrzeli, nadszedł przewidziany przez igigi czas na lądowanie. Dolatywali do drugiej planety, na ekranie widocznie oddalonej od żółtego karła w centrum. Namlu, który przejął ręczne sterowanie, w całkowitym skupieniu redukował prędkość podejścia do atmosfery. Musiał wyłączyć większość systemów, aby pole ochronne nie pozwoliło spopielić statku. Zbyt duże wyhamowanie odesłałoby go w próżnię, a przy nadmiernej prędkości prom Eris mógłby się po prostu stopić od ciepła atmosfery. Peiel patrzył tylko, jak wokół nich tworzy się chmura ognia. Nie, to oni byli kulą ognia. Przyjęcie impaktu zabrało dużą część energii cały czas cieknącego akumulatora. Chwilę później, spadając w odpowiedniej prędkości Namlu wyłączył wszystko w na poły martwym statku. To był ich moment spokoju, cisza przed burzą, jaką sprawi lądowanie. Po dwunastu minutach żarzący ogień zaczął gasnąć. Powierzchnia planety miała kolor jasnego granatu z zielonkawymi koronami drzew o bordowych - niewidocznych na obecny moment- kłodach. Ocean mieniący się w oddali sprawiał wrażenie lekko bordowej, półprzezroczystej tafli. Można było nawet dostrzec w ciemności jakiś duży kształt, ale czas na przyglądanie się kończył, zbliżali się do powierzchni z dużym impetem.

- Trzymaj się! - krzyknął Namlu, włączając statek. Używając, jak sądził, resztek energii, włączył tylko tarczę, mając nadzieję, że na coś się przyda. Hamował napędem tak mocno jak to możliwe.

W tym momencie znajdowała się pod nimi woda, lecz wytracając rozpęd, przelecieli nad nią i uderzyli w ziemię za plażą. Mimo starań Namlu siła, z jaką uderzyli, wystarczyła, by obaj stracili przytomność. Szorując po ziemi, wpierw przemknęli przez wysoką, rzadko rozsianą i grubą trawę, a następnie przez niewielki fragment lasu, by znaleźć się na polanie. Porządnie sponiewierany dawny prom Eris zastygł, leżąc w bezruchu, mając za sobą przeorany pas gruntu. Poza wyraźnymi uszkodzeniami kadłuba - zwłaszcza brakującej dolnej części - wszystko leżało w jednym kawałku. Z niektórych miejsc przez chwilę wydobywały się iskry. Obaj pasażerowie leżeli nieprzytomni przez krótką chwilę. Namlu był oszołomiony lądowaniem. Peiel dodatkowo po obrocie statku spadł na ścianę obolały od kurczowego trzymania zbyt dużych pasów. Pierwszy odzyskał przytomność Namlu.

- Żyjesz? - zapytał, patrząc na leżącego Peiela.

Odpowiedziało mu tylko głośne westchnięcie poszkodowanego.

- Ruszaj zad - ponaglił go, odpinając pasy. - Poleżysz potem, wychodzimy sprawdzić stan statku.

Pomógł wstać towarzyszowi chwilowej niedoli i wyczłapali ze środka. Peiel położył się, opierając ciało o najbliższy większy kamień, po czym zaczął się rozglądać.

- O, jak miło, czyli mi nie pomożesz z naprawą? - zaczął Namlu.

- Nigdy więcej takich lądowań, to już moja druga kraksa. Na pewno zwróciliśmy czyjąś uwagę naszym szczęśliwym przybyciem.

- Jak się nie podoba, to zawsze możesz się zaprzyjaźnić z czymkolwiek, co jest w tej wodzie.

- Dobra, dobra, mam zły dzień, minie mi.

- Co ty nie powiesz... byłem o krok od spędzenia reszty życia jako wakacji...