Gdy odbierałam mojego nastoletniego syna z treningu koszykówki, udało mi się zobaczyć kilka ostatnich minut zajęć. Trener DeShawn prowadził akurat ćwiczenie, w którym ustawił chłopców w parach, dwóch na dwóch. Zadanie było proste: pierwsi mieli spróbować zdobyć punkty, a drudzy - nie dopuścić do trafienia. Para atakująca mogła wymienić między sobą sześć podań, a potem miała tylko jedną szansę na rzut. Jeśli trafiła, dostawała punkt. Jeśli nie - przechodziła do defensywy, a piłka trafiała w ręce rywali. Teraz to oni rozgrywali swoje sześć podań i walczyli o punkt.

Przyglądałam się temu z umiarkowanym zainteresowaniem. Ożywiłam się jednak, kiedy w połowie ćwiczenia DeShawn zawołał: "Jak myślicie, dlaczego dałem wam po sześć podań? Czemu oddajecie rzut już po pierwszym albo drugim podaniu?!".

Przerwał, widząc, że żaden z chłopców nie zna odpowiedzi. Wtedy dodał: "Przy pierwszym czy drugim podaniu wszyscy działacie instynktownie, zgadujecie. Dopiero przy trzecim i czwartym zaczynacie coś widzieć. Zauważacie, jak obrońca przesuwa się w jedną stronę i zaskakuje was nagłym zwrotem. Albo jak ustawia ciało pod pewnym kątem, żeby was zmylić. Może ma wyraźny styl gry lub kieruje stopy w stronę kosza. Patrzycie, czy przeciwnicy wspierają się, czy odwrotnie: wcale tego nie robią. Wtedy zaczynacie wychwytywać schematy, ich i własne!".

Nadstawiłam uszu. "Przy piątym czy szóstym podaniu już ich znacie. Macie przeciwników w garści. Wiecie, co robią, na czym polega ich gra i jakie są ich słabe strony. Możecie przewidywać, działać, rzucać. I piłka wpada do kosza".

O to właśnie chodzi w tej książce. Pierwsze dwa podania macie już za sobą. To wasze doświadczenia, wasza przeszłość, wszystko, czego się nauczyliście i co wchłonęliście przez lata, przez całe życie. Macie już to doświadczenie i wiedzę.

Teraz, przy trzecim i czwartym podaniu, zaczniecie dostrzegać szczegóły: rozpoznawać, określać i interpretować informacje, które do was szepczą, regulując i oswajając mylne informacje, które wciąż do was krzyczą. Przy piątym i szóstym podaniu będziecie mogli świadomie uruchomić intuicję. Obudzić ją, przewidzieć następny krok, podjąć działanie i oddać rzut. I wtedy piłka wpadnie do kosza.

Wprowadzenie

1 Laura Huang, A Theory of Investor Gut Feel: A Test of the Impact of Gut Feel on Entrepreneurial Investment Decisions, rozprawa doktorska, University of California, Irvine, 2012, https://www.proquest.com/dissertations-theses/theory-investor-gut-feel-test-impact-on/docview/1277650039/se-2. ?

2 Dan Blystone, The History of Uber, Investopedia, 8 sierpnia 2024, https://www.investopedia.com/articles/personal-finance/111015/story-uber.asp. ?

3 Na dziesięć start-upów trzy, cztery upadają, kolejne trzy, cztery utrzymują się na powierzchni, a tylko jeden lub dwa przynoszą znaczące zyski. W tym sensie przeczucie inwestora nie służyło analizie pojedynczych transakcji. Pomagało oceniać ekstrema, czyli to, które przedsięwzięcia mogą być nadzwyczajnie dochodowe w większej puli potencjalnych inwestycji. ?

4 Zarówno dosłownie, jak i w przenośni. ?

5 Laura Huang, Edge: Turning Adversity into Advantage, Portfolio, 2020. ?

Zakończenie. Wykorzystaj swoją supermoc

1* Oryg.: A Theory of Investor Gut Feel: A Test of the Impact of Gut Feel on Entrepreneurial Investment Decisions [przyp. tłum.]. ?

2* Największa obelga w akademickim świecie. Oznacza, że praca nie ma podstaw teoretycznych i nie ma nic wspólnego z rzeczywistością. ?

3* Całą rozprawę doktorską, wraz z pełną metodologią, można znaleźć pod linkiem podanym w pierwszym przypisie końcowym. I nie obrażę się na nikogo, kto nie skorzysta z tej możliwości. ?

4* Średni czas potrzebny na ukończenie doktoratu to pięć do siedmiu lat. Pięć do siedmiu dłuuugich lat, które często sprawiają wrażenie, jakby trwały piętnaście do siedemnastu. ?

5* Ktoś mógłby spytać, czy to nie kwestia semantyki. Czy nie można by twierdzić, że intuicja również jest rezultatem procesu intuicyjnego? W takim razie "intuicja" i "przeczucie" byłyby synonimami. Te terminy często używane są zamiennie - zarówno w badaniach naukowych, jak i na co dzień. Oba należą do naszego słownictwa i nomenklatury: psychologia intuicji jest opisywana w nauce o sądach poznawczych i podejmowaniu decyzji, podczas gdy jej praktyczne zastosowanie wyraża się jako zaufanie własnemu przeczuciu. Ja zaś twierdzę, że intuicja to proces, a przeczucie to jego rezultat, i że te dwa zjawiska są odrębne. Dopóki nie zrozumiemy całego procesu, nie możemy pojąć, jak powinien wyglądać rezultat. Wyraźne rozróżnienie między intuicją a przeczuciem pozwala lepiej rozumieć rzeczywistość. Ta wiedza stwarza przełom, którego wcześniej nawet nie braliście pod uwagę. ?

6* W dalszej części książki, zwłaszcza w opisach ćwiczeń, dla uproszczenia i przejrzystości tekstu używana jest głównie forma męska. Jest to zabieg wyłącznie językowy - przyjęte sformułowania odnoszą się jednakowo do wszystkich osób, niezależnie od ich płci czy tożsamości płciowej [przyp. tłum.]. ?