Wstęp
Każdy pies jest inny. Nawet mając miot siedmiu takich samych białych kulek każda z nich będzie miała oddzielne, indywidualne cechy. Jeśli nie uwzględnimy tego w szkoleniu- zawiedziemy.
Każdy pies jest inny i to jest najwspanialsze!
Ale aby żyć i umieć się porozumieć z tym kosmitą na czterech łapach musisz wiedzieć, że nie ma jednego programu, który zainstalujesz w psie i będzie działał. Szkolenie składa się z techniki małych kroków. Przypomina bardziej puzzle- jeśli brakuje jednego kawałka, to układanka będzie niekompletna. Jedni zaczynają od ramki, inni od środka- ale zawsze jest jakiś pomysł na to, jak ułożyć całość. Jest też obrazek poglądowy, do którego dążymy.
Znacie to powiedzenie jaki Pan taki kram? Ja słyszę je bardzo często, szczególnie u osób które próbują opisać jakąś sytuację innego zwierzęcia, zwalając na cechy jego przewodnika sposób w jaki ten pies się zachowuje. Nie lubię tego powiedzenia, a jednocześnie ma ono sporo racji. Nie uwzględnia jednej bardzo ważnej składowej.
Każdy pies jest inny.
Nawet osoby, które miały w swoim życiu dziesiątki psów potwierdzą że nie ma dwóch takich samych- do jednych jest nam bliżej to innych dalej. Na pewno mieliśmy w swoim życiu zwierzę, które nawet po odejściu dalej jest przy nas, tak samo na jeżeli pracowałeś z więcej niż pięcioma psami, to z którymś było ci wybitnie nie po drodze. To o czym pisze nie jest niczym niezwykłym. W końcu gdyby każdy pies był taki sam i wszystko zależało tylko od tego jakie cechy psychiczne ma jego przewodnik nie mielibyśmy ponad 400 oficjalnych ras psów.
Więc jak jest naprawdę jaki pan taki kram?
Kiedy ktoś przychodzi do mnie na szkolenie bardzo często rozpoczynam od jednego stwierdzenia:
"Z wzięciem psa do domu jest jak z wzięciem Marsjanina- My zawsze będziemy Ziemianami, jak on zawsze będzie z Marsa. Mamy zupełnie inny język, inne potrzeby, ale jeśli nauczymy się kompromisu, przejmiemy część wzajemnych zachowań i stworzymy słowniczek "rozmówek" to nie będziemy już wyobrażać sobie życia bez tego kosmity".
Książkę tą dedykuje moim czterem wspaniałym psom, które są takie jak ja, a każdy inny.
Szkolenie to tworzenie słownika, który ułatwi komunikacje Tobie i Twojemu psu, jednak, aby naprawdę nauczyć się jakiegokolwiek języka musisz poznać kulturę i zwyczaje danej społeczności.
Tak samo jest z nauką psów. Jeśli chcesz nauczyć się ich języka, musisz otworzyć się na ich kulturę.
Jesteś na to gotowy?
Kim jest pies?
Pies towarzyszy człowiekowi od tysięcy lat. Jest jedynym zwierzęciem udomowionym tak wcześnie i trwale, że jego obecność stała się niemal niezauważalna - jak mebel, krajobraz, przyjaciel i strażnik w jednym. Ale kim właściwie jest pies - w sensie biologicznym, społecznym i emocjonalnym?
Od wilka do towarzysza
Naukowcy szacują, że pies został udomowiony nawet 15-30 tysięcy lat temu. Pochodzi od wspólnego przodka wilka szarego, ale już dawno przestał nim być. W toku udomowienia pies przekształcił się - genetycznie, fizycznie i psychicznie - w stworzenie, które najlepiej rozumie człowieka ze wszystkich istot nieludzkich.
Nie tylko "czyta" nasze emocje, ale także dopasowuje się do naszego rytmu życia. Jest społecznym geniuszem. Czasem lepiej rozumie nasz nastrój niż inny człowiek.
Pies w historii - nie zawsze pupil
W różnych epokach pies był traktowany skrajnie odmiennie - od świętego strażnika dusz po nieczystego włóczęgę.
Starożytność: od boga do pogardy
- W starożytnym Egipcie pies był symbolem czujności i przewodnikiem dusz w zaświaty. Anubis - bóg o głowie szakala - to opiekun zmarłych.
- Grecy i Rzymianie cenili psy myśliwskie i stróżujące. Najsłynniejszym psem antyku był Argos - wierny towarzysz Odyseusza, który rozpoznał swego pana po 20 latach nieobecności.
- W średniowieczu, zgodnie z chrześcijańskimi przesądami, psy zaczęły być postrzegane jako nieczyste. Często żyły na marginesie wsi i miast - jako włóczęgi lub obiekty pogardy.
Psy królów i szlachty
Mimo ogólnej niechęci do zwierząt w wiekach ciemnych, psy znalazły miejsce na dworach.
- Królowie i arystokraci hodowali psy do polowań - chartów, gończych, pointerów. Czasem też jako psy pokojowe - ulubienicą Elżbiety I była mała spanielka.
- W XVI i XVII wieku pojawiła się moda na psy salonowe. Noszono je w rękawach, głaskano dla rozrywki, karmiono mięsem. Ich zadaniem było także... ogrzewanie stóp dam dworu.
- W ikonografii z czasów baroku i renesansu pies pojawia się u boku bogaczy jako symbol wierności i statusu.
Pies chłopa i mieszczanina
Na wsi pies był "narzędziem" - pilnował obejścia, zaganiał bydło, odstraszał złodziei. Rzadko był pieszczony. Jego życie bywało ciężkie i krótkie. W miastach - traktowany jako włóczęga lub "czyściciel" ulic, zanim pojawiły się służby sanitarne.
Nowoczesność - pies jako członek rodziny
Wraz z rozwojem miast, zmianą trybu życia i wzrostem dobrobytu, pies coraz częściej stawał się towarzyszem, a nie tylko narzędziem. W XIX wieku powstały pierwsze organizacje kynologiczne, zaczęto rejestrować rasy, organizować wystawy.
W XX wieku pies na dobre wszedł do domów. Powstała kultura psa domowego - karmy, zabawki, ubranka, weterynarze, szkolenia. Jednocześnie coraz więcej mówiono o dobrostanie psów, ich emocjach i potrzebach.
Pies dziś - partner, terapeuta, influencer
Dziś pies bywa:
- członkiem rodziny, traktowanym z czułością i troską,
- terapeutą - w dogoterapii wspomaga dzieci, seniorów, osoby w kryzysie,
- ratownikiem - pomaga w akcjach poszukiwawczych, wykrywa narkotyki i ładunki wybuchowe,
- influencerem - zyskuje miliony fanów w mediach społecznościowych,
- towarzyszem podróży, sportów, życia.
Ale też - i warto o tym pamiętać - wiele psów nadal cierpi. W schroniskach, w pseudohodowlach, na łańcuchach. Postęp świadomości idzie nierównomiernie.
Czy wiesz, że...
- Napoleon Bonaparte miał psa, który towarzyszył mu na wygnaniu.
- W starożytnym Rzymie przy wejściach do domów bywały mozaiki z napisem: Cave canem - "Strzeż się psa".
- Najstarsze szczątki psa pochowane z człowiekiem mają ponad 14 000 lat.
- Pies w Wojsku Polskim może mieć stopień sierżanta.
Pies to coś więcej niż gatunek - to relacja. Zmieniał się wraz z nami, dostosowywał się do naszych potrzeb, ale i sam wpływał na nasze życie. Dziś mamy szansę spojrzeć na psa jako na partnera - czującego, uczącego się, pełnego emocji i lojalności.
By być dobrym przewodnikiem psa, warto nie tylko znać jego potrzeby, ale i rozumieć, jaką drogę przeszedł - od strażnika jaskiń po członka rodziny z własnym profilem na Instagramie.
Najczęstsze choroby psów - co warto wiedzieć i jak rozpoznać objawy
Zdrowie psa to jeden z najważniejszych aspektów odpowiedzialnej opieki. Nawet najlepiej zadbany pies może zachorować, dlatego warto znać najczęstsze problemy zdrowotne, ich objawy i możliwe sposoby leczenia lub zapobiegania. Wczesne rozpoznanie choroby może uratować życie lub znacznie poprawić komfort psa.
1. Choroby układu pokarmowego
Zatrucia pokarmowe - po zjedzeniu trujących roślin, śmieci, leków ludzkich.
Objawy: wymioty, biegunka, ślinotok, osłabienie.
Leczenie: szybka wizyta u weterynarza, możliwe płukanie żołądka.
Zapalenie trzustki - często po zjedzeniu tłustego jedzenia.
Objawy: ból brzucha, wymioty, brak apetytu, apatia.
Leczenie: dieta, kroplówki, leki przeciwbólowe.
2. Choroby pasożytnicze
Pasożyty wewnętrzne (np. glisty, tasiemce).
Objawy: wzdęcie brzucha, osłabienie, matowa sierść, biegunka.
Profilaktyka: regularne odrobaczanie.
Kleszcze i pchły - nie tylko uciążliwe, ale też przenoszą choroby.
Objawy: drapanie, rumień, osłabienie
Zapobieganie: stosowanie preparatów przeciw pasożytom.
3. Choroby odkleszczowe
Babeszjoza - śmiertelna choroba przenoszona przez kleszcze.
Objawy: gorączka, apatia, ciemny mocz, brak apetytu.
Leczenie: szybka interwencja weterynaryjna, leki przeciwpierwotniakowe.
Borelioza i anaplazmoza - także groźne, mogą powodować problemy stawowe, gorączkę.
Profilaktyka: ochrona przeciwkleszczowa.
4. Choroby zakaźne (wirusowe i bakteryjne)
Nosówka, parwowiroza, zakaźne zapalenie wątroby - poważne choroby wirusowe.
Objawy: gorączka, biegunka, wymioty, kaszel.
Profilaktyka: szczepienia.
Kaszel kenelowy - zakaźna choroba górnych dróg oddechowych.
Objawy: suchy, uporczywy kaszel.
Leczenie: często przechodzi samoistnie, ale warto skonsultować się z weterynarzem.
5. Choroby skóry
Alergie (pokarmowe i kontaktowe).
Objawy: drapanie, wygryzanie łap, zaczerwienienie skóry, zmiany skórne.
Leczenie: dieta eliminacyjna, leki przeciwhistaminowe.
Grzybica i ropne zapalenia skóry.
Objawy: łysienie, strupy, nieprzyjemny zapach.
Leczenie: leki miejscowe, kąpiele lecznicze.
6. Choroby układu kostno-stawowego
Dysplazja stawów biodrowych i łokciowych - głównie u dużych ras.
Objawy: niechęć do ruchu, kulawizna, ból przy dotyku.
Leczenie: rehabilitacja, suplementacja, czasem operacja.
Zwyrodnienia stawów (osteoartroza) - u starszych psów.
Objawy: sztywność poranna, trudności ze wstawaniem.
Leczenie: leki przeciwbólowe, fizjoterapia, wspomaganie diety.
7. Choroby zębów i jamy ustnej
Kamień nazębny, zapalenie dziąseł.
Objawy: nieprzyjemny zapach z pyska, trudności w jedzeniu, krwawiące dziąsła
Leczenie: czyszczenie zębów u weterynarza, profilaktyka domowa.
8. Choroby serca
Niewydolność serca, choroby zastawek.
Objawy: kaszel, duszność, nietolerancja wysiłku, omdlenia.
Leczenie: leki kardiologiczne, dieta, monitorowanie.
9. Cukrzyca
Najczęściej u starszych psów.
Objawy: częste picie, oddawanie moczu, spadek wagi mimo apetytu.
Leczenie: insulina, dieta.
10. Nowotwory
Występują u psów starszych, ale coraz częściej również u młodszych.
Objawy: guzki pod skórą, zmiany w zachowaniu, apatia, utrata masy ciała.
Leczenie: chirurgiczne, chemioterapia, leczenie paliatywne.
Choć lista chorób może przerażać, większości poważnych problemów zdrowotnych można zapobiec lub wcześnie wykryć, stosując się do zasad profilaktyki: regularne wizyty u weterynarza, obserwacja zachowania psa, dobra dieta i higiena. Im szybciej zareagujesz na niepokojące objawy, tym większa szansa na pełne wyzdrowienie pupila.
Psia profilaktyka zdrowotna - czyli jak dbać o zdrowie psa przez całe życie
Psia profilaktyka to kluczowy element odpowiedzialnej opieki nad czworonogiem. Dzięki regularnym badaniom, szczepieniom i odpowiedniej pielęgnacji można zapobiec wielu chorobom, wykryć problemy zdrowotne na wczesnym etapie i zapewnić psu długie, komfortowe życie. Oto, jak powinna wyglądać kompleksowa profilaktyka psa - krok po kroku.
1. Szczepienia
Obowiązkowe:
Wścieklizna - w Polsce szczepienie jest obowiązkowe prawnie (pierwsze do 30 dni po ukończeniu 3. miesiąca życia, potem co rok).
Zalecane (szczepienia tzw. podstawowe - co roku lub co 2-3 lata w zależności od preparatu):
- Nosówka
- Parwowiroza
- Wirusowe zapalenie wątroby
- Leptospiroza
- Kaszel kenelowy (jeśli pies często przebywa w grupach - psie przedszkole, hotele, wystawy)
Szczenięta: szczepienia rozpoczyna się od 6-8 tygodnia życia, w seriach co kilka tygodni, aż do około 16 tygodnia.
2. Odrobaczanie
Szczenięta: co 2 tygodnie do 12. tygodnia życia,
Dorosłe psy: co 3 miesiące (lub według zaleceń weterynarza i w zależności od stylu życia).
Ważne, by stosować preparaty dostosowane do wagi i wieku psa.
3. Zabezpieczenie przeciwko pasożytom zewnętrznym
Pchły, kleszcze, wszy: szczególnie ważne od wiosny do jesieni.
Dostępne są obroże, krople typu spot-on, tabletki - stosowane zwykle co 4-12 tygodni w zależności od preparatu. W przypadku psów ras dużych i/ lub długowłosych kropelki i obroża nie dają rady.
4. Profilaktyka przeciwko chorobom odkleszczowym
Kleszcze mogą przenosić m.in. babeszjozę, boreliozę, anaplazmozę.
Kluczowe jest skuteczne zabezpieczenie przed kleszczami.
Dodatkowo warto regularnie monitorować stan psa po spacerach - gorączka, apatia, brak apetytu po ugryzieniu kleszcza wymagają szybkiej reakcji.
5. Regularne wizyty u weterynarza
Raz do roku zdrowy pies powinien być zbadany ogólnie - badanie kliniczne, kontrola uzębienia, wagi, sierści, skóry.
W przypadku psów starszych (powyżej 7. roku życia): warto wykonać badania krwi, moczu, EKG, aby wykryć choroby wieku starczego.
6. Profilaktyka stomatologiczna
Regularne szczotkowanie zębów (specjalne pasty dla psów).
Gryzaki, specjalistyczne karmy.
Usuwanie kamienia nazębnego u weterynarza (zwykle co 1-2 lata).
7. Dieta i kontrola wagi
Dobra profilaktyka zaczyna się w misce: zbilansowana dieta dopasowana do wieku, rasy i poziomu aktywności psa.
Regularne ważenie i obserwacja sylwetki - nadwaga to prosta droga do chorób stawów, serca, cukrzycy.
8. Aktywność fizyczna i psychiczna
Odpowiednia ilość ruchu, ale też zabawy umysłowe (szukanie smaczków, zabawki edukacyjne) zapobiegają otyłości, depresji i problemom behawioralnym.
9. Zdrowie psychiczne
Zbyt długie przebywanie w samotności, brak bodźców, stresujące środowisko - to wszystko wpływa na psychikę psa.
Zadbaj o spokojne relacje, stabilność, poczucie bezpieczeństwa i rytuały dnia codziennego.
Dobra profilaktyka to nie tylko szczepienia i tabletki - to styl życia, który gwarantuje psu dobre zdrowie, a opiekunowi - spokój. Regularna opieka weterynaryjna, właściwa dieta, ruch i troska o komfort psychiczny psa są kluczowe w zapobieganiu większości chorób. Pamiętaj - lepiej zapobiegać niż leczyć.
Najczęstsze urazy mechaniczne u psów - jak je rozpoznać i reagować
Psy, podobnie jak ludzie, są narażone na różnego rodzaju urazy mechaniczne - szczególnie te aktywne, młode lub żyjące w środowisku miejskim i wiejskim. Wypadki, upadki, walki z innymi psami czy źle zabezpieczone otoczenie mogą prowadzić do kontuzji, które wymagają natychmiastowej pomocy weterynaryjnej.
Najczęstsze urazy mechaniczne u psów - ich przyczyny, objawy oraz pierwsza pomoc.
1. Złamania kości
Przyczyny: upadki z wysokości, potrącenia przez samochód, zderzenia z przedmiotami.
Objawy: silna kulawizna lub całkowity brak obciążania kończyny, obrzęk, deformacja, krzyk bólu.
Działanie: unieruchomienie psa, szybki transport do weterynarza. Nie próbuj samodzielnie nastawiać kończyny!
2. Skręcenia i nadwyrężenia stawów
Przyczyny: nagłe szarpnięcie, ślizgnięcie się, zbyt intensywny ruch.
Objawy: lekka kulawizna, obrzęk stawu, niechęć do ruchu, bolesność przy dotyku.
Działanie: ograniczenie ruchu, zimny okład, wizyta u weterynarza w ciągu 24 godzin.
3. Rany cięte i kłute
Przyczyny: szkło, metalowe ogrodzenia, agresja innych zwierząt.
Objawy: krwawienie, rozcięta skóra, widoczne tkanki głębokie.
Działanie: przemycie rany solą fizjologiczną, ucisk, opatrunek, jak najszybsza wizyta u weterynarza.
4. Pogryzienia przez inne psy
Przyczyny: konflikty, brak smyczy, terytorialność.
Objawy: ślady kłów, siniaki, obrzęki, gorączka (w kolejnych dniach), bolesność.
Działanie: dezynfekcja, kontrola rany, antybiotykoterapia (zlecona przez weterynarza), obserwacja.
5. Stłuczenia i urazy tkanek miękkich
Przyczyny: zderzenia, skoki, potknięcia.
Objawy: siniaki, ból przy dotyku, sztywność ruchu.
Działanie: obserwacja, chłodne okłady, ograniczenie aktywności, jeśli objawy się utrzymują - weterynarz.
6. Zerwanie więzadeł (np. więzadła krzyżowego)
Przyczyny: intensywny wysiłek, nagły zwrot, predyspozycje rasowe (np. labradory, owczarki niemieckie).
Objawy: całkowita kulawizna, trudności w chodzeniu po schodach, "podskakiwanie" tylną nogą.
Działanie: niezbędna diagnostyka obrazowa i często operacja.
7. Zwichnięcia (np. rzepki kolanowej, stawu biodrowego)
Przyczyny: wrodzone predyspozycje, urazy mechaniczne.
Objawy: niestabilność stawu, kulawizna, czasowe "zablokowanie" nogi.
Działanie: zabiegi korekcyjne, fizjoterapia, niekiedy leczenie chirurgiczne.
8. Urazy głowy i kręgosłupa
Przyczyny: upadki, uderzenia, potrącenia.
Objawy: utrata przytomności, dezorientacja, nierówne źrenice, sztywność karku, paraliż.
Działanie: niezwłoczna pomoc weterynaryjna - to stan zagrożenia życia.
9. Zatrzaśnięte łapy (np. w drzwiach, kratkach)
Przyczyny: nieuwaga opiekuna, nieprzyjazne otoczenie.
Objawy: opuchlizna, bolesność, czasem złamania palców.
Działanie: ostrożne uwolnienie, wizyta u weterynarza.
10. Urazy ogona (np. "happy tail", przytrzaśnięcie)
Przyczyny: uderzenia o ściany, drzwi, złamania przy przytrzaśnięciu.
Objawy: krwawienie z końcówki ogona, wyraźny ból przy ruszaniu ogonem.
Działanie: opatrunek, zabezpieczenie ogona, leczenie lub amputacja przy ciężkim uszkodzeniu.
Urazy mechaniczne u psów są częstsze, niż się wydaje - zwłaszcza wśród młodych, aktywnych psów lub tych narażonych na ruch uliczny czy kontakt z innymi zwierzętami. Zawsze lepiej zabezpieczać środowisko psa, uczyć go ostrożności i regularnie kontrolować jego ciało po spacerach i aktywności. A w razie wypadku - nie czekaj. Im szybciej pies trafi do weterynarza, tym większe szanse na pełny powrót do zdrowia.
Zanim weźmiesz psa - 20 pytań, które musisz zadać samemu sobie
Decyzja o przygarnięciu psa - niezależnie od tego, czy planujesz adopcję, czy zakup - powinna być głęboko przemyślana. Pies to nie zabawka, ale żywe stworzenie, które będzie z Tobą przez wiele lat. Zanim zwiążesz się z nowym czworonożnym przyjacielem, warto zadać sobie kilka szczerych pytań. Poniższa lista pomoże Ci ocenić, czy jesteś gotowy na psa i jaki typ psa będzie dla Ciebie odpowiedni.
20 kluczowych pytań, które warto sobie zadać przed przyjęciem psa:
1. Dlaczego chcę mieć psa?
Czy to świadoma potrzeba, samotność, potrzeba towarzystwa, czy chwilowy kaprys?
2. Czy mam czas na codzienne spacery i opiekę nad psem?
Czy mogę poświęcić przynajmniej 2-3 godziny dziennie na spacery, zabawę, szkolenie?
3. Czy moja praca i tryb życia pozwala na posiadanie psa?
Czy nie pracuję po 10-12 godzin dziennie, zostawiając psa samego?
4. Czy mam wystarczające środki finansowe na utrzymanie psa?
Koszty karmy, weterynarza, szczepień, akcesoriów czy nagłych wypadków potrafią być znaczące.
5. Czy mam odpowiednie warunki mieszkaniowe?
Mieszkanie w bloku, dom z ogrodem - każdy pies ma inne potrzeby przestrzenne.
6. Czy mam wsparcie domowników?
Czy wszyscy w domu zgadzają się na psa i są gotowi zaangażować się w jego opiekę?
7. Czy jestem gotów na ograniczenia?
Mniej spontanicznych wyjazdów, poranki na spacerze, mniej czasu dla siebie.
8. Czy jestem konsekwentny i cierpliwy?
Wychowanie psa to proces, często pełen wyzwań. Gotowość do pracy nad sobą jest kluczowa.
9. Czy jestem gotów na sprzątanie, sierść i ewentualne zniszczenia?
Szczenięta mogą gryźć meble, a większość psów zostawia sierść - czy jestem na to gotowy?
10. Czy mam plan na opiekę nad psem podczas urlopu, choroby, wyjazdów?
Czy ktoś może się nim zająć, gdy mnie nie będzie?
11. Czy wiem, jakie potrzeby mają psy danej rasy lub typu?
Czy wybieram psa pasującego do mojego stylu życia, a nie tylko wyglądu?
12. Czy mam doświadczenie z psami?
Jeśli nie - czy jestem gotów się uczyć i korzystać z pomocy specjalistów?
13. Czy jestem gotów na pracę z psem po przejściach (jeśli decyduję się na adopcję)?
Czy poradzę sobie z lękiem, agresją lub innymi problemami behawioralnymi?
14. Czy wiem, że pies to obowiązek na 10-15 lat?
Czy jestem gotów zobowiązać się na tak długo, bez względu na zmieniające się okoliczności?
15. Czy potrafię postawić potrzeby psa nad własnymi wygodami?
Nie zawsze będzie łatwo - pies może zachorować, zniszczyć coś, wymagać uwagi, kiedy Ty nie masz siły.
16. Czy jestem gotów zaakceptować, że pies będzie się starzał, chorował i w końcu odejdzie?
Czy jestem gotów być przy nim w każdej fazie jego życia?
17. Czy mam w sobie gotowość do szkolenia i budowania relacji z psem?
Czy rozumiem, że to proces, a nie efekt natychmiastowy?
18. Czy potrafię kontrolować emocje i nie wyładowywać frustracji na zwierzęciu?
Pies nie jest winien naszym problemom - czy potrafię zachować spokój?
19. Czy znam obowiązki prawne i społeczne związane z posiadaniem psa?
Chipowanie, szczepienia, odpowiedzialność za zachowanie psa, przestrzeganie przepisów.
20. Czy naprawdę chcę psa - czy może szukam tylko zmiany, towarzystwa lub czegoś "na chwilę"?
Pies to nie lekarstwo na nudę czy samotność, ale odpowiedzialny wybór. W dobie Covidu, gdy zostaliśmy zamknięci w domach psy były kupowane masowo- jako pretekst do wyjścia z domu, lekarstwo na samotność.. Ludzie bali się zostać sami, zamknięci w czterech ścianach.. Niestety.. Bardzo duża liczba z tych psów tuż po pandemii trafiła do schroniska i czeka tam do dziś.
Historia wyżła o imieniu Brego"
Na początku pandemii świat się zatrzymał. Ludzie zamknęli się w domach, pracowali zdalnie, szukali towarzystwa. Właśnie wtedy Marta podjęła decyzję: kupi psa.
Zawsze chciała dużego, mądrego, aktywnego czworonoga - wybór padł na wyżła niemieckiego, którego nazwała Brego.
Szczeniak wniósł w jej życie energię, czułość i rytm. Codzienne wspólne spacery, przytulanie podczas pracy z laptopem, drzemki na kolanach. Brego był z Martą zawsze. Nigdy nie zostawał sam - przecież nigdzie nie wychodzili. Minął rok. Pandemia przygasła, Marta wróciła do biura, do spotkań, wyjazdów. Ale Brego... nie rozumiał.
Pierwsze zostawienie go samego na dwie godziny skończyło się:
- wyciem,
- drapaniem w drzwi,
- pogryzionym oparciem krzesła
- i sąsiadami dzwoniącymi w panice, że "coś się tam dzieje".
Marta próbowała: stopniowego zostawiania, nagród, zabawek węchowych. Próbowała kamerki, zostawiania ubrań z jej zapachem, konsultacji. Ale Brego za każdym razem reagował tak samo silnie.
Jego lęk separacyjny nie był fanaberią - był całym jego światem rozsypanym na kawałki, kiedy Marta znikała. Po wielu miesiącach walki, frustracji i łez Marta podjęła decyzję, której nie życzy nikomu.
Oddała Brego do fundacji.
Nie dlatego, że go nie kochała. Właśnie dlatego, że go kochała i nie mogła mu dać życia bez ciągłego cierpienia.
Fundacja znalazła Brego dom w spokojnym miejscu. U emerytowanego leśniczego, który prawie nie opuszczał domu, a codziennie chodził na długie spacery. Brego miał lasy, stawy, przestrzeń - ale przede wszystkim obecność człowieka.
Powoli zaczął oddychać. Już nie wył. Już nie drapał. Zrozumiał, że świat może być dobry - jeśli jest stały. Brego był ofiarą pandemii - nie w ciele, ale w psychice.
Nie nauczono go samotności, bo nikt się nie spodziewał, że świat wróci do biegu.
A jednak... udało się znaleźć dla niego takie miejsce, w którym jego potrzeby były zrozumiane i szanowane.
Bo miłość do psa to czasem... umiejętność powiedzenia "to nie ja jestem dla ciebie najlepszym domem. Zawiodłem."
Przed przyjęciem psa warto spojrzeć w lustro i odpowiedzieć sobie na te pytania bez idealizacji i emocjonalnych impulsów. Odpowiedzialne podejście do decyzji o posiadaniu psa sprawia, że relacja z nim staje się źródłem szczęścia i spełnienia - nie problemów i rozczarowań. Jeśli po lekturze tych pytań nadal czujesz, że jesteś gotowy - gratulacje. Twój pies zyskał mądrego opiekuna.
Adopcja vs. kupno psa - co wybrać?
Decyzja o tym, czy wybrać psa z adopcji, czy kupić go od hodowcy, jest często jednym z pierwszych dylematów, przed którymi stają przyszli właściciele czworonogów. Wybór ten ma ogromne znaczenie nie tylko dla nas, ale także dla samego psa, którego wybierzemy. Obie opcje mają swoje wady i zalety, a także specyficzne wymagania, które warto wziąć pod uwagę.
Adopcja psa
Plusy adopcji
1. Ratowanie życia - Jednym z największych plusów adopcji psa jest fakt, że dajemy mu szansę na życie w pełni, które mogłoby zostać zakończone w schronisku. Pies, który trafia do adopcji, często miał już trudne doświadczenia, takie jak porzucenie, zaniedbanie czy maltretowanie, a dzięki adopcji zyskuje nowy dom, który może okazać się jego jedynym ratunkiem.
2. Mniejsze koszty - Wiele schronisk i organizacji zajmujących się adopcją psów oferuje niższe koszty adopcji w porównaniu do zakupu psa od hodowcy. Zwykle opłata adopcyjna obejmuje już podstawowe szczepienia, sterylizację czy chipowanie.
3. Różnorodność ras i temperamentów - W schroniskach można znaleźć psy różnych ras, zarówno rasowe, jak i mieszańce. Wybór jest szeroki, co daje możliwość znalezienia psa, który najlepiej pasuje do naszych warunków życia i charakteru.
4. Pomoc w procesie wyboru psa - Wiele organizacji adopcyjnych dokładnie analizuje potrzeby osób starających się o psa i pomaga dopasować odpowiedniego czworonoga do ich stylu życia. Możemy liczyć na fachową poradę dotyczącą zdrowia, temperamentu i potrzeb konkretnego psa.
Minusy adopcji
1. Nieznana przeszłość psa - Jednym z głównych minusów adopcji jest to, że nie zawsze wiemy, z jakimi traumami i doświadczeniami borykał się pies w przeszłości. Może to wiązać się z problemami behawioralnymi, takimi jak lękliwość, agresja czy problemy z nawiązywaniem więzi.
2. Brak pełnej kontroli nad genotypem - Choć wiele osób wybiera adopcję, aby dać szansę na nowy dom psu z trudną przeszłością, nie zawsze mamy możliwość poznania szczegółów dotyczących pochodzenia psa. Może to oznaczać, że nie będziemy w stanie przewidzieć, jakie będą jego zdrowotne predyspozycje lub długość życia.
3. Potrzebna cierpliwość i praca - Psy z adopcji mogą wymagać więcej cierpliwości, aby przystosować się do nowego środowiska. W zależności od historii psa, może być konieczna praca z behawiorystą czy długotrwała nauka podstawowych komend.
Kupno psa od hodowcy
Plusy kupna psa
1. Znana przeszłość i genotyp - Kupując psa z hodowli, mamy pewność co do jego pochodzenia. Hodowcy dbają o zdrowie psów, wykonują badania genetyczne i zapewniają odpowiednią opiekę przed sprzedażą. Dzięki temu możemy przewidzieć temperament i predyspozycje zdrowotne psa.
2. Wybór rasy - Jeśli mamy określone oczekiwania dotyczące rasy psa, zakup od hodowcy daje nam gwarancję, że otrzymamy psa określonej rasy. Hodowcy oferują różne rasy, a każda z nich charakteryzuje się specyficznymi cechami, które mogą pasować do naszej rodziny czy stylu życia.
3. Wczesna socjalizacja - Psy od hodowców są zwykle odpowiednio socjalizowane już od najmłodszych tygodni życia, co może ułatwić ich późniejsze przystosowanie do nowego domu. Właściciele mają pełną kontrolę nad wychowaniem i szkoleniem psa od samego początku.
Minusy kupna psa
1. Wysoki koszt - Kupno psa od hodowcy wiąże się z dużo wyższymi kosztami niż adopcja. Ceny zależą od rasy, pochodzenia i renomy hodowcy, ale zazwyczaj wynoszą od kilku do kilkudziesięciu tysięcy złotych.
2. Ryzyko nieetycznych hodowli - Niestety, nie wszystkie hodowle są odpowiedzialne. W niektórych przypadkach psy mogą pochodzić z tzw. "młynów", gdzie zwierzęta traktowane są przedmiotowo, a ich zdrowie jest zaniedbywane. Ważne jest, aby kupować psa tylko od sprawdzonych i etycznych hodowców.
3. Brak szansy na ratowanie psa - Kupując psa, nie dajemy szansy na nowy dom psu, który czeka w schronisku. Wybór hodowli zamiast adopcji może oznaczać, że nie pomogliśmy psu, który miałby szansę na lepsze życie, gdyby ktoś go zaadoptował.
Dla kogo jest adopcja, a dla kogo kupno psa?
Adopcja jest doskonałym rozwiązaniem dla osób, które:
- Są gotowe na pracę z psem, który może mieć za sobą trudną przeszłość i wymagać czasu na adaptację.
- Pragną pomóc zwierzętom w potrzebie i ratować życie.
- Szukają psa o różnych temperamentach, a niekoniecznie w jednej, ściśle określonej rasie.
- Mają doświadczenie w pracy z psami i potrafią zrozumieć ich potrzeby emocjonalne.
Kupno psa od hodowcy to lepsza opcja dla osób, które:
- Chcą mieć pełną kontrolę nad pochodzeniem i predyspozycjami psa.
- Poszukują psa konkretnej rasy, z określonymi cechami charakteru.
- Mają doświadczenie w wychowywaniu psów i mogą zająć się szczeniakiem od najmłodszych lat.
- Preferują psa, który od samego początku został odpowiednio socjalizowany.
Ostateczny wybór zależy od indywidualnych potrzeb, stylu życia oraz gotowości do poświęcenia czasu i energii na wychowanie psa. Bez względu na to, czy zdecydujemy się na adopcję, czy kupno psa, najważniejsze jest, by pamiętać o odpowiedzialności, jaką ponosimy wobec naszego czworonożnego przyjaciela.
Jak wybrać psa pasującego do Ciebie?
Wybór psa to decyzja na wiele lat, dlatego kluczowe jest, aby dobrze dopasować jego temperament, potrzeby fizyczne i charakter do własnego stylu życia. Pies powinien być nie tylko naszym towarzyszem, ale też partnerem, który wpasuje się w rytm dnia i potrzeby domowników.
Wybór pierwszego psiego przyjaciela jest chyba największym problemem, który pojawia się na początku naszej psiej drogi. Czasem jest tak, że to nie my psa, a pies znajduje Nas. Idąc ulicą spotykamy bezdomnego psiaka, którego bierzemy na chwilkę. Tylko na chwilkę! I tak zostaje z nami na zawsze.
Najczęściej jednak szukamy szczeniaka rasy, która będzie do nas najbardziej pasowała. Zawsze towarzyszy temu jakieś marzenie o naszej wspólnej przyszłości. W moim przypadku wiedziałam, że szukam psów aktywnych, które będa w stanie ze mną podróżować, biegać, trenować. Zawsze byłam aktywna, więc szukałam swojego psiego towarzysza wśród aktywnych ras psów. Wiedziałam również, że są pewne cechy fizyczne psów, które po prostu mi się podobają, oraz takie, które podobają mi się tylko wizualnie, lecz nie chciałabym mieć psiaka takiej rasy.
Wybierając moje psy nie miałam w głowie założenia rodziny. Byłam wręcz pewna, że nigdy nie będę Mamą, czy żoną.
Ostatniego mojego psa, białą kulkę Torpedę wybrałam już pod kątem psa rodzinnego. Dalej miała być aktywnym psem, lecz już nie pokonującym ze mną setki kilometrów, a dzielącą ze mną życie, zarówno te aktywne, jak rodzinne. Jej rasę wybierałam... Pięć lat. Ją jeden dzień.
Bardzo często kontaktują się ze mną przyszli właściciele psów z pytaniem jaką rasę bym im poleciła do sportu, biegania, czy do dziecka. Jest to trochę błędne myślenie. Owszem mogę powiedzieć, że do bikejoringu najlepszy będzie greyster, a jeśli interesuje nas posłuszeństwo to warto rozejrzeć się za owczarkami, ale to jest tylko powierzchowne potraktowanie sprawy. Tak naprawdę temat jest bardziej skomplikowany.
Proponuję - zanim wybierzemy psa, warto skorzystać z listy, którą zamieszczę poniżej, a którą szykowałam przez lata, rozmawiając z wieloma moimi kursantami i przyjaciółmi. Sama korzystałam z tej listy wybierając moje psy. Wydaje mi się na tyle kompletna, że jeśli odpowiemy na wszystkie pytania tam zawarte, to mamy realną szansę, aby wybór rasy psa nie był ruletką, a stał się przemyślaną decyzją.
Kompletna lista:
- Jak wygląda moja rodzina teraz i w perspektywie najbliższych piętnastu lat?
- Jakie mam warunki mieszkaniowe?
- Ile czasu dziennie mogę poświęcić psu?
- Czy stać mnie na leczenie psa?
- Jakie zachowania psa najbardziej mnie interesują?
- Czy w razie wypadku będzie miał kto zająć się moim psem?
- Jak bardzo jestem aktywna?
Pytanie 1: Jak wygląda moja rodzina, teraz i w najbliższej perspektywie?
