Rozdział pierwszy
Kot Morfeusz naciągnął na oczy czapkę z pomponem i wysapał:
- Ale zimno! Ogon mi całkiem zlodowaciał. Daleko jeszcze?
Pani Wieczorynka zdjęła włóczkowe rękawiczki i pogłaskała kota po grzbiecie. Uśmiechnęła się przy tym, żeby dodać mu otuchy, choć sama już nieźle zmarzła. Najstarsze koty nie pamiętały tak mroźnej zimy. Śnieg osiadał czapami na świerkach porastających zbocze Baraniej Góry, a łapy kocich wędrowników raz po raz zapadały się w białym puchu.
- Do jasnej myszery! - syknęła Bronka od Cieślarów. - Dobrze, że mam ocieplany beret, bo faktycznie fest ten mróz. Precelku, uważaj, żeby sobie nie odmrozić łapek.
Słysząc to, kotek fiknął koziołka i stoczył się kawałek w dół oblodzoną ścieżką. Zatrzymał się pod wielkim świerkiem. Oblepiony śniegiem Precelek wyglądał jak biało-niebieska kulka z ogonem, na którym skrzył się szron. Nic sobie jednak z tego nie robił. On jeden z całej ekipy bawił się doskonale.
- Śnieg jest supel! - zawołał, nie zważając na to, że ma posklejane wąsy. - A telaz wszyscy z gólki na pazulki!
- O, nie! - Kotka Lola dała wielkiego susa i złapała kociaka za ogon. - Musisz się pilnować, jeśli chcesz dojść na wieżę na Baraniej Górze.
- A warto - wtrącił się Komandos - bo stamtąd są naprawdę piękne widoki.
- A mogę schować kilka widoków do kieszonki? Na później? - chciał wiedzieć malec.
- Nie, Precelku, widoki to coś, co się chowa pod powiekami - wyjaśnił Morfeusz.
W tym momencie w słońcu ukazała się stalowa konstrukcja wieży. Rudzielec zmarszczył nos i wyszeptał tak cicho, żeby nikt go nie usłyszał:
- Ale żeby od razu włazić tak wysoko? Niech mnie nornica kopnie, można przecież łatwo spaść na zadek.
Bracia Piksele, obaj w futrzanych nausznikach, żółtych i niebieskich, nie bali się wysokości i zanim ktokolwiek zdążył cokolwiek powiedzieć, już wspinali się na wieżę, pomagając sobie ogonami.
- Pierwszy! - wykrzyknął starszy Piksel, gdy stanął na górze.
Jego brat był tylko o pół ogona wolniejszy. Obaj prezentowali się wspaniale, jak lodowi wojownicy. Po chwili reszta grupy, w tym wystraszony Morfeusz, z zamkniętymi ze strachu oczami, także stanęła na szczycie wieży.
- Jeśli się rozejrzycie na boki - powiedziała Pani Wieczorynka, obracając się dokoła - to zobaczycie trzy kraje: Polskę, Czechy i Słowację.
- A czy widać Cieszyn i naszą kryjówkę? - zapytał Morfeusz. - Bo nie wiem, czy warto otwierać oczy.
- Warto, Morfi. - Bronka od Cieślarów szturchnęła przyjaciela w bok. - Zobacz, jak tu kociastycznie.
Rzeczywiście, widoki z Baraniej Góry w ten słoneczny i śnieżny dzień były piękne. Daleko w dole skrzyły się źródła Wisły, a Biała i Czarna Wisełka łączyły się w jedną niebieską wstążkę. Chmury puszyły się nad beskidzkimi szczytami i Morfeusz pomyślał zachwycony, że przypominają watę cukrową.
- Czas na nas - ponagliła koty Pani Wieczorynka - bo przed nami jeszcze zejście do Doliny Malinki.
- Jaka ładna, smakowita nazwa. - Morfeusz oblizał się na samą myśl. - Czy czeka nas deser?
- Tak! - Bajkopisarka roześmiała się. - Stamtąd wjedziemy kolejką na górę, a tam, w karczmie, usiądziemy przy ogniu i będzie czas na posiłek.
- I herbatę z miodem - rozmarzył się Komandos. - Słodką jak ty, moja kocieńko - powiedział i nachylił się do Loli, która posłała mu całusa spod oszronionych wąsów.
Spacer przez dolinę był czystą przyjemnością. Wiatr ustał, a śnieg skrzył się w słońcu. Wczesnym popołudniem wędrowcy dotarli do dolnej stacji kolejki. Stała tam grupa narciarzy w kolorowych kombinezonach i kaskach.
- Wszyscy, jak widzę, jeżdżą na nartach dwułapkowych, a nie czterołapkowych - zauważył Morfeusz.
- Może dlatego, że to ludzie? - zakpiła Bronka. - Nie mają czterech łap. Jeśli się nad tym zastanowić, to w ogóle nie mają łap, tylko nogi.
- Ich strata - bronił się Morfeusz. - Na czterołapkowych nartach bezpieczniej. A jak się ma ogon...
- ...to można go złamać, gdy pędzi się w dół - przerwała mu Bronka, która już raz zaliczyła taki upadek. Na szczęście wiślańska bibliotekarka usztywniła go wtedy linijką i pięknie się zrósł.
Pani Wieczorynka podeszła do kasy i kupiła dla wszystkich bilety. Ustawili się dwójkami w kolejce do wyciągu krzesełkowego, a Precelek schował się za ogonem Morfeusza niepewny, jak to będzie z tą jazdą do góry. Bronka usiłowała pocieszyć malca:
- Na szczycie dostaniesz gorącą czekoladę i pokażę ci coś naprawdę ciekawego. Coś do skakania.
- Tlampolinę? - ożywił się kociak.
- Jeszcze lepszego, sam zobaczysz - wyjaśniła Bronka.
Jazda na górę trwała kilka minut i poza tym, że Lola zgubiła różową rękawiczkę, wszystko odbyło się spokojnie.
Na szczycie koty rozsiadły się na drewnianych ławach przed karczmą i wystawiły pyszczki do słońca. Tylko Precelek kręcił się niespokojnie.
- Już wiem, co mi chciałaś pokazać - wykrzyknął podekscytowany. - Czy chodzi o wielki hyc?
- O co? - Bronka zsunęła na nos okulary przeciwsłoneczne i spojrzała w kierunku wskazanym przez kotka. Jej oczom ukazała się skocznia narciarska, u której podnóża zgromadził się spory tłum. Najwyraźniej trwały treningi albo zawody.
- Tak, Precelku - zwrócił się do malucha starszy Piksel. - Można tak powiedzieć. Ze skoczni się skacze, czyli hyca. A ta skocznia jest naprawdę duża, a więc i hyc jest wielki.
- Patrzcie - zawołał Morfeusz. - Zaraz ktoś będzie skakał. Wieczorynko, czy mogę pożyczyć lornetkę?
Rudzielec miał rację. Na belce startowej właśnie usadowił się skoczek w czerwonym kombinezonie i srebrnym kasku. Przyczesał wąsy i przyjął pozycję do startu. Tłum na dole zafalował w oczekiwaniu. Zawodnik wziął głęboki oddech, odepchnął się od belki, wyciągnął ręce do tyłu i ruszył. Koty patrzyły zdumione, jak nabiera prędkości i wreszcie wybija się z progu.
- Wiuuuu! Leci! - zapiszczał Precelek.
Rzeczywiście, skoczek uniósł się w powietrzu z nartami złączonymi z tyłu i rozszerzonymi z przodu w kształt litery V. Lot trwał może pięć sekund, ale przejętym kotom wydawało się, że dłużej. Czerwona sylwetka skoczka odcinała się wyraźnie na tle ośnieżonych drzew. Wylądował z jedną nartą z przodu i kiedy już zdawało się, że wszystko jest w porządku, zawodnik nagle się przewrócił. Czy to możliwe, że złamał nartę? Tak! Było wyraźnie widać, że pękła na dwa kawałki.
- Ale pech - miauknął żałośnie Komandos, ściskając łapkę Loli.
- Hm, to dziwne. - Starszy Piksel zmarszczył pyszczek. - Te narty nie powinny pękać. Są wyjątkowo elastyczne i sprężyste. Nie mają prawa tak po prostu się złamać.
- A jednak ta się złamała. - Zdziwiona Bronka wskazała na skocznię.
- I to jest bardzo podejrzane - powiedział poważnym tonem młodszy Piksel i westchnął ciężko. - Mam tylko nadzieję, że to nie był jakiś poważny wypadek.
Na szczęście widać było, że skoczek, choć z trudem, podniósł się o własnych siłach. Atmosfera jednak i tak się zmieniła. Zrobiło się też znacznie zimniej i koty położyły uszy po sobie, a Pani Wieczorynka ogłosiła koniec wycieczki.
[...]
Książka do nabycia na kulturalnysklep.pl, w formie ebooka i audiobooka na Publio.pl
