Kompania bez Imienia - Maya Szymańska
Kup ebooka
20.19 zł
16.76 zł
(20,19 zł najniższa cena z 30 dni)
«
»
Dziennik: przygotowania
Przygotowania przebiegają pomyślnie, jednak dużo wolniej, niż przypuszczałem. Tak wielu chce upadku Dowódcy i wymazania z kart historii Kompanii bez Imienia raz na zawsze, jednak tak niewielu jest gotowych zaryzykować i pomóc mi w moich działaniach. Ludzie w większości są zwykłymi oportunistami. W tej masie są jednak i tacy, którzy nie boją się podjąć walki. Staram się ich wyszukiwać, jednego po drugim. Dobrze się ukrywają, to trzeba im przyznać. Z drugiej jednak strony, czy nie właśnie tego teraz potrzebuję? Dyskrecji i przebiegłości?
Pojąć nie potrafię, w jaki sposób Kompania bez Imienia jest w stanie dalej funkcjonować. Tam nic nie jest zorganizowane tak, jak powinno, a jednocześnie wszystko działa tak, jak należy. Abominacja tak samo niebezpieczna jak Czarny Mag. Jestem całkowicie przekonany, że gdyby tak funkcjonowały inne najemne bandy, żadna z nich nie byłaby w stanie wykonać choćby jednego zlecenia. Dlaczego ludzie Dowódcy są inni? Co ich wyróżnia?
Mój umysł nie potrafi odnaleźć spokoju. Noce stały się walką słabości ciała, które domaga się snu, z głową pełną galopujących myśli. Wiem, że niepokój wywołany jest opóźnieniami w dostawie potrzebnych mi części. Budowana przeze mnie pułapka jest niemal gotowa, ale... No właśnie. Zawsze jest jakieś "ale" i zawsze jest niepewność, na którą nie mogę sobie teraz pozwolić. Posłałem po kadzidło nasenne z samych Atoli. Muszę się wyciszyć, muszę się też porządnie wyspać.
Wrócę jednak do samej kwestii przygotowań. Wykorzystując kilka zaległych przysług, kupiłem elementy najwyższej jakości do planowanej pułapki. To nie było zbytnim problemem. Prawdziwym wyzwaniem okazało się położenie ręki na planach owej pułapki. Tu musiałem się naprawdę napracować. Najbardziej obawiałem się, że nawet jeśli mi się uda, nie będę w stanie ich odczytać. Niepotrzebnie. Osoba, która mi je przekazała, zadbała, by graficzne przedstawienie elementów, jak i kolejne kroki ich montażu były jasne i czytelne. Potem pojawił się inny problem: skompletowanie części. Nie mogłem pozwolić sobie na luksus znalezienia jednego dobrego rzemieślnika. Ryzyko odkrycia ich przeznaczenia byłoby zbyt duże, a niewygodne pytania to ostatnie, czego potrzebuję. Ostatecznie udało mi się zlecić wykonanie wszystkich komponentów osobno. Nie będę ukrywał, że kosztowało mnie to wiele, nie tylko czasu, lecz także pieniędzy. Nie podzieliłem się też swoimi planami z żadnym ze wspólników. Dowiedzą się po fakcie. Tak będzie lepiej.
Odesłałem służbę. Na określony czas, niemniej jednak odesłałem. To była paradoksalnie najtrudniejsza z decyzji podjętych przeze mnie w ostatnim czasie. Przywykłem do nich i doceniam ich codzienne starania. Nie mogłem sobie jednak pozwolić na ryzyko związane z czyjąś ciągłą obecnością w moim domu. Urządzenie, nad którym pracuję, jest wyjątkowo wrażliwe. Głupie trzaśnięcie drzwiami w nieodpowiednim momencie mogłoby je zupełnie rozstroić. Wiem o tym, ale...
Cierpliwość jest cnotą, którą, jak mi się do tej pory wydawało, posiadam. Ostatnie dni pokazały mi jednak, że być może mylnie oceniałem sam siebie. Z każdą kolejną godziną staję się coraz mniej spokojny. Otrzymana rano wiadomość o problemach z pozyskaniem odpowiedniego stopu metalu i wynikającej z tego konieczności przesunięcia terminu odbioru... omal nie wyprowadziła mnie z równowagi. Muszę lepiej nad sobą panować, dołożyć więcej starań, by utrzymać nienaruszonym swój wewnętrzny spokój. Muszę być jak Dowódca, którego już nic nie jest w stanie zdziwić ani zdenerwować.
Dziennik: trudne wyzwanie
Odebrałem wszystkie komponenty i sprawdziłem każdy z nich z osobna. Nie mam żadnych zastrzeżeń. Wydane pieniądze były tego warte. Jeden problem został wykreślony z listy, ale szybko zastąpił go inny. Nie mogę zlecić nikomu wykonania pułapki. Muszę zająć się tym osobiście i choć wiem, że posiadam odpowiednią wiedzę i umiejętności, to jednak ten rodzaj mechanizmu należy do najbardziej złożonych. Nie mogę nic poradzić na to, że zaczynam się denerwować. Jedno drgnięcie ręki, jeden najmniejszy błąd i wszystko, nad czym tak długo i ciężko pracowałem, pójdzie na marne. Nie mogę na to pozwolić. Gdyby tylko istniała możliwość przerzucenia tej odpowiedzialności na kogoś innego... Oczywiście mam pełną świadomość faktu, iż nie jestem jedynym człowiekiem na całym globie, który potrafi ten mechanizm złożyć. Są ode mnie lepsi, ale nie w tym rzecz. To moja misja, moja zemsta, a potem moja chwila triumfu. Jeśli sam popełnię błąd, będę mógł winić tylko siebie. Jeśli ktoś inny go popełni... Nie. Zajmę się tym sam. To zbyt kluczowa kwestia, by dopuścić do niej kogokolwiek innego.
W porównaniu z koniecznością złożenia całego mechanizmu reszta spraw wydaje się banalnie prosta. Scena jest gotowa. Mówiono mi zawsze, że ludzi ambitnych u władzy należy się bać, ale to nieprawda. Ludzi ambitnych i mądrych należy się bać. Ludzi ambitnych i głupich łatwo wykorzystać. Wystarczyło znaleźć jednego z nich, najbardziej banalny przykład prostackiego utracjusza, głupca, który wierzy w swoją nietykalność. Nie było to takie trudne. Nie w kraju piasku i złota, gdzie tytuły się dziedziczy, a ilość spożywanego cukru tępi umysł każdego dnia. Ostatecznie wybrałem najmłodszego ze wszystkich wytypowanych przeze mnie głupców. Jego wiek działał na moją korzyść, a może raczej powinienem napisać, że działała na nią jego niezachwiana wiara we własną nieśmiertelność. Zresztą, czy to ważne, co to było? Wystarczyło wspomnieć, że Kompanię da się pokonać, a on już przebierał nogami, wyobrażając sobie siebie, lwa salonowego, który będzie zachwycał wszystkich historiami o swoim wielkim zwycięstwie. Kimże jestem, by niszczyć tak wielkie marzenia? W końcu jeśli mu się poszczęści, to kto wie? Może jednej osobie uda mu się pochwalić? Choć i tego nie jestem pewien. Jeśli natomiast mi się poszczęści, to cały świat dowie się, że rdzeń Kompanii bez Imienia nie jest wcale nieśmiertelny, jak wierzono, i można rzucić im wyzwanie. Tyle wystarczy. Na ten moment przynajmniej.