Król Popiel i inne wiersze - Czesław Miłosz

-
Proszę czekać

Oda do ptaka

O złożony.

O nieświadomy.

Trzymający za sobą dłonie pierzaste.

Wsparty na skokach z szarego jaszczura,

Na cybernetycznych rękawicach,

Które imają, czego dotkną.

O niewspółmierny.

O większy niż

Przepaść konwalii, oko szczypawki w trawie

Rude od obrotu zielono-fioletowych słońc,

Niż noc w galeriach z dwojgiem świateł mrówki

I galaktyka w jej ciele,

Zaiste, równa każdej innej.

Poza wolą, bez woli

Kołyszesz się na gałęzi nad jeziorami powietrza,

Gdzie pałace zatopione, wieże liści,

Tarasy do lądowań między lirą cienia.

Pochylasz się wezwany i rozważam chwilę,

Kiedy stopa zwalnia uchwyt, wyciąga się ramię.

Chwieje się miejsce, gdzie byłeś, ty w linie kryształu

Unosisz swoje ciepłe i bijące serce.

O niczemu niepodobny, obojętny

Na dźwięk pta, pteron, fvgls, brd.

Poza nazwą, bez nazwy,

Ruch nienaganny w ogromnym bursztynie.

Abym pojął w biciu skrzydeł, co mnie dzieli

Od rzeczy, którym co dzień nadaję imiona,

I od mojej postaci pionowej,

Choć przedłuża siebie do zenitu.

Ale dziób twój półotwarty zawsze ze mną.

Jego wnętrze tak cielesne i miłosne,

Że na karku włos mi jeży drżenie

Pokrewieństwa i twojej ekstazy.

Wtedy czekam w sieni po południu,

Widzę usta koło lwów mosiężnych

I dotykam obnażonej ręki

Pod zapachem krynicy i dzwonów.

Montgeron, 1959