Sądząc po gabarycie niniejszej Księgi, mogłabym mieć poczucie, że wszystko, co miało wybrzmieć - wybrzmiało. Jednak nie mam takiego poczucia. Wręcz przeciwnie. Kiedy padło słowo "KONIEC", a ja udałam się w długo wyczekiwaną wędrówkę szlakiem Camino, towarzyszyła mi myśl: to jeszcze nie wszystko, to jeszcze nie koniec.
Bo tak naprawdę każdy koniec oznacza początek czegoś nowego.
Napisałam tę Księgę z tęsknoty za sobą. Za dziewczyną, którą byłam, zanim dopadły mnie powinności. W trakcie jej pisania przypominałam sobie o dzikości własnego serca. Kiedy tworzyłam teksty dotyczące pór roku życia kobiety, poruszające całe spektrum tematów, poczynając od artyzmu codzienności, na mistyce duszy kończąc, uświadomiłam sobie, że powstała książka, jaką zawsze pragnęłam przeczytać.
Pochylając się nad redakcją, płakałam, śmiałam się i znów płakałam, a teraz jestem pełna wiary, że Ty, moja najukochańsza przyjaciółko słowa, doświadczysz tego samego - że usłyszysz siebie samą, której pragnienia być może od dawna w sobie tłumiłaś.
Dokładnie w dniu oddania zredagowanego tekstu ruszyłam w nieznane. Zebrałam się na odwagę, by zostawić w domu męża, dzieci, psy i zrobić to, o czym zawsze marzyłam. Na bodaj kilka dni zanurzyć się wyłącznie w ŚWIETLE. Za jedyny cel mieć DROGĘ.
Maszerowałam szlakiem Camino do Santiago de Compostela i modliłam się o to, by słowa niniejszej Księgi dotarły tam, gdzie są oczekiwane. Aby stała się ona inspiracją dla tych z nas, które utraciły wszelką nadzieję. Dla tych, które podobnie jak ja, kiedy pisałam, być może mają poczucie, że to, co najlepsze w ich życiu, już się wydarzyło. Wszystkie wiemy, jak rutyna i codzienność potrafią dać nam się we znaki. W chwilach zwątpienia zadajemy sobie pytania o cel naszej wędrówki. Tymczasem... być może wcale nie trzeba pytać o cel, tylko po prostu żyć i starać się czynić to najlepiej, jak to tylko możliwe.
Pisałam zarówno o sprawach prostych, aczkolwiek niezwykle ważnych, jak i o tych wymagających, pobudzających najwrażliwsze struny kobiecej duszy do tego, by zechciała się rozbudzić.
Pragnęłam, abyś czytając, ujrzała swoją drogę jako WARTOŚĆ.
Wszystkie czasami czujemy się niezauważane, przeźroczyste. Zwykłyśmy nie mówić o tych momentach nikomu. Być może ze wstydu i lęku przed odrzuceniem? Nie wiem. Na to pytanie każda z nas winna sama szukać odpowiedzi.
W każdym razie bycie kobietą autentyczną i pełną harmonii jest wyzwaniem naszych czasów. Celem Księgi jest służyć inspiracją. Niczego nie narzucać. Wspierać, lecz w żadnym wypadku nie oceniać.
Prawiąc właśnie o sprawach "prostych", pragnęłam, byś poczuła, że to w trakcie ich przeżywania JESTEŚ WYPEŁNIONA ŚWIATŁEM. Modliłam się żarliwie, by każde przepływające pod moimi palcami słowo dodawało Ci skrzydeł. Dzieliłam się wszystkim tym, co na przestrzeni minionej dekady niejednokrotnie mnie ratowało i spowodowało, że wciąż mam ochotę się uśmiechać. Nawet wtedy, kiedy życie nie jest zgodne z moimi wyobrażeniami.
Kiedy przemierzałam szlak Camino, niczym piorun uderzyła mnie myśl dotycząca niniejszej Księgi. Jakby Ktoś - być może sam Święty Duch Wszelkiego Stworzenia - do mnie mówił:
"Księga Światła nie da twoim Czytelnikom tego, czego chcą, lecz to, czego najbardziej potrzebują".
Przełożyłam to zdanie do siebie. Niniejsza publikacja uwolniła mnie od poczucia, że życie pisarki powinno wyglądać w jakiś określony sposób. Wyrwała mnie z POWINNOŚCI na rzecz Stwórcy, który żyje we mnie. Na rzecz rozbudzenia dzikości mojego kobiecego serca, które wciąż ma w sobie ten niezwykły ŻAR!
Głęboko wierzę, że i Ty, moja najdroższa przyjaciółko, zaznasz tego wszystkiego. Zasługujesz na to, aby mieć poczucie, że przed Tobą jeszcze wiele pięknych chwil. I wcale nie muszą to być chwile spektakularne, które wzbudziłyby podziw świata.
Spektakularność tak naprawdę dzieje się w cichości dnia. W tych momentach, kiedy układasz kwiaty w wazonie, nalewasz pomidorową na talerz, przyklejasz plaster na zdarte kolano dziecka, gryziesz się w język, aby nie zranić słowem, modlisz się za kogoś, kto jest Ci nieprzychylny, towarzyszysz bliskiej osobie w przejściu do innego świata...
Prawdziwe życie. Cóż to takiego jest? Dlaczego ci mający przywilej dożyć jesieni życia zwykli mawiać, że właśnie owo życie minęło im nader szybko? Może tkwi w tym stwierdzeniu jakaś wskazówka? Skoro godzina naszego przejścia do wieczności jest z góry ustalona, to po co się tak spieszyć?
Księga Światła ma inspirować kobietę, mistyczkę codzienności, artystkę, CIEBIE, do tego, abyś zechciała się zatrzymać i zastanowić, którą drogą chcesz ZMIERZAĆ DO ŚWIATŁA.
Niech dobry Bóg Ci na tej drodze błogosławi.
Przyjmij moje głębokie wyrazy wdzięczności za fakt, że poprzez napisanie niniejszej Księgi mogłam Ci służyć.