ROZDZIAŁ PIERWSZYORO

Oro Rey nigdy nie przypuszczał, że zobaczy Grima Malvere'a, demonicznego władcę Mrocznych, płaczącego.

Teraz jednak łzy spływały mu po twarzy. Wpatrywał się w spalony środek labiryntu, w palcach trzymał resztki pióra - jedyny dowód, że Isla kiedykolwiek tu była. Nie licząc ogromnego leoparda, z rozpaczliwym rykiem drapiącego miejsce, w którym przed chwilą znikła.

Isla. Niemożliwe, by tak po prostu odeszła. Niemożliwe, że zaplanowała to za ich plecami.

Ale Oro ją znał. Znał ją naprawdę. Mógł przewidzieć, że Isla zechce się poświęcić w taki czy inny sposób, żeby ocalić świat przed zagładą z ręki Lark Crown.

W tym świecie Lark, jej przodkini, była niezniszczalna, dlatego Isla, by uchronić ich przed zagładą, otworzyła tajemny portal i przeniosła się do innego królestwa. Do miejsca, z którego pochodzili Lark i dwaj pozostali twórcy Lightlarku.

Pozostała tylko nadzieja, że Isla zdoła zabić Lark w zaświatach, ale Oro nie miał co do tego pewności. Nie mógł się nawet poruszyć, nie wtedy, gdy Lynx uniósł łeb i znów zaryczał, aż ziemia zadrżała. Nie, kiedy Grim padł na kolana.

Trwali tak w żałosnej ciszy, czekając na powrót Isli.

Ale na próżno. Minęło chyba kilka godzin i w końcu Grim powoli wstał, wziął drżący wdech - i walnął Ora prosto w szczękę.

Ten aż zatoczył się do tyłu pod siłą uderzenia, które normalnie bez trudu by zablokował, teraz jednak był ranny i wyzuty z sił z powodu przytłaczającej go rozpaczy.

Nie zamierzał jednak dopuścić do tego ponownie. Grim zamierzył się raz jeszcze, ale Oro w ostatniej chwili zrobił unik i odpowiedział również ciosem w szczękę. Tym razem to Mroczny stracił równowagę.

- Przestań - warknął Oro. - Jesteś...

Oczywiście Grim nie zamierzał słuchać. Przygniótł Ora do ziemi, aż temu powietrze uszło z płuc. Potoczyli się po podłożu w serii bezładnych ciosów. W pewnej chwili Oro zaczął pluć krwią. W labiryncie nie mogli się posłużyć mocami, dlatego tłukli się dalej i turlali, tworząc kłębowisko kończyn, aż wreszcie Oro powiedział sobie w myślach "chuj z tym" i wyzwolił całą nagromadzoną wściekłość. Ujawniła się ona w formie kopniaka wymierzonego w żebra Grima, zakończonego satysfakcjonującym trzaskiem, a potem walnięcia głową przeciwnika o ziemię i zaciekłego okładania go pięściami po twarzy.

W końcu Mroczny zrzucił z siebie rywala i uderzył go w nos z mdlącym chrupnięciem. Drań! Metaliczny smak krwi wypełnił usta Ora.

A Grim jeszcze nie powiedział ostatniego słowa. I chyba całkiem stracił kontrolę, bo nagle Oro poczuł na szyi chłodną klingę.

Zamarł. Serce waliło mu jak szalone. Grim świdrował go wzrokiem spod przymrużonych powiek, ich twarze dzieliło zaledwie parę centymetrów. Mroczny też wydawał się przytłoczony emocjami i pusty w środku, jakby wyrwano mu część duszy. Ora zalała fala paniki. Czy teraz, gdy zabrakło Isli, Grim jednak go zabije?

Lynx ruszył na nich z obnażonymi zębami, ale jakby się wahał, czy interweniować. Łączyła go więź z Islą. W żaden sposób nie mógłby jej skrzywdzić.

A serce Isli było rozdarte na dwoje.

Leopard ostrzegawczo zamruczał, ale Grim nie wypuścił miecza.

W labiryncie Oro nie mógł przywołać ognia. Rozważał, czy warto zaryzykować i spróbować się uwolnić. Ostrze coraz mocniej wbijało się w skórę. Nagle pojawił się przenikliwy ból. Strużka krwi pociekła po szyi. Oro aż drgnął, przekonany, że teraz Grim dokończy sprawę i przebije go mieczem na wylot. Ale zamiast tego...

- Kochasz ją? - zapytał niespodziewanie Mroczny.

Oro zdawał sobie sprawę, że powinien skłamać. Nie mówić prawdy człowiekowi, który znajdował się na granicy obłędu. Któremu krew ciekła z ust, a wokół oczu utworzyły się sińce. Człowiekowi... który okazał się jej mężem. I który właśnie przyciskał ostrze do żyły na szyi przeciwnika.

Ale Oro nie mógł skłamać, nawet gdyby chciał. Odpowiedział bez wahania:

- Tak.

Spodziewał się gniewu, może bólu, przebłysku pragnienia zemsty na twarzy, ale odniósł wrażenie, że... Mroczny raczej przyjął to z ulgą.

- I dobrze. Odzyskam ją. A ty mi pomożesz - oznajmił rzeczowo, jak rozkaz. Jak stwierdzenie faktu.

A potem schował miecz i podał rywalowi rękę.

Oro zamrugał. Czy to kolejny podstęp? Zawahał się, a Grim zmrużył oczy.

- Z radością poderżnąłbym ci gardło, królu. Ale moja miłość do niej jest większa niż nienawiść do ciebie. - Oczy Mrocznego lśniły determinacją. - Kocham ją ponad wszystko. Zamierzam przeszukać ten świat i kolejny, a potem jeszcze jeden, dopóki jej nie znajdę i nie sprowadzę z powrotem. Jesteś ze mną?

Oro zdawał sobie sprawę, że odnalezienie Isli będzie niezwykle trudnym zadaniem, skoro nawet nie wiedzieli, gdzie zacząć poszukiwania, a ich świat nadal się rozpadał na kawałki.

Ale miłość do tej kobiety zagłuszała wszelkie wątpliwości. Wszelkie obawy. Oro przypomniał sobie, co pomyślał podczas Centennialu, gdy dotarło do niego, że Isla przeżyła ranę od strzały prosto w serce.

"Nie muszę jej mieć. Może nigdy nie będzie moja, ale sam fakt, że nadal żyje, dowodzi, że wciąż istnieje perfekcja. Że w tym świecie wciąż istnieją cuda".

- Jestem z tobą - odpowiedział.

Łączyły go z Grimem wieki nienawiści, wojny i - przez pewien czas - przyjaźni. Tylko kobieta, którą obaj darzyli miłością, mogła ich skłonić do wspólnego działania, zmienić wrogów w sojuszników.

Było to sprzeczne z powinnością, honorem, instynktem.

Ale przyjął i uścisnął dłoń Grima.

Bo tylko razem mieli szansę odzyskać Islę.

ROZDZIAŁ DRUGIGRIM

Grim Malvere jeszcze nigdy w swoim długim życiu nie czuł takiego bólu.

Stał samotnie u wejścia do labiryntu i wpatrywał się w zakamarki, jakby wierzył, że sprowadzi Islę z powrotem. Nawet kiedy zmarła - umarła w jego ramionach - tamto cierpienie przynajmniej było przydatne. Istniał sposób na przywrócenie jej do życia. Pradawna, święta i niebezpieczna metoda dzielenia się życiem i mocą.

A teraz?

Nawet nie wiedział, od czego zacząć. Bez niej czuł się całkowicie zagubiony.

Talent do teleportacji zawsze wydawał mu się zarazem klątwą i błogosławieństwem. Przez ten dar całe rodzeństwo Mrocznego poniosło śmierć. Ale jednocześnie zapewniał jedyną drogę ucieczki od roli, w której Grim dusił się od stuleci.

Aż do spotkania z Islą.

Była jak tchnienie wiosny w środku zimy. Gwiazdą przewodnią na ciemnym niebie, osią, wokół której obraca się świat.

A teraz... Grim nawet nie wiedział, czy ona żyje.

Nie. Przegonił tę myśl. Gdyby umarła, na pewno by to poczuł. Zgadza się? On też poniósłby śmierć. Dzielili nić życia...

Dzielili jedną duszę. Kiedy byli razem, nie potrafił rozróżnić, gdzie się kończy jego dusza, a gdzie zaczyna dusza Isli. Tworzyli jedność pod każdym względem.

Isla żyła. Na pewno.

Tylko ta wiara - w nią, w ich siłę przetrwania - dawała mu grunt pod nogami w tym nieskończonym morzu cierpienia. Wiara, że pewnego dnia znów będą razem.

- Nic w tym wszechświecie nas nie rozdzieli - powiedział w nocne niebo, z nadzieją, że Isla go słyszy, gdziekolwiek teraz jest. - Jeśli będzie trzeba, zedrę konstelacje z firmamentu, ale cię odnajdę.

Teleportował się do zamku zimowego, gdzie czekał Oro. Ubranie nadal miał poplamione krwią, ale zdążył wyleczyć złamany nos i umyć twarz. Grim nie zawracał sobie głowy obrażeniami. Zauważył jednak, jak Słoneczny ściągnął brwi na widok sińca kwitnącego wokół jego oka.

Gdyby ojciec Mrocznego wiedział, że pewnego dnia przy tym stole zasiądzie król Lightlarku, pewnie sam zabiłby syna.

Ale Grim się tym nie przejmował. Życie Isli wisiało na włosku i nic więcej się nie liczyło.

Po chwili do sali weszli irytujący przyjaciele Ora. Ruda z ognistymi skrzydłami. Złodziej, z którym Grim miał nieprzyjemność spędzać ostatnio stanowczo zbyt wiele czasu. Niezdarny Księżycowy, który wolał słuchać, niż gadać. Przynajmniej on nie był aż tak wkurzający jak reszta. Ostatnia zjawiła się Astria, generałka. Wszyscy zajęli miejsca i zwrócili spojrzenia na Grima.

- No i? - zagaił Oro siedzący naprzeciwko niego u szczytu stołu. - Jak się tam dostaniemy? Jak sprowadzimy ją z powrotem?

Grim z trudem panował nad chęcią obrócenia go w popiół. Ale Isli by się to nie spodobało. Zresztą kupka prochów raczej nie mogłaby służyć wielką pomocą, prawda?

- Sądzisz, że gdybym wiedział, to siedziałbym tu teraz z wami? - zapytał, ostrożnie ważąc słowa, choć z wściekłości zgrzytał zębami. - Sądzisz, że jeszcze bym tu był, zamiast jej szukać?

Rudowłosa swobodnie rozparła się na krześle, które zapewne liczyło dwa razy tyle lat co ona.

- Twój talent polega na teleportacji. Chyba powinieneś wiedzieć?

Kontury cieni się wyostrzyły, zadrapały pazurami podłogę.

- Portal jest zamknięty. Drugi znajduje się na Lightlarku i chociaż ja nie miałbym problemu, by się nim posłużyć i skazać was wszystkich na unicestwienie, to wiem, że moja żona by tego nie poparła. - Zauważył, że Oro mało nie podskoczył przy słowie "żona". I dobrze. Skacz sobie, Słoneczko. Patrząc królowi prosto w oczy, dodał: - Czuję jej obecność. Łączącą nas więź.

Oro odpowiedział morderczym spojrzeniem. Wiedział, że Grim związał się z Islą, by przywrócić ją do życia. Powinien czuć wdzięczność. Gdyby nie Mroczny, w ogóle by jej nie spotkał.

I właśnie tego Grim żałował najbardziej. Że pozwolił Isli pokochać Słonecznego. Tylko siebie winił za wszystko, co się wydarzyło po tym, jak wymazał jej wspomnienia. Sądził, że pomoże ukochanej, a tak naprawdę pozbawił ją możliwości wyboru. I chociaż mu wybaczyła, on nie potrafił wybaczyć sobie.

- A więc Isla jest gwiazdą przewodnią w zaświaty - stwierdził Zed. - Ta... więź... to mapa, która was do niej zaprowadzi.

Grim pokiwał głową. Gdyby tylko mógł przejść przez wszechświat za tą nicią. Oczywiście próbował, gdy tylko wyszedł z labiryntu. Ale dar teleportacji okazał się za słaby. A Isla zabrała ze sobą wiedzę o tym, jak tworzyć i zamykać portale.

Grim wyczuł zniecierpliwienie ze strony Ora, rozbłysk na tle bezdennego smutku, będącego odzwierciedleniem jego własnych emocji. Król zapewne się domyślał, że Mroczny już próbował do niej dotrzeć. Zmarszczył brwi.

- Twój talent to nasza największa szansa. Jak można zwiększyć twoją moc?

Grim nadal pragnął go zamordować, ale musiał przyznać, że Słoneczny nie jest kompletnym idiotą.

Pokręcił głową. Nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie.

Oro zacisnął dłonie na brzegu blatu.

- Nie ma tu żadnego pomocnego przedmiotu? Czegoś jak serce Lightlarku?

Owszem, istniało coś takiego - ale na niewiele mogło się zdać.

- Jest pewien kamień. Potężniejszy od wszystkiego na tym świecie... również od twojego serca Lightlarku.

Oro zamrugał. Najwyraźniej nie miał pojęcia, o czym mowa.

Grim westchnął.

- Według mitu jest to najpotężniejszy przedmiot we wszechświecie. Nawet Cronan nie zdołał go zdobyć. Wielu innych moich przodków próbowało przez wieki. Również ojciec. - Spochmurniał na wspomnienie władcy u schyłku życia, tak słabego, że z trudem siedział na tronie. - Kamień go odtrącił i rzucił na niego klątwę.

- Gdzie on jest? - zapytał Oro krótko i stanowczo.

Grim odchylił się na oparcie.

- Był na położonej na północy wyspie o nazwie Atlas.

Enya czujnie zmrużyła oczy.

- Dlaczego powiedziałeś "był"?

- Ponieważ go stamtąd zabrałem.

Cisza. Grim czuł, jak emocje w pomieszczeniu wzbierają i zlewają się w jedną falę: przebłyski zaskoczenia, troski... i nadziei ze strony Ora.

- I gdzie jest teraz? - zapytał w końcu Zed. Jego głos zdradzał irytację.

Grim znów popatrzył Słonecznemu prosto w oczy i cedząc słowa, odparł:

- Na jej szyi.

Oro zacisnął szczęki. Nadzieja zmieniła się w ból.

Zed walnął pięściami o kamienny blat.

- Chcesz powiedzieć, że najpotężniejsza osoba, jaką znamy, zabrała najpotężniejszy przedmiot, jaki istnieje w tym świecie... do innego świata?

Zgadza się, żona Grima niewątpliwie była najsilniejszą osobą w dziejach - i zapewne we wszechświecie. Jako pierwsza zyskała dostęp do mocy wszystkich sześciu królestw. Została władczynią Dzikich i Gwiezdnych jednocześnie. Poprzez więź łączącą ją z Orem mogła czerpać z mocy Słonecznych, Niebiańskich i Księżycowych, a poprzez Grima - z Mrocznych. Chociaż akurat tej nie potrzebowała. Dzięki ojcu, który należał do tych ostatnich, miała ją we krwi.

Jednak tak wielka moc wiązała się z wielkim bólem. Isla zabiła wielu, wielu ludzi. W przeciwieństwie do reszty władców nie doskonaliła panowania nad darami przez całe stulecia.

Po części właśnie dlatego odeszła. Podobno w zaświatach można przywrócić zmarłych do życia. Chciała cofnąć błędy. Naprawić całe zło.

Nagle przytłoczył go żal. Mógł bardziej się postarać, pocieszyć ją po tym, jak niechcący zabiła mieszkańców tamtej osady. Może... może nie odeszłaby, gdyby...

Wkurzający Niebiański znów się odezwał.

- Czyli mówiąc wprost, przywłaszczyłeś sobie najpotężniejszy przedmiot, jaki istnieje we wszechświecie... i zawiesiłeś go jej na szyi? Gdzie ty miałeś głowę? - spytał Zed z taką miną, jakby chciał wywalić wszystkie szyby, a właściwie to, co z nich zostało.

Grim odwrócił się do niego z wolna i odpowiedział:

- Uznałem, że powinna go nosić najważniejsza osoba we wszechświecie.

Zed pokręcił głową, przejechał rękami po bladej twarzy i zawyrokował:

- Mamy przejebane.

ROZDZIAŁ TRZECIGRIM

Grim wiedział, że nie zaśnie, dopóki nie odnajdzie Isli. Siedział przy stole w środku nocy, w ciszy wypełniającej zamek, który kiedyś rozbrzmiewał głosem ukochanej, i wspominał tamten wieczór, kiedy postanowił zdobyć kamień.

Było to tuż po oświadczynach. Miał się ożenić jako pierwszy w swym rodzie, ale znał tradycję nakazującą umieścić brylant na szyi wybranki. Isla zasługiwała wyłącznie na najpotężniejszy klejnot we wszechświecie.

Zasługiwała na Nieskończonego.

Każdy, kto wcześniej próbował zdobyć ten kamień, poniósł śmierć, w tym ojciec Mrocznego, dotknięty klątwą po kres swoich dni. Ale Grima to nie zrażało. Był gotów porwać się na każde ryzyko, byle na zawsze utrzymać Islę przy życiu po tym, jak związał ich razem - ponieważ od początku zdawał sobie sprawę, że to tymczasowe rozwiązanie. Tylko potęga kamienia mogła ją ocalić.

Próbował teleportować się bezpośrednio na Atlas, wyspę, na której znajdował się Nieskończony, ale natrafił na otaczającą ją tarczę. Nieistotne. Teleportował się z łodzią najbliżej, jak się dało, a ostatni odcinek postanowił wiosłować. Na samą myśl, że mógłby ją stracić, machał wiosłami z całych sił, tnąc lodowatą wodę w szalonym tempie.

W końcu dno łódki zaszurało o skalisty brzeg. Powyżej wznosiła się poszarpana kamienna ściana. Odchylił głowę, ale nie zdołał dojrzeć szczytu. Przypomniał sobie wspinaczkę z Islą w drodze do kuźni.

To miejsce może i wyglądało podobnie - ale zdecydowanie się różniło.

W chwili, gdy postawił stopę na szorstkiej skale, jakaś siła wyrwała mu wszystkie zmysły.

Już nie słyszał fal rozbijających się o brzeg ani poskrzypywania łodzi. Nie docierał do niego zapach słonej wody. Widział tylko ciemność, jakby coś wymazało z nieba księżyc i gwiazdy. Ledwo czuł własne ciało.

Wypuścił powietrze przez nos i niepewnie postawił pierwszy krok. Ożywiona noc falowała wokół niego, gęsta i ciężka, przyciągająca jak siła grawitacji.

Boleśnie przeszyła mózg i przemówiła głosem, drapiącym wnętrze czaszki jak szpony, krążącym po jej wnętrzu bez końca.

"Zrób jeszcze jeden krok, a twoje życie zawiśnie na włosku", powiedziała. Ostrzeżenie. Drugiego nie będzie, uświadomił sobie.

Ale nie zamierzał tchórzyć przed pierwszą przeszkodą. Dlatego zrobił jeszcze jeden krok.

Nagle zmysły wróciły. Stał naprzeciw ściany ze szpiczastych czarnych skał. Przed klifem, na który miał się wspiąć.

Starał się oddychać równo i spokojnie. Zacisnął dłonie na ostrych kamieniach. Przebiły mu skórę. Wzdrygnął się, gdy krew pociekła po rękach... ale rozpoczął wspinaczkę. Przez kilka minut metodycznie posuwał się do góry. Tylko on i siła wykuta w ciągu stuleci. Tylko przeszywające kąsanie bólu, do którego przecież przywykł.

Nie było aż tak źle. Każda wspinaczka polega na powtórzeniach. Jeśli tylko zdoła utrzymać ten rytm, dotrze na sam szczyt. Na pewno się uda. Wyciągnął rękę, by znów się chwycić...

I nagle znalazł się na polu bitwy, setki lat wstecz. Pod stopami dostrzegł czarne popioły. Przed nim rozciągał się teren porośnięty jasnozieloną trawą, która powoli więdła pod każdym krokiem.

Armia przed nim stała idealnie rozmieszczona. Gdyby poluźnił kontrolę nad swoimi emocjami i otworzył się na odczucia żołnierzy, bez wątpienia uderzyłaby w niego fala przygniatającego strachu. Doskonale. Powinni się bać. Machnął ręką i cienie wystrzeliły do przodu, wijąc się w powietrzu jak ciemny podmuch. Powaliły oddziały wroga na ziemię, zawróciły i dokończyły dzieła.

To było za łatwe. Niemal nudne. Ludzie krzyczeli, niektórzy płakali, niektórzy sikali w gacie. Wykrwawiali się na śmierć. Nie wzruszało go to. Dla niego pozostawali anonimowi. Nic niewarci.

Padali jeden po drugim - aż został tylko jeden. Zamiast wznieść miecz - oczywiście nadaremno - żołnierz uniósł ręce i osunął się na kolana.

- Błagam - powiedział. Wzrok pozostawał całkowicie spokojny. Nie było w nim strachu. W każdym razie nie o własne życie. - Mam żonę i dzieci, bardzo ich kocham. Proszę... okaż mi łaskę i pozwól do nich wrócić.

Grim dawno temu pogrzebał wszystkie emocje. Bez nich łatwiej przychodziło mu zabijanie. Dlatego kiedy mężczyzna otworzył usta do kolejnej prośby...

Mroczny wbił mu miecz w brzuch i wypatroszył go. Żołnierz się zakrztusił, spojrzał w dół, na wnętrzności wypływające na dłonie. Na twarzy malował się czysty, skrajny smutek, zmieszany z zaskoczeniem i poczuciem nieodwracalnej straty.

Grim, depcząc po bebechach, ruszył dalej, by rozgromić kolejny oddział.

Przez długie lata na tym polegało jego życie. Był mieczem ojca. Nie znał litości. Nie żywił żadnych uczuć. Ponieważ inaczej ból i żal wypełniłyby go z taką siłą, że nie zdołałby wytrzymać. Nie mógłby dalej robić tego, co konieczne, a śmierć siostry - i całej reszty rodzeństwa - poszłaby na marne.

Ścisnęło go w żołądku na wspomnienie agonii tamtego człowieka. Rozpaczy na twarzy. Teraz już wiedział, że na jego miejscu zachowałby się tak samo. On, władca Mrocznych, błagałby na kolanach o choć jedną sekundę z Islą.

Ogarnął go żal. A skalna ściana jakby to wyczuła. Nagle znów pojawiła mu się przed oczami.

Podjął wspinaczkę, a otaczająca go ciemność zawirowała. W ciszy nocy rozległy się dalekie odgłosy bitwy. Stłumione krzyki. Z wolna uniósł głowę i zamiast gwiazd zobaczył tunel wspomnień i sylwetki wszystkich ludzi, których wyciął w pień w ciągu tych długich stuleci jako wojownik.

Kurwa. Będzie musiał przepracować każdą z tych śmierci, każdy swój błąd. Na tym polegała jego droga, na której końcu czekał brylant. Będzie musiał się zmierzyć z nieprzebranym bólem tłumionym tak długo.

Wszystko w nim wołało, żeby zawrócił. Żeby zaczął schodzić z tej skały...

Ale wiedział, co może osiągnąć, jeśli przetrwa próbę. Brylant mógł ocalić Islę.

Islę. Jego żonę. Jego świat. Jego kosmos.

Przywołał w pamięci jej uśmiech, wtedy na polu nocnego jadu, kiedy padł na kolana i błagał, żeby została z nim po wieczność. Nie przypuszczał, że po stuleciach cierpienia jeszcze kiedykolwiek zazna tak czystej, niezmąconej ekstazy.

Isla była nieskończonym szczęściem. Dla niej mógłby się zmierzyć z każdą przeszkodą.

Dlatego wspinał się dalej. Brnął poprzez wstyd, żal i smutek, a miłość Isli stanowiła tarczę chroniącą go przed najgorszymi częściami jego własnej natury.

Szedł dalej, ku kolejnej śmierci. I jeszcze jednej. I następnej.

Jak oni wszyscy prosili. Jak walczyli. Jak błagali.

Przeżywał i odczuwał każdą ofiarę po kolei, całe to zniszczenie uderzało w niego niewyczerpalną falą, próbowało zepchnąć go z klifu. Setki lat temu pewnie już by się załamał, poddał, stracił oparcie na skalnej ścianie. Ale Isla była liną ciągnącą go do góry.

Przerobienie stuleci wypełnionych zabijaniem musiało trwać wiele godzin. Może nawet dni. Nie wiedział. Kiedy wreszcie dojrzał szczyt, wciąż panowała ciemność. Zbliżał się do celu. Serce wezbrało nadzieją.

- A więc - usłyszał znajomy głos - postanowiłeś zdobyć Nieskończonego.

Wszędzie rozpoznałby tę barwę.

Laila.

Siostra.

Zamrugał. Jego dłonie, teraz drobne i gładkie, przesuwały się po ośnieżonym stoku, nie po ostrej skale. Przełknął ślinę. I szedł dalej, wkładając w to znacznie mniej wysiłku, aż wreszcie dotarł na szczyt wygładzonej mrozem góry.

I wtedy ją zobaczył. Kocie oczy błyszczały łobuzersko. Z drżeniem wciągnął powietrze. Nie mógł się ruszyć. To Laila pierwsza powiedziała mu o brylancie, o tym, co znaczy "nieskończony".

Siostra westchnęła niecierpliwie i pokręciła głową, potrząsając niedbale przyciętymi włosami.

- No co? Wciąż czujesz wyrzuty sumienia w związku z tym, jak mnie potraktowałeś?

Oczywiście, że tak. Poczucie winy niemal zżerało go żywcem przez te kilkaset lat. Dlatego wyłączył emocje. Tego bólu nie dało się wytrzymać.

- Przepraszam - powiedział głosem dziecka. Dwunastoletniego chłopca, który zabił siostrę, ponieważ stracił kontrolę nad cieniami. To nie on miał przeżyć. Zawsze chciał, żeby to była ona.

Laila zrobiła krok w stronę brata. Już się nie uśmiechała.

- Przeprosiny nie przywrócą mi życia - wysyczała, podchodząc jeszcze bliżej. - Wiedziałeś, że pragnę zostać władczynią. Wiedziałeś, że stawiałabym nasze królestwo ponad wszystko.

- Tak - odparł z przekonaniem. - Ja nigdy tego nie chciałem.

Zaśmiała się, odrzucając głowę do tyłu. Dostrzegł niewyraźne blizny na jej szyi.

- A jednak. - Wbiła w niego zimne spojrzenie. - Przysiągłeś sobie, że moja śmierć nie pójdzie na marne. Że będziesz pełnić swoją powinność i chronić naszych poddanych.

Mówiła prawdę. Tylko tak był w stanie wytrzymać, znosić nienawiść do ojca. I nienawiść do siebie samego z powodu tego potwornego czynu.

Laila uśmiechnęła się wzgardliwie.

- I proszę, jak skończyłeś. Przywiązany do kobiety. Gotów zaryzykować wszystko, by ją jedną ocalić.

Nagle wszystkie blizny pękły jak świeże rany. Z rozpłatanej szyi buchnęła krew. Zabarwiła ubranie i zaczęła kapać na śnieg, ciemna i błyszcząca.

- A moje życie? - zapytała Laila, dławiąc się. - Życie, które mi odebrałeś?

Nie mógł oddychać. Nie mógł się poruszyć. Ciało zdrętwiało i... nie! Tego było zbyt wiele. Nie mógł znieść tego widoku, obrazu potwornego czynu.

Rzuciła się na niego. Zdołał się otrząsnąć z marazmu, następnie zatoczył się bezwładnie do tyłu i usłyszał, jak kawały lodu odrywają się od stromego stoku i spadają z klekotem.

Laila nie zamierzała dać za wygraną. Napierała na niego, spychała go niemal na skraj urwiska. Już czuł bijący od niej odór krwi płynącej w stronę jego stóp.

- A co z naszym królestwem? - dodała. - Naszym dziedzictwem? Co z nami wszystkimi, którzy zginęliśmy, żebyś mógł objąć tron?

Cofnął się jeszcze o krok. Poczuł podmuch wiatru.

Laila zaśmiała się okrutnie.

- Powiązałeś życie z jej życiem, a teraz wszyscy mieszkańcy krainy Mrocznych znaleźli się w niebezpieczeństwie. - Popatrzyła na niego z nieskrywaną odrazą. - Ojciec zawsze powtarzał, że miłość zabija całe królestwa. Gratulacje. Zdaje się, że jesteś blisko.

A potem go popchnęła.

Leciał bezwładnie w dół. Nagle znów widział świat dokoła. Dostrzegł mignięcie czerni. Dłonie zsuwały się po skale... nie! Chwycił się z całych sił, zdarł sobie skórę, ale się udało. Ze ściśniętym żołądkiem bezradnie machał nogami w powietrzu.

Mało brakowało.

Podciągnął się, jęcząc z wysiłku. Ramiona mu się trzęsły, palce były śliskie od krwi. Znalazł oparcie dla stóp. Serce waliło mu jak szalone, tuż przy skalnej powierzchni. Zamknął oczy, by przegnać wspomnienia, przegnać ból.

Wszystko, co przez wieki próbował pogrzebać, teraz wypłynęło na powierzchnię, a jemu brakowało sił. Nie był w stanie iść dalej.

Ale musiał. Dla Isli. Dla nich.

Z drżeniem wciągnął powietrze. Duszę miał w strzępach, lecz pozostawał związany z duszą Isli i teraz opierał się na jej sile. Nie był sam. Mieszkała w jego sercu i dzięki temu mógł przetrwać nawet najtrudniejsze wędrówki. Osiągnąć szczyt możliwości, a potem odkryć, że potrafi nawet więcej.

Ta wyspa próbowała go złamać. Nie mogła jednak dorównać sile człowieka obdarzonego miłością do Isli.

- Nic, ale to nic, co mi pokażesz, nie przerwie tej wspinaczki - powiedział w niebo i podciągnął się o kolejnych parę metrów. Głos miał schrypnięty z pragnienia, lecz przepojony niezachwianą pewnością. - Nieważne, jakimi obrazami we mnie ciśniesz. Zdobędę ten brylant dla żony.

- Dlaczego? - Głos, który dobiegł z rozgwieżdżonego nieba, zabrzmiał ostro, jakby ktoś nożem wyciął to słowo w umyśle Grima.

- Ponieważ ją kocham - odparł Grim, tak jakby stwierdzał najbardziej oczywistą rzecz na świecie. - A to znaczy, że zrobię wszystko, by ją ocalić.

Teraz głos zamruczał, a wnętrze czaszki Mrocznego aż zadrżało od wibracji.

- A jak silna jest twoja miłość?

- Silniejsza od ciebie - odparł.

Głos się zaśmiał.

- Nieskończona - dodał Grim.

Nie zdążył nic więcej powiedzieć, bo nagle z góry dobiegł ogłuszający ryk. Zerwał się ostry wicher, naparł na niego jak taran. Grim kurczowo trzymał się skały, mocno zaciskając szczęki, a nawałnica zaciekle usiłowała go od niej oderwać. Wyła dokoła niczym bestia. Próbował stawiać opór, podciągnąć się wyżej, pokonać te ostatnie metry, ale równie dobrze mógłby walczyć z huraganem. Krzyknął i z trudem przesunął się jeszcze odrobinę w górę...

I nagle wpadł w wir wspomnień. Tyle że nienależących do niego.

To były wspomnienia Isli. Najważniejsze chwile z życia.

Zobaczył śmierć niezliczonych Dzikich, spowodowaną tym, że nie panowała nad mocami.

Zobaczył zgładzoną osadę. Setki ludzi obróconych w popiół. Całą miejscowość zrównaną z ziemią w kilka sekund.

- Kochasz... kogoś takiego? - zapytał głos ociekający okrucieństwem. - Tę plagę? Tego... potwora?

Mimo brutalnych podmuchów próbujących rozerwać go na strzępy Grim parsknął śmiechem, który odbił się echem od ostrych krawędzi skalnych pozostających poza zasięgiem wzroku.

- Tak, kocham ją - odparł. - Kocham ją w chwilach największej słabości i największej mocy, kocham jej najlepsze i najgorsze cechy. Nasza miłość nie jest idealna, lecz krwawa. Nie jest nieskazitelna, za to nieustępliwa. Isla poznała mnie od najgorszej strony, tak jak ja ją. A jednak... kocham w niej wszystko: to, co najlepsze, i to, co najgorsze. Kocham ją za wszystko, czym jest, i za to, czym nie jest. I właśnie to czyni naszą miłość nieskończoną.

Głos chyba się zastanawiał nad tymi słowami. Grim czuł, jak wije się w myślach, jakby poszukiwał śladu wahania czy rozczarowania.

- A gdyby cię zdradziła? Gdyby... cię zabiła?

Znów się zaśmiał, a oddech utworzył parę w zimnym nocnym powietrzu.

- W takim wypadku podziękowałbym za poświęcony mi czas.

Wiatr zmienił kierunek, a Grim o mało nie odpadł od skały. Trzymał się jednak z całych sił. Został tylko ten głos tkwiący w najmroczniejszych zakamarkach umysłu.

- Czego pragniesz najbardziej? Dlaczego tak naprawdę chcesz zdobyć ten brylant? Dla władzy? Bogactwa?

Grim, nie tracąc czasu, szybko ruszył w górę.

- Nie chcę władzy. Nie chcę też bogactw. Pragnę czegoś znacznie cenniejszego. Chcę Isli. Na zawsze. Aż po kres czasów i jeszcze trochę. To wszystko, na czym mi zależy.

Czuł, jak szpon grzebie mu w myślach. Wbija się w samą duszę z precyzją cienkiego ostrza. Zagłębia się coraz dalej. Szuka.

Cały stężał, sparaliżowany bólem przecinającym wnętrze, ale podążał dalej. I w końcu głos znikł z głowy. Zabrał ze sobą drobną, lecz niezwykle istotną cząstkę.

W końcu Grim zaczepił dłoń na skalnym występie szczytu.

Podciągnął się i padł na podłoże jaskini. Serce waliło mu jak szalone tuż przy gładkim lśniącym kamieniu. Zużył niemal wszystkie siły, i fizyczne, i psychiczne. W końcu uniósł wzrok. Mokre od potu włosy kleiły się do twarzy Mrocznego. Pośrodku groty tkwił wspaniały czarny brylant.

Grim czuł jego moc w kościach, we krwi, w duszy. Nieskończoną, niepomierną moc. Przyzywała go. Przyciągała. Budziła się. Rozwijała.

Z zaskoczeniem stwierdził, że wcale jej nie chce. Nie pragnie większej mocy.

Ale ona nie była przeznaczona dla niego.

- Czy to ją ocali? - zapytał.

Usłyszał odpowiedź w echu odbitym od ścian groty:

- Spełni twoje największe życzenie.

Oni. Razem. Na zawsze.

Z tą myślą sięgnął po brylant.

I zacisnął na nim dłoń.

Od razu wiedział, że ma do czynienia z najpotężniejszym przedmiotem we wszechświecie. Czuł pradawną energię poruszającą się we wnętrzu klejnotu.

Warto było przebyć tę drogę. Pokonać wszystkie przeszkody. Teraz Isla będzie bezpieczna. Musi tak być.

Nie mógł jednak się pozbyć niepokojącej myśli, że to dopiero początek problemów.

ROZDZIAŁ CZWARTYISLA

Isla Crown całą sobą czuła siłę tego świata. Gdy tylko wraz z Lark przekroczyła portal, natychmiast go zamknęła, posługując się wszystkimi umiejętnościami i całą mocą zgromadzoną w kości, którą wcześniej wyryła skajr na swoim sercu. A potem uderzyła o ziemię z ogłuszającym hukiem.

Wyszła z tego w jednym kawałku tylko dzięki zbroi po ojcu - zbroi, którą tamten kowal wykuł z niezwykłego metalu. Miała piach w płucach. Zakaszlała, po czym wciągnęła cuchnące powietrze i próbowała oddychać równo i spokojnie, ignorując grzechotanie pod żebrami. W końcu zwymiotowała.

Kwas palił ją w gardle. Dopiero po dłuższej chwili zdołała przegonić mgłę mącącą wzrok niczym warstwa smoły. W końcu zmysły się wyostrzyły. Spojrzała w górę. Niebo.

Spektakularny wir kolorów zlewających się ze sobą niczym plamy farb. Tworzyły kształty, jakich nigdy nie widziała. Przepiękne zjawisko - jakby ktoś rozsmarował słońce na sklepieniu niebieskim i przeplótł wszystko srebrną nicią migoczącą jak stopione gwiazdy.

Niechętnie opuściła wzrok i spojrzała na rozciągający się przed nią świat. Strach ścisnął serce i wsączył się w żyły.

Ten świat... nie tak go sobie wyobrażała.

Nic tam nie było. Nic, tylko zwały popiołu ciągnące się daleko, jak okiem sięgnąć. Wyglądały niemal jak piasek, tyle że o barwie zgaszonego srebra zmieszanego z czernią - jakby wylądowała pośrodku postrzępionego nocnego nieba.

Wtem uświadomiła sobie, co się przed chwilą wydarzyło.

Lark!

Obróciła się gwałtownie i zobaczyła przodkinię leżącą wśród popiołów, rzężącą i skręcającą się z bólu. Ogromna rana w piersi, która znów się otworzyła podczas podróży, teraz powoli się zasklepiała - jednak znacznie wolniej niż na Lightlarku. Brzegi jeszcze się nie złączyły, mimo to Lark w końcu zdołała z drżeniem zrobić pierwszy wdech.

Przez wieki przelewała moc tego miejsca w burze dręczące Lightlark. Isla sądziła, że umiejętności przodkini będą tu silniejsze, okazało się jednak inaczej. Uznała, że teraz ma szansę ostatecznie rozprawić się z Lark. Rzuciła się na nią, ale nagle poczuła, że zaraz zemdleje - widocznie otwarcie i zamknięcie portalu pochłonęło wszystkie siły. Ale nie tylko dlatego. To miejsce miało w sobie coś dziwnego.

Ten świat... był jak imadło ściskające kości, jak druga grawitacja, obciążająca umysł i wysysająca energię.

Moce. Isla sięgnęła po nie, lecz odnalazła tylko nędzne strzępy. Coś blokowało umiejętności.

Odruchowo dotknęła brylantu na szyi, ale oczywiście nic to nie dało.

Jak miała pokonać Cronana, pozbawiona umiejętności? Jak przywrócić do żywych wszystkich, których zabiła? Jak ocalić własne życie, a wraz z nim życie Grima, który się z nią związał?

Czas uciekał. Augur powiedział, że jej ograniczona siła życiowa wystarczy tylko do końca zimy. Zostało zaledwie kilka dni.

Moc, która kiedyś mogła ją uratować, widocznie odeszła. Został tylko świat popiołów i zniszczenia.

- Ty idiotko - wydusiła Lark, choć w jej piersi wciąż ziała rana.

I nagle piach pod ich stopami zaczął się poruszać; drapiąc nagą skórę, zmieniał się w łańcuchy i pęta.

ROZDZIAŁ PIĄTYORO

Ona mnie potrzebuje - powiedział Oro. Minęło zaledwie kilka godzin, ale już odczuwał jej nieobecność jako pustkę w duszy. Tak łatwo mógłby sobie odpuścić, pozwolić, by żar wygasł pod ciężarem smutku, on jednak musiał rozpalić ten ogień w swoim wnętrzu. Dla niej musiał odnaleźć siły mimo przerażenia.

- Wyspa cię potrzebuje - powiedziała Enya.

Oro wrócił z przyjaciółmi na ich ulubione piętro zamku na Głównej Wyspie. To Grim ich tam teleportował na prośbę króla, a sam udał się uspokoić Lynxa i smoka. Oba stworzenia były niepocieszone po odejściu Isli.

Enya miała rację. W wyniku wyczynów Lark wyspa popadła w ruinę. Większość mieszkańców odeszła, dla bezpieczeństwa została teleportowana na nowe terytoria. Wielu z tych, którzy zostali, Lark przemieniła w nieumarłych żołnierzy.

Oro miał obowiązki wobec wyspy i wobec poddanych. Doskonale o tym wiedział.

A jednak.

- Muszę to zrobić - oznajmił. - Ja też jej potrzebuję. - Nie umknęły mu spojrzenia, które wymienili przyjaciele. Wiedział też, że nie oszczędzą mu swoich refleksji.

- A może bez niej ten świat będzie lepszy? - rzucił Zed. Na te słowa we wnętrzu dłoni Słonecznego zapłonął ogień. Niebiański popatrzył na płomienie i podjął: - Spróbuj nie mieszać do tego serca, Oro. Isla Crown stała się najpotężniejszą osobą w dziejach naszych królestw. Może nawet we wszechświecie. Czy na pewno chcemy jej powrotu?

- Tak - odparł król bez wahania.

Zed go zignorował.

- Może... to było najlepsze, co mogła dla nas zrobić. Uwolniła nas od Lark. Poświęciła się. Może... - mówił dalej, a Oro zacisnął szczęki, przeczuwając, co zaraz usłyszy. - Może ona nie chce, żeby ją odnaleziono.

Też mu to przyszło do głowy zaraz po krwawej bijatyce z Grimem w labiryncie. Isla zdawała sobie sprawę, z jakim zagrożeniem wiążą się moce. Wiedziała, że jej umiejętności wywołały na świecie wielki ból i zniszczenie. Znała przepowiednię i zdawała sobie sprawę, że któregoś z nich dwóch będzie musiała zabić...

Może Zed miał rację. Może próbowała przechytrzyć przepowiednię. Znaleźć się w innej rzeczywistości niż oni. Może sądziła, że to wystarczy, by odmienić los.

Ale Oro w głębi serca wiedział, że Niebiański się myli. Isla była potrzebna w tym świecie. Miała w sobie nieskończoną ciekawość. Nieskończoną nadzieję. Zawsze dostrzegała światło tam, gdzie inni widzieli tylko ciemność. Właśnie dlatego się w niej zakochał. Przypominała mu, że ten świat może się stać lepszym miejscem. Była światłem pośród nocy. Wiecznym latem.

A to królestwo potrzebowało jej blasku i umiejętności, by się odbudować. Mogła tworzyć światy tak jak Lark. Mogła przywrócić wyspę do świetności.

- Z nią byłoby nam łatwiej. Potrzebujemy tej mocy - powiedział. Musiał przekonać przyjaciół. Wiedział, że bez ich wsparcia sobie nie poradzi.

Calder westchnął. Wszyscy zwrócili na niego spojrzenia. Krzesło uginało się pod ciężarem zwalistej sylwetki.

- To najpotężniejsza osoba pochodząca z tego świata. Nosi na szyi brylant wykonany z czystej mocy. Musi wrócić.

Oro poczuł niepomierną ulgę. Enya dodała:

- I mogę się założyć, że jest w tym świecie wielu, którzy sami pragną tej mocy. W innych być może również.

W tym Cronan.

Otóż to. Oro najbardziej się bał, że Isla znajdzie się w tarapatach, a on będzie wtedy gdzieś daleko. Przerażenie wypełniło lodem żyły. Naszyjnik z brylantem za sprawą przysięgi małżeńskiej był związany z Grimem. Nikt nie mógł go sobie przywłaszczyć, chyba że po śmierci Isli. A jeśli Cronan ją odnajdzie? A jeśli zapragnie klejnotu? A jeśli...

Z przejęcia zacisnął ręce na brzegach krzesła tak mocno, że drewno popękało.

Podniósł się.

- Sprowadzę ją z powrotem - zarzekał się, krążąc po pokoju. - Nie tylko dlatego, że ją kocham. - Dostrzegł litość w oczach Enyi. - Ale dlatego, że ten świat dzięki niej jest lepszym miejscem.

- A jak daleko jesteś gotów zajść? - spytała.

Przypomniał sobie, co mówił Grim: że jeśli będzie musiał, przeszuka wszystkie światy. Oro czuł całym sobą, że również jest gotów to zrobić. Jako władca starał się nie kłamać. I nie zamierzał tego zmieniać.

- Aż po krańce wszechświata - odparł.

Dopiero teraz na twarzy Enyi pojawił się lęk.

Najlepsza przyjaciółka Ora otworzyła usta - nie zdążyła jednak nic powiedzieć, bo w tym momencie w strumieniu ciemności pojawił się Grim. Cienie ścieliły się po ziemi, krążyły niespokojnie, odzwierciedlając jego chmurny nastrój. W boku Mrocznego widniała podłużna szrama, tkanina peleryny została w tym miejscu przecięta.

Najwyraźniej Lynx bardzo się zdenerwował. Oro wcale nie miał mu tego za złe.

- I co? - zapytał Grim, całkowicie ignorując przyjaciół Słonecznego. - Jakieś przemyślenia? - Ponieważ nikt się nie odezwał, dorzucił: - Gdy odchodziła, już była bliska śmierci. Mamy zaledwie kilka dni, by do niej dotrzeć.

Oro poczuł przypływ paniki. Nie miał pojęcia, jak stworzą portal. Jak zwiększą moce Grima. Ale im dłużej się zastanawiał nad pomysłem Isli, żeby zabrać Lark w zaświaty, tym bardziej utwierdzał się w przekonaniu, że mogła liczyć na pomoc ze strony kogoś, kto pragnął, by jej się udało.

- Musimy się spotkać z Cleo - oznajmił.

* * *

Znaleźli ją bez problemu. Księżycowa przebywała w kajucie kapitańskiej na swoim białym okręcie z dębowego drewna, jakby na nich czekała. Kiedy stanęli przed nią nazajutrz wczesnym rankiem, nawet nie wydawała się zaskoczona.

Z niejakim zaciekawieniem powiodła spojrzeniem od Ora do Grima.

- Obaj ją kochaliście i obaj ją straciliście, zgadza się?

Cienie Grima wyostrzyły się na te słowa. Oro zrobił krok w stronę kobiety. Czuł w żyłach pulsowanie gorącego gniewu.

- Tak. Dzięki tobie, jak się domyślam. - Zatrzymał spojrzenie na jej szyi. Nie miała na sobie naszyjnika, a nosiła go przez cały Centennial, a także później. Isla mówiła, że miało to coś wspólnego z utraconym dzieckiem.

Cleo nawet nie próbowała zaprzeczać. Wzruszyła ramionami.

- Ofiarowała mi szansę na odzyskanie syna. Skorzystałam.

Oro przez chwilę przetrawiał jej słowa. Jeśli Księżycowa chciała jeszcze zobaczyć potomka, to znaczyło, że musiała nie tylko pomóc Isli dostać się w zaświaty... lecz także sprowadzić ją z powrotem, z dzieckiem przywróconym do życia.

Chociaż nigdy nie lubił Cleo, częściowo z powodu tego, co się wydarzyło podczas ich pierwszego spotkania, współczucie nieco osłabiało gniew. Patrząc na nią w tej chwili, dostrzegał, że nie jest zimna i bez serca. Widział matkę, która zrobiłaby wszystko, żeby znów przytulić zmarłego syna. Tak jak on i Grim zrobiliby wszystko, żeby uratować Islę.

- W takim razie mamy zbieżne interesy - stwierdził.

Stojąc teraz przed nią, przypomniał sobie rozmowę sprzed wielu miesięcy.

- Mówiłaś podczas Centennialu, że wyrocznia miała dodatkową przepowiednię wyłącznie dla ciebie. Powiedziała, że wszystko się zmieni po pięciuset latach od uwicia klątw.

Cleo kiwnęła głową. Fala rozbiła się o burtę okrętu i wprawiła go w kołysanie. Po szybie spłynęła morska piana.

- Zgadza się.

Grim zrobił krok w jej stronę. Przez cały czas milczał - szok! - ale jego cierpliwość najwyraźniej się wyczerpała. Głosem stworzonym z nocy zażądał:

- Zdradź, co jeszcze powiedziała.

Cienie wypełniły kabinę, starły resztki światła i przybrały kształt tuzina ostrych kling wymierzonych w Księżycową.

Ta ledwo raczyła na nie spojrzeć. Wpatrywała się z pogardą w Grima i Ora, któremu natychmiast przypomniały się czasy, gdy była jego bezlitosną instruktorką podczas treningu na Wyspie Księżycowych. Zawsze dawała mu do zrozumienia, że jest nic niewart. Już pierwszej nocy o mało nie doprowadziła do śmierci Słonecznego.

- Jeśli sądzisz, że te cienie budzą we mnie strach - zwróciła się do Grima - to komicznie się mylisz. Mierzyłam się z najgorszym możliwym bólem. Nic nie może mnie przerazić. - Groźnie obnażyła zęby. - Pragnę odzyskać syna. Tylko dlatego jej pomagam i tylko dlatego jeszcze nie wyrzuciłam was za burtę.

Mina Grima wyraźnie dawała do zrozumienia, że bardzo chciałby to zobaczyć, ale na szczęście Cleo mówiła dalej:

- Wyrocznia powiedziała, że pięć wieków po nastaniu klątw wszystko się zmieni. Świat znajdzie się na granicy między całkowitym zniszczeniem a rozkwitem. A ktoś zrodzony z życia i śmierci zdecyduje o jego losach. Ta osoba będzie złożona ze sprzeczności. W połowie klątwa, w połowie lekarstwo. W połowie dzień, w połowie ciemność. Będzie musiała obrać jedną ze stron, ale się przy tym nie zatracić.

Oro przełknął ślinę. Ten opis idealnie pasował do Isli. Przyszło mu do głowy, że to musi być bardzo bolesne... żyć w ten sposób. W rozdarciu.

To okropne, że postawiono ją w tak trudnej sytuacji, przed niemożliwym wyborem. Los tak postanowił na długo przed jej narodzinami. Oro sam nigdy nie chciał być królem, dźwigać takiej odpowiedzialności na swoich barkach...

Ale ten ciężar był niczym w porównaniu z tym dźwiganym przez Islę - ciężarem całego świata.

- Było coś jeszcze - dodała Cleo z lekkim wahaniem. - Wyrocznia wspominała o wojnie między światami.

- Między światami? - powtórzył Grim.

Księżycowa przytaknęła.

- Ta wojna zdecyduje o losach wszechświata.

Oro poczuł ucisk strachu w żołądku. Ich świat wiele przeszedł: klątwy, wojnę między Lightlarkiem a krainą Mrocznych, Lark. Wrócił pamięcią do czasów sprzed bitwy, kiedy ogromne obszary krainy Mrocznych obróciły się w perzynę. Wspominał, jak Lark stworzyła armię umarłych.

Myślał o setkach ofiar.

Nie przetrwaliby kolejnego konfliktu między krainami... a co dopiero starcia z innym światem.

- Ta wojna nosi określoną nazwę - dorzuciła Cleo, przerywając napiętą ciszę.

- Jak ona brzmi? - zapytał Grim.

- Crowntide.

Popatrzyli po sobie. Przez chwilę Oro widział dwóch wrogów gotowych się sprzymierzyć nie tylko po to, by odnaleźć ukochaną kobietę... lecz także po to, by uchronić ich świat przed zniszczeniem.

Cleo kontynuowała:

- Zawsze wiedziałam, że któregoś dnia portal się otworzy. Nigdy nie straciłam nadziei, że kiedyś go odzyskam... Nie wiedziałam tylko, która strona najlepiej mi się przysłuży.

Oro zazgrzytał zębami. Cleo była zdrajczynią. Ale każde jej słowo smakowało słodyczą. Niewątpliwie miała powody, by powtórzyć im wszystko, czego się dowiedziała.

- Jeśli nadchodzi wojna - powiedział - trzeba sprowadzić Islę. Musimy ją mieć po naszej stronie. Jak dotrzeć do niej w zaświatach? Wiesz coś na ten temat? Czy da się wzmocnić dar teleportacji? - Wskazał Mrocznego, którego cienie wciąż utrzymywały kształt ostrych kling.

Cleo oparła się o biurko. Biała suknia rozlała się wokół jej stóp. Omiotła spojrzeniem twarz Ora i w końcu odparła:

- Twój ojciec szukał mocy przez cały okres panowania.

Ze zmarszczonymi brwiami Słoneczny wspominał, jak ojciec wysyłał niezliczonych emisariuszy i wojowników w czasie swego panowania. Najwyraźniej czegoś szukał - ale czego? Oro zawsze sądził, że chodzi o odkrywanie nowych ziem. Doceniał, że ojciec był silnym władcą, nigdy jednak nie mógł zrozumieć tej nieustannej pogoni, tej zachłanności, chęci podbijania terenów poza granicami królestwa.

Niechętnie musiał przyznać, że jego ojciec i ojciec Grima aż tak się nie różnili. Obaj zawsze pragnęli czegoś więcej i w tym celu byli gotowi poświęcić poddanych.

"Nadal zamierzasz udawać, że tak bardzo się różnimy?", zapytał kiedyś Grim, setki lat temu. Oro odsunął to wspomnienie.

- Skąd to wiesz? - spytał. Działania ojca trzymano w tajemnicy, by nie narażać go na krytykę ze strony poddanych. Wysyłanie wojowników poza granice kraju raczej nie spotkałoby się z poklaskiem, zwłaszcza kiedy wybuchła wojna z krainą Mrocznych.

- Od mojej siostry - odparła Cleo. Ależ oczywiście. Jej siostra była władczynią Księżycowych na długo przed Cleo. - Twój ojciec zapewnił sobie jej wsparcie, ponieważ poszukiwania obejmowały również morza i oceany.

- A czego szukał? - zapytał Oro. Czuł kiełkującą w sercu nadzieję. Może ta informacja pomoże im dotrzeć do Isli.

- Nie czego - odpowiedziała Cleo. - Kogo.

ROZDZIAŁ SZÓSTYISLA

Islę i Lark siłą ciągnięto przez pustynię. Trwało to cały dzień.

Kilkoro osobników w szarych tunikach, z chustami na twarzach zasłaniającymi usta i nosy, obezwładniło je bez trudu. Isla próbowała walczyć, przywołać skrawki mocy, ale przesypywały się przez palce jak popiół, po którym stąpała. Nie miała siły nawet unieść miecza Cronana.

Związali jej ręce i zabrali wszystko, co miała przy sobie, w tym miecz, kulę mieszczącą wszystkie burze, dzięki której pokonała Lark, oraz magiczną kość ukrytą w kieszeni. Zabrali nawet zbroję.

Przywiązali ją i Lark do tylnej burty niedużego wozu i popędzili. Obie padły twarzą w ziemię. Isla poczuła w ustach smak popiołu. Obtarła sobie skórę na podbródku. Podniosła się, co kosztowało ją resztki energii, i chcąc nie chcąc, ruszyła przed siebie.

W jej świecie Lark była niezwyciężona. Jako jedna z twórców Lightlarku władała pradawną mocą. Tutaj jednak napastnicy schwytali ją równie łatwo, jak Islę. Wciąż miała częściowo otwartą ranę na piersi. Ciężko dyszała, każdy oddech sprawiał jej trudność.

Ten świat pokonał nawet Lark. Na myśl o tym Isla poczuła ciarki na plecach.

Trzymała głowę zwieszoną, by chronić się przed słońcem, które paliło nawet przez pokrywę kolorów. Godzinami wpatrywała się w te dziwne połyskliwe popioły. Przypominały pustynię na Wyspie Słońca, którą przebyła kiedyś z Orem. Ale to nie był piasek.

Tylko szczątki zniszczonego świata.

Wydmy miały przeróżne odcienie, od srebrnego i czarnego po wyblakłe zielenie i błękity kojarzące się z mapą. Jakby rozległe lasy, strumienie i pola obróciły się w pył i popiół w ciągu jednej chwili. Jakby ta pustynia była niegdyś pełną życia krainą, która z jakiegoś powodu została zrównana z ziemią, wymazana.

Moc, po którą Isla tu przybyła... która miała naprawić wszystkie błędy i złe uczynki... znikła bez śladu. Isla czuła jedynie słaby cień, jakby rozrzucone dokoła kawałeczki gruzu.

Coś tu się wydarzyło. Ktoś odmienił to miejsce.

I miała przeczucie, że wkrótce się dowie, kto za tym stoi.

Świetnie. Dotrze bezpośrednio do Cronana, nie będzie musiała się posługiwać krwią w mieczu, żeby go wyśledzić. Ale nagle uświadomiła sobie grozę sytuacji. Uwiązana do wozu. Pozbawiona mocy. Pozbawiona oręża.

Wiedziała, że jeśli chce przetrwać, musi wymyślić jakiś plan. Ukradkiem przyglądała się porywaczom. W ogóle ze sobą nie rozmawiali. Rzadko patrzyli na swoich jeńców. Jeden siedział na koniu ciągnącym wóz przykryty grubą płachtą.

Pozostali maszerowali, tworząc formację, trochę jak straże.

Niby przed czym? Skoro tym światem rządził Cronan, a oni prowadzili do niego pojmane kobiety, to kto śmiałby im przeszkodzić?

A jeśli Cronan dysponował mocą teleportacji... to dlaczego nie mógł ich po prostu przenieść?

Przynajmniej porywacze najwyraźniej zamierzali dostarczyć więźniarki żywe. Inaczej już dawno by je zabili. A tak tylko poganiali Islę i Lark do dalszego marszu. Pewnie chcieli je zmęczyć.

Świetnie. Isla była gotowa spełnić ich życzenie.

Zrobiła jeszcze jeden krok, po czym potknęła się i upadła.

Wóz ciągnął ją po ziemi za spętane nadgarstki. Czuła rwący ból w barkach, sznury wbijające się w skórę. Po kilku minutach zaczęła się zastanawiać, czy aby nie popełniła strategicznego błędu.

Ale zaprzęg nagle się zatrzymał.

Usłyszała gorączkowe szepty. Nie była w stanie rozróżnić słów, ale niewątpliwie doszło do kłótni. Gdyby tylko mogła usłyszeć, co mówią...

Po chwili rozległy się kroki. Ktoś ją chwycił i podciągnął.

A potem brutalnie rzucił na wóz. Poczuła smród tak straszny, że o mało nie zwymiotowała. Pojazd ruszył.

A Isla zacisnęła palce na rękojeści sztyletu, który właśnie wykradła porywaczowi. Zabrała się do przecinania pęt i o mało się nie zraniła, bo nagle wóz podskoczył, a ją wyrzuciło do przodu. Uderzyła łydkami o coś twardego, ukrytego pod płachtą. Nagle róg tkaniny lekko się odchylił.

Na Islę spojrzało niewidzące oko.

Z trudem powstrzymała się od krzyku. Odsunęła plandekę i zobaczyła twarz - wykrzywioną, zakrwawioną i zmaltretowaną. A obok niej plątaninę kończyn. Jakby coś pochwyciło tych ludzi między portalami i rozdarło ich na strzępy.

Uświadomiła sobie, że porywacze nie są ludźmi Cronana. Zajmowali się zbieractwem. Skrzętnie gromadzili wszystko, co wpadło do tego świata. Przełknęła ślinę, bo mdliło ją od smrodu zgnilizny bijącego spod płachty. Wyglądało na to, że spośród intruzów ocalały tylko ona i Lark. Nie zostały zabite, ponieważ żywe były więcej warte. Tylko dla kogo? I w jakim celu? Ten drewniany wóz również musiał mieć sporą wartość, bo jak okiem sięgnąć nigdzie nie było widać żadnych drzew.

Wolała nawet nie myśleć, co zamierzają z nimi zrobić. Uznawszy, że już się napatrzyła na trupy, wróciła do przecinania liny wiążącej nadgarstki. Porywacze nie zwracali na nią uwagi, całkowicie skupieni na innych rzeczach.

Nawet na sekundę nie tracili czujności. Broń mieli przytroczoną z przodu, a ramiona lekko spięte, jakby w każdej chwili byli gotowi stanąć do walki... Isla zastanawiała się, czego tak się boją.

Wreszcie zdołała przeciąć ostatnie nitki. Kiedy pęta opadły, wydała stłumiony okrzyk. Sznury otarły skórę do krwi. Poczuła chłodny dotyk bransoletki z amuletem po matce, zawierającym odrobinę jej talentu. Przypominał o tym, co musiała za sobą zostawić. O wszystkich planach. O wszystkich nadziejach.

Nie pozwoli, by ci przeklęci porywacze stanęli między nią a tym, o co walczyła.

Spojrzała na Lark. Przodkini była w znacznie gorszym stanie. Z rozdartej piersi wciąż ciekła krew. Lark może i miała dostęp do mocy w większym stopniu niż Isla... lecz jednak niewystarczającym. Nie mogła się wyleczyć.

Isla najchętniej by ją tu zostawiła, ale musiała wykończyć Lark w taki sposób, by przejąć jej moc i przywrócić do życia wszystkich ludzi, których zabiła.

Dlatego, korzystając z tego, że zawartość wozu kryła ją przed wzrokiem porywaczy, zabrała się do przecinania pęt wiążących ręce przodkini.

Czując dotyk zimnego ostrza, Lark gwałtownie uniosła głowę i wbiła wzrok w towarzyszkę.

Oczy miała zielone. Zupełnie jak Isla. Może i przyjemnie byłoby odkryć, że ktoś z rodziny jednak pozostał przy życiu, gdyby akurat ta osoba nieustannie nie próbowała jej zabić. Oraz zgładzić całego jej świata. I przemienić w potwory ważnych dla Isli ludzi.

Isla odpowiedziała spojrzeniem pełnym nienawiści. Lark uś-miechnęła się krzywo i pokręciła głową, wyraźnie rozbawiona.

Nazwała ją idiotką. Tylko Lark dokładnie zdawała sobie sprawę, z czym Isla będzie musiała się zmierzyć, kiedy spotka się z Cronanem. Tylko ona go znała i wiedziała, na co go stać.

I jeśli to on uczynił z tego świata jałową równinę, jeśli to on obrócił wszystko w popiół... to znaczy, że Isla nie doceniała jego mocy.

Sznury puściły, a Lark się zatrzymała. Wzgardliwie uśmiechnięta twarz stopniowo nikła w oddali. Isla szybko się rozejrzała, by sprawdzić, czy ktoś coś zauważył.

Nie.

Odczekała kilka sekund, po czym sięgnęła pod płachtę. Skrzywiła się, gdy niechcący musnęła gnijące ciało, ale szukała dalej, aż poczuła pod palcami gładki i twardy kształt. Miecz Cronana. Odłożyła sztylet i wzięła miecz do ręki. Odnalazła magiczną kość wciśniętą pod burtę ze zniszczonego drewna. Odnalazła też kulę gromadzącą burze. Została jeszcze zbroja. Isla powoli wysuwała fragment po fragmencie i zrzucała je na pokrytą popiołem ziemię. Lądowały na niej bezgłośnie.

W końcu jeszcze raz zerknęła na porywaczy i zeskoczyła z wozu. Ściskając miecz w dłoni, cała się spięła do walki.

Ale pojazd jechał dalej. Nikt nie zwrócił na nią uwagi.

Dopiero kiedy ucichło skrzypienie kół, podniosła się powoli i zaczęła zbierać fragmenty zbroi. Przemierzała wydmy o wyblakłych barwach i po chwili zobaczyła Lark. Koszmarna przodkini po prostu stała i czekała, patrząc prosto na nią.

Isla szła dalej, choć nogi odmawiały jej posłuszeństwa. Widziała żebra sterczące z pękniętej klatki piersiowej przodkini. Niemal dostrzegała bijące, nieosłonięte niczym serce.

Może magiczna kość wystarczy, by z nią skończyć. Isla ścisnęła ją w palcach, by przejąć moc przedmiotu. W końcu rzuciła się do ataku, mierząc ostrym końcem w serce Lark.

Ta nawet nie drgnęła. Dalej na twarzy gościł ten krzywy uśmieszek.

Isla nie zdążyła nic zrobić, bo nagle jakaś zapierająca dech w piersiach siła szarpnęła ją do tyłu, jakby pustynia zmieniła się w ogromną dłoń i owinęła się wokół jej ciała, ciągnęła ją przez wydmy i w końcu się zatrzymała - przy wozie i porywaczach.

Najwyraźniej to oni władali mocą w tym świecie, podczas gdy Isla i Lark zostały jej pozbawione. Czy to znaczyło, że byli lojalni wobec Cronana? Czy w jakiś sposób zyskali odporność na ucisk imadła, który Isla odczuwała nieustannie niczym truciznę? Nosiła na skórze skajr wyryty metalem z trumny Cronana. Dzięki temu znakowi mogła się posłużyć mocą w labiryncie. Dlaczego teraz nie działał?

Wyrwali jej z rąk miecz, kość, zbroję i kulę, a ona nie miała dosyć sił, by stawić opór. Dostała ostrego kopniaka pod żebra. Z bólu na chwilę przestała oddychać.

A potem brutalnie postawiono ją na nogi i przywiązano do wozu.

Z trudem stawiała kolejne kroki. Bolało ją w boku, powieki same się zamykały. Potykała się raz po raz i żałowała, że po prostu nie została na tym zafajdanym wozie, bez względu na smród. Marzyła o odpoczynku.

Zamrugała. Oczy miała suche i zapiaszczone. W tym miejscu niezmierzona połać pustyni i popiołów się kończyła, dalej wznosił się wspaniały łańcuch górski. Tu i tam ciągnęły się polany usiane kwiatami, a przez ich środek płynęła rzeka.

Isla aż podskoczyła. Znów zamrugała - i obraz znikł. Zostały tylko wypłowiałe błękity, zielenie i brązy. Z namysłem ściągnęła brwi. Przypomniała sobie pustynię, na której była z Orem. Skyshade podobno przypominał większą wersję Lightlarku. Na tamtej pustyni też miała wizje. Piasek przesycono zaklęciem, które zanurzyło ją we wspomnieniach i kazało jej oglądać nieprawdziwe obrazy.

Czy tutaj chodziło o coś podobnego? Miraż?

Nagle koń przyspieszył i wóz mocno szarpnął. I znowu zobaczyła nieskończone lasy pełne kolorów tak żywych i nasyconych, że miała wrażenie, jakby mogła dotknąć tych kwiatów. Widziała tam judaszowce, fiołki, magnolie i orchidee w takiej obfitości, że aż buchało.

Ale w kolejnej sekundzie zostały z nich tylko popioły.

Isla zmarszczyła brwi. Nie, nie miała do czynienia ze zwykłą iluzją. Jakimś sposobem zobaczyła ten świat taki, jaki był kiedyś. Poczuła pod krokami drżenie mocy, ta jednak zaraz znikła, jakby całe miasta legły w gruzach. Całe długie dzieje. Wojny, stworzenia, rzeczy i ludzie - wszystko obrócone w popiół.

Mimo woli pomyślała, że to samo mogłoby przecież spotkać jej świat.

Nie. Nie dopuści do tego. Przybyła tu, by zawalczyć o wszystko i wszystkich, których kochała. W tym męża. Oddał za nią życie, rozpętał dla niej wojnę i był gotów zniszczyć ich świat, byle tylko ją uratować.

Obraz się rozwiał. Isla powiodła spojrzeniem dokoła. Po tamtym miejscu zostały tylko nieskończone połacie pyłu. Poczuła ucisk strachu.

Jeśli Cronan zniszczył ten świat... czy zrobił to z miłości? Czy z nienawiści? Czy powód w ogóle miał znaczenie, skoro tak wyglądał skutek?

Życie zbliżało się do kresu. Musiała znaleźć sposób na przedłużenie go, tak by już nie być związaną z duszą Grima, by już nie musiał niszczyć w jej imieniu. Ponieważ wiedziała, że on zrobi wszystko, by uratować ją na stałe.

I czuła lęk na myśl, z czym to się może wiązać.

Pokręciła głową. Próbowała skupić się na czymś innym.

Oro. Jego miłość nie przypominała rozgwieżdżonego nieba. Przywodziła na myśl nadmorską plażę, lato. Początkowo byli wrogami, nieustannie się sprzeczali, aż w pewnym momencie nienawiść przeszła w zaufanie. Następnie w przyjaźń. A potem... w miłość.

Poczuła tęsknotę, wspominając, jak po raz pierwszy wyznał jej uczucia. Jak trzymał ją w ramionach, kiedy śniły jej się koszmary. Jaką cierpliwością i serdecznością się wykazywał. Jak uczył ją kontroli.

A potem był świadkiem, jak Isla ją traci.

I nadal ją kochał, po tym wszystkim, co zrobiła, chociaż zostawiła go dla Grima, żeby zakończyć wojnę, chociaż została w krainie Mrocznych. Nadal czuła słabą nić tej miłości. Podobnie jak miłości Grima.

Wyrocznia twierdziła, że Isla będzie musiała wybrać jednego z nich. A drugiego zabić.

Nie zgadzała się na to. Nie chciała być pionkiem w grze zapisanego wieki temu przeznaczenia. Zamierzała sama wykuwać swój los.

A wszystko zaczęło się tutaj.

Nie miała pojęcia, co zrobić w tej sytuacji, ale zamierzała iść dalej, nie zatrzymywać się, dopóki nie padnie trupem.

Poczuła drżenie piasku. Wóz się zatrzymał. Porywacze szeptali gorączkowo między sobą, dobywając broni. Stojąca obok Isli strażniczka zrobiła krok - ale nagle krzyknęła, gdy coś wciągnęło jej stopy pod ziemię.

Cała woda i krew uszły z ciała kobiety.

Wszystko wydarzyło się w ułamku sekundy. Jeszcze przed chwilą tu była. I nagle jej zwłoki osunęły się bezwładnie, zredukowane do pomarszczonego, pustego worka ze skóry. Chusta spadła z twarzy. Oczy wylazły z orbit, jakby to coś wysączyło nawet wilgoć z oczodołów. Skóra stała się cienka jak papier, jak łuszcząca się tkanka. Usta rozwarły się w nieskończonym krzyku.

A Isla poczuła, że bestia znajduje się teraz tuż pod nią. Poruszała się i wzburzała piasek. Isla spojrzała na wóz, rozważała, czy na niego wskoczyć, czy raczej w ten sposób wystawi się bardziej na cel.

Ale nie zdążyła nic zrobić, bo w tej samej chwili jeden z mężczyzn bezwładnie wypuścił sztylet z ręki. Piach się poruszył - bestia ruszyła prosto na niego.

W sekundę z porywacza została kupka pomarszczonej skóry. Zanim bestia dopadła kolejną ofiarę, drugi z mężczyzn rozdzielił popioły mocą i wbił miecz w środek.

Rozległo się przenikliwe wycie. Ziemia znieruchomiała.

Isla spojrzała na Lark. Twarz przodkini była pozbawiona emocji, jakby nic nie mogło jej zaskoczyć. W związku z tym Isla się zastanawiała, co jeszcze czeka ją w tym świecie.

Ciała zostały na ziemi. A oni ruszyli dalej.

ROZDZIAŁ SIÓDMYORO

Twój ojciec szukał zaginionego króla.

Oro ściągnął brwi. Nie słyszał o innym królewskim rodzie prócz tego, z którego sam pochodził.

- Horus - podjęła Cleo, mając na myśli przodka Ora i jednego z trojga twórców Lightlarku - zostawił zapiski i mapę opatrzone zastrzeżeniem, że można się nimi posłużyć tylko w razie najwyższej konieczności.

Oro nigdy o tym nie słyszał - znów coś, czym się z nim nie podzielono, ponieważ nie był przeznaczony na następcę tronu.

Dlaczego ojciec szukał tego zaginionego króla? Czasy jego rządów aż do wybuchu wojny były dość spokojne. Królestwo kwitło. Czyżby przewidział atak ze strony Mrocznych? Czy podzielił się swoimi obawami z Eganem, a Ora zignorował?

- Domyślam się, że mój ojciec go nie odnalazł - powiedział. Pamiętał, że wojna przerwała wyprawy poszukiwawcze.

Cleo pokręciła głową.

Grim niecierpliwie machnął ręką.

- Mapa - powiedział rozkazującym tonem.

Przynajmniej raz Oro prawie się cieszył z jego obecności. Przez te wszystkie informacje na temat rodziny Słoneczny poczuł się zagubiony i niepewny. Rozkojarzony. A nie mógł sobie na to pozwolić, ponieważ czas uciekał i każda chwila mogła zdecydować o życiu albo śmierci Isli.

Zmusił się, żeby równo oddychać. Z czym musiała się mierzyć? Czego potrzebowała? Dobijało go, że nie wie, co się dzieje, tak jak wtedy, kiedy odeszła z Grimem, żeby zakończyć wojnę. W tamtym czasie Oro fruwał całymi dniami tylko po to, żeby sprawdzić, czy nic jej się nie stało. Żałował, że teraz nie jest to możliwe. Gdyby tylko mógł, latałby dla niej nawet setki lat. Na odległość milionów kilometrów. Żaden dystans nie byłby zbyt wielki.

Wiedział, że Mroczny czuje to samo, przez co cała sytuacja malowała się jeszcze bardziej frustrująco. Obaj poszliby za nią choćby na koniec świata... tyle że nie znali drogi. Nie wiedzieli, gdzie szukać.

Mimo paniki Oro pamiętał, że ma obowiązki wobec poddanych. Że nadal powinien się przejmować tym całym Crowntide'em, o którym mówiła Cleo.

Grim najwyraźniej nie martwił się perspektywą wojny między światami. Nie dbał też o rodzinne sekrety Ora. Skupiał się wyłącznie na Isli, a to, jak Oro wiedział, czyniło Mrocznego nieobliczalnym - ale mogło też okazać się korzystne.

Cleo zmarszczyła brwi, ale przyjęła wyciągniętą rękę Grima. Oro poszedł w jej ślady. I nagle biały okręt znikł w oszałamiającym wirze cieni. Jasna drewniana podłoga zmieniła się w lód. A pod grubą zmrożoną warstwą dryfowały najbardziej tajemnicze i najpotężniejsze przedmioty z krainy Księżycowych.

Grim teleportował ich do biblioteki na Wyspie Księżyca. Isla przyszła tu podczas Centennialu szukać przedmiotu, który w jej przekonaniu mógł się okazać łamaczem więzów. Oro dowiedział się o tym, ponieważ kazał Zedowi ją śledzić. Wcześniej sam za nią fruwał. Obserwował ją z daleka, z nieba, tak długo, aż ciekawość przemieniła się w dziwną, absorbującą obsesję. Tamtej nocy, kiedy udała się na Wyspę Księżyca, postanowił posłać Zeda. Myślał, że jeśli przez jakiś czas nie będzie jej oglądał, dobrze mu to zrobi. Pomylił się.

Nie... w tamtym czasie, chociaż nieustannie go okłamywała, chociaż bywała okropnie wkurzająca, Isla pochłaniała wszystkie jego myśli, lęki i marzenia. Poważnie się obawiał, że jest bliski utraty rozumu.

Od tamtej pory nic się nie zmieniło.

Białe buty Cleo stukały na lodzie. Przechodziła nad kolejnymi przedmiotami, które wznosiły się ku powierzchni, przyciągane mocą władczyni. Miecze, sztylety i tarcze połyskiwały, kiedy je mijała.

W końcu się zatrzymała i przyklękła z gracją wzbierającej fali. A potem przebiła pięścią warstwę lodu, aż odpryski poleciały na wszystkie strony. Wyciągnęła rękę wraz z tkwiącym w niej kompasem.

- Myślałem, że wspominałaś o mapie - powiedział Grim.

Cleo bez słowa rzuciła mu przyrząd.

Oro podszedł bliżej. Zauważył, że w środku nie ma igły... tylko przelewająca się woda, która przecząc grawitacji, gromadziła się z jednej strony, jakby chciała wskazać kierunek. Jakby desperacko usiłowała wrócić do miejsca pochodzenia.

Grim, nie tracąc czasu, podszedł do najbliższego filaru - i uderzył kompasem o ścianę.

- Co do...

Kawałek szkła utkwił mu w dłoni, ale Mroczny chyba niczego nie poczuł. Nie zwracał uwagi na krew i morską wodę spływające mu po skórze.

Nie patrząc na Ora, w skupieniu zmrużył oczy i rozsmarował wodę między kciukiem a palcem wskazującym. Zdawał się wyczuwać dotykiem miejsce docelowe.

I niech go, Oro musiał przyznać, że jest pod wrażeniem.

Grim bez słowa ponownie wyciągnął rękę.

Oro i Cleo ją chwycili i już ich nie było.

Wylądowali na wysepce pośrodku oceanu. Słoneczny nawet nie zdążył mrugnąć, gdy ruszyła na niego ogromna fala. Mocą Księżycowych rozdzielił wody, tak że go wyminęły. Grim z kolei uczynił się niewidzialnym, dzięki czemu uniknął uderzenia prosto w pierś.

Oro się odwrócił i zobaczył niezadowoloną minę Cleo.

- Nigdy nie należałeś do najlepszych uczniów - mruknęła, jakby nie mogła sobie darować.

Ledwo mieścili się we troje na maleńkiej skalnej wysepce. Dokoła kipiały fale, co i raz zalewające ich stopy i łydki.

Ojciec przez całe lata próbował odnaleźć to miejsce. Mnóstwo ludzi oddało życie podczas tych poszukiwań. Oro podejrzewał, że nie trafiliby tutaj nawet z kompasem, gdyby nie Księżycowa dysponująca niezwykłą mocą.

Talent Grima przydał się jak nigdy.

Tylko że... nie było tu żadnego króla, tyle dało się stwierdzić bez cienia wątpliwości. Oro zerknął na Grima wpatrującego się w wodę.

- Nie wiem, jak to możliwe - stwierdził gniewnie Mroczny - ale to znajduje się...

- Pod powierzchnią - dokończyła Cleo.

Oro widział tylko smugę granatu wirującą pośród potężnych fal. Zaginiony król zapewne przebywał w głębinach.

- Jak...

Cleo zrobiła wdech. Przybrała odpowiednią pozę. Stopy ślizgały jej się na gładkiej skale i... tak. Przy niej moc Ora bladła. Biała suknia i przesadnie długie rękawy dziko łopotały na wietrze. Równie białe włosy miała splecione w skomplikowany pojedynczy warkocz. Zamknęła oczy. Wypuściła powietrze.

A rozjuszone wody raptownie znieruchomiały. Fale wygładziły się pod rozkazem. Ocean należał do niej, posłuszny i gotowy.

Słonecznemu z wrażenia zaschło w gardle. Cóż za niezwykła kontrola. Jaka skala. Cleo była słynną miotaczką mocy. Potężną. Zręczną. Ale ten pokaz przekroczył wszelkie oczekiwania.

Poprawiła postawę, uniosła drżące ramiona...

I rozdzieliła ocean na pół.

Rozwarł się z rykiem, tak że z obu stron utworzyły się dwa wodospady. Szczelina wydłużała się stopniowo, aż sięgnęła po horyzont i zanikła w oddali.