MARS 2189. Czerwona gorączka - Marcus Slate

Kup ebooka

26.25 zł
21.79 zł (26,25 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Rozdział 4. Mgły Czerwonej Planety

Po eksplozji Theta-9 nikt w Eos Prime nie mówił już o awarii tak, jak mówi się o awarii maszyny. To nie była usterka, którą da się zamknąć w raporcie, podpisać i przesłać do archiwum. To było pęknięcie w samym poczuciu porządku. Coś, co wydarzyło się pod stacją, poruszyło nie tylko skałę i metal, lecz także ludzi. Każda rozmowa urywała się o pół tonu za wcześnie. Każde spojrzenie trwało odrobinę za długo. W korytarzach, jeszcze niedawno wypełnionych zwykłym rytmem zmiany i pracy, pojawiło się napięcie tak subtelne, że niemal niedostrzegalne. A jednak było wszędzie. W powietrzu. W krokach. W ciszy po komunikatach.

Adrian Keller wiedział, że najgorsze dopiero nadchodzi. Nie dlatego, że był pesymistą. Przeciwnie. Przez większość życia ratował się liczbami, bo liczby nie miały wyobraźni. Liczby nie panikowały. Liczby nie śniły po nocach. Tylko że teraz właśnie liczby budziły największy lęk. Wykresy temperatury i ciśnienia nie zachowywały się jak skutki przypadkowej destabilizacji. Ich rytm był zbyt czysty. Zbyt regularny. Zbyt podobny do pulsu.

Lena mówiła mniej niż zwykle. To był jeden z tych znaków, których nie dało się pomylić. Kiedy milczała, znaczyło to, że jej umysł pracuje szybciej, niż nadąża mowa. Odkąd wraz z Kellerem odkryła pod oceanem nadkrytycznej wody sieć komór lawowych i gorących kieszeni ciśnieniowych, prawie nie opuszczała rdzenia technicznego. Spała po dwie godziny. Jadła, gdy ktoś postawił przed nią tacę. Dwa razy zasnęła przy otwartej konsoli. Za drugim razem obudziła się z policzkiem odciśniętym na ekranie diagnostycznym i wcale nie uznała tego za coś niezwykłego.

Dyrektorka Miriam Voss starała się utrzymać stację w jednym kawałku. Dosłownie i politycznie. Ren Halberg robił to samo z energetyką, która z każdym dniem coraz bardziej przypominała próbę zasilania tonącego miasta świeczką i gniewem. Nikt nie miał pełnego obrazu sytuacji. Wszyscy mieli tylko fragmenty. A z tych fragmentów układało się coś, czego nie chcieli nazwać.

Pierwszy tunel mieszkalny pękł o trzeciej siedemnaście czasu stacyjnego. Nie rozpadł się od razu. Nie eksplodował. Po prostu wydał dźwięk, którego nikt wcześniej nie słyszał w miejscu przeznaczonym do życia. Dźwięk głęboki, przeciągły, metaliczny, ale z czymś jeszcze pod spodem. Jakby cała ściana wzięła wdech, którego nie mogła dokończyć.