Mocne stąpnięcia odbijały się głośnym echem od kamiennych ścian. Jeszcze kilka lat temu się łudził, że to ulegnie zmianie, a puste przestrzenie zaczną się wypełniać chórem ludzkich głosów. Zdziwił się, czując ukłucie zawodu, jak gdyby w poprzednich latach aż nadto nie przywykł do zawiedzionych nadziei. Tym razem miało być podobnie. Przyśpieszył kroku i szarpnął za drzwi, nie kłopocząc się pukaniem. Ostatecznie był we własnym domu, nawet jeśli jego chłodne pomieszczenia bardziej przywodziły na myśl luksusowe, ale jednak więzienie. A przynajmniej ona wielokrotnie twierdziła, że uwięził ją na tym odludziu, domagając się, aby pozwolił jej odwiedzić rodzinę. Albo jeszcze lepiej sfinansował pobyt w stolicy.

Kilka sekund później znalazł się w pogrążonej w kompletnych ciemnościach sypialni. Powiódł wzrokiem po pomieszczeniu. Okazało się wyziębione, a więc od dłuższego czasu nikt w nim nie przebywał. Przez odsłonięte okna nie wpadał nawet nikły blask księżyca, ale i tak wiedział, że jej tu nie zastanie. Korzystając z jego przedłużającej się nieobecności, zapewne wyjechała.

- Jaśnie panie... - usłyszał za sobą szept kamerdynera i odwrócił się do służącego, aby zmierzyć go lodowatym spojrzeniem błękitnych oczu.

Sługa był nienagannie ubrany i tylko nieco zmierzwione włosy świadczyły o tym, że został wyrwany z łóżka w środku nocy.

- Gdzie jest...? - urwał. W zasadzie nie wiedział, o kogo pytał. O żonę czy o niespełna trzyletnie dziecko.

Kamerdyner jednak nie miał wątpliwości.

- W swoim pokoju, na górze. Pani, wyjeżdżając, zostawiła maleństwo pod opieką niani.

Skinął głową i udał się do salonu, gdzie krzątała się już pokojówka, zapalając świece w lichtarzach. W kominku pierwsze drwa właśnie zajęły się ogniem, ale w odróżnieniu od sypialni, od ustawionego w rogu kaflowego pieca rozchodziło się jeszcze ciepło. Czuł zmęczenie podróżą, ponieważ się nie oszczędzał, pragnąc dotrzeć do domu na święta. Ten wyczekiwany czas chciał spędzić z rodziną, licząc, że pozwoli mu złagodzić napięcie panujące w jego małżeństwie. Ostatecznie słyszał nieraz od żony, że Boże Narodzenie to czas cudów. Najwyraźniej jednak jego samego to nie dotyczyło.

Nerwowo potarł szramę przecinającą dolną część policzka, pamiątkę po najbardziej przełomowych świętach Bożego Narodzenia w jego życiu. Od lat nosił wypielęgnowaną brodę, więc nie była już widoczna, ale w chwilach wzburzenia zawsze sobie o niej przypominał. Tak było i teraz.

Ze srebrnej tacy na stoliku podniósł karafkę i nalał sobie do kieliszka koniaku. Pociągnął łyk, czując, jak alkohol rozgrzewa mu wnętrzności. Przymknął na chwilę oczy, a kiedy znowu je otworzył, jego wzrok spoczął na stojącej w rogu salonu ustrojonej choince. Zapach jedliny, którym napawał się jeszcze parę lat temu, obecnie nieprzyjemnie drażnił i wzmagał rozgoryczenie. Dopił alkohol i z całej siły rzucił kieliszkiem w stronę drzewka. Rozległ się brzęk tłuczonego szkła, kiedy ciśnięte naczynie trafiło w bombkę, a następnie spadło na ziemię. Jedna z gałęzi drzewka nieznacznie się zakołysała, dręcząc go samą swoją obecnością.

- I po cóż się tak było śpieszyć? - mruknął do siebie.

Usłużny kamerdyner już podawał mu kolejny kieliszek, ale powstrzymał go gestem. Zalewanie żalu nie przystoi mężczyźnie, zwłaszcza że teraz powinien zachować trzeźwość. Lokaj pośpiesznie usuwał z podłogi potłuczone szkło. Gdybyż równie efektywnie mógł się pozbyć... Mężczyzna zamarł na myśl, która mu wpadła do głowy. Chwilowy przypływ wyrzutów sumienia wobec dziecka nie powstrzymał go od realizacji spontanicznie podjętej decyzji. Rzucił spojrzenie służącemu. Ten zesztywniał w służbistej pozie, czekając na dyspozycje.

- Czy jaśnie pan ma jakieś życzenia? - spytał gorliwie.

- Po śniadaniu wyjeżdżam do Poznania. Nim jednak pojadę, nie chcę, aby w moim domu pozostał choćby ślad po tych bzdurach.

Kamerdyner otworzył usta, po czym szybko je zamknął. Był świetnie wyszkolony, niejedno widział u chlebodawców, ale tym razem pan zdołał go zaskoczyć.

- Mam usunąć choinkę? - Sam był zdziwiony, słysząc, jak niepewnie zabrzmiał jego głos.

Przyniesienie tu drzewka, a następnie jego ustrojenie, zajęło wiele czasu i przysporzyło pracy kilku osobom. By uprzątnąć salon, będzie musiał wyciągnąć z łóżek całą służbę. Może także stajennych... Pani po powrocie na pewno dobitnie wyrazi swoje niezadowolenie. Zostawiła przecież dokładne wytyczne na wypadek świąt. Zapowiedziała swój powrót przed Wigilią, tymczasem nadszedł już dwudziesty piąty grudnia, a pan wrócił sam. I został zaskoczony ponowną nieobecnością żony. On na jego miejscu szalałby z wściekłości, ale chlebodawca tylko stłuczeniem kieliszka pokazał, jak silne emocje nim szarpią.

- Choinkę, te ozdóbki, wszystko. Straciłem ochotę na świętowanie.

Co oznaczało, że służba również zostanie pozbawiona tej przyjemności. Pani miała przywieźć gości, więc przygotowali masę jedzenia. Cóż... Kiedy pan wyjedzie, nie zamierzał dopuścić, aby to całe dobro się zmarnowało. Nawet jeśli salon zostanie odarty ze świątecznego charakteru, on nie zepsuje sobie ani innym tego radosnego czasu.

- Jak jaśnie pan sobie życzy - powiedział, a chlebodawca skinął głową.

Nie wątpił, że wszystkie jego życzenia zostaną spełnione. Małżonka przynajmniej umiała dobrać odpowiedni personel.

Tak, pomyślał. Nie ma powodu, aby dłużej obchodzić jakieś bzdurne święta. Marzyć o rzeczach, które się nigdy nie spełnią, a dziecko... im wcześniej się przekona, jak okrutny bywa świat, tym lepiej.