1. Dawid Motyka - Zawistny człowiek
Zawistny człowiek zawsze coś psuje,
Choć nasza godność swe życie buduje.
Zawistny człowiek wspiera tylko zło,
W sidła podłości wciąga je tło.
Zawistny człowiek nie wie, czym jest ból,
Czym użądlenia, gdy pęka wściekły ul.
Wymachuje szpadą, tnąc powietrze puste,
Słowa do niego są rzucaniem w chustę.
Zawistny człowiek to same porażki,
Choć wciąż powtarza, że to są igraszki.
Zawistny człowiek nie wie, czym jest mgła,
Gdy w ciemną noc za nim kroczy jego ćma.
Zawistny człowiek nie chce nas koić,
Nie pragnie szeptać, nie chce ran goić.
On uszczypliwość ma za swoje cudo,
I mruczy pod nosem: "Odejdź, moja nudo".
Zawistnemu człowiekowi trzeba stawić czoła,
Nasza mądra skromność do rozsądku woła.
Zawistny człowiek musi zyskać spokój,
Gdyż my siejemy tylko dobroć i pokój.
Zawistny człowieku, przestań już gnębić,
Zacznij nas w końcu szanować i wielbić.
Zmień tok myślenia oraz przyzwyczajenie,
Powiedz do siebie: "Wreszcie się zmienię".
I tym sposobem brat twój jest już lepszy,
Zaczyna mądrze mówić, bzdur nie pieprzy.
Nie chce już wkurzać, przestał nas gnębić,
Możemy wreszcie spokój w sercu zgłębić.
3. Dawid Motyka - Polsko nasza!
Polsko nasza, tyś braterska i szlachetna,
W swojej trosce tak niezłomna i pamiętna.
Dla nas wierna, więc ku tobie flagę wznosimy,
Polską godność trudnem pracy uświęcimy.
Piękna Polsko, tyś jest wręcz niezwyciężona,
Dla niepodległości w świecie wyniesiona.
Za Boga, Honor i tę dojrzałą Ojczyznę,
Zatarłaś na wieki dawną, zaborczą bliznę.
Polsko, ty bądź zawsze bliska i jedyna,
Niechaj cię wysławia polska tu rodzina.
Bo ty chwałę wielką nosisz dumnie w sobie,
My wierzymy w ciebie w sercu oraz w głowie.
Polsko nasza, tyś płomieniem i pożogą,
Światłem chleba dla tych, co iść naprzód mogą.
Wielkich cnót nam trzeba, prawdy i wdzięczności,
Niech orzełek biały w sercach nam zagości.
Polacy, wznieśmy serca, wznieśmy dłonie,
Niech Rzeczpospolita żywym ogniem płonie.
Od Bałtyku, co nam daje pokrzepienie,
Aż po Tatry, po to górskie, wolne tchnienie.
Wielki Polaku, co żywot tu dostałeś,
Który honoru jak wody w dzban nabrałeś,
Oddaj cześć i pokłon drogiej swej Ojczyźnie,
Niechaj po Bożemu jej potęga błyśnie.
Bo ty, Polsko, jesteś wolna i szczęśliwa,
W locie Orła Biała duma w nas ożywa.
Wspieraj swego rodaka w każdą godzinę,
Umacniaj miasta i każdą polską gminę.
5. Dawid Motyka - Żyła złota
Gdy za życia studzi się prowincji żar,
Pójdźmy naprzód, by opróżnić bar.
On na pewno skrywa coś pospolitego,
Jak na mój gust - nadzwyczaj dostojnego.
Chwyćmy za te trunki, za te poczęstunki,
Niechaj nam nastroją swych gitar strunki.
Będzie huczna uczta, słodka dziś zabawa,
Taka moja wola, więc poproszę brawa!
Jeszcze tylko jedno ziarno swej miłości,
Skosztuję to winko, co we mnie nie gości.
Będę słodki likier rurką spijał z wolna,
Choćem ja miastowy, kusi wiejska rola.
Zacznę teraz whisky powoli próbować,
Potem zacznę kota pędzlem swym malować.
Aż zobaczę wreszcie, czy jest tak płochliwy,
Toż to dla mojego brzuszka strzał jest miły.
Gdy zabraknie w głowie swojskiego oleju,
Doleję do szklanki wielebnego kleju.
To jest mój napitek mocno wystrzałowy,
Który jak rakieta uderza do głowy!
Na sam koniec jeszcze spróbuję tej wódki,
Czy uleczy smutek i codzienne smutki?
Czy zadziała moc ta, gorzka i zbawienna?
Kieliszka wymowa jest zawsze tak wierna.
Czy i ty masz dzisiaj ochotę na jednego?
Poleję ci chętnie, mój drogi kolego.
By na prawą nóżkę dobrze się dogadać,
Czy do tego można już zagrychę wkładać?
I zjadamy śledzia, co błękitem lśni,
Rudy napój każe o dnie morskim śnić.
Lej po same brzegi, zacny barmanie,
Niech ta nasza łódka na baczność stanienie!
17. Dawid Motyka - PIS
Partia polskiej prawicy to Prawo i Sprawiedliwość,
Przykładem dla nas stoją, to nie jest żadna mściwość.
To konserwatyści z prawego powołania,
Piszę, byś wybrał ich dla mądrego przekonania.
Tworzą potrzebne reformy i wielkie zmiany w kraju,
By żyło się bezpieczniej w autobusie i tramwaju.
Dbają, by polskie marki w narodzie nie umarły,
By barwy naszej flagi blasku swego nie zatarły.
Idea tego polskiego i prawego rządzenia
To wspierać rodaka z nazwiska oraz imienia.
To dać społeczne programy i większe poparcia,
A sojusz z Ameryką to silny filar wsparcia.
Budują nowe drogi i wznoszą wielkie mosty,
To wynegocjowany i strategicznie szyk prosty.
Który silniejszym państwom stawia jasne warunki,
Nie to co liberałowie, czczący ulotne trunki.
Prawo i Sprawiedliwość to mężna jest zasługa,
Przebyta przez nich droga jest szlachetna i długa.
Dać im poparcie dzisiaj to wybrać wolną Polskę,
Karol Nawrocki upiecze dla kraju tłustą gąskę.
Bo zjednoczona musi być nasza cała prawica,
Z pradziadka ojca na syna, na kolejnego dziedzica.
Gdyż Polskę wreszcie zrobimy wspaniałą i lepszą,
Odbudujemy rolnictwo, kulturę i przyszłość całą.
Wybierz ten dumny naród i każdego Polaka,
I bogatego, i biednego w kraju rodaka.
Z tą partią, gdzie Bóg, Honor oraz rodzina,
Na lepsze zmieni się wkrótce każda dziedzina.
Zaufaj mi, bo dobrze wiem, co piszę i mówię,
Że to najlepsza partia i ja ją szczerze lubię.
Gdzie dobro wspólne jest dla nich zawsze najważniejsze,
A więzi z Europą staną się o wiele silniejsze.
Nie spychajmy ojczyzny do lewego koryta,
By Polska była w chwale i w wielkiej sile obyta.
Bo fundusze największe, z trudem wynegocjowane,
Zostaną przez opozycję bezmyślnie zmarnowane.
Na koniec powiem: PiS to polski w pełni rozwój,
Gdy lewa strona niesie chaos oraz rozbój.
Różnica między nimi jest jasna i widoczna,
A polska wiara w tradycję mocna i owocna.
Strzeż polskiej tradycji, wiary oraz miłości,
Prawdziwy patriotyzm nigdy się na to nie złości.
Jedność to nasza siła i wielka aglomeracja,
To tchnienie w Boskości i czysta narracja.
20. Dawid Motyka - Oby do przyjaciela
Chcę twej przyjaźni wszędzie, bez żadnej bojaźni,
Być wiernym przyjacielem w najtrudniejszej jaźni.
Chcę, aby twoja lojalność mnie nigdy nie sprzedała,
Tylko prawdziwa więź będzie wiecznie trwała.
Chcę, by przyjaciel nie oddał cię za bezcen,
By stał na straży prawdy, wolny od cłowych scen.
Chcę, byś szedł u jego boku z ufnością każdego dnia,
Gdy wspólny cel przed wami w pełnym słońcu lśni i trwa.
Chcę, by przyjaciel nie zamykał ci żadnego przejścia,
Lecz uczył cię radości i dzielnego podejścia.
Chcę, aby nigdy nie wbijał ci noża w plecy,
Działał zawsze gorliwie i mówił prosto do rzeczy.
Chcę, byś mógł zadzwonić do niego o czwartej nad ranem,
By dzielił się radością i pełnym życia dzbanem.
Bo przyjaciel to drzwi otwarte szerokim otworem,
On zawsze jest nam wsparciem i drugim napędu motorem.
Chcę, byś przy nim nigdy nie czuł się zagubiony,
Gdy milczysz lub gdy krzyczysz, przez świat niedoceniony.
Bo chcę, żebyś zawsze mógł liczyć tylko na niego
I traktował jak brata, jak kogoś najbliższego.
Chcę, by przyjaźń ta zawsze wiernie ci służyła,
A w mnogości wspólnych chwil czysta magia żyła.
Bo przyjaciel to nie tylko powiernik wyżalenia,
On trwa przy nas na dobre, bez cienia uprzedzenia.
I
Niewypowiedziane dawno słowa,
Ukrytych argumentów i atramentu tok.
Gdy ludzka dłoń do czynu jest gotowa,
Prawda rozjaśnia każdy mroczny krok.
To czas pojednanych w chwale tablic,
W wielkiej reformie serc wywyższonych.
I płomiennych, czystych, mądrych mównic,
Z najtwardszych diamentów uczynionych.
Pnij się prężnie, ukochana Polsko,
Zjednocz rozproszone dzieci swoje.
Tyś jest jasną, Bożą Opatrznością,
Co uciszy najtrudniejsze boje.
Słuchaj głosu, który z głębi woła,
Przekuj twardy los w zwycięstwa znaki.
Nowy dzień potęgą błyśnie wkoło,
Gdy w wolności wzniosą się rodacy.
Za to wszystko odmówmy modlitwę,
By tętniło w nas życie dobitne.
Niechaj prawda każdemu posłuży,
Żaden dzień się już nigdy nie znuży.
Mamy w kraju potężną prawicę,
Co w sercach tłumu rzuca kotwicę.
I gdy los będzie znów niełaskawy,
A powszedni pochód szary, mrawy,
Dołącz śmiało do jasnej ludzkości,
Gdzie braterstwo wypływa aż z kości.
Nikt nie zdołał ocalić tak wielu,
W czystym świetle, bez pychy i kleru.
To jest światło naszej tożsamości,
Odrodzenia i wielkiej wdzięczności.
Przyjdź, o Polsko, silna, zjednoczona,
W swej historii godnie naznaczona.
Przyjdź i wynieś tę dziejową chwałę,
To stąd iskrę wolności dostałem.
Ona cuda przed nami objawi,
I nasz naród na wieczność naprawi.
III
I słone poty czoło moje zalewają,
Gdy łzę ostatnią mocni ludzie dobywają.
Bo to jest droga długich lat wielkiego zmieniania,
Pośród cierpienia, trudu i mężnego dotrwania.
To nie są tylko Smoleńska dawne upodliny,
Gdy w prostocie serca zajadałem maliny.
One mi dały wtedy mnóstwo czułości,
A tobie przyniosły dar sprawiedliwości.
I gdy głuchy los mnie boleśnie sponiewierał,
Świat cały w zachwycie nad Polską się wydzierał.
Z tego kraju wszak niejedna święta iskra wyszła,
Intronizacja, PiS, Duda, Nawrocki - ta przyszłość nam bliższa.
Trzeba nam śmiało opanować unijne stery,
To stąd świat się szerzy, buduje nowe litery.
Aż po najdalszy ląd i ziemię Aborygenów,
Gdzie Ameryka, Rosja i Chiny budzą moc genów.
I choć dym jeszcze po mnie dzisiaj ujrzałeś,
To nie są zgliszcza, lecz świat, który sam obrałeś.
Tak bardzo go w swoich pieśniach wywyższyłem,
To przed twoim majestatem czoło swe schyliłem.
Moje dążenie, by was wznosić coraz wyżej,
To pielęgnowanie tradycji, by być Boga bliżej.
Tego, co czysto polskie - czyli dawnego ciebie,
A teraz was wszystkich pod wspólnym dachem na niebie.
Ja połączyłem dziś postać Mesjasza z Polską,
Tam, w Ziemi Świętej, gdzie narodził się Syn Maryi.
By dać narodowi potęgę i siłę niebiańską,
Czy poczułeś tę świętość w głębi swojej szyi?
Czy zrozumiałeś wreszcie, że potęga nasza
To ta wolna, suwerenna Ojczyzna wasza?
A Rzym temu wszystkiemu dumnie przewodniczył,
Aż sam papież przed Bogiem wiernych swych odliczył.
25. Dawid Motyka - Dary nieba
Przez żołądek dotrzeć można do ludzkiego serca,
To sprawdzona prawda, która smutki uśmierca.
Gdy podniebienie słodki smak z zachwytem bada,
Ciało do błogiego wypoczynku chętnie siada.
Dobre, puszyste ciasto i aksamitny krem
Potrafią wygoić nawet najgorszy zły sen.
Trzeba po prostu wrzucić coś na podniebienie,
By w czystą słodkość poczuć nagłe przemienienie.
Daj mi dziś życia, daj powszedniego chleba,
Niech oliwne gałązki rosną nam do nieba.
Są niczym grudniowe święto i Mikołaje,
Od których od razu lepszy dzień nastaje.
Do ciepłego dania trzeba jeszcze napoju,
Co przyniesie chwile wytchnienia i spokoju.
Kawa, herbata czy młodzieńczy, świeży sok
Odnaleźć pozwolą dla trosk bezpieczny bok.
Bo do żołądka trafia się dobrym pokarmem,
Z czystością dziecka chętnie to sercem ogarnę.
To jak okład na ranę, jak obiecany ląd,
Bo całe ludzkie życie tętni właśnie stąd.
I z bliskiego łona przychodzi nagle ona,
Ta, która nakarmiła, miłością natchniona.
Serce otuliła i twarz czule obmyła,
Z drzewa życia obfitość wielką nam wybiła.
Naznaczona dobrem, gdy karmi nas, śpiewa,
Jej obecność wszystkie niepokoje rozwiewa.
Ona doskonale wie i tajemnicę zna,
Jak miłością nakarmić, by radość w nas trwała.
28. Dawid Motyka - W rytmie sieci
Wędrowałem po świecie niczym biała łuna,
Wydawało mi się, że to samotność znużona.
Gdy nagle zaskoczył mnie potężny tłum morza,
To jasne pnięcie w górę nieba - moja zorza.
Od czystych wód oceanu i leśnych malin,
O moją wielką radość rzewnie się dopominali.
Był to wiatr niezwykle miły i powściągliwy,
Jak koloryt nieba, błogi oraz jasno miły.
Złote chmury przesuwały się dumnie,
Po horyzoncie niczym karawana na pustyni.
Wiatr pustelniczy okalał mnie ciepłym piaskiem,
By darować chwile wytchnienia swoim blaskiem.
Błogie słońce podpatrywało ten ląd suchy,
Czy to będzie twardy kamień, czy owoc głuchy?
Czy narodzi się cud czystej anielskości,
Co wznosi słodki miód w stronę samej Boskości?
Bo gdy leżę samotny na swoim tapczanie,
Nosi mnie w głębi duszy nagłe urąganie.
To drobna szczypta soli i barwnego makijażu,
Które nie schodzą z pamięci bez głębokiego urazu.
Więc darz mnie swoim poetyckim animuszem,
Gdy staję się dla ciebie złotym, żywym buszem.
Darz mnie w rytm piękna, serca powściągliwego,
Darem wielkim, braterskim i wielce wspomnożonego.
I jeszcze to kwiecie pachnie mocno w mym poecie,
Dotykiem czułych rąk siłę jego ciągle mierzę.
Bo rodzi to stan wiecznego, jasnego pejzażu,
Który mam na swoim maju, w zanadrzu i w raju.
Ten młody pąk, co wznosi się ponad te góry,
Pnie się niczym latorośl pod niebieskie chmury.
Pnie się śmiało do raju tego umiłowanego,
Gdzie cud życia proroków strzeże bohatera czułego.
Bo choć oszpecony smucę się, uciemiężony,
Zawsze brnę do pałacu, cichy i poskromiony.
Wiarą w swą męskość na nowo dziś odmieniony,
Wszystko, co piszę, jest moim wielkim wspomożeniem,
Darem żywej wiary i szczodrym, jasnym myśleniem.
30. Dawid Motyka - W moim raju
W tym urokliwym, słowikowym świecie,
Świat się zanosi pieśnią ku poecie.
W pięknym duecie łączy serca dwa,
Gdy w tej symfonii czułe dłonie ma.
Z tym małym, kruchym i jasnym pisklęciem,
Głos mój mknie ku tobie z miłym uniesieniem.
Cichy zagajnik czystą pieśń nam gra,
Muzykę, którą każdy z nas już zna.
W tym tak cudownym, złotym, jasnym maju,
Rodzą się kwitnące ogrody w tym raju.
Niosą z uśmiechem ziarno przyszłych dni,
A wielka radość w każdym sercu tli.
W tym tradycyjnym chruśniaku malinowym,
Słońce śle blask miłośnikom nowym.
Tutaj uczucia w cieple dogrzewają,
Swoją szczęśliwą przyszłość już poznają.
Świat jest dokoła pięknie odmłodzony,
W stronę zwierząt oraz małych dzieci jest zwrócony.
Biegają boso ciepłym, jasnym latem,
Bo mocno kochają się z mamą i tatą.
W letnim ogrodzie, pośród jasnych drzew,
Słodkich owoców zjadamy obfity siew.
Rosną porzeczki i dojrzałe agresty,
Zjadamy arbuzy, pijąc nektar bez przerwy.
W tym kolorowym, pełnym słońca świcie,
Każdy ma powód, by kochać swe życie.
Nosi się wokół czas błogiego odpoczynku,
Turkusem lśni wianek, mój drogi rodzynku.
Gra ta melodia radosna po obiedzie,
Niech wielka miłość drogą prawdy wiedzie.
Nasze noce oraz jasne dnie,
Są zaplecione w najpiękniejszym śnie.