1. Dawid Motyka - Zasługi Prawa i Sprawiedliwości
Polaku...
Jest taka partia, co los nasz odmienia,
Dla której dobrobyt to cel do spełnienia.
Gospodarną ręką wciąż mnoży zasoby,
By godność i wsparcie trafiły do rodów.
Jest taka drużyna, co Polskę kocha szczerze,
Wspiera każdą wioskę i w miastach ma przymierze.
To prawica dumna, w patriotyzmie zjednoczona,
Gdzie ulga podatkowa w czyn zostaje obrócona.
Potrafią wygenerować owoc wspólnej pracy,
Gdy inni w skandalach gubią to, co cenne.
Tamci w lewą stronę skręcają neofici,
I grząskie ścieżki wybierają chętnie.
Mowa o Prawie i Sprawiedliwości,
Które w kwocie wolnej dowodzi troskliwości.
Wyższa pensja rośnie, standard życia wzbiera,
Ta partia najlepiej polskie drogi wybiera.
Zamiast dawnych miliardów - wielki budżet lśni,
Dali Osiemset Plus, by otrzeć z oczu łzy.
Trzysta złotych wyprawki i emerytury dodatkowe,
Tworzą dla narodu fundamenty nowe.
Wznoszą CPK i atomu wielkie stacje,
Przekop Mierzei Wiślanej potwierdza racje.
Wstęgi nowych autostrad i obwodnic sznury,
Budują koniunkturę wielkiej, polskiej góry.
Kto kocha polską rodzinę i tradycję wieków macierz,
Ten widzi silne państwo, w bezpieczeństwie straż.
W aptekach nowoczesność jasnym blaskiem lśni,
Dali dla starszych darmowe leki, otworzyli drzwi.
Prawo i Sprawiedliwość wznosi wzrostu wskaźnik,
Dba o każdego z nas w dobie wyobraźni.
Czy doceniasz trud ten, co kraj nasz ocala?
Choć sami skromność zachowali, gdy rosła ta fala.
Ich rządy są sprawne, dowody są jasne,
Gdy inni gubili się w grze na cele własne.
Oni gospodarki pewnie trzymali stery,
Budując fundament pod nowe eras.
Mały ZUS obniżyli dla firm w niepewności,
By lęk nie odbierał przedsiębiorcom radości.
Wiek emerytalny przywrócił ład stary,
By każdy z nas doznał opieki i wiary.
Bezrobocie spadało pod trafnym przewodem,
A ratingi w świecie lśniły nad narodem.
Tanie było paliwo, koszty życia stałe,
O polskie interesy dbanie okazałe.
Bo celem jest życie godne i bez trwogi,
By sukces Polaków prostował nam drogi.
Tani byt i dostatek w każdym polskim domu,
To wyraz programu, co nie uległ nikomu.
Już czas, by dostrzec prawdę i przejrzeć na oczy,
Jak dla każdego z nas ten sukces się toczy.
Dla biednych i majętnych, dla prostych i bystrych,
W działaniach spójnych, w intencjach przejrzystych.
Pamiętaj, że w kryzysie i pandemii cieniu,
Polska rosła najszybciej w europejskim brzmieniu.
Ta siła napędza, podnosi i wspiera,
Jak wielka zabawa, co serca otwiera.
I wspomnieć należy o funduszu wielkim,
Bilion złotych z Unii płynie prądem wszelkim.
To środki najwyższe, jakich światło zarania,
Otworzyły nam drogę do wielkiego działania.
To także pomoc braciom, gdy trwa Ukrainy dramat,
Gdzie wróg niszczy ziemię i bezprawia sieje zamęt.
Polska dłoń humanitarną pomoc niesie w darze,
I zbroi własną armię na dziejowym strażu.
Co więcej, i wpływy z VAT-u uszczelniono mocno,
By środki finansowe rosły porą nocną i owocną.
To dzieło sukcesów, co budżet zasila,
By rosła w potęgę każda kraju chwila.
Sojusz silny z Ameryką oraz w Unii trwanie,
To naturalna siła i godne uznanie.
I dobre relacje, co świat nam wyścieła,
To wielka ochrona i wspólnego dzieła.
Kto nas dotąd obrażał i rzucał potwarze,
Musi pojąć, że koniec z tym bezprawiem w parze.
Kto podpalał pokój na łatwopalnym gruncie,
Przegra w tym dziejowym, fałszywym buncie.
Nie bądźmy więc ślepi na język tej waśni,
Prawica to polskość w najczystszej postaci.
To czyste jak złoto, to wierne korzeniom,
Co blask daje przyszłym, nowym pokoleniom.
Oni patrzą w przyszłość, nie na cudzą wyższość,
Inwestując na lata, by zniszczyć ubóstwo.
By w domach Polaków, od morza po góry,
Nigdy nie nastał głód ani cień ponury.
3. Dawid Motyka - Natura Boga, to prawica błoga
Polsce potrzebna jest dziś święta zgoda,
Gdy w żywiołach natury tętni siła młoda.
Kochając patriotycznie to, co czysto polskie,
Umacniajmy serca, aż miłość w nich spocznie.
Teraz polski dźwięk się ponad lasem wznosi,
I pamięć o wodzach dawnych nam przynosi.
Choć krew i łzy czasem płyną po policzku,
Smakujmy tę wolność, ceniąc ją po cichu.
Drzewa kwitną wokoło swą cichą miłością,
Proszą, by ziarno wzeszło z wielką wdzięcznością.
Aby mój dom rodzinny znalazł swe ścielanie,
Niechaj się wielka miłość w całej Polsce stanie.
Prawica wiernie i chętnie wspiera Boga,
Chroni to, co ludzkie, i przestrzega wroga.
Liczy się cały naród i dusz odkupienie,
Co w miłości ojczyzny ma wielkie znaczenie.
Dbajmy o to, co polskie, tradycyjne, święte,
Czynne, miłe, posłuszne, dobrą duszą tchnięte.
Aby dobro Polaka wszystkim owocowało,
Po to, by tej miłości nigdy nie było mało.
Kto kocha Polskę i wierzy w jej zwycięstwo,
Podniesie dumną flagę, głosząc dziś braterstwo.
Nadejdzie wtedy zgoda i wielka rodzina,
Gdy solidnie i mądrze wzrośnie każda gmina.
Prawo i Sprawiedliwość chce krajowi przewodzić,
By z Polakami w prawdzie i uczciwości godzić.
Chce pomnażać zasoby, by wspierać każdego,
Więc buduj tę przyszłość i stój blisko niego.
Bo polska siła to czyste natchnienie,
Wszystko, co warte serca, pieśnią Ci nadmienię.
Aż zmienię się w pokornego i prawego człowieka,
Bo natura w polskości od wieków na to czeka.
I gdy w trudnej godzinie braknie bratniej dłoni,
Niech nikt od polskiej prawicy nie stroni.
Ona przybędzie w porę, by wzmocnić w potrzebie,
Da swoją wiarę i miłość, oddali lęk od ciebie.
I co najważniejsze - niech prezydent nam przewodzi,
Niechaj jego powaga spory w kraju godzi.
Aby każdy docenił te słuszne możliwości,
By zniknął cień podziałów i nie było złości.
Polska może być w końcu zjednoczona, cała,
By w miłości i prawdzie wiecznie trwała.
Budując mocne więzi przez kolejne wieki,
Odrzucajmy złe prądy i mętne, cudze rzeki.
5. Dawid Motyka - Życie jest kruche
Życie jest takie ulotne i kruche,
Owiane nagłym, tajemnym tchnieniem.
Czasem je pijemy zachłannym duchem,
Czasem żegnamy z cichym westchnieniem.
Życie przed nami kryje swoje cele,
Choć z trudem dążymy do jego poznania.
Gdy wokół ludzkich istnień jest tak wiele,
Musimy zmienić punkt nasz patrzenia.
Bo chwila mija - słaba i nietrwała,
Choć blaskiem słów i brawem podsycana.
Gdy ciche przeznaczenie znak do drogi daje,
Wtedy wieczności królestwo nastaje.
Nie chcemy chorób, przed śmiercią się bronimy,
Gdy ból nas dopada, w pokorze milczymy.
Ten ból przeszywa i ciało, i duszę,
Gdy nagły wyrok przynosi katusze.
Tak mało lat mają ci, co stąd odchodzą,
Gdy nagłe wypadki kres życia przynoszą.
Nikt z nas nie wie, kiedy w drugą stronę przejdzie,
Gdy niewidzialna dłoń po nas nadejdzie.
Więc żyjmy tak, jakby ten dzień był ostatni,
Rozdajmy swą miłość z tej ziemskiej matni.
Byśmy na koniec niczego nie żałowali
I w oczy śmierci bez lęku spoglądali.
A gdy żal po stracie w kleszczach nas trzyma,
Pamiętaj, że zima w końcu też przemija.
Los da nam siłę, by serce odbudować,
I w duchu mocniejszym dalej powędrować.