Moja droga życia X - Dawid Motyka

Kup ebooka

20.19 zł
16.76 zł (20,19 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

1. Dawid Motyka - Zasługi Prawa i Sprawiedliwości

Polaku...

Jest taka partia, co los nasz odmienia,

Dla której dobrobyt to cel do spełnienia.

Gospodarną ręką wciąż mnoży zasoby,

By godność i wsparcie trafiły do rodów.

Jest taka drużyna, co Polskę kocha szczerze,

Wspiera każdą wioskę i w miastach ma przymierze.

To prawica dumna, w patriotyzmie zjednoczona,

Gdzie ulga podatkowa w czyn zostaje obrócona.

Potrafią wygenerować owoc wspólnej pracy,

Gdy inni w skandalach gubią to, co cenne.

Tamci w lewą stronę skręcają neofici,

I grząskie ścieżki wybierają chętnie.

Mowa o Prawie i Sprawiedliwości,

Które w kwocie wolnej dowodzi troskliwości.

Wyższa pensja rośnie, standard życia wzbiera,

Ta partia najlepiej polskie drogi wybiera.

Zamiast dawnych miliardów - wielki budżet lśni,

Dali Osiemset Plus, by otrzeć z oczu łzy.

Trzysta złotych wyprawki i emerytury dodatkowe,

Tworzą dla narodu fundamenty nowe.

Wznoszą CPK i atomu wielkie stacje,

Przekop Mierzei Wiślanej potwierdza racje.

Wstęgi nowych autostrad i obwodnic sznury,

Budują koniunkturę wielkiej, polskiej góry.

Kto kocha polską rodzinę i tradycję wieków macierz,

Ten widzi silne państwo, w bezpieczeństwie straż.

W aptekach nowoczesność jasnym blaskiem lśni,

Dali dla starszych darmowe leki, otworzyli drzwi.

Prawo i Sprawiedliwość wznosi wzrostu wskaźnik,

Dba o każdego z nas w dobie wyobraźni.

Czy doceniasz trud ten, co kraj nasz ocala?

Choć sami skromność zachowali, gdy rosła ta fala.

Ich rządy są sprawne, dowody są jasne,

Gdy inni gubili się w grze na cele własne.

Oni gospodarki pewnie trzymali stery,

Budując fundament pod nowe eras.

Mały ZUS obniżyli dla firm w niepewności,

By lęk nie odbierał przedsiębiorcom radości.

Wiek emerytalny przywrócił ład stary,

By każdy z nas doznał opieki i wiary.

Bezrobocie spadało pod trafnym przewodem,

A ratingi w świecie lśniły nad narodem.

Tanie było paliwo, koszty życia stałe,

O polskie interesy dbanie okazałe.

Bo celem jest życie godne i bez trwogi,

By sukces Polaków prostował nam drogi.

Tani byt i dostatek w każdym polskim domu,

To wyraz programu, co nie uległ nikomu.

Już czas, by dostrzec prawdę i przejrzeć na oczy,

Jak dla każdego z nas ten sukces się toczy.

Dla biednych i majętnych, dla prostych i bystrych,

W działaniach spójnych, w intencjach przejrzystych.

Pamiętaj, że w kryzysie i pandemii cieniu,

Polska rosła najszybciej w europejskim brzmieniu.

Ta siła napędza, podnosi i wspiera,

Jak wielka zabawa, co serca otwiera.

I wspomnieć należy o funduszu wielkim,

Bilion złotych z Unii płynie prądem wszelkim.

To środki najwyższe, jakich światło zarania,

Otworzyły nam drogę do wielkiego działania.

To także pomoc braciom, gdy trwa Ukrainy dramat,

Gdzie wróg niszczy ziemię i bezprawia sieje zamęt.

Polska dłoń humanitarną pomoc niesie w darze,

I zbroi własną armię na dziejowym strażu.

Co więcej, i wpływy z VAT-u uszczelniono mocno,

By środki finansowe rosły porą nocną i owocną.

To dzieło sukcesów, co budżet zasila,

By rosła w potęgę każda kraju chwila.

Sojusz silny z Ameryką oraz w Unii trwanie,

To naturalna siła i godne uznanie.

I dobre relacje, co świat nam wyścieła,

To wielka ochrona i wspólnego dzieła.

Kto nas dotąd obrażał i rzucał potwarze,

Musi pojąć, że koniec z tym bezprawiem w parze.

Kto podpalał pokój na łatwopalnym gruncie,

Przegra w tym dziejowym, fałszywym buncie.

Nie bądźmy więc ślepi na język tej waśni,

Prawica to polskość w najczystszej postaci.

To czyste jak złoto, to wierne korzeniom,

Co blask daje przyszłym, nowym pokoleniom.

Oni patrzą w przyszłość, nie na cudzą wyższość,

Inwestując na lata, by zniszczyć ubóstwo.

By w domach Polaków, od morza po góry,

Nigdy nie nastał głód ani cień ponury.

3. Dawid Motyka - Natura Boga, to prawica błoga

Polsce potrzebna jest dziś święta zgoda,

Gdy w żywiołach natury tętni siła młoda.

Kochając patriotycznie to, co czysto polskie,

Umacniajmy serca, aż miłość w nich spocznie.

Teraz polski dźwięk się ponad lasem wznosi,

I pamięć o wodzach dawnych nam przynosi.

Choć krew i łzy czasem płyną po policzku,

Smakujmy tę wolność, ceniąc ją po cichu.

Drzewa kwitną wokoło swą cichą miłością,

Proszą, by ziarno wzeszło z wielką wdzięcznością.

Aby mój dom rodzinny znalazł swe ścielanie,

Niechaj się wielka miłość w całej Polsce stanie.

Prawica wiernie i chętnie wspiera Boga,

Chroni to, co ludzkie, i przestrzega wroga.

Liczy się cały naród i dusz odkupienie,

Co w miłości ojczyzny ma wielkie znaczenie.

Dbajmy o to, co polskie, tradycyjne, święte,

Czynne, miłe, posłuszne, dobrą duszą tchnięte.

Aby dobro Polaka wszystkim owocowało,

Po to, by tej miłości nigdy nie było mało.

Kto kocha Polskę i wierzy w jej zwycięstwo,

Podniesie dumną flagę, głosząc dziś braterstwo.

Nadejdzie wtedy zgoda i wielka rodzina,

Gdy solidnie i mądrze wzrośnie każda gmina.

Prawo i Sprawiedliwość chce krajowi przewodzić,

By z Polakami w prawdzie i uczciwości godzić.

Chce pomnażać zasoby, by wspierać każdego,

Więc buduj tę przyszłość i stój blisko niego.

Bo polska siła to czyste natchnienie,

Wszystko, co warte serca, pieśnią Ci nadmienię.

Aż zmienię się w pokornego i prawego człowieka,

Bo natura w polskości od wieków na to czeka.

I gdy w trudnej godzinie braknie bratniej dłoni,

Niech nikt od polskiej prawicy nie stroni.

Ona przybędzie w porę, by wzmocnić w potrzebie,

Da swoją wiarę i miłość, oddali lęk od ciebie.

I co najważniejsze - niech prezydent nam przewodzi,

Niechaj jego powaga spory w kraju godzi.

Aby każdy docenił te słuszne możliwości,

By zniknął cień podziałów i nie było złości.

Polska może być w końcu zjednoczona, cała,

By w miłości i prawdzie wiecznie trwała.

Budując mocne więzi przez kolejne wieki,

Odrzucajmy złe prądy i mętne, cudze rzeki.

5. Dawid Motyka - Życie jest kruche

Życie jest takie ulotne i kruche,

Owiane nagłym, tajemnym tchnieniem.

Czasem je pijemy zachłannym duchem,

Czasem żegnamy z cichym westchnieniem.

Życie przed nami kryje swoje cele,

Choć z trudem dążymy do jego poznania.

Gdy wokół ludzkich istnień jest tak wiele,

Musimy zmienić punkt nasz patrzenia.

Bo chwila mija - słaba i nietrwała,

Choć blaskiem słów i brawem podsycana.

Gdy ciche przeznaczenie znak do drogi daje,

Wtedy wieczności królestwo nastaje.

Nie chcemy chorób, przed śmiercią się bronimy,

Gdy ból nas dopada, w pokorze milczymy.

Ten ból przeszywa i ciało, i duszę,

Gdy nagły wyrok przynosi katusze.

Tak mało lat mają ci, co stąd odchodzą,

Gdy nagłe wypadki kres życia przynoszą.

Nikt z nas nie wie, kiedy w drugą stronę przejdzie,

Gdy niewidzialna dłoń po nas nadejdzie.

Więc żyjmy tak, jakby ten dzień był ostatni,

Rozdajmy swą miłość z tej ziemskiej matni.

Byśmy na koniec niczego nie żałowali

I w oczy śmierci bez lęku spoglądali.

A gdy żal po stracie w kleszczach nas trzyma,

Pamiętaj, że zima w końcu też przemija.

Los da nam siłę, by serce odbudować,

I w duchu mocniejszym dalej powędrować.