13. Dawid Motyka - Na szklanym ekranie
Po co nam świt i zachody złote,
Gdy szkło błękitne zabija tęsknotę?
Po co uciekać, przed sobą się kryć,
Gdy w zimnej matni łatwiej jest żyć?
Wpatrzeni w matryce od rana do nocy,
Szukamy w pikselach złudnej pomocy,
Gdzie głośne show i szybkie monety
Zabrały nam wszystkie prawdziwe sekrety.
Na szklanym ekranie gubimy swój czas,
Zimne światło powoli wypala nas.
Zapatrzeni w ten sztuczny, niemy świat...
Zanim poczujesz - twój własny już zbladł.
Na szklanym ekranie, w matni ze szkła,
Zamiast żyć życiem, oglądasz jak trwa.
Po co nam mecze, spacery po lesie,
Gdy algorytm gotową iluzję niesie?
Zamiast tańczyć i chłonąć zapach drzew,
Wciskasz dziś "play", czując cyfrowy gniew.
Rowery rdzewieją, pusta pływalnia,
Gdy w ciasnym pokoju złudzeń trwa pralnia.
Nieważna już wczesna czy późna pora,
Gdy każda chwila mija w niewoli monitora.
Więc spójrz w okno, zanim minie twój czas,
Zanim to światło całkiem zgasi nas.
Zostanie tylko wyblakły świat
I ostatni piksel, co w mroku zbladł.