Nie puszczaj mnie - Aleksandra Witkowska

Reflow text when sidebars are open.
Dwa lata wcześniej.
Kiedy weszłam do domu Betty, mojej najlepszej przyjaciółki, nie wiedziałam jeszcze, że przyszedł moment, który naznaczy mnie na zawsze. Siedziałam w jej mieszkaniu, piłyśmy naszą ulubioną latte z podwójną kremową pianką i pokruszonymi migdałami. Plotkowałyśmy i śmiałyśmy się, ale nasze rozmowy nie wyglądały już jak kiedyś. Wszystko zaczęło krążyć wokół jednego maleńkiego człowieka. Niewielkiej istotki, która zagarnęła całą naszą uwagę i przestrzeń. To ona sprawiła, że to, co dotąd było we mnie uśpione, niewidoczne, zaczęło się budzić.
- Polubiła cię - powiedziała Betty, przyglądając mi się z wyraźnym zaciekawieniem, i lekko się uśmiechnęła.
Drgnęłam.
Spojrzałam na jej małą córeczkę, która leżała w moich ramionach. Na te drobne palce, które kurczowo trzymały skrawek mojego swetra. Wyglądała jak najmniejszy chaos, zamknięty w najbardziej niewinnym wydaniu. Uśmiechała się, jakby coś kombinowała i jakby już na starcie wiedziała, że zrobi zamieszanie.
Także w moim życiu.
Poruszyła energicznie nóżkami. Zanim zdążyłam zareagować, jej małe paluszki zaplątały się w moje włosy i pociągnęły mnie lekko w dół.
- Hej - wyrwało mi się łagodnie, ale już po sekundzie nie wytrzymałam i zaśmiałam się.
- Nie wiedziałam, że masz takie podejście do dzieci - rzuciła Betty, wtórując mi rozbawionym uśmiechem.
Parsknęłam cicho, nadal patrząc na małą.
- Ja też tego nie wiedziałam.
Mała kolejny raz poruszyła nóżkami, jakby była z siebie bardzo zadowolona, a ja mimowolnie uśmiechnęłam się jeszcze szerzej.
- To trochę niepokojące - mruknęłam. - Taki mały bobas, a robi większe zamieszanie niż niejedna trąba powietrzna.
Betty wybuchnęła śmiechem.
- Zoey, łowczyni tornad i największy postrach radarów pogodowych, pokonana przez człowieka ważącego nieco ponad trzy kilo.
Patrzyłam na małą, która właśnie próbowała złapać własną nóżkę i ściągnąć przy tym skarpetkę.
- Jest przy tobie taka spokojna. Masz do tego dar - dodała Betty, a ja miałam wrażenie, że niewidzialny prąd przeszył mnie gdzieś na wysokości serca. - Jesteś jej ulubioną ciocią, ever.
Spojrzałam na małą, która właśnie wpatrywała się we mnie z niewinną miną, choć pięć sekund wcześniej prawie wyrwała mi pół włosów.
Uśmiechnęłam się pod nosem.
- A ona jest moją ulubioną małą terrorystką.
Betty parsknęła śmiechem.
- I najśliczniejszą dziewczynką na świecie - wyrwało mi się, zanim zdążyłam to przefiltrować przez mózg. Odruchowo pocałowałam maleńką główkę.
Zamilkłam od razu, jakbym właśnie zrobiła coś nielegalnego. Betty patrzyła na mnie jeszcze uważniej.
- Wszystko okej? - spytała spokojnie, ale tym znajomym tonem, który od razu sugerował, że już znała prawdę.
- Tak. Chyba tak... - dodałam ciszej i trochę zbyt szybko, jakbym chciała uciec od własnych myśli.
Spojrzałam jeszcze raz na dziecko wtulone w moje ramiona i poczułam to dziwne ciepło rozlewające się po klatce piersiowej, którego nigdy dotąd nie czułam. Było nowe, ale nie wydawało się obce. Miałam wrażenie, jakbym znała je od dawna, choć nie byłam tego świadoma.
- Hej, co jest? - spytała Betty i przysunęła się bliżej mnie na krześle. Ona zawsze wyczuwała zmianę mojego nastroju szybciej niż jakikolwiek radar. - Coś się dzieje? Martwisz się czymś?
Zerknęłam na nią, a potem znów na małą. Westchnęłam w duchu. Moje myśli zaczęły odpływać.
Byłam otoczona ciepłem, którego dotąd nie doświadczyłam. Wokół pachniało spokojem, czymś, co od zawsze wydawało mi się nieswoje i, prawdę mówiąc, dużo mniej bezpieczne od tornad, które ścigałam. Ale to właśnie w tej jednej chwili coś w głębi mnie zaczęło się zmieniać. To uczucie przyszło powoli, niepostrzeżenie, w dźwięcznym śmiechu, w maleńkich, delikatnych rączkach i błyszczących oczkach, które w tej jednej sekundzie spojrzały tylko na mnie.
- Rozmawiałaś kiedyś z Lukiem na temat dzieci? - wypaliła nagle Betty, a ja poczułam się dokładnie tak, jakbym właśnie dostała obuchem prosto w czoło.
Mrugnęłam kilka razy.
- No wiesz... - Zawahała się, kiedy podniosłam na nią wzrok. - Nie chcę być wścibska, ale wyglądasz, jakbyś bardzo za tym tęskniła.
Zaśmiałam się cicho, bardziej nerwowo, niż chciałam to pokazać.
- Świetnie. Czyli według ciebie wyglądam jak kobieta z kryzysem wieku średniego.
- Zoey. Wiesz, że nie miałam nic złego na myśli.
Westchnęłam i instynktownie znów spojrzałam na małą wtuloną we mnie. Zamykała oczka, była senna, ale jej drobne paluszki wciąż zaciskały się na moim swetrze, jakby kompletnie nieświadomie właśnie rozwalała mi psychikę.
- Jesteście z Lukiem razem już od tylu lat, zaręczeni... I ciągle odkładacie ślub przez te wasze tornada - rzuciła Betty ciszej, ale bez oceniania.
Znałam ją, wiedziałam, że chciała dla mnie dobrze. Była ostatnią osobą, którą mogłabym podejrzewać o złośliwość.
Zacisnęłam usta.
- Taką mamy pracę - odpowiedziałam od razu, kolejny raz wzruszając ramionami. - Wiesz o tym. Sezon, wyjazdy, alerty... Nie da się tego wcisnąć między "normalne życie".
Spróbowałam się zaśmiać, ale mi nie wyszło.
- My i tak mamy szczęście, że w ogóle mamy dla siebie czas. To, że pracujemy razem, wiele ułatwia.
Betty uniosła brew, jakby chciała coś powiedzieć, ale się powstrzymała. Przygryzła wargę, mierząc mnie wzrokiem. Dopiero teraz zorientowałam się, że pocierałam delikatnie rączkę małej.
- Nie obraź się, ale z boku naprawdę wiele widać. Nigdy wcześniej cię takiej nie widziałam. To wygląda tak, jakby twój instynkt macierzyński właśnie obudził się po latach drzemki - dokończyła ciszej.
Tym razem parsknęłam śmiechem. Nigdy nie myślałam, że w ogóle mam w sobie jakikolwiek instynkt do dzieci. Zawsze wydawał mi się czymś odległym, tak samo jak umiejętność składania prania w idealne kostki, zjadania zaledwie jednego rządka czekolady dziennie albo picia herbaty, zanim wystygnie. Teoretycznie istnieje, ale nie w moim życiu.
A jednak teraz, trzymając tę małą, ciepłą istotkę, zaczęłam podejrzewać, że mój organizm najwyraźniej nie zarejestrował polecenia, że ja się na takie rzeczy nie zapisuję.
Czy to możliwe, żeby ta pradawna kobieca siła, matczyny instynkt, tak po prostu się pojawiła? Bez żadnej zapowiedzi?
Pokręciłam od razu głową, jakby sama ta myśl wydała mi się absurdalna.
- To na pewno coś innego. Może zmęczenie. Albo... za dużo czasu bez cukru.
Betty uśmiechnęła się tylko pod nosem, ale widziałam, że obserwuje mnie zbyt uważnie.
- Mam dopiero trzydzieści dwa lata - powiedziałam, a zaraz potem nieznacznie przygryzłam wnętrze policzka, bo mój wzrok skrzyżował się ze wzrokiem przyjaciółki.
Przez sekundę coś niepokojąco cichego zawisło w powietrzu. A ja, nie rozumiejąc, dlaczego, po raz pierwszy od bardzo dawna nie miałam siły obrócić wszystkiego w żart.
A co, jeśli... miała rację?
- Nie myślałam o tym. - Wzruszyłam ramionami. - My z Lukiem mamy inne życie, dobrze wiesz.
Podniosłam głos odrobinę pewniej.
- Ścigamy burze, ryzykujemy życiem... To nie jest... - urwałam na chwilę, szukając właściwych słów - to nie jest miejsce na coś takiego.
Betty nie odpowiedziała od razu. Tylko na mnie patrzyła.
- No nie wiem, Zoey... - dodała spokojniej, odkładając kubek na stolik. - Ty najlepiej wiesz, co czujesz. Nie musisz się z niczym spieszyć. Macierzyństwo to poważna decyzja. Nie może być podejmowana pod wpływem chwili. Musisz być tego na sto procent pewna.
Skinęłam odruchowo głową.
- Wiem - odpowiedziałam od razu.
Doskonale o tym wiedziałam. Przez całe życie żyłam właśnie z takim przekonaniem. Patrzyłam na dzieci rodzące się w rodzinie, na zdjęcia koleżanek ze szkoły i pracy z kolejnych baby shower. Przyglądałam się ich uśmiechom, gdy powtarzały, że "to najlepsza decyzja ich życia", i zawsze czułam to samo.
Że to nie dla mnie.
Że to jedyny wybór w życiu, przy którym lepiej kiedyś żałować, że się nie odważyło, niż że się "spróbowało" bez pewności.
Zawiesiłam na moment wzrok. Dopiero teraz dotarło do mnie, jak bardzo to zdanie zawsze traktowałam jak moją własną prawdę. Aż do teraz.
Po raz pierwszy nie byłam już taka pewna, co tak naprawdę czuję.
***
Dwie godziny później.
Weszłam do domu po długim, samotnym spacerze. Zbyt wiele myśli kłębiło mi się w głowie, żebym mogła spokojnie je tam zmieścić. Luke czekał na mnie. Mieliśmy razem zjeść piątkową kolację, a to była dla nas niesamowita świętość. Takich wieczorów nie mieliśmy zbyt wiele. Nasze romantyczne plany zazwyczaj kończyły się na wypiciu piwa i szybkich przekąskach gdzieś przy pickupie, w biegu między jednym wyjazdem a drugim. A jednak dziś miało być inaczej. Ten wieczór miał być tylko nasz.
Zamknęłam za sobą drzwi ciszej niż zwykle. Byłam zamyślona, może nawet nieco przybita, ale uśmiechnęłam się od razu, kiedy tylko go zobaczyłam. W domu grała muzyka. Po salonie roznosiła się jedna z piosenek country, która zawsze kojarzyła mi się z Lukiem. Na stole czekała już podgrzana kolacja. Luke wyglądał... normalnie. Był tak samo uśmiechnięty i rozluźniony jak zawsze. Jak gdyby nic na tym świecie nie mogło go poruszyć. Ten widok z jakiegoś powodu ścisnął mnie w środku, bo ja czułam coś zupełnie odwrotnego. Chciałam z nim porozmawiać o naszej przyszłości, o tym wszystkim, co dziś przyszło do mnie z taką mocą, ale z drugiej strony nie chciałam psuć nam tego pierwszego od tak dawna wspólnego wieczoru.
Kiedy zrobiłam krok w jego stronę, Luke już był przy mnie. Bez słowa objął mnie w talii i pociągnął w swoją stronę. Zaśmiał się, tym swoim niskim, chrapliwym, zaraźliwym śmiechem, który zawsze rozbrajał mnie, zanim zdążyłam się obronić.
- Tak się za tobą stęskniłem! - rzucił i od razu porwał mnie do tańca, jakby cały świat przestał istnieć.
Uwielbiałam jego spontaniczność, to, jak potrafił w jednej chwili sprawić, że odpływałam w inną, lepszą rzeczywistość.
Naszą.
Chwycił swój kapelusz z szafki i założył mi go na głowę, nawet na moment nie zwalniając tanecznego kroku.
- Pasuje ci - mruknął z uśmiechem.
- Wyglądam jak ty - odpowiedziałam, próbując nie śmiać się za bardzo.
- Wyglądasz w nim zajebiście seksownie - wychrypiał mi do ucha i kolejny raz zakręcił mną w tańcu, a ja na moment zapomniałam o niespokojnych myślach.
Tańczyliśmy, śmialiśmy się, ale w pewnej chwili Luke nagle zwolnił. Chyba wyczuł, że jestem cichsza niż zwykle, bo zatrzymał mnie w tańcu. Jego dłoń pozostała na mojej talii, ale spojrzenie od razu stało się uważniejsze.
- Ej... co jest? - spytał spokojniej niż wcześniej.
Zmrużyłam oczy.
- Nic - odpowiedziałam od razu.
Ale on znał mnie zbyt dobrze, by w to uwierzyć.
- Pokłóciłaś się z Betty?
Parsknęłam.
- Nie, no coś ty. Wiesz, że my nigdy się nie kłócimy.
Luke uniósł brew.
- No to o co chodzi? Czemu jesteś taka cicha?
- Ja... - zaczęłam, ale nie dokończyłam, bo Luke nagle się uśmiechnął, jakby właśnie wpadł na coś genialnego.
- Mam coś idealnego na poprawę humoru!
Zanim zdążyłam zaprotestować, pociągnął mnie w stronę stołu, a potem kuchni.
- Voila! Twoje ulubione bułeczki z czekoladą! - rzucił z wyraźną satysfakcją i dumą, wskazując na świeżo wyjęte z piekarnika słodkości.
Moje oczy natychmiast się rozświetliły.
- O matko... - wyrwało mi się szczerze. - Zdążyłeś je upiec?
Uśmiechnął się półgębkiem, z tą swoją pewnością, która zawsze była trochę irytująca, ale równie mocno rozbrajająca.
- Mhm... - Przyciągnął mnie bliżej za talię. - Dla ciebie wszystko, królewno.
Zaśmiałam się cicho, kręcąc głową. W tym momencie czułam się tak, jakby świat składał się tylko z nas i zapachu czekolady. Ale gdzieś pod tym wszystkim nadal czułam to samo ściskanie w głębi serca, jakby coś próbowało się przebić przez tę idealną chwilę.
Usiedliśmy przy stole, ale szybko przenieśliśmy się z talerzami w rękach na kanapę. Lampki wina odstawiliśmy na stół i chwyciliśmy za całą butelkę, którą sobie przekazywaliśmy. Luke zarzucił jedną rękę gdzieś z tyłu za mną, na oparcie kanapy.
To byliśmy prawdziwi my.
Gdy zapadła bezpieczna cisza, ta, którą kiedyś lubiłam, tak przyjemna i znajoma, w której nic złego nie mogło się wydarzyć, a teraz czułam w niej ucisk, coś kazało mi się odezwać, zanim zdążę się rozmyślić.
- Luke...
- Tak? - odpowiedział od razu, nawet nie podnosząc wzroku znad talerza.
Zawahałam się.
- A może... - Stuknęłam niepewnie palcami o butelkę wina, jakby miało mi to dodać odwagi. - ...pomyślelibyśmy o ślubie? No wiesz... - przerwałam i lekko się zaczerwieniłam, bo wiedziałam, że to nie ode mnie powinno wyjść - tak na poważnie... - dodałam. - Z planowaniem wszystkiego, z rezerwacją jakiegoś miejsca, ogarnięciem zaproszeń...
Luke uniósł głowę. Brwi lekko mu się zmarszczyły.
- Poważnie? - parsknął z lekkim uśmiechem. - Chcesz być panią Wilder na papierze?
Poruszył zalotnie brwiami i wyszczerzył zęby. Ale ja już się nie śmiałam.
Przyciągnął mnie bliżej, a ja lekko zastygłam.
- Luke, mówię poważnie...
Spojrzałam na niego.
- Mhm... - Wrócił do sałatki.
- Ciągle przekładamy organizację ślubu... - wycedziłam z żalem.
Spojrzał na mnie inaczej.
- Zoey, przecież wiesz, jak to u nas jest. W tej robocie nigdy nie wiesz, co wydarzy się jutro. Dobrze wiesz, że tornado samo wybiera za nas terminy.
- Tak, ale...
- Królewno - wszedł mi w słowo łagodnie, ale wciąż z tym swoim charakterystycznym luzem - ja cię kocham. Nieważne, czy z papierkiem, czy bez.
Coś mnie zakłuło.
- Wiem - odpowiedziałam szybko. - Ja ciebie też. Ale... chciałabym, żeby to było tak na serio.
- Przecież jest - prychnął. - Traktuję cię śmiertelnie poważnie. Nawet pozwalam ci prowadzić swoje auto.
Zaśmiał się, a ja po raz pierwszy od dawna się przy nim skrzywiłam. Wkurzało mnie już to, że ciągle z tego żartował.
- Luke, ja... myślałam też o...
Głos mi się załamał.
- O dziecku... - dodałam ciszej.
W sumie to nigdy na ten temat tak wprost nie rozmawialiśmy. Po prostu nie poruszaliśmy tego tematu. Jego mina w jednej sekundzie spoważniała. Wpatrywał się w moje oczy, jakby się przesłyszał. A potem... wybuchł krótkim, nerwowym śmiechem, jakby znów chciał wszystko obrócić w żart.
- Okej, dobra. - Pokręcił głową. - Dzisiaj mamy "wielkie tematy wieczoru", co?
Uśmiechnął się szerzej, ale ja już nie czułam takiego samego spokoju jak wcześniej.
- Ślub, dzieci... Zaraz jeszcze powiesz, że chcesz stworzyć u nas farmę, pracować na polu i kupić krowy, jak większość naszych sąsiadów w okolicy.
Żartował, ale ja czułam, że był spięty. Jakby nie umiał zatrzymać się na rozmowie, podczas której robiło się poważnie.
Nie zdążyłam dokończyć. Przyciągnął mnie mocniej, jakby chciał od razu rozbroić całą tę rozmowę dotykiem, nie słowami. Zrobił to tak nagle, że straciłam na sekundę oddech.
- Królewno... - mruknął z tym swoim półuśmiechem, pewnym siebie, który zwykle działał na mnie jak zaklęcie. - Będzie ślub. Spokojnie.
Zawiesił głos, jakby robił dramatyczną pauzę.
- W końcu nie mogę pozwolić, żeby ktoś inny zgarnął mi sprzed nosa taką odważną i seksowną łowczynię tornad w okolicy.
Zaśmiał się krótko i lekko potrząsnął głową.
- No i ktoś musi mnie legalnie znosić.
Jeszcze mocniej oparł mnie o siebie.
- Maleńka, ślub? Jasne. Choćby i dziś.
Zrobił krótką pauzę, jakby właśnie ogłaszał coś oczywistego, i poprawił mnie w ramionach.
- Ale bez bobasa na karku - dodał od razu, jakby to była najbardziej oczywista rzecz. - Oj, nie, nie, my i mali ludzie? W tej robocie? Przecież my czasem nie wiemy, gdzie będziemy jutro i czy nie porwie nas wiatr.
Zaśmiał się jeszcze raz, tym swoim lekkim, naturalnym śmiechem, jakby znów to był żart. Jakby wszystko to było tylko żartem.
Przez sekundę prawie się uśmiechnęłam.
P r a w i e.
- My sami ledwo uciekamy przed tornadami, a co dopiero, gdybyśmy mieli jeszcze uciekać z wózkiem.
Zaśmiał się głośniej, jakby to był najlepszy żart wieczoru.
Skinęłam głową.
- No tak - powiedziałam cicho. - To głupie...
Luke cmoknął mnie w skroń. Czułam, że był zadowolony z mojej reakcji. Dla niego temat był zamknięty.
- Wyobrażasz to sobie? Radary szaleją, zbliża się F5, a ja pcham wózek przez pole?
Śmiał się głośno, a ja czułam coś dziwnego. Coś, co dotychczas wydawało mi się tak odległe, a teraz dotknęło mnie z całą mocą.
Tęsknotę za życiem, którego nigdy nie będziemy mieć.
Zmusiłam się do uśmiechu, mając wrażenie, że wszystko we mnie pęka.
Nigdy nie zapytałam, czy widział w naszym życiu szansę na założenie rodziny, czy w ogóle brał to pod uwagę, choćby w najdalszej możliwej przyszłości. Teraz już wiedziałam, dlaczego tego nie zrobiłam.
Bo bałam się poznać ostateczną prawdę.
Prawdę, która właśnie zabiła tę część mnie, którą dziś dopiero w sobie poznałam.
Przykro było ją tak szybko tracić...