Nowa wieża Babel - Michel Bussi

Rozdział 6

6

Hakone, wyspa Hon­siu, Japo­nia

Cléo delek­to­wała się ciszą.

Uwiel­biała swoją klasę - tych dwa­dzie­ścioro sze­ścioro uczniów, ich śmiech i nie­ustanne pyta­nia, ich nie­wy­czer­paną ener­gię, lubiła być kapi­ta­nem pośród tego wiru - jedyną doro­słą, która gro­ma­dziła ich dzie­cięce marze­nia, chro­niła je i poma­gała im roz­kwi­tać. Lecz jesz­cze bar­dziej lubiła tę sekundę, gdy jed­nym przy­ci­śnię­ciem TPC wszyst­kie dzie­ciaki wra­cały do domu, a ona nagle zosta­wała w ciszy, bez pięć­dzie­się­ciorga dwojga oczu śle­dzą­cych każdy jej gest, bez lawiny pytań roz­ry­wa­ją­cych jej myśli. Dla­tego dopiero po nacie­sze­niu się tą chwilą ona też wci­snęła TPC, by wró­cić do sie­bie.

Sama.

Jej dom wzno­sił się w górzy­stym Hakone. Typowy japoń­ski dom, miał spa­dzi­sty dach, drew­niane ściany, a wewnętrzne ścianki z papieru i stał w sadzie wiśnio­wym. Szu­kała go mie­sią­cami, błą­dząc samot­nie po wyspie Hon­siu, od jej pół­noc­nego cypla po połu­dniowy. Choć dora­stała w domu matki, na wyso­kim nor­mandz­kim kli­fie, już jako nasto­latka marzyła wła­śnie o tym - zamiesz­kać w Japo­nii, w domu jak ze sta­rych kre­skó­wek Miy­azaki, Mój sąsiad Totoro czy Podróż Chi­hiro. Teraz zapo­mi­nała tu o nie­po­ko­jach i nie odczu­wała potrzeby prze­miesz­cza­nia się dokąd­kol­wiek (oczy­wi­ście - poza godzi­nami pracy w szkole). Mogła spa­ce­ro­wać, czy­tać i marzyć.

Sama.

Jej prze­strzeń pry­watna była śmiesz­nie mała - nie­spełna pięć­dzie­siąt metrów kwa­dra­to­wych - ale nikt nie tele­por­to­wał się ni­gdy w pobliże domu tak odle­głego od brze­gów jeziora Ashi i cie­nia góry Fudżi. Pra­wie cała popu­la­cja tło­czyła się nad morzem, a naj­bliż­sze sie­dziby znaj­do­wały się trzy kilo­me­try stąd.

Cza­sami Cléo kochała ciszę.

Cza­sami uwiel­biała muzykę - gło­śną, bar­dzo gło­śną, pło­szącą łakome ptaki, które obsia­dały gałę­zie wiśni. To nic, ptaki wra­cały.

Było cie­pło. Cléo otwo­rzyła drzwi, okna, okien­nice, które zablo­ko­wała opar­ciami dwóch wikli­no­wych krze­seł sto­ją­cych przed domem. Włą­czyła muzykę.

Akordy Super­macy Muse wybu­chły z taką mocą, że daleko, bar­dzo daleko z Fudżi osy­pał się śnieg.

Szczę­ście! Cléo naj­chęt­niej zrzu­ci­łaby z sie­bie ubra­nie, zatań­czyła nago na polach różo­wych od shi­ba­za­kura1 albo nad brze­giem minia­tu­ro­wego basenu z nenu­fa­rami, który zro­biła przed domem. Wła­ści­wie, dla­czego nie? Była sama! Była wolna! Nic jej nie mogło powstrzy­mać.

Weszła do sypialni, z przy­jem­no­ścią zatrzy­mała spoj­rze­nie na ciem­nych jedwab­nych kake­mono na papie­ro­wych ścian­kach i już wycią­gnęła rękę, by zdjąć przez głowę bluzkę, nawet jej nie roz­pi­na­jąc.

- Co ty wypra­wiasz?

Głos dobie­gał spo­mię­dzy łóżka i szafy, potem ugo­dził ją w plecy.

Wystra­szona Cléo aż pod­sko­czyła. Przed sekundą w sypialni nikogo nie było!

Jej serce biło bar­dzo szybko, w pierw­szej chwili ze stra­chu, potem się uspo­ko­iło, ale wtedy ogar­nął ją gniew i zaczęła się galo­pada myśli.

- Mama?

- Ow­szem, a któż by inny? Dałaś dostęp do swo­jej prze­strzeni pry­wat­nej jesz­cze komuś? Męż­czyź­nie? Powie­dzia­ła­byś mi, gdyby...

- Co ty tu robisz?

- Wła­ści­wie... nic szcze­gól­nego. Odwie­dzam córkę. Córkę, która nie odpo­wiada na moje wia­do­mo­ści.

- Mamo, byłam w pracy.

- Prze­cież dla­tego odwie­dzam cię dopiero teraz.

Cléo przez chwilę przy­glą­dała się matce. Surowa sza­rość jej kostiumu kon­tra­sto­wała z kolo­rową bluzką córki. Pięć­dzie­się­cio­dwu­let­nia Myl?ne Loiselle była na­dal piękną kobietą, za którą nie­wąt­pli­wie oglą­dało się wielu panów w jej wieku. Byli w jej życiu przez chwilę, by zaraz potem znik­nąć. Cléo nie potra­fiła zro­zu­mieć, dla­czego matka nie zdo­łała utrzy­mać przy sobie żad­nego faceta dłu­żej niż pół roku. Nawet jej ojca. Zbyt zabor­cza? Zbyt domi­nu­jąca?

Nie mogąc mat­ko­wać męż­czyź­nie, mściła się na zbyt dobrej córce. Cho­ciaż Cléo sta­rała się nie być już za dobra.

- Mamo, mówi­łam ci setki razy, że nie chcę, byś tele­por­to­wała się do mnie bez uprze­dze­nia! Mam dwa­dzie­ścia dzie­więć lat, mam prawo wie­dzieć, że nie wpad­niesz do mojej łazienki, kiedy biorę prysz­nic, i nie usią­dziesz na moim łóżku, kiedy się budzę. Jeżeli nie prze­sta­niesz, ode­tnę dostęp two­jego TPC do mojej prze­strzeni pry­wat­nej!

- Nie zro­bisz cze­goś takiego swo­jej matce!

- Ow­szem, zro­bię.

Myl?ne wybuch­nęła śmie­chem, oka­zu­jąc, że nie bie­rze tych pogró­żek do serca.

- Naj­pierw wyłącz tę zwa­rio­waną muzykę.

Zde­ner­wo­wana Cléo usłu­chała. Zresztą czar i tak prysł. Wyłą­czyła muzykę, ale włą­czyła tele­wi­zor. Musiała poka­zać matce, że nie zamie­rza spę­dzić wie­czoru na roz­mo­wie z nią. Ekran zajął całą ścianę na wprost łóżka.

- Coś takiego, nie wie­dzia­łam, że inte­re­sują cię wia­do­mo­ści, Cléophée?

- Mamo, pro­szę cię, nie mów do mnie Cléophée. Wystar­czy Cléo! Dosko­nale wiesz, że nie zno­szę mojego imie­nia w peł­nym brzmie­niu. Szcze­rze mówiąc, mogłaś wybrać coś mniej...

Matka pode­szła do okna i popa­trzyła na traw­nik zasy­pany płat­kami kwiatu wiśni.

- Cléo... Wróżka... Leśna cza­ro­dziejka. Uwa­żam, że to imię dosko­nale do cie­bie pasuje. Jesteś piękna, masz fan­ta­zję, bra­kuje ci tylko miłego...

Cléo natych­miast pogło­śniła tele­wi­zor. Pre­zen­ter, na któ­rego twa­rzy malo­wał się smu­tek, z powagą mówił o zama­chu. O licz­bie ofiar, jakiej nie było od lat. Dzie­się­cioro zabi­tych. Na ekra­nie nie poka­zy­wały się żadne obrazy, tylko dzien­ni­karz, który wyja­śniał, że nikt poza służ­bami bez­pie­czeń­stwa nie może tele­por­to­wać się na miej­sce tra­ge­dii. Prze­wod­ni­czący Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Podróży, Gali­leo Nem­rod, miał lada chwila roz­po­cząć kon­fe­ren­cję pra­sową.

Matka Cléo usi­ło­wała zagłu­szyć tele­wi­zję. Naj­wy­raź­niej nie obcho­dzili jej ci tra­gicz­nie zmarli z dru­giego końca świata.

- Córeczko, zakłó­ci­łam ci spo­kój, ponie­waż mam dobrą wia­do­mość. Dosko­nałą wia­do­mość!

Otwo­rzyła szafę w sypialni, a potem powie­działa:

- Dziś wie­czo­rem musisz wyglą­dać olśnie­wa­jąco!

- Słu­cham?

- Zosta­łaś zapro­szona... przez Eliasa, two­jego narze­czo­nego.

- Nie jest moim narze­czo­nym.

- Ależ jest... Sza­leje za tobą! Nie mam poję­cia, dla­czego, ale ten chło­pak za tobą sza­leje. Pospiesz się, kocha­nie. Elias jest przy­stojny, ma dosko­nałą posadę, inte­re­suje się tobą, więc nie postę­puj jak twoja matka, nie mar­nuj szansy. Widzisz, męż­czyźni są jak ryby, które nie płyną rzeką pod prąd, trzeba je łowić, kiedy prze­pły­wają obok nas. Jeżeli ty nie zła­piesz naj­więk­szej, zrobi to jakaś inna.

- Mamo! Elias jest cza­ru­jący, inte­li­gentny i na pewno ma mnó­stwo innych zalet, ale on mi się nie podoba.

Matka wes­tchnęła.

Na ekra­nie poja­wił się prze­wod­ni­czący Nem­rod. Kamera fil­mo­wała wystar­cza­jąco sze­roki plan, by dało się roz­po­znać za jego ple­cami Pomnik Pokoju w Hiro­szi­mie. Pierw­sze pię­tro Gen­baku oraz dół kra­watu prze­wod­ni­czą­cego zasła­niał pasek, na któ­rym wyświe­tlały się w cza­sie real­nym ostat­nie pyta­nia zadane Ekkle­sji.

- Cléophée, sta­łaś się naprawdę zbyt poważna! Nie widu­jesz się już z nikim poza tymi dzie­cia­kami i wiśniami w sadzie. Kocha­nie, co się z tobą stało? Przed­tem byłaś taka sza­lona! Pamię­tasz ten wie­czór, kiedy poży­cza­łaś TPC chłopcu z liceum, żeby mógł przyjść do two­jego pokoju?

- Mia­łam wtedy pięt­na­ście lat!

- A teraz masz dwa­dzie­ścia dzie­więć! Jeżeli dalej tak pój­dzie, skoń­czysz jako stara panna. Ale obie­ca­łam ci dobrą wia­do­mość, więc poga­dajmy o przy­stoj­nym Elia­sie. Ponie­waż ni­gdy nie odpo­wia­dasz, kiedy do cie­bie pisze i nie reagu­jesz na jego zapro­sze­nia, uro­czy chło­pak, który ma dobrze poukła­dane w gło­wie, co jest kolejną jego zaletą, posta­no­wił zwró­cić się bez­po­śred­nio do two­jej mamy.

Elias był przy­ja­cie­lem Cléo z dzie­ciń­stwa. Cho­dzili do tej samej szkoły w Nor­man­dii. Jego rodzice przy­jaź­nili się z jej matką, ale potem prze­pro­wa­dzili się do Mon­te­vi­deo. Z tego, co wie­działa Cléo, Elias został archi­tek­tem i pra­co­wał w dużej fir­mie Budow­nic­twa i Robót Świa­to­wych.

- Dobrze mamo, czego ode mnie chce?

- Chce się oże­nić!

- Słu­cham?!

- Nie natych­miast, masz czas, chce się oże­nić w 2118. Dokład­nie 31 maja.

Cléo osu­nęła się na łóżko, nie zwra­ca­jąc uwagi na matkę, która oglą­dała kolejne ubra­nia córki wiszące w sza­fie.

- Mamo - wes­tchnęła nauczy­cielka - coś ty znowu wymy­śliła?

Rozdział 1

1

Teta­manu, archi­pe­lag Tuamotu, Poli­ne­zja

Jak każ­dego ranka, Rupert Welt cie­szył oczy wido­kiem dłu­giej bia­łej plaży na Teta­manu. Gdyby nie wyna­le­ziono tele­por­ta­cji, byłoby dokład­nie tak samo - mógłby spę­dzić resztę życia na sło­necz­nym przez cały rok atolu, z dala od zamiesz­ka­nego lądu.

Prze­szedł kilka kro­ków po pia­sku i przy­wo­łał psa. Owcza­rek nie­miecki biegł sto metrów przed nim, dla zabawy popy­cha­jąc pyskiem orze­chy koko­sowe, które spa­dły z palm.

- Rolf!

Wodził wzro­kiem po tur­ku­so­wej lagu­nie, podzi­wia­jąc zdu­mie­wa­jącą róż­no­rod­ność jej odcieni. Ni­gdzie na świe­cie nie ma tak czy­stego koloru nie­bie­skiego. Raj, pomy­ślał Rupert, miesz­kam w raju! A jed­nak przez tę cho­lerną tele­por­ta­cję, to i tak było za mało! Minna upie­rała się, żeby wycho­dzili co naj­mniej raz dzien­nie, dokąd­kol­wiek, byle tylko ode­tchnąć innym powie­trzem. Ruppy, tylko na pół­to­rej godziny - pro­siła, to prze­cież led­wie garstka minut, kocha­nie, chwila na to, żeby zachwy­cać się zacho­dem słońca na dru­gim końcu świata czy zaczerp­nąć tlenu na azja­tyc­kim albo sybe­ryj­skim szczy­cie. Tak...

Rupert kop­nął kokos, a Rolf natych­miast ruszył za nim w pościg i przy­niósł go panu w roz­dzia­wio­nym pysku.

Tak... Cóż wię­cej można było zoba­czyć daleko stąd? Rupert miał już za sobą pik­niki na Kili­man­dżaro, szyb­kie spa­cery uli­cami Rzymu, Paryża czy Tokio, wędrówki po Nepalu i do wodo­spa­dów Tan­ga­niki. Dla­tego zna­lazł sobie dobrą wymówkę, by sie­dzieć spo­koj­nie na swoim atolu.

Rolfa!

Zdjął z głowy zie­loną czapkę "Pri­vado Laguna" i z odrazą przy­glą­dał się lep­kiemu, na wpół zgni­łemu koko­sowi, który Rolf zło­żył mu u stóp. Owcza­rek nie­miecki znu­dził się już tą zabawką, teraz wpa­try­wał się w morze. Nie­spo­koj­nie poru­szał ogo­nem, nasta­wił uszu. Był wyraź­nie zain­try­go­wany! Rupert także zwró­cił oczy na hory­zont, prze­smyk Tuma­ko­hua na połu­dniu, w stronę Pacy­fiku. Co Rolf mógł tam wypa­trzyć? Co można było zoba­czyć na wodzie? Nic! Była szó­sta rano, na atolu wszy­scy jesz­cze spali.

Rupert wzru­szył ramio­nami i znów kop­nął gni­jący kokos. Rolf zawa­hał się, a potem pobiegł za orze­chem.

Tak, Rupert wró­cił do swo­jego mono­logu (lubił tak stać na pia­sku, w samot­no­ści, i roz­my­ślać o tym i owym), Rolf to dosko­nała wymówka od tele­por­to­wa­nia się co pięć minut na drugi koniec świata. Pies ważył pięć­dzie­siąt jeden kilo - duże zwie­rzę, więk­szość owczar­ków nie prze­kra­czała czter­dzie­stu. Rupert kar­mił go po kró­lew­sku, żeby osią­gnąć taki efekt. No i udało się! Odkąd Świa­towa Orga­ni­za­cja Podróży dodała sła­wetny arty­kuł 19 do Kon­sty­tu­cji z roku 2058, nie wolno było tele­por­to­wać się z baga­żem cięż­szym niż pięć­dzie­siąt kilo­gra­mów - czy to z walizką, czy zwie­rzęciem do towa­rzy­stwa. Rupert był więc zmu­szony pozo­stać na wysepce Teta­manu, nie zamie­rzał ska­zy­wać Rolfa na dietę, a tym bar­dziej zosta­wiać go pod opieką sąsia­dów. Toteż Minna uga­niała się po świe­cie sama albo z kole­żan­kami i, jeśli miała na to ochotę, mogła to robić choćby co pięt­na­ście sekund - jemu to nie prze­szka­dzało.

Cze­kał na nią ze Ste­pha­nem, Han­sem, Jose­phem i Miką, roz­ma­wia­jąc na plaży albo śpiąc na słońcu. Żywot kraba. Wydali istną for­tunę na prawo do spry­wa­ty­zo­wa­nia tej wysepki, więc teraz powi­nien się nią nacie­szyć. Pięć mał­żeństw kupiło atol. Stali się jego współ­wła­ści­cie­lami. Sami eme­ryci, Niemcy, żad­nego dziecka, tylko jeden pies i jeden kot. Wszy­scy zbili mają­tek jako wytwórcy elek­trycz­no­ści sprze­da­wa­nej na cały świat i wszy­scy zgo­dzili się sto­so­wać dra­koń­ski regu­la­min pry­wat­nych atoli Tuamotu, obej­mu­jący zarówno Ran­gi­roę, jak i Anaę czy Mata­ivę: ści­słe ogra­ni­cze­nie liczby gości, zakaz prze­ka­zy­wa­nia swo­jego TPC nie­zna­jo­mym, obec­ność straż­nika, by strzegł gra­nic prze­strzeni pry­wat­nej za rafą kora­lową.

Eme­ryt odru­chowo szu­kał oczyma tej nie­wi­docz­nej gra­nicy na oce­anie, za naj­dal­szymi ozo­rami pia­sku i pal­mami koko­so­wymi, które wycią­gały szyje, jakby chciały zanu­rzyć liście w wodzie. Ale gdzie wła­ści­wie był ten leniwy straż­nik? Powi­nien budzić się pierw­szy, zro­bić obchód wyspy o wscho­dzie słońca, posprzą­tać plażę. Rupert zoba­czył, jak Rolf wypusz­cza z pyska pęk­nię­tego kokosa i znów sta­wia uszy, wpa­trzony w morze. Nie­ru­chomy.

Rupert zwró­cił oczy tam, gdzie patrzył jego pies. Zanie­po­ko­iło go to nie­wy­tłu­ma­czalne poczu­cie zagro­że­nia. Spod daszku czapki obser­wo­wał punkt widoczny w dali, tuż przed linią hory­zontu. I wresz­cie zoba­czył to wyraź­nie.

Żagiel.

Biały żagiel.

Nie­moż­liwe!

Oczy­wi­ście, zda­rzało się, że jacyś wariaci tele­por­to­wali się na morze z deską sur­fin­gową albo kitesur­fin­gową i dopły­wali aż do gra­nicy wód ich prze­strzeni pry­wat­nej. Wła­śnie z tego powodu pła­cili temu pry­mi­ty­wowi Fische­rowi, straż­ni­kowi wyspy - miał ich pil­no­wać. Na ogół ama­to­rzy sil­nych wra­żeń bawili się tu przez chwilę, sta­ra­jąc się utrzy­mać na wodzie i poko­nać kilka metrów, wyko­rzy­stu­jąc falę, a potem tele­por­to­wali się w inne miej­sce.

Jed­nak nikt już nie uży­wał... żagló­wek!

Tym­cza­sem biały żagiel sta­wał się coraz więk­szy, zbli­żał się. Ktoś wyko­rzy­sty­wał tę łódź jako... śro­dek loko­mo­cji.

Żało­sne!

- Chodź Rolf.

Owcza­rek nie­miecki z żalem porzu­cił zmal­tre­to­wany orzech koko­sowy. Rupert pod­jął decy­zję: rozej­rzy się po atolu, w końcu zaj­mie mu to tylko dwa­dzie­ścia minut, a jeśli przy­ła­pie Fischera na drzemce pod palmą, potrzą­śnie nim i każe mu tele­por­to­wać się z ważącą poni­żej pięć­dzie­się­ciu kilo­gra­mów łódką pneu­ma­tyczną w pobliże zadzi­wia­ją­cej jed­nostki pły­wa­ją­cej z zamierz­chłych cza­sów, żeby zro­bić z nią porzą­dek.

Może wcale nie z takich zamierz­chłych, pomy­ślał Rupert. Prze­sa­dził. Przed tele­por­ta­cją (Rupert zacho­wał z tam­tej epoki tylko mgli­ste wspo­mnie­nia, miał zale­d­wie jede­na­ście lat, kiedy testo­wano pierw­sze tele­por­ta­cje ludzi) podró­żo­wano stat­kami, samo­cho­dami, rowe­rami albo pie­szo, a psy wypro­wa­dzano na spa­cer w pobliżu domu, dokład­nie tak, jak on dziś na swo­jej wyspie. Kiedy Rolf był młody, kiedy ważył poni­żej pięć­dzie­się­ciu kilo­gra­mów, a poza tym nie ist­niał ten idio­tyczny prze­pis, Rupert bawił się z psem na set­kach róż­nych plaż w naj­róż­niej­szych zakąt­kach świata i rzu­cał mu do wody kokosy, pod­czas gdy Minna się opa­lała. W końcu jed­nak uświa­do­mił sobie, że Rolfa nie obcho­dzi, czy biega po plaży w Copa­ca­ba­nie, czy na Bora-Bora, że pia­sek na Mau­ri­tiu­sie nie różni się dla niego niczym od pia­sku w Hono­lulu... tak samo, jak dla Ruperta!

Biały żagiel wciąż się zbli­żał. Sunął pro­sto na niego. Jasny trój­kąt odci­nał się wyraź­nie od różo­wa­wego poran­nego nieba.

A tego lenia Fischera ni­gdzie nie było.

Trudno. Rupert przy­sta­nął, wyjął z kie­szeni oku­lary prze­ciw­sło­neczne i usta­wił mak­sy­malny zoom. Powięk­sze­nie było tak silne, że zakrę­ciło mu się w gło­wie i o mało nie upadł. Kolejny wyna­la­zek, który przy­pra­wiał o dreszcz. Czy naprawdę ludziom były potrzebne oku­lary umoż­li­wia­jące widze­nie z odle­gło­ści kilo­me­trów? Dys­po­nu­jąc takim sprzę­tem, więk­szość prze­sta­wała dostrze­gać to, co miała pod nosem.

Rupert osłu­piał.

To rze­czy­wi­ście była żaglówka!

Widział ją bar­dzo dokład­nie, w naj­drob­niej­szych szcze­gó­łach. Widział też czło­wieka, który nią ste­ro­wał. Męż­czy­znę, blon­dyna o krót­kich wło­sach, jasnej cerze. Około czter­dziestki.

To był mary­narz!

Czy mary­na­rze jesz­cze ist­nieli? W życiu, nie tylko w książ­kach i sta­rych fil­mach o pira­tach? Rupert uważ­niej przyj­rzał się dużej łodzi. Jasno­włosy facet ste­ro­wał nią, obra­ca­jąc czymś w rodzaju dużej kie­row­nicy. Wyglą­dał na odprę­żo­nego, jed­nak rze­czy leżące u jego stóp przy­pra­wiły eme­ryta o gęsią skórkę.

Broń!

Ruper­towi nic się nie uro­iło, ten mary­narz, który przy­był, nie wie­dzieć skąd, prze­wo­ził broń! I to nie żadne pisto­le­ciki, ale strzelby i kara­biny o dłu­gich lufach, dużego kali­bru - takie, jakie mieli tylko woj­skowi. Te przed­mioty na pewno ważyły ponad pięć­dzie­siąt kilo, co być może wyja­śniało, dla­czego podró­żo­wał w tak sta­ro­modny spo­sób, zamiast się tele­por­to­wać.

Do stu komet, kim był ten czło­wiek? Poli­cjan­tem? No i gdzie włó­czył się ten obi­bok Justus Fischer? Na Teta­manu tylko on jeden miał broń.

- Szyb­ciej, Rolf.

Rupert prze­sta­wił oku­lary i ruszył pręż­nym kro­kiem. Nie zamie­rzał tu stać i cze­kać, aż tam­ten przy­bije do brzegu. Musiał obu­dzić Minnę, potem Hansa i Ste­phana, i wszyst­kich innych. Przed oczyma prze­mknęły mu idio­tyczne sceny ze sta­rych fil­mów o pira­tach, któ­rzy przy­pły­wali, żeby gra­bić zagu­bione na oce­anach wyspy. Odpę­dził je - blon­dyn nie miał drew­nia­nej nogi, a na masz­cie żaglówki nie łopo­tała flaga z tru­pią czaszką. No i przede wszyst­kim - na Teta­manu nie było zako­pa­nego skarb, było tu tylko dzie­się­cioro eme­ry­tów, któ­rzy nikomu nie wadzili, a w zamian ocze­ki­wali jedy­nie, że nikt nie będzie zawra­cał im tutaj głowy.

U nich.

Żało­wał, że zosta­wił TPC na sto­liku noc­nym. Mógłby bły­ska­wicz­nie tele­por­to­wać się do Minny, byłoby mu znacz­nie łatwiej, niż brnąć po pia­sku, w który zapa­dał się przy każ­dym kroku. Nie oglą­daj się za sie­bie!, naka­zy­wał sobie Rupert, gdy mimo­wol­nie skrę­cał ramiona, głowę i szyję, i znów przy­bli­żał obraz, uci­ska­jąc oku­lary.

Do dia­bła!

Jasno­włosy mary­narz także miał oku­lary. Okrą­głe i czarne. I patrzył na niego. Od brzegu dzie­lił go jesz­cze kilo­metr, ale widział go rów­nie dobrze, jak Rupert jego.

Puta­mundo!

Rupert cisnął oku­lary na pia­sek.

- Bie­gnij, Rolf, bie­gnij!

Rupert pędził naj­szyb­ciej, jak mógł, ale nie bie­gał od lat. Już od dawna nie upra­wiał żad­nego sportu, okrą­żał tylko wyspę, spa­ce­ru­jąc wolno z Rol­fem. Nie był gruby, cho­ciaż miał lekką nad­wagę, jak wszy­scy miesz­kańcy atoli, któ­rzy tele­por­to­wali się nawet po chleb do pie­karni albo z łóżka do kawiar­nia­nego ogródka czy na sta­dion, żeby usiąść na try­bu­nie.

- Rusz ten gruby tyłek, Ruppy - dyszał, żeby się zmo­bi­li­zo­wać. - Za szpa­le­rem palm koko­so­wych ten świr nie będzie już mógł cię śle­dzić. Przy­go­tu­jemy się i zacze­kamy na tego prze­klę­tego żegla­rza.

Jego ciało jakimś cudem słu­chało pole­ceń, drgało, skrzy­piało, ale robiło, co trzeba. Nogi nio­sły go, pod­ry­wa­jąc w górę pia­sek, jakby uśpione mię­śnie obu­dziły się na komendę, dosko­nale wypo­częte i sprawne jak ni­gdy.

Rolf pomy­ślał, że Rupert bawi się jak za daw­nych cza­sów, kiedy bie­gali po pla­żach na wszyst­kich kon­ty­nen­tach. Był tego pewny, kiedy Rupert potknął się o orzech koko­sowy, o mało nie upadł, ale biegł dalej, pra­wie nie zwal­nia­jąc. Rolf zbo­czył, żeby dogo­nić obra­ca­jący się orzech. Chwy­cił go w locie, przy­warł brzu­chem do ziemi, żeby go apor­to­wać.

Zepsuty owoc, za mocno ści­śnięty zębami, roz­trza­skał mu się w pysku, wyle­wa­jąc z sie­bie białą i zie­loną maź. Zdzi­wiony Rolf wypluł ją.

Pano­wała nie­zmą­cona cisza, którą zakłó­cał tylko szum fal.

Rolf spu­ścił uszy, zasmu­cony, że zepsuł zabawkę.

Przez uła­mek sekundy śle­dził spoj­rze­niem ruch dziw­nej zie­lo­nej kulki, takiego samego koloru jak palmy koko­sowe, do któ­rych Rupert pra­wie dobiegł, tro­chę ciem­niej­szej od jego czapki i tań­czą­cej po czubku głowy.

Zaraz potem, rów­nie gwał­tow­nie jak kokos w pysku psa, eks­plo­do­wała głowa Ruperta.

Rozdział 2

2

Port w Hong­kongu

- Dzieci, co świę­tu­jemy w tym roku?

Przed Cléo unio­sło się dwa­dzie­ścia sześć małych rąk. Nauczy­cielka przez moment zasta­na­wiała się, który z palusz­ków w górze wybrać.

- Słu­chamy, Kenny.

- Stu­le­cie tele­por­ta­cji, pro­szę pani.

- Dobrze, Kenny, bar­dzo dobrze.

Cléo celowo pozwo­liła udzie­lić odpo­wie­dzi jed­nemu z naj­bar­dziej nie­sfor­nych uczniów. Umia­łoby to zro­bić każde z dwa­dzie­ściorga sze­ściorga dzieci, cho­ciaż były zale­d­wie dzie­wię­cio­lat­kami. Od tygo­dnia przy­po­mi­nała im co rano o stu­le­ciu. Bar­dzo sta­ran­nie przy­go­to­wała tę wycieczkę. W prze­ci­wień­stwie do wielu nauczy­cieli uni­kała opro­wa­dza­nia swo­jej klasy po wszyst­kich zakąt­kach świata. Zale­żało jej, żeby dzieci nauczyły się sie­dzieć na krze­śle, sku­pić przez godzinę na lek­cji gra­ma­tyki. Chciała, żeby każde wspólne wyj­ście było wyda­rze­niem nie­zwy­kłym, dopra­co­wa­nym, logicz­nie powią­za­nym z dłu­gim i powol­nym pro­gra­mem naucza­nia i wycho­wa­nia.

I to dzia­łało! Nawet taki Kenny, ruchliwy jak koli­ber, zro­zu­miał! Nato­miast Cléo nie podo­bało się, że chło­piec powie­dział do niej "pro­szę pani". Cléo, Kenny, mów do mnie Cléo.

Nie­któ­rzy ucznio­wie wciąż trzy­mali rękę w górze, inni spo­koj­nie cze­kali, aż zada następne pyta­nie.

- Dosko­nała odpo­wiedź - pochwa­liła jesz­cze raz chłopca i uśmiech­nęła się do niego. - Pierw­sza tele­por­ta­cja w dzie­jach, okre­ślona wów­czas pełną nazwą tele­por­ta­cji kwan­to­wej, została prze­pro­wa­dzona dokład­nie sto lat temu, w 1997 roku w Inns­brucku, przez pro­fe­sora Antona Zeilin­gera. Udało mu się tele­por­to­wać na odle­głość kilku cen­ty­me­trów dro­biny świa­tła zwane foto­nami.

To doko­na­nie raczej nie zaim­po­no­wało jej uczniom.

- A teraz, dzieci - cią­gnęła Cléo - kto może nam powie­dzieć, gdzie w tej chwili jeste­śmy?

Ucznio­wie wodzili wzro­kiem po oko­licy, wygi­nali się, odwra­cali głowy, ale i tak widzieli tylko to gigan­tyczne pomiesz­cze­nie, gdzie można by zgro­ma­dzić tysiące ludzi. Ogromny maga­zyn z cegły i stali. Pusty. Zimny.

- Hmm...

Wszyst­kie dzieci stały z opusz­czo­nymi rękami, żadne nie odwa­żyło się ode­zwać. Cléo zmarsz­czyła brwi. Wie­lo­krot­nie, wspie­ra­jąc się sche­ma­tami, sta­rała się wytłu­ma­czyć im, co to jest hub. Niczego nie zapa­mię­tały! Poję­cia usy­tu­owa­nia w prze­strzeni, sze­ro­ko­ści, dłu­go­ści, cen­trum, pery­fe­rii pozo­sta­wały dla jej uczniów nie­zwy­kle skom­pli­ko­wa­nym ele­men­tem nauki, swego rodzaju mate­ma­tyczną abs­trak­cją. Dla nich ist­niały tylko miej­sca, bez powią­zań, bez odnie­sie­nia do sie­bie. Te miej­sca zali­czały się do dwóch kate­go­rii: w domu i poza domem. Tu, w tym maga­zy­nie, dzieci były poza domem. Daleko i brzydko!

- Dzieci, jeste­śmy w Hong­kongu - tłu­ma­czyła cier­pli­wie. - Na połu­dniu Chin. Był to jeden z naj­więk­szych hubów świata, powstał w latach czter­dzie­stych dwu­dzie­stego pierw­szego wieku, kiedy zaczęto tele­por­to­wać naj­więk­sze przed­mioty.

Wska­zała pal­cem wyma­lo­wane na ścia­nach ide­ogramy, na wpół zatarte, ale jesz­cze widoczne. Dzieci wytrzesz­czały oczy, zacie­ka­wione dziw­nymi zna­kami.

- To pozo­sta­ło­ści sta­rego chiń­skiego alfa­betu - tłu­ma­czyła. - Alfa­betu, który potra­fili odczy­tać tylko Chiń­czycy.

Uświa­do­miła sobie, że takie wyja­śnie­nie było zbyt abs­trak­cyjne - żaden dzie­wię­cio­la­tek nie potra­fił wyobra­zić sobie, że nie­spełna sto lat temu istoty ludz­kie mówiły i pisały w róż­nych języ­kach, nie mogąc się ze sobą poro­zu­mieć. Nie mie­szać wszyst­kiego, pomy­ślała Cléo. Sta­rała się sku­pić na pierw­szym celu szkol­nej wycieczki: dzieci miały zapa­mię­tać ten kró­ciutki etap histo­rii świata - hub, poję­cie zapo­mniane zresztą przez lwią część doro­słych.

Dała dzie­ciom znak, by zebrały się przy niej.

- Dzieci, musiało minąć wiele lat, by po pierw­szej tele­por­ta­cji nie­wi­docz­nych czą­stek świa­tła sprzed stu­le­cia można było przejść do więk­szych obiek­tów. Pierw­sze udane eks­pe­ry­menty odbyły się w latach trzy­dzie­stych dwu­dzie­stego pierw­szego wieku. Żeby łatwiej było wam usy­tu­ować to w cza­sie, powiem, że wasi dziad­ko­wie mieli wtedy mniej wię­cej tyle lat, ile wy teraz. Tym razem szybko czy­niono postępy. W ciągu nie­ca­łej dekady ludzie prze­szli od tele­por­ta­cji drob­nych przed­mio­tów - monet, dłu­go­pi­sów, ksią­żek - do bar­dzo dużych, jak stoły, łóżka, lodówki, i to na coraz więk­szą odle­głość. Tech­nika tele­por­ta­cji kwan­to­wej nie zmie­niała się, potrzeba było tylko znacz­nie więk­szej ener­gii. Przede wszyst­kim jed­nak musi­cie zro­zu­mieć, że tele­por­ta­cja kwan­towa, odkąd stała się pewna, zastą­piła wszyst­kie inne wyko­rzy­sty­wane środki trans­portu towa­rów z jed­nej czę­ści świata do innej: cię­ża­rówki, samo­loty, a przede wszyst­kim statki. Czy wszy­scy wie­cie, co to jest sta­tek?

Dzieci kiwały gło­wami na znak, że wie­dzą, jed­nak Cléo nie była pewna, czy wszyst­kie widziały już, jak wygląda kon­te­ne­ro­wiec, sta­tek pasa­żer­ski albo żaglo­wiec. Więk­szo­ści poję­cie "sta­tek" koja­rzyło się z czymś, co pływa po wodzie.

- Zanim wyna­le­ziono tele­por­ta­cję - pró­bo­wała uści­ślić - prze­wo­żono wszystko, co jest potrzebne do życia - żyw­ność, ubra­nia, meble, zabawki - w dużych skrzy­niach, które łado­wano na statki, ogromne statki, a te pły­nęły przez morza i oce­any do miast nazy­wa­nych por­tami, żeby następ­nie wszyst­kie towary tra­fiły do fabryk, skle­pów i do miesz­ka­ją­cych wokół ludzi. Rozu­mie­cie?

Nadą­żała za nią zale­d­wie jedna trze­cia uczniów. Uwagę innych już stra­ciła. Pierw­szy wyłą­czył się Kenny. Dzieci sta­wały się coraz bar­dziej ruchliwe i zde­kon­cen­tro­wane. Dziel­nie kon­ty­nu­owała.

- Kiedy wyna­le­ziono tele­por­ta­cję, te skrzy­nie, które nazy­wano kon­te­ne­rami, mogły być prze­ka­zy­wane bez­po­śred­nio z jed­nego końca świata na drugi i nie trzeba było już prze­wo­zić ich dro­gami lądo­wymi, powietrz­nymi czy mor­skimi. Wysy­łano je na przy­kład z Ame­ryki, by poja­wiły się w Azji albo Austra­lii. Ale uwaga, dzieci, musi­cie wie­dzieć, że w tam­tych cza­sach środki tele­por­ta­cji nie były tak zmi­nia­tu­ry­zo­wane jak dziś. (Ostatni ucznio­wie, któ­rzy jesz­cze uwa­żali, zwró­cili oczy na TPC, które mieli na nad­garst­kach). Ośrodki tele­por­ta­cji zaj­mo­wały całe pomiesz­cze­nie, wyma­gały ogrom­nej ener­gii, a przede wszyst­kim - wiel­kich skła­dów, żeby przyj­mo­wać i prze­sy­łać miliony kon­te­ne­rów. Od roku 2042 na świe­cie wybu­do­wano dwa­dzie­ścia takich dużych ośrod­ków, na ogół na miej­scu daw­nych por­tów, jak tu, w Hong­kongu. Nazwano je hubami (już tylko naj­pil­niej­sze uczen­nice - Sarah i Dorothée, zapi­sały w pamięci to słowo). Mia­sta por­towe były gigan­tyczne nawet przed wyna­le­zie­niem tele­por­ta­cji, ale wciąż wyra­stały jak grzyby po desz­czu wokół hubów, a nie­które miały nawet po sto milio­nów miesz­kań­ców. Dopiero w latach pięć­dzie­sią­tych dwu­dzie­stego pierw­szego wieku, czyli mniej wię­cej wtedy, kiedy rodzili się wasi rodzice, zaczęto minia­tu­ry­zo­wać tele­por­ta­cję, co umoż­li­wiło budowę hubów w mniej­szych mia­stach.

Cléo zda­wała sobie sprawę, że pra­wie cała klasa prze­stała zwra­cać na nią uwagę. Tylko Sarah i Dorothée na­dal słu­chały. Inni bawili się na ziemi, bie­gali od ściany do ściany, a kiedy byli już dość daleko, krzy­czeli, bawiąc się z echem w olbrzy­mim, pustym han­ga­rze. Nauczy­cielka wes­tchnęła. Obec­nie (według danych przed­sta­wia­nych w rapor­tach Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Edu­ka­cji) dziecko, które prze­by­wało w tym samym miej­scu dłu­żej niż dzie­sięć minut, nie tele­por­tu­jąc się, zaczy­nało się nudzić.

Cléo pod­nio­sła głos.

- Dzieci! Dzieci, rozej­rzyj­cie się wokół sie­bie! Zobacz­cie, jak wyso­kie są ściany i wyobraź­cie sobie skrzy­nie usta­wione jedna na dru­giej, do wyso­ko­ści ponad stu metrów, poja­wia­jące się i zni­ka­jące przez cały dzień.

Dzieci miały w nosie stosy kon­te­ne­rów. Dla nich nie miały one żad­nego zna­cze­nia. Zresztą dla Cléo też i musiała szcze­rze to sobie powie­dzieć. W roku 2050 nie było jej jesz­cze na świe­cie. Te obrazy miast wycią­ga­ją­cych macki jak ośmior­nice, kom­plet­nie spa­ra­li­żo­wa­nych, widok cię­ża­ró­wek i samo­cho­dów oso­bo­wych cze­ka­ją­cych w kor­kach wokół hubów, żeby zabrać towary kon­sump­cyjne i dostar­czyć je do ludzi sku­pio­nych moż­liwe naj­bli­żej, prze­miesz­cza­ją­cych się pod­ziemną kolejką, miesz­ka­ją­cych w wyso­kich jak stosy kon­te­ne­rów dra­pa­czach chmur - tak, te wszyst­kie apo­ka­lip­tyczne sceny były zarówno dla niej, jak i dla jej uczniów swego rodzaju pre­hi­sto­rią, bar­dzo odle­głą i... odstrę­cza­jącą! Jak ci ludzie mogli tak żyć?

Z zadumy wyrwały ją wibra­cje przy nad­garstku.

Wia­do­mość.

Odru­chowo spoj­rzała na TPC.

Wia­do­mość od matki!

Tylko jej tu jesz­cze bra­ko­wało! Jakby mama nie wie­działa, że o tej porze córka pro­wa­dzi lek­cję! Cléo pró­bo­wała ukryć iry­ta­cję. Prze­czyta wia­do­mość, wycho­dząc ze szkoły. Jeżeli nie zapo­mni.

*

- Dzieci, ustaw­cie się.

Cléo kil­ka­krot­nie kla­snęła w dło­nie i powtó­rzyła pole­ce­nie. W końcu dwa­dzie­ścioro sze­ścioro uczniów, sto­ją­cych wokół niej, znów potul­nie słu­chało nauczy­cielki. Dzieci domy­ślały się, że naresz­cie opusz­czą ten maga­zyn bez okien, bez świa­tła. Nie­cie­kawe miej­sce.

- A kto wie, co wyda­rzyło się potem, po hubach?

Tym razem wyrósł przed nią las rąk. Zgło­sili się wszy­scy, nawet Kenny.

- Tak, Sarah...?

Cléo posta­no­wiła nagro­dzić jedną z dwóch uczen­nic, które uważ­nie słu­chały jej opo­wie­ści aż do końca. Jed­nak zanim biedna dziew­czyna zdą­żyła otwo­rzyć usta, dzie­się­cioro jej kole­gów zakrzy­czało ją, poda­jąc odpo­wiedź.

- Juki! Juki!

- Juki - szep­nęła mimo wszystko Sarah. - Biała myszka. Juki była pierw­szym tele­por­to­wa­nym zwie­rzę­ciem. To wyda­rzyło się 29 wrze­śnia 2051 roku.

Kilku uczniów wtó­ro­wało jej, inni pod­ska­ki­wali, roz­e­mo­cjo­no­wani. Wszy­scy znali tę histo­rię, widzieli ją w tele­wi­zji, czy­tali o niej w książ­kach, spali z plu­szową Juki albo nosili jej różowy pysz­czek na T-shir­tach. Juki była dziś rów­nie popu­larna, jak w ubie­głym stu­le­ciu Miki.

- Dosko­nale, dzieci. A teraz stój­cie przy mnie, usta­wię wasze TPC na drugi etap naszej wycieczki. I patrz­cie uważ­nie, bo prze­no­simy się wszy­scy do Muzeum Komu­ni­ka­cji.

Rozdział 3

3

Las Tro­odos, Cypr

Budzik komen­danta Artema Aki­nisa - nie dzwo­nek, ale ostry riff Led Zep­pe­lin, roz­brzmiał punk­tu­al­nie o sie­dem­na­stej.

Słońce led­wie wynu­rzało się zza hory­zontu!

Teraz, żeby każdy mógł swo­bod­nie prze­miesz­czać się z jed­nego końca świata na drugi, nie nara­ża­jąc na skom­pli­ko­wane obli­cza­nie róż­nicy czasu, wszyst­kie zegary, zegarki i budziki na Ziemi wska­zy­wały Czas Uni­wer­salny. Dla­tego zarówno w sercu Cypru, w lesie Tro­odos, jak i w każ­dym innym zakątku świata, czy był tam śro­dek nocy, czy biały dzień, zegary w tej chwili wska­zy­wały sie­dem­na­stą.

Komen­dant Artem Aki­nis odrzu­cił koł­drę i na oślep wycią­gnął rękę, żeby przy­ci­szyć muzykę. Tro­chę. Lubił budzić się przy dźwię­kach poczci­wego sta­rego rocka, słu­chać roz­krę­co­nego na cały regu­la­tor budzika. To był dosko­nały spo­sób, żeby szybko wstać i utrzy­my­wać rytm od samego rana.

Zerwał się z łóżka i ruszył przez jedyne pomiesz­cze­nie domku. Było duże, całe w boaze­rii, a peł­niło jed­no­cze­śnie funk­cję sypialni, kuchni i łazienki. Otwo­rzył sze­roko oba skrzy­dła prze­szklo­nych drzwi i wyszedł na taras wyko­nany z takiego samego drewna, jak cała chata. Z cedru cypryj­skiego. Na wyspie było go pod dostat­kiem.

Dźwięki gitary Led Zep­pe­lin pły­nęły z sypialni, by zapu­ścić się do lasu ota­cza­ją­cego chatę, a potem stop­niowo roz­le­wać na dolinę Krios Pota­mos. Artem przez długą chwilę napa­wał oczy pej­za­żem. Na pierw­szym pla­nie potężne pinie lasu Tro­odos, na dru­gim jałowe zbo­cza Olimpu, a w tle czer­wone słońce nad Morzem Śród­ziem­nym. Zupeł­nie nagi, pozwa­lał wia­trowi od lasu roz­bu­dzić wszyst­kie mię­śnie. Jego nagość nie mogła prze­szka­dzać sąsia­dom, podob­nie jak dzika muzyka - naj­bliż­sza chata, w któ­rej ktoś miesz­kał, była odda­lona o ponad dwie­ście metrów i, jak u niego, ukryta pośród dwu­dzie­sto­me­tro­wych pinii i za bogac­twem form skal­nych łań­cu­cha cypryj­skich gór.

Artem chęt­nie spę­dziłby kilka minut wię­cej, opa­la­jąc się w pro­mie­niach budzą­cego się słońca, lecz jego poranny rytuał, poprze­dza­jący uda­nie się na dzie­więt­na­stą do pracy w Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Podróży, był nie­zmienny i zapla­no­wany co do minuty. Przy­naj­mniej odkąd nie było już nikogo, kto zatrzy­my­wałby go w łóżku.

Kwa­drans prze­zna­czał na śnia­da­nie, kwa­drans na prze­glą­da­nie wia­do­mo­ści, czter­dzie­ści pięć minut na poranne bie­ga­nie i pięt­na­ście na prysz­nic po powro­cie.

Wszedł do chaty, żeby zapa­rzyć kawę, kiedy den­sy­to­graf zapro­po­no­wał mu pierw­szy kie­ru­nek:

Over­land Track, Tasma­nia, róż­nica pozio­mów 1300 metrów, tem­pe­ra­tura stała 21 stopni, wil­got­ność 33 pro­cent, widok na morze - 37 pro­cent trasy oraz zacho­dzące słońce za dokład­nie 13 minut. Aktu­alne zagęsz­cze­nie: 39 wędrow­ców, czyli 2,76 na kilo­metr. Miej­sca wolne: 11.

Pod­czas gdy kobiecy głos przed­sta­wiał dal­szą cha­rak­te­ry­stykę trasy, den­sy­to­graf wyświe­tlał w cza­sie real­nym, na ścia­nie domu, obrazy z tor­ba­czami drze­mią­cymi na dywa­nach mchu pora­sta­ją­cego zbo­cza góry Ossa, a także wszel­kie zmiany warun­ków. Liczba wol­nych miejsc wyno­siła już tylko 9 - dwóch nowych bie­ga­czy tele­por­to­wało się zatem dosłow­nie przed chwilą.

- Następny - pole­cił Artem, włą­cza­jąc eks­pres do kawy.

Lubił przy­go­to­wy­wać kawę po sta­remu, odmie­rza­jąc ją ręcz­nie, bez pomocy pro­gra­ma­to­rów. Na ścia­nie poja­wił się nowy obraz, a żeń­ski głos zaczął kolejną wyli­czankę.

Trasa Askja, Islan­dia, róż­nica pozio­mów 768 metrów, widok na kal­derę jeziora Öskjuvatn przez 78 pro­cent trasy, tem­pe­ra­tura stała 12 stopni, 23 pro­cent wil­got­no­ści, słońce chy­lące się ku zacho­dowi, aktu­al­nie 72 bie­ga­czy na tra­sie, 28 miejsc wol­nych.

Artem przez chwilę podzi­wiał zdu­mie­wa­jący wul­ka­niczny pej­zaż - czarny jak węgiel i ciem­no­tur­ku­sowy. Upły­nęło już pra­wie pięć lat, odkąd kupił den­sy­to­graf, a każ­dego ranka z nie­zmien­nym zachwy­tem reago­wał na jakość doboru miejsc pro­po­no­wa­nych przez pro­gram. A prze­cież maszyna selek­cjo­no­wała tylko dane z bazy według kry­te­riów okre­ślo­nych i wpro­wa­dzo­nych przez Artema: róż­no­rod­ność kra­jo­bra­zów, zmiana kon­ty­nen­tów, stop­nia trud­no­ści tras (zgod­nie z rygo­ry­stycz­nym pla­nem tre­ningu, uwzględ­nia­ją­cym jego aktu­alną formę fizyczną, warunki kli­ma­tyczne, a przede wszyst­kim liczbę obec­nych w pobliżu). Artem, w prze­ci­wień­stwie do wielu osób, nie lubił bie­gać gęsiego po ścież­kach czy mod­nych pla­żach i nie­ustan­nie wyprze­dzać obcych ludzi, któ­rzy spę­dzali czas na poga­węd­kach z innymi nie­zna­jo­mymi, a nie na upra­wia­niu sportu.

- Następny - powie­dział, idąc w stronę kącika kąpie­lo­wego.

Co rano prze­glą­dał cztery albo pięć miejsc wska­zy­wa­nych w porządku zgod­nym z jego domnie­ma­nymi pre­fe­ren­cjami, nie­zmien­nie cie­sząc się roz­kosz­nym sta­nem nie­zde­cy­do­wa­nia, któ­remu pikan­te­rii doda­wała fru­stra­cja wywo­łana nie­moż­no­ścią bycia wszę­dzie rów­no­cze­śnie - Tan­za­nia czy Fin­lan­dia, Hima­laje czy kor­dy­liera Andów?

Droga Inków, Peru - pod­po­wie­dział zmy­słowy głos den­sy­to­grafu. Ruiny Machu Pic­chu poja­wiły się na ścia­nie łazienki. W miarę jak Artem prze­miesz­czał się po domu, cedrowe ścianki roz­świe­tlały się albo gasły, podą­ża­jąc za jego kro­kami i kie­run­kiem spoj­rze­nia, prze­mie­nia­jąc się w ekrany, na któ­rych wyświe­tlały się suge­ro­wane pej­zaże.

Pasma firnu na Kor­dy­lie­rze Andów kusiły go. Dla­czego nie Peru? Teraz różne rejony świata sym­bo­li­zo­wały jedna góra, wyspa, region, a cza­sem dawna nazwa pań­stwa - Peru, Fin­lan­dia, Tan­za­nia..., choć gra­nice wyty­cza­jące nie­gdyś te kraje już nie ist­niały.

Cze­kał przed zamar­łym obra­zem. Cza­sami decy­do­wał się w ostat­niej chwili, choćby dla­tego, że kamera uchwy­ciła stado kozic, jaków czy żyraf i trzeba było tele­por­to­wać się natych­miast, żeby mieć szansę na bieg wśród zwie­rząt.

Mimo­wol­nie pomy­ślał o wędrówce szla­kiem Machame po zbo­czach Kili­man­dżaro, rok temu. Biegł kilo­me­trami za Mary­ann, pośród zebr i impali. Nie­za­po­mniane sceny, które powi­nien wyma­zać z pamięci, zanim wirus nostal­gii zawład­nie całym jego mózgiem.

Sto­jąc przy umy­walce, puścił stru­mień zim­nej wody i skro­pił sobie twarz i tors. Z żalem odwró­cił wzrok od andyj­skich szczy­tów, żeby przej­rzeć się w lustrze. Szybko, pal­cami roz­su­nię­tymi jak zęby grze­bie­nia, prze­cze­sał dłu­gie czarne włosy. Pod­czas jog­gingu unie­ru­cha­miał je ban­daną, a dopiero potem, kiedy wziął już prysz­nic, wią­zał kato­gan. Zatrzy­mał wzrok na mię­śniach klatki pier­sio­wej, wyraź­nie rysu­ją­cych się pod wil­gotną skórą, na rzeź­bie brzu­cha bez grama tłusz­czu i na masyw­nych udach. Sil­nik rakiety w każ­dej nodze. Pod­czas gdy co trzeci miesz­ka­niec pla­nety miał obec­nie nad­wagę, a trzy czwarte ludzi nie poko­ny­wało dzien­nie nawet kilo­me­tra, Artem nale­żał do poko­le­nia uro­dzo­nego u zara­nia tele­por­ta­cji, lubią­cego jak naj­peł­niej korzy­stać z jej zalet, ale łączyć je z przy­jem­no­ścią, jaką daje inten­sywny wysi­łek fizyczny.

Wyma­rzona syl­wetka w wyma­rzo­nym miej­scu, gło­siły reklamy.

Jed­nak Artem nie kie­ro­wał się wzglę­dami este­tycz­nymi. Tro­ska o ciało, utrzy­ma­nie odpo­wied­niej wagi, codzienny tre­ning - wszystko to miało bar­dzo prak­tyczny cel. Jako szef WDK - Wydziału Docho­dzeń Kry­mi­nal­nych Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Podróży - miał obo­wią­zek utrzy­mać dobrą kon­dy­cję.

- Poprzedni - powie­dział Artem, zakrę­ca­jąc kran.

Dobrze połą­czyć przy­jemne z poży­tecz­nym. Osta­tecz­nie sku­siła go droga Inków, gdzie zagęsz­cze­nie mię­dzy Cuzco a Wi?ay Wayna, miej­scami odda­lo­nymi o kilo­me­try od pierw­szych zamiesz­ki­wa­nych domów, spa­dło do trzech bie­ga­czy. Ta liczba była za mała, żeby prze­szka­dzać przy­sia­da­ją­cym na szczy­tach kon­do­rom.

Prze­szedł kilka kro­ków do łóżka, chwy­cił obci­słe szorty i wcią­gnął je na gołe ciało, ubrał się w luźny T-shirt, prze­wią­zał na czole ban­danę, wsko­czył w adi­dasy i dotknął pal­cem wska­zu­ją­cym TPC, które nosił jak zega­rek. Chciał połą­czyć urzą­dze­nie z den­sy­to­gra­fem. Nie musiał tra­cić czasu na wpro­wa­dze­nie współ­rzęd­nych geo­gra­ficz­nych miej­sca - pro­gram liczył wszystko za niego.

Artem chciał jak naj­szyb­ciej poczuć, jak roz­rze­dzone powie­trze na wyso­ko­ści ponad czte­rech tysięcy metrów pali mu płuca. Zaczął wią­zać prawy but, zamie­rza­jąc lewy zawią­zać już w górach. Tele­por­ta­cja stała się tak banalna, że można było zacząć gdzieś ruch, a zakoń­czyć już po prze­miesz­cze­niu się, pra­wie nie zauwa­ża­jąc zmiany sce­ne­rii, a cza­sem nawet tego, że prze­mie­rzyło się cały świat.

Nic się nie wyda­rzyło.

Artem się nie tele­por­to­wał.

Miał tylko sekundę, by zakląć w samot­no­ści domu, zasta­na­wia­jąc się, czy szwan­ko­wało TPC, den­sy­to­graf, czy może jakaś grupa tury­stów ubie­gła go, tele­por­tu­jąc się na drogę Inków i wyczer­pu­jąc Sto­pień Wypeł­nie­nia Miej­sca. Po sekun­dzie wszyst­kie ekrany na ścia­nach zaczęły migać, a gitarę Led Zep­pe­lin zagłu­szyło wycie syreny. Głos cał­ko­wi­cie pozba­wiony zmy­sło­wo­ści powta­rzał w kółko tekst alertu.

- Sytu­acja eks­tre­malna. Atak ter­ro­ry­styczny. Archi­pe­lag Tuamotu. Atol Teta­manu, połu­dniowy prze­smyk Faka­rava. 16°18' szer. geogr. płd., 145°36' dł. geogr. zach. Wiele ofiar. Brak śla­dów naru­sze­nia prze­strzeni pry­wat­nej. Pełna mobi­li­za­cja. Wyko­nać natych­miast. Prio­ry­tet abso­lutny.

Wzrok Artema zatrzy­mał się na ścia­nie domu, gdzie znów poja­wił się kojący obraz kon­do­rów uno­szą­cych się nad ruinami inka­skiej for­tecy. Nie będzie im prze­szka­dzał dziś rano. Wie­dział, że Mi-Cha i Babu, dwoje jego zastęp­ców, także otrzy­mali tę wia­do­mość, jed­nak jako dowódca komórki anty­ter­ro­ry­stycz­nej chciał być na sta­no­wi­sku pierw­szy.

Rozdział 4

4

Muzeum Komu­ni­ka­cji, Amster­dam

- Oooo!

Zgodny okrzyk dzieci nasi­lił się, kiedy wszyst­kie poja­wiły się w Muzeum Komu­ni­ka­cji. Cléo od trzech lat zabie­rała uczniów na tę wycieczkę i za każ­dym razem to miej­sce ich fascy­no­wało. Dwa­dzie­ścioro sze­ścioro dzieci roz­pro­szyło się po róż­nych salach, dziew­czynki z zachwy­tem oglą­dały dyli­żanse, chłopcy roz­dzia­wili buzie na widok loko­mo­tyw paro­wych i samo­cho­dów - paste­lo­wych cadil­la­ców czy lśnią­cych fer­rari. Pię­cio­oso­bowa grupka oble­gła rekon­struk­cję natu­ral­nych roz­mia­rów śmi­głowca. Oczy­wi­ście więk­szość widziała już na fil­mach albo w książ­kach tego rodzaju dawne środki trans­portu, ale żadne ni­gdy nie stało przed taką maszyną.

- Czy one są praw­dziwe? Mogłyby dzia­łać?

- Myślę, że tak.

Prawdę mówiąc, Cléo nie miała poję­cia, do czego nadają się te eks­po­naty.

- Podejdź­cie, dzieci.

Jej tablet znów wibro­wał w kie­szeni. To na pewno mama. Czego mogła chcieć? Musi pocze­kać godzinę, do końca lek­cji.

Ucznio­wie, powłó­cząc nogami, pode­szli do swo­jej nauczy­cielki. Poza środ­kami loko­mo­cji szcze­gól­nie pasjo­nu­ją­cym eks­po­na­tem w tym muzeum była myszka Juki. Na każ­dym kroku można było natknąć się na jej figurki, por­trety nama­lo­wane na ścia­nach, nalepki na szy­bach. Bo to wła­śnie ona udzie­lała infor­ma­cji i tłu­ma­czyła wszystko na tabli­cach, a dzieci sta­wały przed nimi i czy­tały.

- Dobrze - powie­działa Cléo, klasz­cząc w dło­nie, żeby sku­pić ich uwagę. - Mówi­li­śmy już o myszce Juki, pierw­szej w dzie­jach ludz­ko­ści isto­cie żywej, którą tele­por­to­wano. Kto może wyja­śnić mi główne zasady tele­por­ta­cji?

Kenny ode­zwał się pierw­szy, nawet nie pod­no­sząc ręki.

- Ja wiem! To destruk­cja, a potem rekon­struk­cja, ale wszystko dzieje się tak szybko, że nie da się tego zauwa­żyć.

Roz­le­gły się śmie­chy, nie­któ­rych prze­szedł dreszcz, ale Cléo szybko uspo­ko­iła sytu­ację.

- To mniej wię­cej to, Kenny. Brawo.

Nie­któ­rzy ucznio­wie mieli coraz bar­dziej prze­ra­żone buzie, toteż Cléo czym prę­dzej dodała:

- Nie oba­wiaj­cie się, dzieci. Tele­por­ta­cja jest znacz­nie mniej nie­bez­pieczna od wszyst­kich daw­nych pojaz­dów.

Zasta­na­wiała się, czy powie­dzieć coś o gra­fice na tablicy infor­ma­cyj­nej za nimi. Juki pre­zen­to­wała ewo­lu­cję rocz­nej liczby ofiar śmier­tel­nych wypad­ków komu­ni­ka­cyj­nych: milion trzy­sta tysięcy w roku 2022, milion osiem­set tysięcy w 2040 i zale­d­wie sto osiem­na­ście w 2060! Spek­ta­ku­larne, ale zbyt trudne dla jej uczniów.

- Wyja­śnię wam to. Widzi­cie ten samo­chód? (Wszyst­kie oczy zwró­ciły się na poma­rań­czo­wego volks­wa­gena Coc­ci­nelle). Otóż tele­por­ta­cja kwan­towa jest jak zabawa w roz­kła­da­nie tego samo­chodu na czę­ści - bar­dzo dokład­nie, tak, żeby roz­mon­to­wać każdy ele­ment, nawet naj­mniej­szy - a potem w jego bły­ska­wiczne skła­da­nie, ale w innym miej­scu. Tele­por­ta­cja istot żywych pra­wie nie różni się od tele­por­ta­cji rze­czy, jed­nak długo ludziom trudno było zaak­cep­to­wać jej zasadę, ponie­waż myśleli, że trzeba naj­pierw umrzeć, żeby zaraz potem ożyć gdzieś indziej.

- Tata mówi, że to prawda - wtrą­ciła Sarah - że umie­ramy, kiedy się tele­por­tu­jemy. A potem oży­wamy...

Wiele dzieci, któ­rych wyja­śnie­nia nauczy­cielki wcale nie uspo­ko­iły, obser­wo­wało z lękiem TPC na swo­ich nad­garst­kach. Umie­rało się pod­czas tele­por­ta­cji? Naj­wy­raź­niej rodzice ni­gdy nie uczyli ich pod­staw fizyki kwan­to­wej.

- To nie takie pro­ste - zare­ago­wała szybko Cléo. - Nie umiera się naprawdę. Prze­ciw­nie, to tak, jak­by­śmy się roz­dwa­jali. Zgod­nie z fizyką kwan­tową można być rów­no­cze­śnie tu i wszę­dzie indziej.

- Nie, nie wszę­dzie indziej - zaopo­no­wał kla­sowy mądrala Samuel. - Nie można, jeżeli to prze­strzeń pry­watna!

- I nie można, kiedy już jest za dużo ludzi w miej­scu, w które chcie­li­by­śmy się prze­nieść - dodał Jason, inny bystry uczeń.

- Pew­nie, to jasne - wtrą­cił się Ben, kla­sowy komik. - Nie tele­por­tuje się do szkol­nej ubi­ka­cji, kiedy ty tam już sie­dzisz i robisz kupę!

Cała klasa par­sk­nęła śmie­chem, wyzby­wa­jąc się resz­tek stra­chu. Ben dosko­nale zro­zu­miał zasadę kon­tro­lo­wa­nego zagęsz­cze­nia.

- Słusz­nie, Ben - pod­jęła Cléo. - Zawsze zacho­wuje się wiele metrów bez­pie­czeń­stwa mię­dzy oso­bami, które się tele­por­tują, i wyzna­cza się w każ­dej prze­strzeni publicz­nej sto­pień zagęsz­cze­nia, nazy­wamy Stop­niem Wypeł­nie­nia, któ­rego nie wolno prze­kra­czać i który może się zmie­niać zależ­nie od chwili dnia, pory roku, a nawet kolej­nych lat.

- Wcale tak bar­dzo się nie zmie­nia - jęk­nął Dylan. - Ja od uro­dze­nia chcę zoba­czyć sło­nie na wol­no­ści w parku Addo, ale zawsze jest za dużo ludzi na sawan­nie, tata za późno pró­buje robić rezer­wa­cję i jestem pewny, że ni­gdy tam nie dotrę!

- A ja - odparła Dorothée - byłam tam co naj­mniej trzy razy i widzia­łam sło­nie. To nic trud­nego, trzeba tylko...

- A mnie - prze­rwała jej Kir­sty - rodzice wyświe­tlili w pokoju listę tysiąca jeden naj­pięk­niej­szych zabyt­ków świata, które trzeba zoba­czyć. Widzia­łam już sześć­set dwa­na­ście. Któ­rejś nie­dzieli obej­rza­łam ich aż sie­dem­na­ście! Zaka­zane Mia­sto w Peki­nie, Operę w Syd­ney, Sagrada Fami­lia w Bar­ce­lo­nie, pira­midę Che­opsa w Egip­cie...

- Gada­nie - zadrwiła Aure­lia. - To bez zna­cze­nia! Widzisz je, ale nie wcho­dzisz! Ja latem w zeszłym roku byłam w szan­ghaj­skim Disney­lan­dzie i...

- Wystar­czy - ucięła Cléo. - Wszy­scy macie rację. A musi­cie zapa­mię­tać, że dzięki tele­por­ta­cji każdy robi, co chce. Może spę­dzić cały dzień w swo­jej prze­strzeni pry­wat­nej albo prze­no­sić się co dzie­sięć sekund. Ważne jest nie to, dokąd idziemy ani gdzie byli­śmy, ale swo­boda prze­miesz­cza­nia się! To wol­ność stara jak świat. Popa­trz­cie!

Ucznio­wie odwró­cili się i znowu podzi­wiali dyli­żanse, a potem drew­niane pirogi, sanie na pło­zach, mont­gol­fiery, któ­rych jedwabne balony doty­kały sufitu. Cléo odzy­skała ich uwagę.

- Dzieci, poza Stop­niem Wypeł­nie­nia i posza­no­wa­niem prze­strzeni pry­wat­nej, musimy zwra­cać uwagę na coś jesz­cze, kiedy się tele­por­tu­jemy. Wie­cie, na co?

Znowu w górze wyrósł las rąk, a odpo­wie­dzi padały, zanim nauczy­cielka wska­zała dziecko.

- Jeżeli ma się mniej niż sześć lat, to nie wolno tele­por­to­wać się bez rodzi­ców.

- Nie wolno tele­por­to­wać się z za dużymi rze­czami, chyba takimi, które ważą ponad pięć­set kilo.

- Nie powinno się nikomu poży­czać swo­jego TPC.

- Trzeba spraw­dzić, jaka jest pogoda, zanim się tele­por­tu­jemy, żeby wie­dzieć, jak się ubrać.

- Trzeba tele­por­to­wać się pro­sto do domu, jeżeli zaczepi nas ktoś obcy.

Na twa­rzy Cléo poja­wił się uśmiech. Dzieci rosły z tele­por­ta­cją i wła­ści­wie w pełni opa­no­wały jej reguły. Wszyst­kie od szó­stego roku życia nosiły na ręce wła­sne Tele Puerto Cuerpo, czyli TPC, zmi­nia­tu­ry­zo­wane urzą­dze­nie wiel­ko­ści zegarka, pozwa­la­jące każ­demu tele­por­to­wać się, dokąd chce, po wpi­sa­niu popraw­nych współ­rzęd­nych. Ode­tchnęła. Teraz musiała przejść do naj­bar­dziej skom­pli­ko­wa­nych kwe­stii. Popro­siła uczniów, żeby usie­dli przed dużym ekra­nem, na któ­rym poja­wiały się kolejno wszyst­kie dawne środki loko­mo­cji: gigan­tyczne korki w mia­stach, zatło­czone metro, nie­ustan­nie lądu­jące i star­tu­jące samo­loty na lot­ni­skach, sznury cię­ża­ró­wek cze­ka­ją­cych przed gra­nicą, grupy kola­rzy w Amster­da­mie, nar­cia­rzy w Sztok­hol­mie, rik­sze w Peki­nie.

Na ścia­nie na wprost, pod por­tre­tem pre­zy­denta Nem­roda, wygra­we­ro­wano arty­kuł 1 Kon­sty­tu­cji świa­to­wej z 2058 roku.

Jedna Zie­mia, jeden naród, jeden język.

W całym muzeum roz­wie­szono kolo­rowe kake­mono, gir­landy i koty­liony. Te ozdoby, umiesz­czone tu zapewne na krótko, wią­zały się z obcho­dami stu­le­cia.

- A teraz - Cléo znów sku­piła się na dzie­ciach - zadam wam trud­niej­sze pyta­nie. Kto może mi powie­dzieć, co jest naj­waż­niej­szym skut­kiem tele­por­ta­cji czło­wieka po cza­sach hubów, kiedy potra­fiono tele­por­to­wać tylko rze­czy?

- ...

Wszy­scy ucznio­wie ze dzi­wie­niem patrzyli na ekran, gdzie poka­zy­wano bez­ładny bieg miesz­kań­ców uli­cami sta­rych miast. Praw­do­po­dob­nie ten widok koja­rzył im się z poru­sze­niem w mro­wi­sku, gdy coś spło­szy mrówki. Na innym ekra­nie, na lewo od nich, wyświe­tlano frag­menty sta­rych fil­mów science-fic­tion - Metro­po­lis, Blade Run­ner, Piąty ele­ment. Cléo pod­jęła próbę wyja­śnie­nia im tam­tej rze­czy­wi­sto­ści.

- Zanim przy­szli­ście na świat - zaczęła - wszy­scy, któ­rzy wyobra­żali sobie przy­szłość, myśleli, że ludzie będą miesz­kać w ogrom­nych mia­stach i poru­szać się lata­ją­cymi samo­cho­dami, że domy będą miały po sto pię­ter, a wszel­kie prace wyko­ny­wać będą roboty. Żaden pisarz ani fil­mo­wiec nie odgadł, że świat będzie taki, jak dziś.

Oczy dzieci wędro­wały mię­dzy ekra­nami a nauczy­cielką.

- Czy któ­reś z was wie, do czego służą mia­sta?

- ...

Cléo kon­ty­nu­owała wykład, nie chcąc, by ucznio­wie roz­my­ślali nad błęd­nymi odpo­wie­dziami.

- Do skró­ce­nia odle­gło­ści! Cel mia­sta jest bar­dzo pro­sty - cho­dzi o to, żeby umie­ścić jak naj­wię­cej rze­czy w jed­nym miej­scu: ludzi, fabryki, biura, miesz­ka­nia, sklepy, zabawki, kina, sale kon­cer­towe, kościoły, aby ludzie mogli robić jak naj­wię­cej róż­nych rze­czy, jak naj­mniej się prze­miesz­cza­jąc. Można powie­dzieć, że mia­sto jest dąże­niem do odle­gło­ści zero. Ale co się stało, kiedy nauczy­li­śmy się tele­por­ta­cji?

- ...

Żeby nie znu­żyć dzieci pyta­niami, Cléo zamil­kła na uła­mek sekundy, a potem powie­działa:

- Mia­sta prze­stały być potrzebne! Odle­głość zero nie była już ważna, bo odle­głość prze­stała ist­nieć. Można się tele­por­to­wać dosłow­nie wszę­dzie. I cho­ciaż obec­nie Zie­mię zamiesz­kuje nieco ponad dzie­sięć miliar­dów istot ludz­kich, jest jesz­cze dużo miej­sca: śred­nia wynosi ponad dzie­sięć tysięcy metrów kwa­dra­to­wych na miesz­kańca, czyli pra­wie dwa boiska pił­kar­skie. Gdy tele­por­ta­cja istot żywych stała się fak­tem, ludzie zadali sobie banalne pyta­nie: po co tło­czyć się w mia­stach, skoro poza nimi jest miej­sce dla wszyst­kich? Dla­czego nie zamiesz­kać pośród pięk­nego kra­jo­brazu, w górach, nad morzem, w sercu lasu i tele­por­to­wać się w nie­spełna sekundę, żeby spo­tkać z przy­ja­ciółmi czy pra­co­wać? Po kilku latach mia­sta nie słu­żyły już do niczego. Zacho­wano oczy­wi­ście pomniki, budynki, sta­diony - nie warto było wszyst­kiego budo­wać od nowa. Ale ludzie ode­szli, osie­dlili się w róż­nych punk­tach pla­nety, tam, gdzie im się podo­bało. Użyto mądrego słowa, by nazwać ten okres: dez­ur­ba­ni­za­cja. Była bar­dzo szybka, doszło do niej nie­spełna czter­dzie­ści lat temu. Według ana­liz Świa­to­wej Orga­ni­za­cji Loka­lo­wej pra­wie wszy­scy są zado­wo­leni z miej­sca, w któ­rym miesz­kają. Jestem pewna, że i wy, dzieci, nie chcia­ły­by­ście prze­no­sić się do nowego domu.

Tym razem ucznio­wie, sfru­stro­wani poprzed­nimi trud­nymi pyta­niami, zaczęli odpo­wia­dać jedno przez dru­gie.

- Ode mnie - zaczęła Sarah - na plażę jest dwie­ście metrów. Cho­dzę tam pie­chotą.

- Bez sensu. - Wzru­szył ramio­nami Ben. - Wolę się tele­por­to­wać głową do przodu do morza, a miesz­kać w górach, żeby lepiej widzieć ptaki!

- A ja - ode­zwał się Dylan - miesz­kam na wiel­kiej łące, wszę­dzie widać tylko trawę, bo moi rodzice nie mają dość pie­nię­dzy.

- A ja mam kilka domów - pochwa­liła się Dorothée - jeden w Mont­re­alu, na Mont Royal, jeden na sło­necz­nym wybrzeżu i...

- A ja...

Cléo kla­snęła w dło­nie.

- No wła­śnie, dzieci, skoro mowa o domach... Czas wra­cać. Na dziś to koniec lek­cji. Wszy­scy usta­wi­cie TPC na swoje domy. Nie zapo­mnij­cie odro­bić lek­cji. Do zoba­cze­nia jutro rano.

Po sekun­dzie Muzeum Komu­ni­ka­cji opu­sto­szało.

Cléo została sama.

Jej tablet znów wibro­wał. Mama!

Rozdział 5

5

Teta­manu, Archi­pe­lag Tuamotu, Poli­ne­zja

- Artem, ile mamy ofiar?

- Dzie­sięć. Pięć mał­żeństw. Sami eme­ryci. Razem kupili ten kawa­łek atolu, żeby spo­koj­nie się sta­rzeć. Więk­szość zabito w łóżku, we śnie.

Mi-Cha zagry­zła wargi, patrząc na pustą plażę na Teta­manu.

- Cho­lera... Ja... Chyba ni­gdy nie widzia­łam tylu tru­pów.

Mimo to kapi­tan Mi-Cha Kim ruszyła pręż­nym kro­kiem w stronę pię­ciu chat wzno­szą­cych się za szpa­le­rem palm koko­so­wych. Artem podzi­wiał jej deter­mi­na­cję. Zale­d­wie dwu­dzie­sto­sze­ścio­let­nia dziew­czyna była już jed­nym z naj­lep­szych funk­cjo­na­riu­szy Wydziału Docho­dzeń Kry­mi­nal­nych. Ukoń­czyła szkołę jako pry­mu­ska rocz­nika trzy lata temu, a Artem od razu zde­cy­do­wał, że musi mieć tę młodą Kore­ankę w swo­jej eki­pie. Od tego czasu zdą­żył się prze­ko­nać, że opi­nia o niej jako wybit­nie uta­len­to­wa­nej była w pełni zasłu­żona. Nie­zmor­do­wana w pracy, obda­rzona zdol­no­ścią deduk­cji prze­ra­sta­jącą mózg elek­tro­niczny, bar­dzo wyspor­to­wana, kochała - co w oczach Artema było jej naj­więk­szą zaletą - swoją epokę! Dziew­czynka z Seulu uro­dziła się z Tele Puerto Cuerpo i bawiła nim od koły­ski, trudno więc było jej zro­zu­mieć, jak ludzie mogli żyć przez wieki, nie mogąc prze­no­sić się w sekundę w dowolny punkt globu. Maj­ster­ko­wa­nie z elek­tro­niką było jej żywio­łem, a umie­jęt­no­ścią wni­ka­nia w arkana PAN­GAI biła innych na głowę. PAN­GAJA - baza danych - koor­dy­no­wała i reje­stro­wała wszyst­kie świa­towe prze­miesz­cze­nia przez tele­por­ta­cję. Mi-Cha dosko­nale uzu­peł­niała się z dru­gim zastępcą komen­danta WDK, porucz­ni­kiem Babu Dio­pem.

- Dzie­się­ciu zabi­tych i pies - usły­szeli za sobą niski głos.

Porucz­nik Babu Diop wła­śnie tele­por­to­wał się na plażę i pró­bo­wał utrzy­mać rów­no­wagę. Rosły Sene­gal­czyk machał przez chwilę rękami, zanim udało mu się uchro­nić stu­dwu­dzie­sto­ki­lo­gra­mowe ciało przed upad­kiem na pia­sek.

- Słowo daję, chyba ni­gdy nie przy­wyknę do tej cho­ler­nej dez­in­te­gra­cji!

Mi-Cha z roz­ba­wie­niem patrzyła na san­dały Babu, tak cien­kie, że nie­ustan­nie się w nich śli­zgał. Do tele­por­ta­cji znacz­nie bar­dziej nada­wało się solidne obu­wie, takie jak jej ele­ganc­kie adi­dasy Trek Star, i ubra­nie rów­no­cze­śnie wygodne i szy­kowne, w stylu jej spód­niczki mini i topa Vivaldi, z izo­ter­micz­nej tka­niny, która dosto­so­wy­wała się do pra­wie każ­dego kli­matu. Super­sku­teczne, a jed­no­cze­śnie super­sek­sowne! I nie szko­dzi, że takie fata­łaszki kosz­to­wały mają­tek, połowę jej tygo­dniówki.

Babu popa­trzył na owczarka nie­miec­kiego, który leżał mar­twy u jego stóp. Po tele­por­ta­cji wylą­do­wał nie­spełna metr od zwie­rzę­cia. Z oczu porucz­nika wyzie­rały łagod­ność, spo­kój i mądrość, którą komen­dant Aki­nis potra­fił doce­nić. Babu, naj­star­szy poli­cjant w Wydziale Docho­dzeń Kry­mi­nal­nych, prze­kro­czył już sześć­dzie­siątkę, a służbę zaczął na długo przed Arte­mem Aki­nisem, ni­gdy jed­nak nie chciał zostać dowódcą. Nowe tech­no­lo­gie były mu zbyt obce, uza­sad­niał. Wolał śledz­twa w sta­rym stylu, takie, jakie można było zoba­czyć w seria­lach tele­wi­zyj­nych sprzed lat, miej­sca zbrodni, gdzie zosta­wiało się wszystko, niczego nie doty­ka­jąc do przy­by­cia ekipy tech­ni­ków kry­mi­na­li­styki, i nie­koń­czące się prze­słu­cha­nia.

Babu ruszył za Mi-Chą w stronę chat. Artem szedł za nimi, spo­glą­da­jąc jesz­cze na Pacy­fik. Miał pełne zaufa­nie do swo­ich zastęp­ców, któ­rych róż­niło wszystko i któ­rzy dzięki temu - był o tym prze­ko­nany - two­rzyli naj­sku­tecz­niej­szy duet śled­czy. Świa­towa Orga­ni­za­cja Podróży zawsze mogła na nich pole­gać.

Dwa metry dalej, pod pal­mami, zna­leźli pierw­sze zwłoki. Star­szy, kor­pu­lentny męż­czy­zna zgi­nął od strzału w głowę, praw­do­po­dob­nie w chwili, gdy biegł ostrzec pozo­sta­łych miesz­kań­ców o ataku. Nie miał na ręce TPC. Jego zie­lona czapka leżała nieco dalej, a w niej połowa mózgu, któ­rego reszta wpa­dła mię­dzy orze­chy koko­sowe.

- Dla­czego? - powie­działa Mi-Cha. - Dla­czego?

Łzy, któ­rych nie zdo­łały ukryć pasma czar­nych, pro­stych wło­sów za ucho, pły­nęły z dużych, uma­lo­wa­nych oczu, ście­kały po upu­dro­wa­nych policz­kach, roz­ma­zu­jąc maki­jaż. Babu tulił ją w ramio­nach niczym wiel­ko­lud chro­niący pta­szynę.

- Już dobrze, mała Cha, już dobrze.

Babu widział nie­jedną masa­krę, dawno temu, kiedy był dziec­kiem, w epoce triumfu popu­li­zmów lat czter­dzie­stych dwu­dzie­stego pierw­szego wieku, przed tele­por­ta­cją ludzi. Ni­gdy o tym nie mówił. Pod­jęli maka­bryczne poszu­ki­wa­nia. W bam­bu­so­wej cha­cie nazwa­nej Mig­da­łow­cem ujrzeli mał­żeń­stwo zamor­do­wane we śnie. Kula w gło­wie każ­dej z ofiar, strzał przez moski­tierę. Dwie ofiary w przej­rzy­stym tiulu. Przez te otwory wdarły się chmary koma­rów, które obsia­dły zakrwa­wione rany.

Odra­ża­jący widok.

A jed­nak Mi-Cha zdo­łała go znieść. Dygo­cąc.

Podobną maka­brę zastali w dwóch kolej­nych cha­tach. Dwie pary. Zamor­do­wane. We śnie. W kałuży krwi zże­ra­nej przez chmary padli­no­żer­nego robac­twa.

W przed­ostat­nim bun­ga­lo­wie o nazwie Hibi­skus mał­żeń­stwa nie zgła­dzono we śnie. Kobieta - zupeł­nie naga - leżała przy umy­walce w łazience. Ślady jej zakrwa­wio­nych pal­ców na bia­łej ter­ra­ko­cie dokład­nie poka­zy­wały ostat­nie chwile jej życia - upa­dek, kilka metrów, które zdo­łała poko­nać, czoł­ga­jąc się, zanim mor­derca dobił ją strza­łem w poty­licę. Mężowi pode­rżnięto gar­dło w łóżku - czy­ste cię­cie na szyi ukła­dało się w krwawy uśmiech. Męż­czy­zna osu­nął się na ber­be­ryj­ski dywan, któ­rego szary włos zdu­mie­wa­jąco przy­po­mi­nał jego siwi­znę. Czy się obu­dzili? Usły­szeli jakiś hałas? Czy coś widzieli? Nie­stety, za mało, żeby się tele­por­to­wać, pomy­ślał Artem.

W epoce tele­por­ta­cji ludzi liczba mor­derstw spa­dała z roku na rok i to nie dla­tego, że na świe­cie uby­wało psy­cho­pa­tów, zazdro­śni­ków, gwał­ci­cieli czy wła­my­wa­czy, lecz dla­tego, że poten­cjalne ofiary stop­niowo wyra­biały sobie instynkt tele­por­to­wa­nia się w razie zagro­że­nia. Więk­szość TPC była zresztą wypo­sa­żona w spe­cjalny przy­cisk bez­pie­czeń­stwa. A jed­nak to mał­żeń­stwo, mimo że nie spało, nie sko­rzy­stało z tej opcji. Dla­czego?

W ostat­niej cha­cie, Bugen­willi, kobieta leżała w łóżku sama, a jej dłu­gie siwe włosy prze­sią­kły krwią. To musiała być żona męż­czy­zny w zie­lo­nej czapce, zabi­tego pod pal­mami pod­czas spa­ceru z owczar­kiem, któ­rego zna­leźli na plaży. Artem popa­trzył na TPC pozo­sta­wione na sto­liku noc­nym, potem spoj­rzał na okrą­gły kosz u stóp łóżka, cały w sier­ści, i na trzy kokosy - zdo­by­cze słu­żące do zabawy.

- Dla­czego? - powta­rzała Mi-Cha. - Dla­czego ktoś zamor­do­wał tych eme­ry­tów? Co to za obłęd? Zamach? Prze­cież nie było żad­nych żądań! Zemsta? Pora­chunki? Kra­dzież? Ale co chcieli ukraść mor­dercy?

Wszy­scy troje wyszli na ukwie­cone podwórko pomię­dzy pię­cioma bam­bu­so­wymi dom­kami. Znacz­nie łatwiej się tu oddy­chało.

- Mi-Cha, możesz zadać jesz­cze dużo pytań - powie­dział pół­gło­sem Babu. - Ilu ich było, skoro zdo­łali doko­nać takiej rzezi? Kim są, a przede wszyst­kim - jak się tu dostali? Tele­por­ta­cja do prze­strzeni pry­wat­nej jest nie­moż­liwa, jak więc zna­leźli się tu zabójcy?

- A nawet jeśli się tu dostali - dodał Artem - to powinni zostać wykryci. Każda prze­strzeń spry­wa­ty­zo­wana przez zamoż­nych ludzi jest strze­żona. Gdzie podział się straż­nik? Czy on także został zabity?

- Nie - powie­działa Mi-Cha.

Artem i Babu ze zdu­mie­niem patrzyli na białą twarz mło­dej poli­cjantki i czarne smugi łez. Mi-Cha zawsze dokła­dała czwartą war­stwę pudru, kiedy miała się tele­por­to­wać w tro­piki.

- Nie - powtó­rzyła. - Straż­nik Teta­manu czeka na nas na dru­gim końcu wyspy. Bez obaw, zablo­ko­wa­łam jego TPC, nie uciek­nie.

Babu tylko się uśmiech­nął, przy­zwy­cza­jony do sztu­czek kole­żanki, ale komen­dant Aki­nis wglą­dał na zdu­mio­nego.

- Poja­wi­łam się na atolu dwie minuty przed wami - wyja­śniła Mi-Cha. - Justus Fischer, straż­nik, sie­dział na plaży. Wstrzą­śnięty, zakrył twarz rękami. To on zna­lazł zwłoki i wsz­czął alarm.

- Dobra - wark­nął Artem. - Naj­pierw go prze­słu­chamy. Sie­dzi na połu­dnio­wym brzegu?

Mi-Cha poki­wała głową, kła­dąc rękę na TPC. Babu powstrzy­mał ją.

- Pój­dziemy tam pie­chotą.

- Osza­la­łeś? To na dru­gim końcu wyspy. Droga zaj­mie nam przy­naj­mniej kwa­drans!

- Sama powie­dzia­łaś, że nam nie uciek­nie - obsta­wał przy swoim Sene­gal­czyk. - Idąc tam, będziemy mogli zasta­no­wić się nad dal­szym postę­po­wa­niem.

Babu ruszył. Mi-Cha stała nie­ru­chomo, waha­jąc się, jakby nie była w sta­nie zro­zu­mieć, że ktoś chce mar­no­wać tyle minut na przej­ście wyspy, skoro wystar­czy­łaby sekunda. Porucz­nik odwró­cił się i popa­trzył na nią z uśmie­chem.

- Jeżeli nie prze­sta­niesz robić z sie­bie pchły, która nie potrafi zro­bić paru kro­ków, to już nie­długo będziesz grub­sza ode mnie.

Mi-Cha podrep­tała za nim, nie­za­do­wo­lona, nie zamie­rzała jed­nak dać mu ostat­niego słowa.

- Nie martw się o mnie! Upra­wiam wię­cej sportu niż ty. Idę o zakład, że kiedy przej­dziesz na eme­ry­turę, osią­dziesz w miej­scu!

- O tym wła­śnie marzę! - przy­znał Babu.

Osia­dłymi nazy­wano tę część ludzi świata, która kate­go­rycz­nie odrzu­cała tele­por­ta­cję jako śro­dek komu­ni­ka­cji czło­wieka. Na ogół takie jed­nostki żyły w izo­la­cji, samo­dziel­nie wytwa­rza­jąc wszystko, czego potrze­bo­wały, albo zaopa­tru­jąc się u sprze­daw­ców dowo­żą­cych towary.

- Dobra - uciął Artem. - Miej­cie sze­roko otwarte oczy, żeby nie umknął nam żaden ślad. Mam nadzieję, że ten twój straż­nik nie zwiał stąd wpław!

Ale Justus Fischer, straż­nik wyspy, nie wziął nóg za pas. Na­dal sie­dział na skale, prze­żu­wa­jąc anyż­ko­wego batona. Miał około czter­dziestki, dłu­gie siwe włosy i musku­larne ciało. Nosił sza­ro­zie­lone ubra­nie w stylu daw­nych mun­du­rów woj­sko­wych. Spra­wiał wra­że­nie zdru­zgo­ta­nego tym, co się stało.

- Co za pech - zwró­cił się do Artema. - Urwa­łem się tylko na kwa­drans, żeby wpaść na wyspę Krk w Chor­wa­cji, gdzie mieszka moja sio­stra. Zja­dłem z nią śnia­da­nie. Mia­łem na to zgodę Ruperta Welta, bo rano na ogół jest tu spo­koj­nie, a on jeden tak wcze­śnie wstaje. Kiedy wró­ci­łem, oni wszy­scy... byli już mar­twi. Istna rzeź. Wszy­scy zamor­do­wani w nie­spełna kwa­drans.

Jego sta­lo­wo­nie­bie­skie oczy lśniły, pełne stra­chu. Gdyby tu był, gdyby czu­wał nad wyspą, czy i on leżałby teraz mar­twy, czy też zdo­łałby ostrzec innych? Sekunda, tylko jedna sekunda prze­wagi nad mor­der­cami wystar­czy­łaby, żeby atol opu­sto­szał i żeby nikt nie zgi­nął.

- Nie mógł pan tego prze­wi­dzieć - uspra­wie­dli­wiła go Mi-Cha. - Czy wcze­śniej, dziś rano albo wczo­raj, coś zwró­ciło pana uwagę?

Fischer w mil­cze­niu pokrę­cił głową. Artem nie zado­wo­lił się taką odpo­wie­dzią, więc straż­nik szcze­gó­łowo opi­sał im poprzed­nie dni, powie­dział, kto z miesz­kań­ców opusz­czał wyspę, ale nie było w tym niczego nie­ty­po­wego. Od ponad mie­siąca nikt obcy nie tele­por­to­wał się w pobliże Teta­manu. Jako ostatni poja­wili się nie­da­leko brze­gów mło­dzi poła­wia­cze żółwi, któ­rzy śle­dzili ich migra­cje, prze­miesz­cza­jąc się po kilo­me­trze.

- Dobrze - powie­dział komen­dant Aki­nis. - Pro­szę pozo­stać w pobliżu. Będziemy pana potrze­bo­wali przy iden­ty­fi­ka­cji zwłok, kiedy przy­będą tu leka­rze sądowi.

I ode­szli w stronę plaży.

- Bie­dak - szep­nęła Mi-Cha. - Będzie to sobie wyrzu­cał do końca życia.

- Kła­mie - powie­dział tylko Babu.

- Co takiego?

Artem nie wtrą­cał się, pozwa­la­jąc mówić porucz­ni­kowi, i tylko ski­nie­niem głowy przy­znał mu rację.

- Kła­mie, to się rzuca w oczy. Nie wiem, czy maczał palce w tej rzezi, ale widać jak na dłoni, że ma coś na sumie­niu.

- Możesz podać jakieś dowody? - obu­rzyła się Mi-Cha. - Co ci daje pod­stawy do rzu­ca­nia takich oskar­żeń?

- Doświad­cze­nie, mała Cha. Wiesz, to nic trud­nego. Trzeba zatrzy­mać się na chwilę, usiąść, zamiast zapusz­czać się na koniec świata, żeby kupić chleb albo uca­ło­wać na dzień dobry chło­paka. Usiąść i obser­wo­wać sąsia­dów.

Mi-Cha wzru­szyła ramio­nami i wci­snęła czu­bek Trek Stara w biały pia­sek.

- Mi-Cha połącz się z PAN­GAJĄ i zbierz dane o wszyst­kich tele­por­ta­cjach tego Justusa w ciągu ostat­nich dwóch mie­sięcy aż do dziś rana - roz­ka­zał Artem.

Babu popa­trzył na morze, uśmie­cha­jąc się z satys­fak­cją.

- Tym­cza­sem - cią­gnął komen­dant - musimy zna­leźć odpo­wie­dzi na inne pyta­nia. Kim są ci łaj­dacy? Skąd przy­byli? Czego chcą?

Babu wziął garść pia­sku i obser­wo­wał, jak zia­renka wysu­wają mu się przez palce. Potem oznaj­mił:

- Mam już przy­naj­mniej jedną dobrą odpo­wiedź.