Oko Przeszłości - Andre Biberstein

Kup ebooka

10.10 zł
8.38 zł (10,10 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Prolog

Moskwa, Centralny Zarząd Główny Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Federacji Rosyjskiej, GRU, listopad 2020 roku

Cisza w podziemnych laboratoriach analitycznych na Chodynce zawsze budziła czujność generała lejtnanta Ilji Wołkowa. Pojawiała się, gdy algorytmy trafiały na zjawisko wymykające się klasycznym modelom prawdopodobieństwa. Wtedy rozmowy przycichały, blask ekranów wydawał się ostrzejszy, a operatorzy pracowali z przesadnym spokojem, jakby wystarczyło nazwać anomalię, by przestała być groźna.

Za pancerną szybą siedział kapitan Wadim Abramow, starszy specjalista analizy sygnałowej. Błękit monitorów wydobywał zmęczenie z jego twarzy. Na ścianie wizyjnej przesuwały się czerwone wykresy poboru mocy, mapy termiczne Europy Środkowej i trajektorie satelitów zwiadowczych. Wołkow oparł dłonie na fotelu analityka. W sali czuć było kawę.

- Co macie, Wadim?

Abramow nie odrywał wzroku od danych.

- Anomalia w Europie Środkowej, towarzyszu generale. Czterdzieści osiem godzin temu stacje pod Petersburgiem zarejestrowały impuls o nienaturalnej charakterystyce. Wykluczyliśmy próbę jądrową i eksplozję konwencjonalną. To wygląda na skokowy pobór mocy trwający mikrosekundy. Polska, okolice Warszawy. Ich cywilna sieć niemal się załamała.

Czerwony punkt pulsował nad Warszawą.

- Polacy? Może ćwiczenia NATO? Amerykanie coś tam rozstawiają?

- Nic nie jest oficjalnie zgłoszone. Ale wykryliśmy nieautoryzowaną koncentrację sił wojskowych. Zgrupowanie działa poza typowymi strukturami Sojuszu. Satelity zarejestrowały też zamknięty ruch wojskowy w Górach Świętokrzyskich, w rejonie Chęcin. Wywiad radioelektroniczny przechwycił coś jeszcze.

Na głównym ekranie otworzył się kolejny plik.

- W ich wewnętrznej sieci wojskowej podniesiono z archiwów państwowych dokumentację z 1974 roku. Klauzula: najwyższe znaczenie obronne. Dotyczy polskiej misji archeologicznej w irackim Uruk.

Wołkow wyprostował się. Zdarzenia wyglądały na niepowiązane, na zwykłe przypadki, lecz generał nigdy nie wierzył w przypadki.

Przez sekundę zesztywniał.

- Uruk - powiedział cicho.

Abramow wreszcie odwrócił głowę.

- Tak, generale.

Dane rozwinęły się w kolejne warstwy: pobór energii, próby maskowania, ruch transportowy, wojskowe przepustki i stare sygnatury archiwalne.

- Powtórz ostatni raport.

- Skok napięcia w polskiej sieci trwał cztery sekundy. Potem drugi. Krótszy, ale głębszy. Polska infrastruktura wojskowa zachowała się tak, jakby ktoś podłączył do niej urządzenie, którego pobór energii zmieniał się szybciej, niż sieć mogła odpowiedzieć.

- Urządzenie?

Abramow zawahał się ledwie zauważalnie.

- Tak to wygląda.

Jedno słowo wystarczyło.

Wołkow dotknął blizny biegnącej od żuchwy ku szyi. Pobielała, niemal ginęła pod siwym zarostem, lecz pod opuszkami wciąż miała fakturę piasku. Klimatyzowane podziemie na Chodynce rozpłynęło się w pamięci.

Uruk. Rok 1974.

Rozdział 6. Kontrwywiad

Warszawa, następny dzień

Furgonetka z logo firmy dostarczającej wodę stała kilkadziesiąt metrów od bocznego wjazdu na teren Wojskowej Akademii Technicznej. Prawdziwy kurier leżał pod stertą pustych baniaków w części bagażowej. Miał przetrącony kark. Aleksiej Żurawin poprawił kurtkę z firmowym logo i wyjął dziewiętnastolitrową butlę. Podrobione dokumenty, skradziony samochód i uniform wyglądały bez zarzutu. W oprawce okularów pracowała kamera. Pod paskiem zegarka ukryto nadajnik krótkiego zasięgu, a w podstawie butli - rejestrator zmian pola.

Rozkaz Wołkowa był prosty: wejść, potwierdzić obecność przedmiotu, ustalić sposób transportu. Nie próbować przejęcia. Nocna mżawka zostawiła na asfalcie płytkie kałuże. Błoto na białym lakierze i kilka zarysowań przy tylnych drzwiach sprawiały, że furgonetka wyglądała dokładnie tak, jak powinna.

Żurawin ruszył ku wejściu.

W biurze przepustek podał nazwisko kuriera. Zostawił w depozycie tani telefon, okazał dokumenty i pozwolił sprawdzić torbę.

- Czwarte piętro, potem w prawo - powiedziała kobieta za szybą. - Nie przekraczać czerwonych linii.

Skinął głową i ruszył dalej, lekko ugięty pod ciężarem butli. Major Marta Wolska ze Służby Kontrwywiadu Wojskowego zobaczyła jego twarz na monitorze pół minuty później. Przed ewakuacją projektu poleciła sprawdzać każdą usługę zewnętrzną. Firma widniała w systemie, nazwisko również. Dostawę anulowano jednak poprzedniego wieczoru. Powiększyła obraz z bramki. Mężczyzna przypominał właściwego kuriera, ale analiza wskazała inny kształt uszu i nieznacznie odmienny rozstaw źrenic.

- Zamknąć boczne wyjścia. Bez alarmu - rozkazała. - Niech dojdzie do celu. Chcę wiedzieć, czego szuka.

Dwaj tajni funkcjonariusze polskiego SKW stojący przed wejściem udawali normalnych przechodniów zajętych rozmową. Nagle przestali gestykulować, schowali telefony i weszli do budynku osobnymi drzwiami. Wolska prowadziła go przez kolejne kamery. Mężczyzna omijał ludzi wzrokiem, za to liczył skrzyżowania korytarzy, czytniki i wejścia techniczne. Na czwartym piętrze wybrał właściwe pomieszczenie, chociaż drzwi nie miały oznaczenia.

Wolska połączyła się z Orłem.

- Mamy infiltrację. Fałszywy kurier zna układ budynku.

- Obserwować. Chcę wiedzieć, czy działa sam.

Żurawin wszedł do pomieszczenia z dystrybutorem. Przez grubą szybę widział laboratorium, w którym technicy pakowali aparaturę. Na tytanowym stojaku spoczywał czarny kryształ. Pęki przewodów łączyły go z czujnikami rozmieszczonymi wokół ceramicznego gniazda. Obok, na matrycy magnetycznej, leżała gliniana tabliczka.

Dalej stało szare urządzenie wielkości pralki, spięte z szafą serwerową. Z jego tylnej obudowy wychodziły trzy niezależne przewody wysokiego napięcia biegnące ku zewnętrznemu transformatorowi. Żurawin pojął źródło anomalnego poboru energii. Oglądał stanowisko przygotowywane do zasilenia konstrukcji, która jeszcze nie istniała. Muzealny zabytek leżący na tytanowym stojaku miał stać się jej rdzeniem. Ustawił głowę tak, aby kamera objęła artefakty, przewody, oznaczenia pojemników i twarze ludzi przy konsolach.

Rozpoznał Janusza Mareckiego. Doktor miał zapadnięte policzki i zaczerwienione oczy. Kiedy Żurawin skierował na niego kamerę, Marecki odwrócił głowę i spojrzał prosto w szybę.

Agent powstrzymał odruch cofnięcia się. W pomieszczeniu ochrony technik zauważył krótkie zakłócenia radiowe.

- Nadajnik w okolicy głowy. Prawdopodobnie w okularach.

- Zagłuszyć po potwierdzeniu transmisji - zdecydowała Wolska.

- Wysłał trzy pakiety.

- Dość.

Żurawin wymienił butlę. Z jej podstawy odczepił niewielki krążek i wsunął go za obudowę dystrybutora. Rejestrator miał zbierać zmiany pola i drgania dochodzące z laboratorium. Zadanie miał wykonane, a rozsądek podpowiadał powrót do wyjścia, zanim ochrona zacznie porównywać twarze z listą dostawców. Zauważył jednak drzwi serwisowe odpowiadające planowi przesłanemu z Moskwy. Za nimi biegł korytarz wzdłuż laboratorium. Dodatkowe trzydzieści sekund mogło ujawnić sposób wyniesienia artefaktów. Rozkaz ograniczał go do potwierdzenia celu i sposobu transportu. Żurawin rozciągnął pojęcie rekonesansu o dodatkowe trzydzieści sekund.

Znał ten mechanizm aż za dobrze: najpierw człowiek poprawiał rozkaz we własnej głowie, potem raport musiał tłumaczyć, dlaczego wszystko poszło źle. Skręcił w korytarz serwisowy.

- Brać go - powiedziała Wolska.

W odbiciu szyby zobaczył dwóch ludzi nadchodzących z przeciwnych stron. Odstawił butlę. Rękę opuścił ku pasowi.

- Nie robiłbym tego - ostrzegł jeden z funkcjonariuszy.

Żurawin cisnął w niego butlą. Pojemnik uderzył w ścianę i pękł. Woda rozlała się po posadzce. Agent pchnął drzwi bocznej klatki schodowej i zaczął zbiegać, przeskakując po kilka stopni. Buty ślizgały się na wytartym lastryku. Za nim ruszyli ludzie Wolskiej.

Na trzecim piętrze wyciągnął pistolet z tłumikiem. Broń wykonana z kompozytów była niewykrywalna dla skanerów przy wejściu. Odwrócił się i oddał dwa szybkie strzały w górę biegu schodów. Pociski rozłupały tynk. Odpowiedział mu huk broni polskich kontrwywiadowców. Kule wybiły szybę w oknie na górze klatki schodowej. Dopadł do parteru. Szarpnął za klamkę i wypadł na zewnątrz. Przed nim rozciągał się betonowy plac, mokry od deszczu i pusty. Blade popołudniowe światło odbijało się w kałużach.

Przez ułamek sekundy uwierzył w ucieczkę.

Pocisk wszedł pod lewą łopatkę, przebił serce i wyszedł przez mostek. Żurawin zrobił jeszcze dwa kroki. Potem nogi złożyły się pod nim. Dwaj ścigający wypadli z klatki schodowej i niemal potknęli się o ciało. Zza zaparkowanej furgonetki wyszło dwóch innych mężczyzn. Jeden schował pod płaszcz krótki karabin z lunetą, a drugi trzymał już przy ustach mikrofon.

- Centrala, cel zlikwidowany.

Wolska podeszła do martwego agenta. Zdjęła mu okulary, zerwała zegarek i wyjęła broń. Technik przyklęknął obok, odciął fragment kołnierza i wydobył z niego szklaną kapsułkę.

- Cyjanek - powiedział.

- Nie zdążył.

Od strony głównej bramy nadbiegło dwóch umundurowanych policjantów. Byli młodzi i przerażeni, a wyciągając broń, weszli sobie nawzajem w linię strzału.

- Stój! Nie ruszać się!

Mężczyzna z karabinem nawet nie drgnął. Jego partner powoli wyjął skórzane etui i pokazał odznakę.

- Spokojnie, panowie. Nie zróbcie sobie krzywdy. Kontrwywiad. Opuśćcie broń.

Policjanci spojrzeli na ciało, ludzi w cywilnych ubraniach i krew spływającą z krawędzi chodnika do deszczowego odpływu. Jeden z nich schował pistolet. Drugi nadal trzymał broń oburącz, ale przestał wiedzieć, w kogo celuje. Wolska wróciła do budynku. Rejestrator znaleziony za dystrybutorem zawierał jedenaście pakietów danych, z których trzy miały znacznik potwierdzonej transmisji.

- Co zdążył wysłać? - zapytał Orzeł.

- Pierwszy pakiet: kryształ i tabliczka. Drugi: Marecki oraz ludzie przy konsolach. Trzeci: część stanowiska, przewody zasilające i oznaczenia pojemników.

- Wiedzą o transporcie?

- Nie znają tras ani terminu. Wiedzą, że pakujemy aparaturę.

Zegarek Żurawina służył również jako podręczna pamięć odprawy. Większość danych była zaszyfrowana, lecz zagłuszenie przerwało aktywną sesję, zanim urządzenie zdążyło wyczyścić pamięć roboczą. Na stole leżał wydruk odzyskanego pliku: fotografia Mareckiego wykonana przed muzealnym magazynem. W metadanych umieszczono cztery nazwiska: Marecki. Hryniewicz. Orzeł.

Komandor złożył wydruk.

- Projekt opuszcza Warszawę w ciągu godziny.

- Transport miał ruszyć wieczorem - przypomniał Hryniewicz.

- Ten plan właśnie przestał istnieć.

Artefakty miały wyjechać osobno: kryształ tunelem technicznym, ukryty w transporcie aparatury geologicznej, a tabliczka samochodem konserwatorów. Ambulans z Mareckim miał poruszać się między nimi. Dodatkowe fałszywe kolumny pokażą obserwatorom inne kierunki. Następnie kolumny miały się podzielić, część miała wrócić, żeby znowu wyjechać w celu wprowadzenia jak największej dezinformacji. Kiedy technicy wynieśli tabliczkę z laboratorium, medalion na piersi Mareckiego zaczął się minimalnie nagrzewać.

- Dziwne. Zatrzymajcie ich.

Ruch ustał i temperatura przestała rosnąć. Po cofnięciu pojemnika metal powoli ostygł. Hryniewicz sprawdził wykresy.

- Przy rozdzielaniu pojawiają się przeciwne impulsy. Kiedy położenie przestaje się zmieniać, faza się stabilizuje. Kryształ i tabliczka próbują zachować synchronizację.

- Granica? - zapytał Orzeł.

- Nie znamy jej. To coś leżało tyle czasu nieaktywne, a teraz, od momentu, gdy pobrało energię elektryczną, zachowuje się niezwykle dziwnie.

- Utrzymamy transporty w stosunkowo bliskiej odległości. Jeżeli faza zacznie się rozjeżdżać, kolumny mają się zbliżyć.

- Marecki jedzie w ambulansie między nimi - zdecydował Orzeł. - Oko reaguje na niego wcześniej niż aparatura.

Pierwsze fałszywe kolumny ruszyły przed właściwą wysyłką. Jechały w różne miejsca w kraju, do baz wojskowych, do jakichś magazynów, a niektóre na stacje paliw w sąsiednim mieście i zawracały, żeby wyruszyć ponownie. Prawdziwe transporty były wplecione pomiędzy ten ruch. Właściwy kryształ opuścił Akademię tunelem, a tabliczka wyjechała kilka minut później. Kierowcy otrzymywali kolejne odcinki trasy dopiero po minięciu punktów kontrolnych. Warszawa i budynek WAT znikały za przyciemnionymi szybami ambulansu.

Marecki myślał o wizjach i o Samirze, która pojawiała się w jego głowie. Jeżeli Oko potrafiło przenosić pamięć, metafora okna na przeszłość stawała się zbyt łagodna. Urządzenie mogło wybierać, co człowiek zabierze ze sobą po odejściu od niego. Ambulans skręcił na południe, krążył, a potem znowu zmienił kierunek.

Pod Górą Zelejową czekał obiekt wykuty w skale.

Rozdział 7. Giewont

Transport dotarł pod Górę Zelejową przed świtem. Deszcz rozmazywał światła na mokrej szosie. Pojazdy skręciły przy nieoznaczonej bramie i zniknęły między ścianami starego kamieniołomu. Hala wciśnięta pod zbocze figurowała jako zaplecze geologiczne; za nią zaczynał się jeden z najlepiej ukrytych obiektów wojskowych w kraju.

Kontrola trwała dłużej niż ostatni odcinek drogi. Sprawdzono kierowców, plomby, podwozia i komory silników. Po wtargnięciu Żurawina procedury opierały się już wyłącznie na sprawdzaniu, mierzeniu i ponownym sprawdzaniu. Oraz na weryfikacji w kontroli osobistej.

- Kryształ jest już w kompleksie - powiedział Orzeł, gdy sanitariusz otworzył drzwi ambulansu. - Tabliczka dotrze osobno za chwilę.

Marecki wysiadł, podpierając się o bok ambulansu. Gwałtowniejszy ruch przywrócił zawroty głowy; ubytek w lewym polu widzenia pozostał po ostatniej aktywacji.

Rosińska obejrzała go jeszcze w ambulansie. Krótkie badanie nie wykazało świeżego krwawienia. Ubytek pola widzenia został, ale poza tym parametry wróciły do normy. Na poziomie minus trzy czekał Hryniewicz. Nie spał od ewakuacji WAT.

- Kryształ jest w komorze C-4. Wysyła słabe impulsy co kilkadziesiąt sekund.

- Dokąd?

- Do pomieszczenia przygotowanego dla tabliczki.

- Tabliczki jeszcze tu nie ma.

- Dlatego powinieneś zobaczyć wykres.

Komorę C-4 osłonięto betonem, stalową siatką i warstwą tłumiącą zakłócenia elektromagnetyczne. Kryształ spoczywał na ceramicznym uchwycie bez zasilania. Kamery cyfrowe pracowały równolegle z analogowymi, a trzy niezależne zegary sprawdzały kolejność zdarzeń. Hryniewicz rozwinął plan kompleksu na ekranie.

- Impuls pojawia się tutaj. Trzy mikrosekundy później słabsze zaburzenie pola rejestrujemy w pustej sali po wschodniej stronie.

- Odległość?

- Pięćdziesiąt trzy metry. Dwie ściany nośne, wygłuszające panele, korytarz i skała.

Marecki dotknął medalionu. Metal był zimny.

- Oko nie odpowiada pustemu pomieszczeniu. Rozpoznaje miejsce przygotowane dla drugiego elementu.

- To nie brzmi jak fizyka. Czy to ma świadomość? - zapytał Hryniewicz i rozejrzał niepewnie po hali.

- Fizyka nie przestaje działać tylko dlatego, że nie znamy równania. Co do świadomości, tak naprawdę nie wiemy, czym ona jest. Oko przechowuje jakieś dane, coś przetwarza, reaguje w sposób, którego nie rozumiemy. Można powiedzieć, że zachowuje się tak, jakby myślało. Ale nadal jest przedmiotem.

Do sali weszli Orzeł i Wolska. Major położyła na stole cienką teczkę.

- Zanim ponownie dopuścimy pana do artefaktów, musi pan uzupełnić zeznania.

Wewnątrz znajdował się prywatny raport datowany na czerwiec 1974 roku i podpisany przez Stanisława Mareckiego. Różnił się od wersji przekazanej kierownictwu ekspedycji: profesor opisał Samirę, pościg, medalion i kontakt syna z kryształem.

- Skąd to macie? - zapytał Marecki.

- Z depozytu uczelnianego. Po śmierci pańskiego ojca ktoś próbował wycofać kopię.

Wolska wyjęła niewyraźną fotografię wykonaną podczas konferencji archeologicznej w Bagdadzie. Na drugim planie, za grupą uczestników, stała kobieta o związanych włosach i w ciemnym płaszczu. Na czole widniała jasna kreska.

Na odwrocie Stanisław napisał:

Możliwa Samira. Bagdad, 1998. Marecki chwycił fotografię.

- Nigdy mi jej nie pokazał.

- Nie miał pewności - powiedział Hryniewicz.

- Albo wiedział, że nadal jej szukają.

Do raportu dołączono zestawienie polskiego kontrwywiadu. Radzieckie służby tropiły strażników przez co najmniej sześć lat. Później wracały do sprawy przy okazji kolejnych ekspedycji. Nazwisko Janusza pojawiało się w raportach z lat 1986, 1994 i 2003. Wołkow występował jako prowadzący albo konsultant.

- Ojciec odsuwał mnie od archiwów, wysyłał za granicę, niszczył listy - powiedział Marecki. - Myślałem, że mi nie ufa.

- Ukrywał pana - stwierdziła Wolska.

- Tak skutecznie, że ukrył przede mną moje własne życie.

Orzeł zamknął teczkę.

- Od tej chwili wszystkie wersje wydarzeń trafiają do wspólnego rejestru - powiedział Orzeł. - Koniec z prywatnymi pamiętnikami.

Ustalili cztery oddzielne rejestry: naukowy, medyczny, operacyjny i kontrwywiadowczy. Lekarz, naukowiec, dowódca i kontrwywiad otrzymali niezależne prawo przerwania próby. Surowe dane miały pozostać nienaruszone, również wtedy, gdy uznano je za błędne.

- Bez tego projekt stanie się samobójstwem albo bronią - powiedział Hryniewicz.

- Prawdopodobnie jednym i drugim - odparł Orzeł. - Ale zgoda.

Wykres drgnął.

Kryształ wysłał impuls. Trzy mikrosekundy później w pustym pomieszczeniu pojawiło się słabsze zaburzenie pola.

- Tabliczka jest już u nas na terenie obiektu - powiedziała Wolska.

- Ono już wie, gdzie ją położycie - odpowiedział Marecki. - Tylko skąd bierze energię? Może zasiliło się w Warszawie i teraz działa jak kondensator?

Nikt nie znał na to pytanie odpowiedzi. Kiedy eskorta z tabliczką zjechała windą na dolny poziom, rytm impulsów przyspieszył. Technicy zatrzymywali pojemnik co kilka metrów. Im mniejsza była odległość od przygotowanej sali, tym krótsza przerwa dzieliła odpowiedzi obu przedmiotów.

Po ustawieniu tabliczki pięćdziesiąt parę metrów od kryształu oba sygnały weszły we wspólny rytm. Odległość była w linii prostej. Po drodze były ściany z żelbetonu mające wytrzymać uderzenie jądrowe i lita skała. Nie przeszkadzało to w niczym sygnałowi. Orzeł zabronił dalszego zbliżania.

W głównej hali rozpoczęto przygotowywanie stanowiska. Wiertła wgryzały się w posadzkę pod ciężkie podstawy, zostawiając w powietrzu kamienny pył.

Rozłożono przewody i zamontowano mechaniczne odcięcia. Trzy linie wysokiego napięcia poprowadzono osobno do transformatorów ukrytych w zboczu, lecz pozostawiono je rozłączone.

Eksperymentalny akcelerator impulsowy z PIT-RADWAR-u przyjechał w częściach. Pierwotnie służył do badań nad oddziaływaniem silnych pól elektromagnetycznych na elektronikę pocisków hipersonicznych.

Skrzynie ustawiono pod ścianą i zaplombowano. Przebudowę można było rozpocząć dopiero po ustaleniu brakującej części geometrii.

Na ekranie w centrum kontroli obracała się wstępna rekonstrukcja Maski zmapowana z tabliczki. W Warszawie ustalili już, że pod sumeryjskim zapisem gospodarczym ukryto geometrię.

Problemem pozostawał wyszczerbiony narożnik. Sześć punktów otaczało pustą przestrzeń, a program nie potrafił odtworzyć brakującej relacji. Hryniewicz zaznaczył przerwę kursorem.

- W Warszawie nazwałeś to instrukcją albo zamkiem.

- I przy tym zostaję. Teraz musimy ustalić, czego brakuje w narożniku. Bez tego nie wiemy, jak zbudować układ.

- Czyli nie wiemy, ile podstaw zamontować - powiedział porucznik inż. Michał Nowak.

Stał przy skrzyniach akceleratora z rękami ubrudzonymi smarem. Na jednej z nich ktoś przykleił kartkę: NIE OTWIERAĆ BEZ ZGODY MARECKIEGO.

Marecki przeczytał uwagę.

- Rozsądny zapis.

- Po Warszawie wolę zapytać dwa razy - odpowiedział Nowak.

Przez kolejne godziny sztuczna inteligencja pracowała już wyłącznie na oddzielonej w Warszawie warstwie geometrycznej. Problemem nie było ponowne odczytanie Maski, lecz odtworzenie brakującej relacji.

- Jeśli znajdziemy siódmy punkt, będziemy mogli sprawdzić, czy ten układ da się przełożyć na cewki - powiedział Marecki. - Dopóki go nie mamy, zbudujemy tylko kosztowny sposób na wysadzenie hali.

- Ile czasu? - zapytał Orzeł.

- Trzy dni na rekonstrukcję uszkodzonego narożnika i sprawdzenie geometrii.

- A do tego czasu? - zapytała Wolska.

- Żadnego zasilania. Kryształ i tabliczka pozostają osobno. Wszystko zapisujemy, ale niczego nie traktujemy jeszcze jak polecenia.

Orzeł spojrzał na Hryniewicza.

- Trzy dni. Przygotować halę, ale nie uruchamiać żadnego urządzenia. Fałszywe kolumny utrzymają ruch przy pozostałych obiektach. Giewont pozostaje ciemny.

Na obrazie z analogowej kamery wewnątrz kryształu poruszyła się biała smuga. Dotąd pozostawała skierowana ku wschodniej ścianie, za którą umieszczono Maskę. Teraz obróciła się ku ścianie północnej. Jedenaście metrów dalej, w głównej hali, stały skrzynie z akceleratorem.

- Kamera mogła złapać odbicie? - zapytał Nowak.

- Analogowa pokazuje to samo - odpowiedział Hryniewicz.

- Wie, co przywieźliśmy - powiedział Orzeł.

Smuga zatrzymała się przy krawędzi kryształu.

Rozdział 13. Złomowisko Alfa

Kilka godzin po wygaszeniu Anomalii 88 Aitken zasilił kolejną część dolnego poziomu. Baran powiększył nowy obszar na modelu instalacji.

- Profil serwisowy otrzymał zadanie przeglądu floty pomocniczej. System odblokowuje hangar techniczny opisany jako zero cztery.

- Aktywna obrona? - zapytał Hryniewicz.

- Brak danych. To dok remontowy, ale algorytmy mogą uznać ludzi za skażenie biologiczne.

Marecki wrócił na Księżyc dopiero po kilku godzinach snu. Głowa nadal ciążyła mu po Anomalii 88, a pod lewą skronią została tępa bolesność. Hryniewicz ograniczył rekonesans do jednego wejścia. Z GROM-em przeszło także dwóch inżynierów wojskowych; mieli fotografować, skanować i mierzyć, bez fizycznego łączenia ziemskiej aparatury z obcymi systemami. Na końcu C-4 Orzeł zatrzymał zespół przed półkolistymi wrotami trzykrotnie większymi od wcześniejszych grodzi.

- Słyszycie? - zapytał Kaktus.

Z głębi konstrukcji dobiegł niski zgrzyt. Mechanizmy budziły się przez niemal trzy minuty. Drgania przechodziły przez pancerze operatorów, a w korytarzu rozlegał się basowy jęk naprężanego materiału. Każdy żołnierz trzymał palec przy spuście.

Wrota ruszyły.

Ze szczeliny wypłynęła chmura lodowatego pyłu. Kryształki przykleiły się do wizjerów i przez kilka sekund topniały od ciepła skafandrów, zostawiając mleczne smugi na zewnętrznych powłokach. Kaktus wszedł pierwszy. Snop jego latarki nie dosięgnął końca hali. Hangar opierał się na ukośnych filarach przypominających żebra czegoś pogrzebanego w księżycowej skale. Sklepienie ginęło wysoko w mroku. Z posadzki wyrastały rusztowania, rozebrane ramy techniczne i wielkie uchwyty magnetyczne. Puste miejsca po maszynach były równie wyraźne jak te, które wciąż zajmowały kadłuby.

W czterech uchwytach, metr nad podłogą, wisiały jakieś pojazdy. Zespół ruszył między uchwyty, ostrożnie stawiając magnetyczne podeszwy na wyznaczonych pasach. Po chwili wszyscy stali, zadzierając głowy do góry, wpatrując się w nowe znalezisko. Ciemne kadłuby wykonano z matowego stopu pochłaniającego światło. Pojazdy nie miały skrzydeł, usterzenia ani powierzchni sterowych. Z boków wychodziły teleskopowe wysięgniki zakończone pierścieniami nieznanego napędu. Pod kadłubami znajdowały się ciężkie chwytaki i płozy zamiast klasycznego podwozia. Tył każdej jednostki kończyła owalna dysza, w której tliła się szczątkowa, fioletowa poświata.

- Wyglądają jak owady - powiedział Kaktus.

Orzeł wspiął się na rusztowanie i zajrzał przez częściowo otwarty właz pierwszej maszyny. W kokpicie nie było foteli, joysticków, pedałów ani ekranów. Ściany wyłożono ciemnym materiałem ustępującym pod naciskiem. Z sufitu i podłogi wystawały porty oraz zagłębienia dopasowane do istot o innej anatomii: wyższych, o dłuższych kończynach i odmiennym układzie stawów.

- Brak ręcznych systemów sterowania - zameldował Orzeł. - Pilot musiał łączyć się z maszyną bezpośrednio.

Marecki badał oznaczenia przyłączy drugiego pojazdu. Nie dotykał pancerza, prowadził skaner kilka centymetrów nad powierzchnią. Jego tablet spięty z Okiem podpowiadał odpowiedzi.

- To jednostki robocze. Nie mają typowych węzłów uzbrojenia. Płozy, chwytaki, napędy manewrowe. Prawdopodobnie obsługiwały infrastrukturę na powierzchni albo przewoziły ciężkie elementy.

Na boku trzeciego kadłuba odnalazł geometryczne linie.