Osiem Kwiatów - Karol Dachowski

30.29 zł
25.14 zł (30,29 zł najniższa cena z 30 dni)

Bookmark Settings Fullscreen

Rozdział 6 - Zawody, które się nie spotykają... a jednak się spotkały

Mariola zawsze mówiła, że jej praca jest jak cisza po burzy. Prosektorium nie było miejscem strachu - było miejscem prawdy. Miejscem, gdzie wszystko, co ukryte, ostatecznie wychodziło na powierzchnię. Jako lekarz medycyny sądowej była precyzyjna, skupiona i chłodna w pracy, ale niezwykle ciepła poza nią. Potrafiła patrzeć na rzeczy, od których inni odwracali wzrok, i robiła to z godnością, nigdy z dystansem. Ebenz był jej całkowitym przeciwieństwem. Jego praca oznaczała krzyk, śmiech, wodę i prędkość. Był testerem zjeżdżalni wodnych - człowiekiem, który zjeżdżał w parkach rozrywki, by sprawdzić bezpieczeństwo, kąty nachylenia, przyspieszenie i poziom adrenaliny. Codziennie wchodził na wysokie wieże, zjeżdżał w dół jak błyskawica, a potem wynurzał się z basenu i krzyczał do techników: - Ta jest dobra! Albo: - Ta skręca za mocno! Albo: - Ta jest idealna, zostawcie ją! Dwa światy, które teoretycznie nie miały prawa się spotkać. A jednak spotkały się w bloku z wielkiej płyty, między doniczkami a piosenką o ośmiu kwiatach.

? Mariola i jej świat ciszy Tego dnia Mariola wróciła z dyżuru później niż zwykle. Ebenz czekał pod blokiem, siedząc na murku z nogami zwisającymi jak u dziecka. Miał jeszcze mokre włosy - pewnie testował po południu nowy obiekt. Kiedy tylko ją zobaczył, natychmiast wstał. - Ciężki dzień - powiedziała, zdejmując z dłoni skórzane rękawiczki. - Wiem - odpowiedział cicho. - Widać to po Twoich oczach. Mariola nie lubiła rozmawiać o pracy. Nie dlatego, że była straszna, ale dlatego, że była zbyt poważna, a powaga nie pasowała do lekkości ich spotkań. Tego wieczoru jednak zrobiła wyjątek. - Wiesz... czasem mam wrażenie, że ludzie zupełnie nie rozumieją mojej pracy. Myślą, że ona jest o śmierci. - A o czym jest? - O prawdzie. O tym, co zostaje, kiedy wszystko inne już znika. Ebenz skinął głową. Nie bał się jej profesji. Nigdy nie bał się prawdy.

? Ebenz i jego świat krzyku - A u Ciebie? - zapytała, próbując zmienić nastrój. - Jak poszło? - Zjeżdżałem dzisiaj nową rurą. Ma trzy ostre zakręty i jeden taki moment, w którym człowiek jest pewien, że zaraz wyleci w kosmos. Mariola parsknęła śmiechem. Uwielbiała słuchać jego opowieści. Kochała tę energię, wieczny ruch i życiową lekkość, którą w sobie nosił. - I co? Wyleciałeś? - Poleciałem - odpowiedział z pełną powagą. - Ale na szczęście wróciłem. To był ich humor. Prosty, miękki, bezpieczny.

? Spotkanie dwóch światów Kiedy weszli na klatkę schodową, Mariola zatrzymała się na półpiętrze. Stał tam siódmy kaktus - ten przedziwnie powyginany. - Wiesz, że on rośnie w stronę światła? - zauważyła, przyglądając się zielonej łodydze. - A Ty? - zapytał nagle Ebenz. - W którą stronę rośniesz? Mariola spojrzała na niego długo. Bez uśmiechu. Bez cienia rumieńca. Z tą samą absolutną powagą, którą na co dzień rezerwowała dla swojego prosektorium. - W Twoją - odpowiedziała. Ebenz poczuł, jak coś mocno drgnęło w jego piersi. Zupełnie tak, jakby właśnie zjechał z najwyższej zjeżdżalni świata, woda uderzyła go w twarz, a serce nie wyrobiło na zakręcie.

? Noc kaktusów Weszli do mieszkania. W środku panowała głęboka cisza, a kaktusy trwały w swoim nieruchomym, skupionym świecie. Jednak jeden z nich... ten ósmy... ten z małym, niepozornym pąkiem... Właśnie zakwitł. Mariola zamarła w pół kroku. Ebenz zatrzymał się tuż za nią. Kwiat był drobny, niezwykle delikatny i bladoróżowy - dokładnie taki, jak jej policzki, gdy cicho wymawiała słowa "Bens-Time". - Widzisz? - wyszeptała. - Kaktusy też kwitną. Ebenz nie odpowiedział, bo żadne słowa nie były już potrzebne. W tej jednej krótkiej chwili zrozumiał, że ich dwa skrajne światy - cisza medycyny sądowej i krzyk wodnej adrenaliny - połączyły się na dobre w płatkach jednego małego kwiatu. Mariola - lekarz medycyny sądowej. Ebenz - tester zjeżdżalni wodnych. Zaczęli rosnąć w swoją stronę.

Rozdział 7 - Kaktus, który uratował życie

Mariola wracała późno. Była zmęczona i obciążona kolejnym dniem w prosektorium, w którym cisza bywa czasem znacznie cięższa niż najgłośniejszy krzyk. Weszła do mieszkania, zamknęła drzwi, odłożyła torbę na szafkę i jak zawsze spojrzała na swoje kaktusy - jej mały, zielony świat, który nigdy jej nie zawodził.

Nie miała pojęcia, że tego wieczoru jeden z nich stanie się czymś znacznie więcej niż tylko rośliną.

? Złodziej

Nagle rozległ się dźwięk dzwonka do drzwi. Krótki, stanowczy, pewny siebie.

Mariola otworzyła bez obaw, ponieważ od kilku dni na klatce zapowiadano rutynowe kontrole instalacji gazowej. Mężczyzna stojący na progu miał przypięty identyfikator, robocze ubranie techniczne i trzymał w ręku skórzaną teczkę. Wyglądał jak każdy inny pracownik spółdzielni. - Przegląd instalacji gazowej - powiedział spokojnym głosem.

Wszedł do środka, a gdy tylko przekroczył próg, natychmiast zamknął za sobą drzwi na klucz. W tym samym momencie Mariola poczuła, jak ogarnia ją lodowaty strach. Coś było bardzo nie tak. Mężczyzna odwrócił się w jej stronę, a w jego oczach nie było już śladu po profesjonalizmie. Pojawiła się w nich czysta chciwość, złość i desperacja. - Dawaj pieniądze - syknął złowrogo. - Wszystko, co masz. - Nie mam pieniędzy... - zaczęła, cofając się o krok.

To stwierdzenie natychmiast doprowadziło go do wściekłości. - Kłamiesz! - wrzasnął, brutalnie rzucając ją na podłogę.

Mariola uderzyła głową o twarde kafelki w przedpokoju. W oczach stanęły jej łzy, a w głowie mocno zakręciło. Złodziej zaczął gorączkowo przeszukiwać pobliskie szafki, szuflady i jej torebkę. Po chwili wyciągnął z portfela zaledwie dwieście złotych. - Tyle?! - wrzasnął, a jego twarz wykrzywił grymas furii. - Za tyle ryzykowałem?!

Podszedł do leżącej kobiety i zacisnął pięść. Mariola zrozumiała wtedy z przerażeniem, że nie chodziło już tylko o rabunek. Mężczyzna był nieobliczalny, wściekły i gotowy zrobić jej krzywdę tylko po to, by rozładować swoje emocje.

? Kaktus

Próbowała wstać, ale sparaliżowane strachem ciało odmówiło posłuszeństwa. Napastnik stanął tuż nad nią i uniósł rękę, gotowy do zadania ciosu.

W tym ułamku sekundy wzrok Marioli padł na kaktus stojący na wąskiej szafce. Ten najładniejszy. Ten w poręcznej, ciężkiej doniczce. Ten, który Ebenz przyniósł jej jako ósmy - z różowym pąkiem, który zaledwie poprzedniej nocy rozkwitł specjalnie dla nich.