Rozdział pierwszy

Domenico Ricci cierpiał. Tętniący ból rozsadzał mu skronie. Rozprzestrzeniał się po całym ciele. Czuł go nawet w kościach. Zwykłe oddychanie przychodziło mu z ogromnym trudem.

Zawsze uważał, że żałoba jest marną wymówką ludzi słabych, niezdolnych pogodzić się z rzeczywistością. Śmierć była przecież nieuchronna. Ot, normalna konsekwencja życia. Uważał, że o wiele lepiej jest odpowiednio uczcić osobę niż zatonąć w negatywnych emocjach z powodu jej odejścia.

Teraz jednak, gdy musiał na zawsze pożegnać ukochaną ciotkę Elenę, czuł jedynie smutek, który ciążył mu jak tona ołowiu. Nic nie było go w stanie wyrwać z melancholii, nawet widok Wenecji za oknem, miasta, w którym się urodził i do którego zawsze chętnie powracał.

Mimo że Elena dożyła sędziwego wieku, nie był przygotowany na jej odejście. Stracił osobę, która zawsze była dla niego oparciem, przewodnikiem na życiowych zakrętach i najlepszym sojusznikiem. Elena dała mu dom, gdy własna matka go porzuciła. A teraz odeszła także ona. Jak wiele osób, które przewinęły się przez jego życie.

W szybie zobaczył niewyraźne odbicie swojej zafrasowanej twarzy. Ponure myśli kazały mu wrócić do przeszłości i na nowo mierzyć się z emocjami towarzyszącymi przykrym zdarzeniom z jego życia, począwszy od narodzin, a skończywszy na nieudanym małżeństwie z Rae.

Domenico poczuł, jak jego ciało spina się z bólu na samą myśl o żonie. Przed oczami stanęła mu jej twarz o delikatnych rysach, burza kasztanowych włosów i oczy w kolorze bezchmurnego nieba, zdolne skruszyć nawet najbardziej zatwardziałą duszę. Podniósł trzymaną w dłoni szklankę, by choć trochę zagłuszyć ból gorzkawym smakiem bursztynowego trunku. Ze wszystkich kobiet, które pozostawiły w jego sercu blizny, rana zadana przez Rae bolała najbardziej. Dlatego, że to on ją wybrał. Zaprosił ją do swojego życia, włożył na jej palec pierścionek, wypowiedział słowa przysięgi, a ona to wszystko podeptała, odchodząc bez słowa wyjaśnienia.

Mimo to w chwilach smutku to właśnie jej kojącego dotyku brakowało mu najbardziej. Spośród wszystkich osób, które gościły w jego palazzo, to właśnie jej twarz chciałby teraz zobaczyć, a ona nawet nie zadała sobie trudu, by zadzwonić i złożyć kondolencje...

Domenico podniósł szklankę do ust, zdając sobie sprawę z tego, że melancholijny nastrój zmienił go w sentymentalnego głupca. Oczywiście, że nie zadzwoniła ani nie przyjechała. Zostawiła go przecież. Porzuciła tak jak inni. Nie miała nawet na tyle przyzwoitości, by mu powiedzieć, że jest nieszczęśliwa albo że potrzebuje czasu dla siebie. Nie dała mu szansy na uratowanie ich małżeństwa. Pewnego dnia po prostu wyszła, zostawiając zdawkową wiadomość na skrawku papieru.

Prawdę mówiąc, nie zasługiwała, by poświęcał jej teraz tyle uwagi. Była ostatnią kobietą na ziemi, której powinien pożądać. Jeśli potrzebował pocieszenia, miał do dyspozycji wiele innych kobiet i byłyby one przeszczęśliwe, że mogą dzielić z nim łóżko. Nic poza jedną nocą lub przelotnym romansem nie miał do zaoferowania. Nie zamierzał wdawać się w żadne związki, ponieważ wiedział, czym to grozi. Ponownym odrzuceniem.

Z zamyślenia wyrwał go odgłos kroków na korytarzu i skrzypnięcie przymkniętych drzwi do jego gabinetu. Znajomi wiedzieli, że nie należy mu przeszkadzać, a zatem musiał to być ktoś, kto nie znał zwyczajów panujących w domu lub po prostu stracił orientację, przemierzając kolejne korytarze. Może reporter, który chciał, by powiedział parę słów o zmarłej. Albo ktoś niebywale wścibski...

Nie odwrócił się w nadziei, że osoba zajrzy tylko i widząc, że źle trafiła, pójdzie dalej, ale kroki ucichły. W ciszy Domenico poczuł najpierw gęsią skórkę, która zjeżyła mu włosy na karku, a zaraz potem do jego nozdrzy dotarł ledwie wyczuwalny zapach, który rozpoznałby zawsze i wszędzie. Serce w jego piersi stanęło na moment i już wiedział, że to była ona.

- Domenico?

Od dawna niewypowiadane przez nią imię męża zabrzmiało obco w jej uszach, a równocześnie znajomo. Zadrżała, patrząc na niego pierwszy raz od wielu miesięcy. Stał odwrócony tyłem i zapatrzony w urokliwe miasto tonące w pomarańczowym blasku zachodzącego słońca.

Nadal prezentował się imponująco. Szerokie barki, wąskie biodra, słuszny wzrost. Nie spodziewała się, że zmieni się znacząco. Żywiła jednak nadzieję, że wrażenie, jakie zawsze na niej robił, zdecydowanie osłabnie. Nic z tego.

- Więc jednak zdecydowałaś się przyjechać? Trochę zbyt późno - odezwał się ponurym głosem.

- Wiem, wybacz mi. Próbuję się tu dostać od paru dni, ale najpierw przeszkodziła nam burza śnieżna. Odwołano wszystkie pociągi i loty. Dopiero dziś udało mi się złapać samolot.

- Dziwi mnie, że zadałaś sobie aż tyle trudu.

- Chciałam pożegnać Elenę. - Rae umilkła przytłoczona poczuciem winy. Upłynęło wiele czasu, odkąd ostatni raz widziała Elenę. - Gdybym wiedziała, że jest chora...

Domenico odwrócił się. Na jego twarzy wymalowana była wściekłość.

- A skąd miałabyś o tym wiedzieć, Rae? Przecież zostawiłaś rodzinę i w ogóle się nami nie interesowałaś.

- Proszę cię, Domenico... - zaczęła, ale wiedziała, że zasłużyła na cały ten gniew. - Nie przyjechałam tutaj, żeby się kłócić.

- Po co w ogóle przyjeżdżałaś? Nie masz wobec Eleny żadnych zobowiązań. Potwierdziłaś to swoim odejściem, pamiętasz?

Złość wyostrzyła mu rysy, czyniąc go jeszcze przystojniejszym. Rae nie była pewna, czy uda jej się pokonać suchość w gardle. Domenico ze swoją atletyczną sylwetką przypominał starożytnego wojownika. Miał w sobie tyle charyzmy, że czuła się nią zupełnie przytłoczona.

- Mówiłam już, że chciałam się pożegnać i złożyć ci kondolencje - wyjąkała.

Prawda była jednak taka, że sprowadziło ją tutaj nie współczucie, lecz tęsknota. Fizyczna i emocjonalna. Dlatego zdecydowała się wrócić po raz ostatni do Wenecji.

Gdy przeczytała, że Elena nie żyje, od razu przyszedł jej na myśl Domenico. Potem zaczęła się zastanawiać, jak mogłaby mu pomóc w tych trudnych chwilach. Ale nawet teraz, gdy stała tuż obok, czuła się tak, jakby byli od siebie oddaleni o tysiące mil. Ten sam impuls, który zmusił ją do pojawienia się po długiej przerwie w Palazzo Ricci, nakazywał jej teraz zrobić kilka kroków i objąć Domenica ramionami, najmocniej jak tylko potrafiła.

Ale czy to nie oznaczałoby powtórki błędów z przeszłości? Wpadnięcia w dynamiczny wir, który niegdyś uczynił ją tak nieszczęśliwą? Owszem, mogłaby potraktować tę sytuację jako wyjątek, ale też musiałaby się zastanowić, czy rzeczywiście zmieniła się w ciągu ostatnich miesięcy. A to były bardzo niewygodne rozważania.

- Złożyłaś już kondolencje, więc możesz iść. Odprowadziłbym cię do wyjścia, ale zapewne pamiętasz drogę - powiedział lodowatym tonem, po czym odwrócił się do niej plecami.

Rae zrobiła się czerwona, do oczu napłynęły jej łzy. Wiedziała, że Domenico potrafi być bezwzględny. Prowadzenie wielkiej firmy i zarządzanie tysiącami pracowników na całym świecie wymagało bycia twardym. Wiedziała jednak także, że nie musiał być taki wobec niej. Musiał być bardzo nieszczęśliwy, kiedy ze sobą byli, jeśli wciąż żywi do niej tyle gniewu. Upokorzyła go, odchodząc. Dlatego ani razu nie spróbował nawiązać z nią kontaktu. Nie spodziewał się zapewne, że ją zobaczy.

Stało się jednak inaczej.

Serce Rae zadrżało w niepewności. Może faktycznie powinna zrobić, co jej kazał, i wyjść. Nie była tu mile widziana i tak naprawdę nie miała tu nic do roboty. Domenico miał służbę i asystentów, którzy dbali o jego sprawy. Możliwe także, że miał partnerkę, która zapewniała mu emocjonalne wsparcie.

Och, dlaczego nie pomyślała o tym, zanim zdecydowała się na tak daleką podróż? Popisała się piramidalną głupotą, inaczej nie można było nazwać tej eskapady.

Odwróciła się i zrobiła dwa kroki, po czym przystanęła. No nie! Kolejny raz dała się zapędzić w kozi róg i gotowa była mu ustąpić. Nie tak powinno to wszystko wyglądać. Obiecała sobie przecież, że nigdy więcej nie pozwoli, by ktokolwiek ją strofował albo wydawał jej polecenia.

Przyleciała do Wenecji, ponieważ martwiła się o niego. Wiedziała, jak ważną osobą w jego życiu była Elena. Czuła, że Domenico będzie potrzebował kogoś, przy kim mógłby dać upust swojemu cierpieniu. Dlatego teraz musiała się upewnić, że zrobiła wszystko, co w jej mocy, by pomóc mu przejść najtrudniejsze chwile.

- Chcesz, żebym poszła, i zrobię to, ale muszę mieć pewność, że dasz sobie radę. Także dlatego tu jestem.

Domenico wydał z siebie warknięcie, które nie było jedynie wyrazem poirytowania, leczy pytaniem o to, dlaczego Rae go zostawiła, skoro jego samopoczucie tak bardzo leżało jej na sercu.

- Nic mi nie jest - odburknął.

Rae stłumiła w sobie westchnienie. Była to jego standardowa odpowiedź. Dlaczego zawsze musiał być taki uparty?

- Naprawdę, Domenico? Ile drinków już wypiłeś? - spytała, podchodząc bliżej i patrząc znacząco na trzymaną w dłoni kryształową szklankę. - Jadłeś coś dziś w ogóle? Spałeś?

- Mój plan posiłków i reszty dnia albo nocy to już nie twoja sprawa, Rae - rzucił wściekły.

- Masz rację - mruknęła, zaatakowana niespodziewanie obrazem męża w objęciach innej kobiety. - Wiem jednak, jakim ciężarem potrafi być żałoba. Wiem, jak trudno jest pogodzić ją z dotychczasowym życiem.

Domenico patrzył na Rae, jakby była czarownicą czytającą w jego myślach.

- Sama to przeżyłam. Dwa razy. Zapomniałeś już? - dodała.

Utrata obojga rodziców w krótkim odstępie czasu była najtrudniejszą jak dotąd rzeczą, z jaką Rae musiała się zmierzyć. Większości dni po pogrzebie ojca, a potem matki po prostu nie pamiętała. Nie uważała się za szczególnie silną osobę i na pewno nie czuła się silna teraz, znajdując się w kręgu oddziaływania Domenica, co groziło wciągnięciem jej z powrotem do jego świata. Nagle wszystkie powody, dla których zdecydowała się od niego odejść, wydały jej się błahe i odległe. Również dlatego wszystkie dzwonki ostrzegawcze w jej umyśle zaczęły przeraźliwie głośno dzwonić.

- Nie - powiedział i wychylił resztę trunku, po czym schylił się, by odstawić szklankę na stolik obok lampy. W jej świetle dostrzegła, jak ciężkie musiały być dla niego ostatnie dni. Cienie pod oczami, surowe rysy, smutek na niegdyś tak przystojnej twarzy. Nie widziała go nigdy w tak kiepskiej formie, co na nowo wzbudziło w niej współczucie. - Nie zapomniałem. Śmierć bliskich to piekło.

Wyprostował się i oparł biodrem o szafkę.

- Myślałem, że, wiedząc, jak bolesna jest taka strata, będziesz znacznie bardziej doceniać nasz związek. Popełniłem błąd. Okazałaś się zupełnie inna, niż sobie wyobrażałem.

- Oboje przeżyliśmy to rozczarowanie - odparła, przypominając sobie, jak innym człowiekiem od tego, w którym się zakochała, okazał się Domenico.

Wściekłość na powrót zagościła na jego twarzy.

- Czym niby miałem cię rozczarować? Dałem ci wszystko. Absolutnie wszystko!

Tego nigdy nie kwestionowała. Był hojnym człowiekiem, jeśli chodziło o kwestie materialne, ale za to, co jej miał do zaoferowania, zapłaciła wysoką cenę.

Musiała trwać przy nim zawsze. Poświęcić wszystkie aspekty swojego własnego życia. Stawiać jego potrzeby ponad własnymi. W każdej minucie każdego dnia. Ponieważ on uważał to za oczywiste.

Początkowo nie dostrzegała, jaki to dla niej ciężar. Jego zadowolenie sprawiało, że sama czuła się szczęśliwa. Któregoś dnia jednak zauważyła, że poza nim i jego sprawami nic innego w jej życiu nie istnieje. Nie miała pracy ani przyjaciół, żadnego hobby, ponieważ zwyczajnie nie znalazłaby na nie czasu. Gdyby jakimś zrządzeniem losu została sama, nie wiedziałaby, czym wypełnić sobie dni. Świadomość tego była niczym najgorszy koszmar senny. Tyle że w jej przypadku nie mogła się z niego obudzić. Wiedziała też, że tak dalece idące poświęcenie się drugiej osobie, skończy się osamotnieniem i depresją. Każdego dnia robiła kolejny mały krok w tę stronę, tymczasem Domenico zdawał się zupełnie nie zauważać ani jej, ani jej potrzeb.

Otrząsnęła się z przykrych wspomnień. Nie przyleciała do Wenecji po to, by rozsiąść się na zgliszczach po swoim małżeństwie. A już na pewno nie w dniu pogrzebu Eleny, gdy cały dom był pełen żałobników.

- Musimy pogodzić się z tym, że mamy odmienne zdanie na ten temat - powiedziała Rae spiętym głosem. - Na dole jest sporo ludzi. Nie powinieneś do nich zejść?

Jej słowa spotkały się z pełnym uporu przedłużającym się milczeniem. Domenico westchnął wreszcie.

- Wolałbym zostać tutaj. Każdy mi mówi, jak cudowna była Elena, a ja jestem na nią zbyt wściekły, by rozprawiać o jej cudowności.

- Domenico... - powiedziała ze współczuciem.

Relacja z Eleną była ważną częścią życia Domenica i gdy tylko Rae poznała Elenę, zrozumiała dlaczego. Elena miała wybitny umysł, szczere serce i piękną duszę. Była też jedyną rodziną dla Domenica, którym się zajęła, gdy miał zaledwie kilka dni, a jego biologiczna matka, dużo młodsza krewna Eleny, nie była w stanie wychowywać dziecka. Albo może nie chciała. Rae nie była pewna. Za każdym razem, gdy próbowała dowiedzieć się czegoś o rodzicach Domenica, ten wymawiał się brakiem czasu albo po prostu milczał. Tak zresztą było zawsze, gdy rozmowa schodziła na przeszłość lub w jakiś sposób dotykała emocji.

Od czasu, gdy go poznała, wiedziała, że przeszłość jest dla niego ciężarem. I choć fizycznie byli ze sobą blisko, to Domenico zawsze trzymał Rae na dystans, jeśli chodziło o emocje. Gdy zmarli jej rodzice, pomyślała, że może wspólne doświadczenie traumy zwiąże ich ze sobą mocniej. Ku jej zaskoczeniu jednak to właśnie jej trauma stała się przyczyną rozpadu ich związku.

Domenico nie chciał jej opowiedzieć o sobie, a ona nie potrafiła żyć z kimś, kto aż tak jej nie ufał. Dlaczego miała poświęcać swoje życie człowiekowi, który nie chciał, by znała każdy szczegół z jego życia? Jak miała oddać serce komuś, kto nie chciał otworzyć przed nią swojego serca?

To wszystko nie powstrzymało jej jednak. Była zdeterminowana, by pokazać, jak bardzo współczuje mu z powodu odejścia Eleny. Chciała objąć go ramionami i powiedzieć, że nie jest sam. Nie mogła znieść myśli, że Domenico jest samotny w cierpieniu i żałobie, a jedynym uczuciem, które pozwala mu się od nich oderwać, jest wściekłość.

Pamiętała, że po śmierci ojca także czuła gniew. Dlaczego to właśnie on musiał odejść tak wcześnie, a nie ktoś inny? Była pewna, że Domenico mierzył się z podobnymi myślami jak ona wtedy.

Ledwie jednak wyciągnęła ramiona w jego stronę, zastygła rażona lodowatym spojrzeniem.

- Co robisz?

- Ja...

- Po to tu przyjechałaś? - spytał, patrząc jej w oczy, jakby odpowiedzi na jego pytania były w nich wypisane. - Wydawało ci się, że wystarczy parę słów pocieszenia, bym znowu wpadł w twoje sidła? Jestem w żałobie, Rae. Nie jestem głupi, zapamiętaj sobie. Swoim odejściem pokazałaś, jak niewiele dla ciebie znaczyłem. Nigdy ci tego nie zapomnę. Zabieraj się stąd, ale już!

Z kamienną twarzą wskazał jej drzwi. Nie potrafiła wydusić z siebie ani słowa. Wiedziała, że zostawiając go, wywołała atak furii. Domenico nie był przyzwyczajony do tego, by decyzję podejmował ktoś inny niż on. Miała jednak nadzieję, że z czasem zrozumie, że jej odejście było jedyną rozsądną decyzją. Każde z nich chciało czegoś innego w życiu, a ich oczekiwania były nie do pogodzenia. Nigdy nie myślała, że ta wściekłość pozostanie z nim na zawsze.

Naprawdę nie miała zamiaru go zranić. Po prostu nie mogła dłużej znieść tego, że tak ją tłamsi. Żadne rozmowy z nim nie przynosiły pozytywnego rezultatu. Musiała z tego małżeństwa wyjść albo popadłaby w depresję. Nie było trzeciej drogi.

Powoli odwróciła się, czując, że nie wydobędzie z siebie ani słowa więcej. Z trudem zmusiła się do zrobienia kroku naprzód, potem kolejnego...

- Właściwie to nie jest zły pomysł. Rae powinna zostać - odezwał się nagle głos, który sprawił, że Rae i Domenico podnieśli głowy, patrząc w kierunku drzwi.

W progu stała Alessandra Donati, prawniczka Eleny i przyjaciółka rodziny Ricci od niepamiętnych czasów. Jej łagodne spojrzenie zatrzymało się najpierw na Rae, potem na Domenicu.

- Che cosa? Perché? - spytał Domenico, opierając dłonie na biodrach.

- Rae powinna zostać przynajmniej do jutra. Wtedy zostanie odczytany testament Eleny. Ostatecznie nadal należy do rodziny i jestem pewna, że Elena życzyłaby sobie, by była obecna.

Rae usiłowała ukryć zdumienie. Ze wszystkich ludzi w tym domu Alessandra najmniej nadawała się na jej adwokatkę. W każdym razie do tej pory nigdy nie okazywała jej większej sympatii.

Domenico zaklął po włosku i uniósł ręce w górę.

- Chcesz powiedzieć, że ciotka uwzględniła ją w ostatniej woli?

- Niczego takiego nie twierdzę - odparła spokojnie Alessandra. - Testament Eleny zostanie odczytany jutro. Moja rada dla was obojga jest taka, żeby Rae została, skoro już tu jest.

Alessandra nie ugięła się pod hardym spojrzeniem Domenica. Rae wyczuła pomiędzy nimi jakiś rodzaj milczącego porozumienia i zabolało ją, że ona nigdy nie osiągnęła nawet takiego poziomu komunikacji z mężem.

Domenico z niedowierzaniem patrzył to na Alessandrę, to na Rae.

- Bene. - Opuścił zrezygnowany ręce. - Niech zostanie do jutra.

- Chyba nie... - zaczęła Rae i popatrzyła na Alessandrę. - Na którą jest zaplanowane odczytanie testamentu?

- Dziesiąta rano, tutaj.

Rae kiwnęła powoli głową.

- W takim razie do zobaczenia jutro. - Alessandra posłała jej uśmiech i ruszyła dalej korytarzem. Rae uznała, że nadeszła pora się pożegnać. Krótkie spotkanie z Domenikiem wyczerpało ją psychicznie. Najlepiej będzie, jeśli weźmie gorący prysznic i położy się wcześniej spać.

- A ty dokąd się wybierasz?

- Do hotelu - odparła mechanicznie.

- Nie ma mowy. Zostaniesz tutaj.

Rae zachwiała się na nogach na myśl o pozostaniu w palazzo, gdzie za każdym rogiem czaiły się wspomnienia. Nie tylko te złe, także te dobre.

- Naprawdę nie trzeba. Zarezerwowałam...

Twarz Domenica pociemniała od złości.

- Nie próbuj swoich sztuczek, Rae. Nie w takim dniu. Nie ufam ci ani trochę. Zostaniesz tutaj, żebym miał na ciebie oko.

- Żebyś miał na mnie oko? - powtórzyła z niedowierzaniem. - Z jakiego powodu?

- Dopóki nie dowiem się, czy jesteś wymieniona w testamencie Eleny, chcę, żebyś została tutaj. Portia zaprowadzi cię do jednego z pokoi dla gości.

Zapraszamy do zakupu pełnej wersji