Następnego dnia w szkole moja nauczycielka, pani Barksdale, ogłosiła, że zaczynamy Tydzień Kariery, i zapytała każdego z nas, kim chce zostać, kiedy dorośnie. Nie: co chce robić, ale kim być.

- Primabaleriną - powiedziała jedna dziewczynka z włosami ściągniętymi w kucyk tak mocno, że oczy zwęziły jej się w małe szparki.

- Stewardesą - powiedziała inna.

- Wiceprezesem do spraw sprzedaży - rzucił chłopak, którego nie znosiłem.

- Weterynarzem.

- Komendantem straży.

- Lekarką.

- Gwiazdą telewizji.

I tak dalej. Nie miałem pojęcia, skąd oni to wszystko biorą.

- A ty, Batter? - zapytała pani Barksdale. - Kim zostaniesz, kiedy dorośniesz?

- Poetą.

Kilka osób się roześmiało.

- Szlachetny cel - powiedziała zachęcająco pani Barksdale. - Ale jedno powinieneś wiedzieć: poeta ma tę ciekawą możliwość wykonywania dwóch zawodów naraz. A to dlatego, że zarobki z poezji nie zawsze są, jak by to ująć, wystarczające. Ale dzięki dwu pracom ma co jeść i może pisać. Jaką inną pracę chciałbyś wykonywać, by mieć pewność, że nadal będziesz miał co jeść i mógł pisać?

- Rzecz w tym, że pisałbym cały czas - wyjaśniłem. - Więc chyba nie miałbym czasu na inną pracę.

- Robert Frost pracował jako szewc - przypomniała mi. - Walt Whitman był urzędnikiem.

- Yeats nie miał drugiej pracy.

- Znasz już Yeatsa? To może wiesz i to, że należał do ziemiaństwa. To znaczy, że miał dużo ziemi, urodził się bogaty. - Ton pani Barksdale dawał do zrozumienia, że jej uczniowie, w większości z ciężko pracujących rodzin rolniczych z Yuba City, majętni nie są. - Bogaci mają zwykle inne możliwości - dodała łagodnie. - To zróbmy tak: w domu zastanów się, jaka druga praca by ci się podobała, i jutro o tym opowiesz. I pamiętajcie wszyscy, rano wybieramy się do Muzeum Historii Naturalnej. Tam też czeka mnóstwo pomysłów, kim można zostać!

Następnego dnia, kiedy weszliśmy do muzeum, zacząłem się zastanawiać, o co pani Barksdale chodziło z tymi pomysłami, kim można zostać. Bo niby kim? Grabarzem? Wszędzie tam było pełno kości.

- Nie zatrzymuj się, Batter - powiedziała pani Barksdale. - To duże muzeum, a przed nami jeszcze dwa piętra. Zrób zdjęcie. Wtedy obejrzysz wszystko po powrocie do domu.

- Czyli dodo zniknęły na zawsze? - zapytałem, pstrykając zdjęcie dioramy swoim aparatem Brownie 127. Wyeksponowano na niej dziwacznego ptaka, do którego zbliżali się głodni mężczyźni w halkach.

- Tak - powiedziała. - Holendrzy znaleźli te ptaki na bezludnej wyspie wulkanicznej na Oceanie Indyjskim. Dodo przyleciały tam, żeby uciec przed drapieżnikami z lądu stałego, i już tak zostały na dobre, nigdy więcej nigdzie nie odleciały. Aż zjawili się Holendrzy. Wtedy naprawdę tym ptakom przydałoby się poderwać do lotu. I wiecie co? Nie potrafiły. Bo ich skrzydła już nie działały. Kto wie dlaczego?

- Ewolucja - powiedziała Ruth, najmądrzejsza w naszej klasie.

- Zgadza się, Ruth. Nieużywane zanika, oto motto ewolucji. Więc kiedy zjawili się Holendrzy, dodo nie miały wyboru i pozwoliły się zatłuc pałkami. Wiecie, jak to się nazywa?

- Masowe morderstwo? - podsunął mój kolega Bill.

- Głupota. Bo gdyby Holendrzy część zostawili, mieliby zapewnione stałe źródło pożywienia. Ale nie, wybili je co do jednego i dodo wyginęły. Wyginięcie, dzieci, sprowadzają ci, którzy myślą krótkowzrocznie i nie widzą dalej niż na krok. Ludzie nieświadomi. Są wszędzie.

- Ja chcę zabić dodo! - krzyknął Kyle, klasowy łobuz.

- Dziękuję, że potwierdzasz moją tezę, Kyle - powiedziała pani Barksdale.

Według muzealnej ulotki nazwa "dodo" mogła pochodzić od holenderskiego słowa dodoor, oznaczającego ślamazarę, albo dodaar, czyli tłustą dupę. Holendrzy nie przebierali w słowach. Ulotka zresztą też nie.

"Naszej zdolności do destrukcji, czy to przez zabijanie, czy przez wyniszczanie siedlisk, dorównuje jedynie nasza niezdolność do wyobrażenia sobie jakichkolwiek następstw tych czynów", głosiła.

- Rozumiecie? - zapytała nas pani Barksdale. - To znaczy: najpierw zawsze trzeba pomyśleć, dzieci. Bo jak nie, to sami też wyginiemy, a kosmici pootwierają własne muzea i zapełnią je dioramami, żeby pokazać, kim naprawdę były te dodo. Ludzie wyginęli - powiedziała głosem jak ze Strefy mroku - ponieważ przestali używać mózgów. Ponieważ zrobili się leniwi i stworzyli maszyny, żeby myślały za nich. I choć nam błąd tego rodzaju trudno sobie wyobrazić, człowieka jako gatunek cechowała niespotykana wprost głupota.

Wszyscy wpatrywaliśmy się w panią Barksdale z rozdziawionymi ustami.

- Chodźmy zobaczyć dinozaury - dodała wesoło. - One też całkowicie wymarły.