Dziś rano ktoś tu umrze, na tej podmiejskiej stacji kolejowej. Za pięć minut, kiedy przyjedzie pociąg z siódmej sześć, ten do Dworca Victoria.

Do tej pory zginęły tu cztery osoby. W 1861 roku pewien porażony żałobą alkoholik, opłakujący zmarłą żonę i dziecko. W 1923 roku weteran pierwszej wojny światowej, cierpiący na nerwicę frontową: bomby wybuchały mu w głowie do ostatniego tchnienia. W 1972 roku niezamężna nastolatka w ciąży, wyrzucona z domu przez rodziców. W 1994 roku pies przewodnik, który oddał życie, by ratować swojego właściciela, gdy ten za bardzo zbliżył się do torów w nieodpowiednim momencie.

Co najmniej dwie z tych śmierci były przypadkowe, jedna zamierzona, a jedna wydawała się zamierzona, ale taka nie była, jednak nie będziemy się tu zagłębiać w szczegóły, bo mamy tylko kilka minut do przyjazdu pociągu. A jest sporo do omówienia. I zostaniemy świadkami piątej śmierci, która być może będzie zamierzona, a być może nie. Trudno będzie ocenić, kiedy już nastąpi.

Zwróć teraz uwagę na schody prowadzące w dół, na peron. Mały chłopiec wyrywa się z uścisku matki. Wrzeszczy. Rzuca się pędem w stronę torów.

Ogląda się przez ramię i widzi wstrząśniętą matkę, która biegnie za nim. Wybucha śmiechem i podbiega do krawędzi peronu. Odwraca się plecami do ciągnących się tam torów. Nie ma pojęcia, że przekroczył żółtą linię ostrzegawczą. A nawet jeśli ma, jest za mały, by pojąć ostrzeżenie, które ta żółta linia ze sobą niesie; nie wie, że kolejny krok zabierze go za daleko. Robi ten krok.

Traci równowagę i peron usuwa mu się spod nóg. Chłopiec patrzy na matkę. Kiedy zaczyna spadać, napotyka jej spojrzenie i w jej oczach widzi coś, czego jeszcze nie umie nazwać, bo brak mu słów. Nie jest to złość ani strach.

To wahanie. Byłoby łatwiej, gdybym go straciła - ta myśl pojawia się w jej głowie na mgnienie oka, ułamek chwili, dokładniej rzecz biorąc - na trzydzieści dziewięć setnych sekundy. Zatrzymajmy się tu na moment.

Proszę, nie miej owej matce za złe tej myśli. Takie myśli zdarzają się wszystkim matkom. Są mimowolne. Czasami pojawiają się właśnie dlatego, że matka w gruncie rzeczy wcale tak nie myśli. Jej niespokojny, wyczerpany mózg po prostu płata mrocznego psikusa. Każe jej sobie wyobrażać, że mówi albo robi coś, czego nigdy, przenigdy nie powiedziałaby ani nie zrobiła.

Na przykład matka wcale nie chciałaby wyrzucić swojego dziecka przez okno z trzeciego piętra, żeby roztrzas­kało się na chodniku, choć przychodzi jej to do głowy za każdym razem, gdy wzrokiem zahacza o mijane okno, tuląc zapłakane niemowlę do piersi i kołysząc się razem ze swoim odbiciem w szybie. Matka bynajmniej nie chce wepchnąć wózka ze swoim dzieckiem pod autobus, choć taka myśl nachodzi ją za każdym razem, gdy stoi na przystanku, a jej maluch marudzi i szamocze się w pasach spacerówki.

Mózg matki wie, jak bardzo kocha ona swoje dziecko, więc torturuje ją tą miłością, przekręca ją, wywraca na drugą stronę siłą potwornych, nieznośnych myśli o strasznych rzeczach, których nigdy by nie zrobiła i które nigdy nie przydarzą się jej dziecku. Więc proszę, nie oburzaj się na tę matkę za to, że taka myśl przyszła jej w tej chwili do głowy.

To jej następne myśli powinny cię zaniepokoić. Jeśli spadnie, powiedzą "jaka szkoda" - analizuje i stawia kolejny krok, odrobinę wolniej od poprzedniego.

Powiedzą, że to był wypadek - rozważa, wyciągając rękę, która jednak go nie dosięga.

- Ej! - krzyczy mężczyzna na peronie o 7:01 i 17 sekund.

Jest biznesmenem. Prawdziwym mężczyzną, macho, ojcem rodziny, który doszedł do wszystkiego sam, whatta man, whatta man, whatta man, whatta might...1.

- Ej! - krzyczy mężczyzna. Podbiega do kobiety i chwyta ją za łokieć, pomagając jej odzyskać równowagę, a ona z kolei łapie synka za kurtkę na ramionach. Mężczyzna odciąga matkę z dzieckiem od krawędzi peronu. - Ostrożnie - rzuca.

Chłopiec, Gideon, nic nie mówi. Jego matka, Emma, myśli kurwa mać i pyta cicho:

- Co ty tu robisz?

Nie patrzy mu w oczy. Zdyszana, obejmuje syna ręką w obronnym geście, drugą poprawia torebkę, schyla się, żeby podnieść malca i posadzić go sobie na biodrze, ale utrudniają jej to grube kurtki, które oboje mają na sobie, oraz fakt, że chłopiec ma sześć lat i jest dla niej za ciężki. Skóra na knykciach u dłoni, z której ściągnęła rękawiczkę, jest popękana i krwawi. Od zimnego, szarego powietrza tego poranka. Od jej matczynej harówki.

Emma pyta łagodnie, poważnie:

- Po co tu przyszedłeś?

Rozwrzeszczany Gideon zrywa jej czapkę z głowy i rzuca na ziemię. Wierzga, szarpie się. Kobieta stawia go, ale wciąż mocno trzyma za rękę, z całej siły.

- Gideon - syczy ze złością przez zaciśnięte zęby.

- Proszę - mówi mężczyzna, podnosząc czapkę. - Ciężki ranek, co? - Uśmiecha się przyjaźnie i wzrusza ramionami.

Emma nie odpowiada. Mężczyzna zwraca się do niej, jakby byli przyjaciółmi, jak do koleżanki z pracy, z którą jest w dobrych stosunkach, jakby nie szykowali zguby sobie nawzajem. O ileż prostsze i lepsze byłoby jej życie, gdyby nigdy nie spotkała tego człowieka, nigdy go nie poznała.

- Śledziłeś mnie? - pyta.

- Mam z nim pogadać? - odzywa się nieco ciszej biznesmen, ignorując jej pytanie. - Powiedzieć mu, żeby dał mamie spokój...

Emma bierze czapkę, przelotnie spogląda rozmówcy w oczy i odpowiada:

- Nie. Próbuję zrobić to, czego chcesz. Potrzebuję czasu.

Biznesmen cofa się o krok.

- Wiesz co, zapomnij o wczorajszym. Po prostu mnie wysłuchaj - prosi. - A ty - kuca, żeby znaleźć się z Gideonem twarzą w twarz - bądź dobry dla mamy. - Wstaje i zwraca się do Emmy: - Jest taki jak reszta moich, rozpiera go energia.

Tylko że Gideon wcale nie jest taki jak "reszta", czyli sześcioro innych dzieci owego biznesmena. Z których dwoje najmłodszych to chłopcy, odrobinę starsi od Gideona: owoce jego trzeciego małżeństwa z o wiele młodszą kobietą, która odwiezie ich do szkoły nowiutkim G-Wagonem około dwudziestu pięciu minut po czyjejś śmierci na peronie. To dobrze przystosowani, rumiani chłopcy i młoda żona na pożegnanie powie im, że ich kocha, a następnie odjedzie, by zacząć dzień jogą, potem czeka ją spotkanie komitetu rodzicielskiego w sprawie zbiórki funduszy, spacer z psem i zakupy online i już będzie mogła odebrać synów z zajęć pozalekcyjnych - futbolu, teatru czy też szkolenia pod tytułem "jak wyrosnąć na takiego bogatego dupka jak twój tata". Emma chętnie kazałaby jego żonie spierdalać i umrzeć. Chętnie kazałaby spierdalać i umrzeć wszystkim żonom podobnym do żony tego biznesmena.

Teraz chciałaby się od niego oddalić, chciałaby, żeby przestał patrzeć na nią i jej syna i wyciągać pochopne wnioski.

- Pracuję nad twoim bratem - oznajmia biznesmenowi. - Teraz nie mogę o tym rozmawiać.

Szybko odwraca się razem z Gideonem i maszeruje w stronę ławki, stojącej kawałek dalej na peronie. Ma gdzieś, czy biznesmen uzna ją za sukę. Ich rozmowa trwa dwadzieścia siedem sekund.

Suka, myśli biznesmen przez szesnaście setnych sekundy, kiedy Emma odchodzi. Odprowadza wzrokiem ją i jej syna. Zastanawia się nad kolejnym posunięciem. Emma jest płochliwa i miał nadzieję, że w miejscu publicznym zachowa się przyzwoicie. Wczoraj ją nastraszył. Nie powinien był tego robić. Po prostu chciałby, żeby załagodziła sytuację z jego bratem. A potem razem z nim za­inwestowała w start-up, który on dziś sfinansuje - projekt z potencjałem ratowania życia na skalę, która odmieni świat - i zapomniała o tym wszystkim, kiedy będą spać na forsie. I tyle. Pieniądze wszystko naprawią. I dlatego biznesmen jest zdumiony reakcją Emmy, bo kobiety zwykle go słuchają. Zazwyczaj go uwielbiają. No cóż, może nie wszystkie.

Na przykład ta szczupła biała staruszka z krótkimi siwymi włosami, która w tej chwili obserwuje jego i Emmę, zdecydowanie by go nie polubiła, gdyby go poznała. Nie da się ukryć, że biznesmen nie radzi sobie dobrze z jej grupą wiekową. Jako że interesują go wyłącznie kobiety, które da się przelecieć, tego ranka w ogóle staruszki nie zauważył. I bardzo dobrze, bo ta starsza kobieta, pani Worth, nie chce być zauważana. I z całą pewnością nie życzy sobie, żeby ktoś ją przeleciał. Nie dziś rano. Stoi w długim czarnym płaszczu z podniesionym kołnierzem chroniącym od wiatru na przeciwległym końcu peronu, przy tablicy, która ostrzega "Zakaz wstępu i przekraczania linii".

Podczas dwudziestosiedmiosekundowej rozmowy biz­nesmena z Emmą pani Worth dyskretnie zapaliła papierosa. Wie, że nikt na nią nie patrzy, bo jest wcześnie i nikogo nie obchodzi, co robią stare kobiety, a jeśli nawet obchodzi, to ona i tak ma to w nosie. Jest zdenerwowana. To ważny dzień.

Pani Worth jeszcze raz zaciąga się papierosem i z przyjemnością taksuje krytycznym wzrokiem Emmę, która siedzi na ławce i gorączkowo szuka czegoś w torbie, wyciągając z niej wszystko po kolei.

Skóra Emmy zdradza każdą jej emocję. Czerwone plamy furii i zażenowania rozlewają się na szyi. Pani Worth przygląda się, jak kobieta wrzuca wszystko z powrotem do torebki, opróżnia kieszenie płaszcza i klnie, nie znalazłszy telefonu. Pani Worth dostrzega niewielki plaster na jej brwi. Emma miała kiedyś złotawą cerę, błyszczące oczy i godne pozazdroszczenia blond pukle. Ale tak ją wykończył trudny poród Gideona i trudne życie, które nastąpiło później, że jej oczy straciły blask, a włosy ze złotych nici zmieniły się w pajęczynę. Skóra zbladła i pożółkła jak ściany urzędu pocztowego. Tylko wstyd albo zakłopotanie potrafią ożywić tę bladość: czerwone plamy pulsują pod przezroczystą skórą jak hotelowe neony na pocztówkach z Las Vegas.

Dobry Boże, myśli pani Worth, odnosząc się do Emmy, ale też ogólnie do wszystkich kobiet urodzonych po 1975 roku, które mają kariery zawodowe i dzieci, ale ciągle narzekają, że trudno o "równowagę", i są dumne z tego, że nie umieją gotować, jakby lekceważące podejście do żywienia dziecka było jakimś feministycznym manifestem. Jednocześnie płacą innym kobietom, które im sprzątają, opiekują się ich dziećmi i pomagają, a mimo tego, przy całym tym wsparciu, i tak nie radzą sobie z zachowaniem swoich pociech w miejscach publicznych. A przecież kobiety takie jak pani Worth robiły wszystko same, cały czas, bez żadnej pomocy. Niedojda, myśli. Patrzy na Gideona, który macha nogami, wykrzykując coś bez sensu. Pewnie hiperaktywny albo transpłciowy, albo uczulony na orzechy jak wszystkie dzieci w tych czasach.

Emma czuje na sobie spojrzenie pani Worth, podnosi głowę. Nawiązują przelotny kontakt wzrokowy, który trwa trzydzieści jeden setnych sekundy. Durna stara krowa, myśli Emma, której nieobce są potępiające spojrzenia starych wrednych bab.

Nieudolna bździągwa, myśli pani Worth i pociąga nosem z zadowoleniem, bo wie, że Emma jest już świadoma jej dezaprobaty. Gdyby więcej osób potępiało niektóre sprawy - media społecznościowe, kasy samoobsługowe w sklepach, wegetarian, grube dzieci, te obmierzłe legginsy, które noszą wszystkie kobiety w okolicy - świat byłby lepszym miejscem dla pani Worth. Ale trzeba przyznać, że jest spostrzegawcza. Gideon faktycznie ma uczulenie na orzechy.

Pani Worth odwraca wzrok od Emmy i spogląda na małego ptaszka, który przysiadł na peronie. Zaciągając się papierosem, wypatruje składu w oddali. Zerka na zegarek, już niedługo przyjedzie pociąg i zabierze ją do Londynu na spotkanie z wnukami. Kiedy ich ostatnio widziała, młodszy miał cztery lata, a starszy sześć. Młodszy ma teraz dziewięć, a starszy jedenaście i pani Worth przypuszcza, że pamiętają ją jak przez mgłę, jeśli w ogóle. I Bóg raczy wiedzieć, czego przez te lata naopowiadała im o niej jej synowa. Ale to synowie jej syna i zaproszenie na pogrzeb synowej uznała za krok we właściwą stronę. Dla wszystkich. Zwłaszcza dla synowej.

Nagle pani Worth ląduje na betonowej powierzchni peronu. Próbuje się podnieść, ale za bardzo kręci jej się w głowie. Nie wie, jak do tego doszło. Ale pozostali wiedzą.

O 7:02 i 13 sekund usłyszeli krzyk Emmy: "Gideon!" i zobaczyli, że kobieta szarpie się z synem, który próbuje wyrwać jej telefon. Gideon chwycił matkę za nadgarstek i pchnął jej rękę, a telefon wyfrunął spomiędzy palców z zaskakującą prędkością, gdy mocowała się jednocześnie z dzieckiem i torebką. Zobaczyli, jak telefon przelatuje obok głowy pani Worth, która z zaskoczenia straciła równowagę. Aparat ześlizgnął się z kra­wędzi peronu na tory, a pani Worth upadła, pokonana zastrzykiem nikotyny, zimnem, faktem, że nie zjadła śniadania, zdenerwowaniem oraz zaawansowanym wiekiem - w tym roku skończy siedemdziesiąt osiem lat - co razem wziąwszy, doprowadziło do ataku serca. Kobieta czuje nagły, przenikliwy ból, promieniujący z piersi do szczęki i ramienia.

W tej pozycji pani Worth nie wie, że pozostali wyglądają za peron, sprawdzając, gdzie upadł telefon; nie widzi Emmy podbiegającej do krawędzi ani Gideona pędzącego do schodów. Nie rejestruje wrzasku Emmy:

- Niech to szlag!

Dostrzega tylko burgundowe kolano w prążki, należące do nieznajomego, który przyklęknął obok. Brązową skórę dłoni wyciągniętej w jej stronę, wspomnienie sprzed lat: dłoń wyciągniętą, by jej pomóc. A potem podnosi wzrok na jego twarz.

- Hm - mówi nieznajomy. - Wszystko w porządku?

Mimo dezorientacji udaje się jej wykrztusić odpowiedź bardzo w jej stylu: "Oczywiście, że tak, chyba pan żartuje" - choć jest przekonana, że ma atak serca, i uważa to za wielką niedogodność.

- Okej - mówi niepewnie mężczyzna. - Jest pani tutaj z kimś?

- Czy my się znamy? - pyta pani Worth tonem, który sugeruje, że jego pytanie było nazbyt osobiste.

- Eee, nie, przykro mi, proszę pani, czy może pani wstać? Chociaż może lepiej, żeby pani nie wstawała. Uderzyła się pani w głowę? - dopytuje nieznajomy, spoglądając na nią z góry, a potem podnosi wzrok na elektroniczną tablicę informacyjną. Widnieje na niej informacja, że jest 7:02. Cztery minuty, myśli mężczyzna.

- Muszę tam dotrzeć. Po prostu muszę - oznajmia pani Worth z niejakim trudem, bo na jej sercu zaciska się pięść i nie chce puścić.

- Eee, tak, okej, ale najpierw musimy się upewnić, że nic pani nie jest. Może do kogoś zadzwonić? Ma pani komórkę?

Ten dobry samarytanin to Sonny, młody mężczyzna, lat dwadzieścia siedem. Dorastał tutaj, na zamożnych przedmieściach Londynu, chodził do prywatnej szkoły w okolicy i mieszka tu, odkąd wrócił do domu z uniwersytetu, żeby trochę zaoszczędzić i przemyśleć następne życiowe kroki. Z tym że jego powrót nastąpił prawie sześć lat temu, więc do tej pory Sonny powinien był poczynić jakieś postępy. Tylko że coś mu przeszkodziło. Jak to zwykle bywa.

Sonny robi doskonałe pierwsze wrażenie. Jest atrakcyjny i budzi natychmiastową sympatię. Jest wysoki i szczupły, ma atletyczne ciało biegacza, przystojną twarz i unikalne wyczucie stylu. Polega na swoim wyglądzie i ubiorze, na swoich etnicznie niejednoznacznych rysach, traktując je jako coś w rodzaju odwracającej uwagę fasady. Kiedy ludzie poznają Sonny'ego, tyle jest w nim do oglądania - twarz, strój, oczy, zachowanie - że często nikt go tak naprawdę nie widzi. A on jest tego świadomy i bardzo mu to odpowiada.

Tego ranka jest ubrany bardzo w stylu Sonny'ego. Włożył burgundowy garnitur w prążki z wąskimi spodniami rozszerzanymi u dołu. Przed zimnem chroni go nie płaszcz, tylko ogromny gruby szal z dzianiny w kolorze wina i pomarańczy, zupełnie nieodpowiedni do garnituru, chyba że ma go na sobie Sonny.

Nogawki jego spodni kończą się znacznie powyżej kos­tek i przyciągają uwagę do białych lakierków z dziurkowanymi noskami, do których nie założył skarpetek, mimo chłodnego dnia. Ma na sobie czarną koszulę, a do niej wąski krawat z czarnej satyny. Paznokcie są starannie opiłowane i pomalowane na biało. Taki manicure jest kobiecy, lecz na dłoniach Sonny'ego wygląda zaskakująco męsko, podobnie jak garnitur, który znalazł w dziale damskim w swoim ulubionym sklepie z modą vintage. Głowę ma ogoloną, z wyjątkiem kępki miedziano­­­brą­zowych loków z rozjaśnionymi pasemkami. Czasami związuje je z tyłu, dodając sobie powagi, ale dzisiaj zwinął je w kok, który troszkę zsuwa się do przodu, i wymykają się z niego jeden czy dwa spiralne loczki, opadające uroczo na jego lewe oko, które jest brązowe, jednocześnie podkreślając jego prawe oko, które jest zielone.

Jego zielonooka matka mawiała, że zielone oko ma po jej ojcu Kolumbijczyku, a brązowe po jej matce Jamajce, bo choć oboje nie żyją, kochali go tak bardzo, że wrócili, by oglądać świat oczami wnuka. Blady i piegowaty, miedzianorudy i niebieskooki Szkot, ojciec Sonny'ego, któremu rodzice żony nigdy nie ufali, mawiał natomiast, że syn ma oczy w dwóch różnych kolorach, bo jego matka piła w ciąży, co ludzie kwitowali śmiechem, gdyż wiedzieli, że kobieta taka jak ona nigdy by czegoś takiego nie zrobiła.

Gdybyś się z nim przyjaźniła, powiedziałabyś do innej swojej przyjaciółki: "Cały Sonny" i pokręciłybyście z uśmiechem głowami, zgodne co do tego, że tylko Sonny jest w stanie dobrze się prezentować w takim stroju. Troszkę się w nim podkochujesz i zawsze będziesz się w nim podkochiwać, ale znajomym mówisz, że w życiu byś się z nim nie umówiła, bo wprawdzie jest taaaaki cudowny, ale ma Problemy przez duże "P". Chociaż, jeśli masz być ze sobą szczera, wiesz, że nie umawiasz się z nim tylko dlatego, że nigdy nie okazał ci ani odrobiny zainteresowania. Nie w tym sensie. Och - myślisz sobie tęsknie, po kryjomu - ale gdyby okazał, to zdecydowanie byłabyś tą, która go ocali. Na pewno.

Tyle że nie byłabyś, bo jednym z jego Problemów są trzydzieści dwa tysiące funtów długu, spowodowanego uzależnieniem od internetowego hazardu, o czym nie wiedzą nawet jego najbliżsi przyjaciele. Jego dziewczyna - która nie dorównuje mu urodą, co irytuje ciebie i pozostałe koleżanki, bo wszystkie jesteście ładniejsze od niej - wie o hazardzie. Ale nie wie, że Sonny jest dziś na tej stacji.

Roztrwonił wszystkie pieniądze ze swojego funduszu powierniczego i sprzedał starego Rolexa odziedziczonego po kolumbijskim dziadku (nad czym codziennie ubolewa, ponieważ był to najważniejszy przedmiot w jego posiadaniu). A jego dług nie wynosiłby trzydzieści dwa tysiące funtów, tylko dwadzieścia siedem tysięcy, gdyby zamiast go spłacić, jak sobie obiecał, nie przegrał połowy kwoty otrzymanej za ów zegarek na ulubionej stronie z pokerem.

Gdyby tylko dostał lepszą pracę i zaczął więcej zarabiać, mógłby spłacić dług, zostawić to za sobą, albo pracować na dwa etaty, zmniejszyć dług, spłacić dług, albo mógłby zagrać, bo nigdy nie wiadomo, może wygra, mógłby wygrać tyle, żeby to wszystko załatwić, ewentualnie wszystko mogłoby się zaraz skończyć, właśnie tego ranka, a on mógłby zrobić to, co sobie zaplanował: podejść do krawędzi peronu, o tu, i w odpowiedniej chwili, w samą porę, wyobraź sobie, co za ulga, mógłby po prostu wskoczyć pod...

- Ej, nie możesz tego zrobić! - Głos biznesmena nagle wdziera się w rozmowę Sonny'ego z panią Worth, za­głuszając nieustający wewnętrzny monolog o długu, tym długu, długu przenikającym każdą jego myśl i ruch.

Emma krzyczy: "To patrz!" i zeskakuje na tory, kipiąc adrenaliną, złością i frustracją do tego stopnia, że ledwie do niej dociera głos syna, który przedrzeźnia ją z oddali:

- To patrz, to patrz!

- Ej! - woła znów biznesmen i zeskakuje na tory za Emmą.

Ma na imię Liam. Jest wysoki i postawny, konwencjonalnie przystojny, samiec alfa w każdym towarzystwie. Używa akurat za dużo kosztownej wody kolońskiej. Ma śródziemnomorską cerę, zawsze śniadą, na przekór bezsłonecznej angielskiej zimie. Jego uśmiech, czarująco niedoskonały przez tę wąską szparę między przednimi zębami, jest maleńkim darem, który składa kobietom. Kiedy na niego zasłużą.

Skończył pięćdziesiąt lat, ale wiek tylko dodał mu uroku: wzbogacił srebrzystymi nitkami i nutką wytworności krótko przyciętą brodę, pasującą do ciemnego jeżyka odrastającego na ogolonej głowie. Nawet Liam nie mógł zmusić włosów, by rosły tam, gdzie natura już nie pozwalała im wyrosnąć, ale obrócił utratę włosów na swoją korzyść. Jego uroda jest surowa, a łysina świadczy o wigorze, jakby włosy po prostu nie były w stanie znieść tego natężenia męskości i się poddały, opuszczając czaszkę, która stała się chlubnym symbolem jego niespożytych sił.

Liam codziennie wstaje o piątej, żeby pobiegać i poćwiczyć w bardzo drogiej siłowni urządzonej w piwnicy jego olbrzymiego podmiejskiego domu. Co widać. Nie dopatrzysz się u niego piwnego kałduna typowego dla typów w średnim wieku. Ma mięśnie brzucha jak o wiele młodszy mężczyzna. I konto w banku jak bardzo bogaty mężczyzna.

Liam zwykle jeździ do biura w Londynie samochodem. Dziś przyszedł na stację tylko dlatego, że miał nadzieję złapać Emmę. Mają coś do omówienia. Nienawidzi jeździć pociągiem z tymi wszystkimi smutnymi, nudnymi, zwyczajnymi ludźmi. Sam kiedyś był zwyczajny i woli, żeby mu nie przypominać o tamtych czasach. Choć kiedy załatwia interesy, lubi czasem pozować na zwykłego człowieka. To przydatny chwyt, który sprawia, że ludzie wychowani w bogactwie zaczynają się czuć nieswojo i pokornieją. Zwłaszcza w obecnym klimacie. Właśnie dlatego nadal mówi z silniejszym akcentem, kiedy zwraca się do ludzi lepiej wykształconych i wyżej urodzonych. Wie, że to boli, gdy podwójne przeczenia i nieme "h" przypominają rozmówcom, że miał gorsze początki, ale szyte na miarę włoskie buty mówią im, że ma większy majątek.

Jeśli Liam przeżyje i dotrze na spotkanie, zainwestuje w okazję, zaprezentowaną mu przez dwóch młodych ludzi z pokolenia, do którego równolatkowie Liama nie żywią wielkiego szacunku, bo jest wrażliwe, skupione na sobie i przemądrzałe w kwestiach politycznych. Ale tych dwóch wpadło na coś ważnego, Liam to czuje. A jeśli ma rację, a przeważnie ma, implikacje będą globalne. Jeżeli uda mu się nakłonić Emmę, żeby przekonała jego brata, wszystkie jego problemy zostaną rozwiązane.

Więc naprawdę byłoby szkoda, gdyby Liam zginął i nie zdążył dziś zainwestować. Być może nawet większa szkoda, niż gdyby zginęło dziecko, Gideon. W końcu Gideon nie ma nic do zainwestowania. Podobnie jak Emma, która ma długi, bo zainwestowała wszystko, co posiadała, w Gideona. Liam o tym wie. Dlatego schodzi za nią na tory.

Zatrzymaj się tu na chwilę.

Zapamiętaj, gdzie kto się znajduje.

Dziecko, matka, biznesmen, starsza pani i hazardzista.

Zobacz, jak tych pięcioro ma się do siebie nawzajem.

I jak mają się do siebie samych.

Zostaw ich i poznaj innych: świadków wydarzeń dzisiejszego ranka. Ale proszę, nie ociągaj się. Nie mamy wiele czasu.

Pośrodku peronu stoi dwoje podróżnych: klasa średnia, w średnim wieku, managerowie średniego szczebla. Mają lekkiego kaca po wczorajszym winie średniej jakości i w średniej cenie, wypitym w środku tygodnia.

Pierwszy z nich - nazwiemy go Bolącymi Plecami z powodów, które wkrótce staną się jasne - jest zmęczony treningami do charytatywnego biegu na dziesięć kilometrów, do którego musiał się zgłosić i na który nie zebrał żadnych datków. Planuje, że po prostu sam w końcu wpłaci pięćset funtów i będzie miał z głowy.

Drugą jest Lista Zadań, która próbuje dokończyć w telefonie zamówienie online ze sklepu spożywczego, zanim przyjedzie pociąg, ale zapomniała okularów do czytania i nie widzi wyraźnie ekranu, skutkiem czego zamawia jabłka Royal Gala zamiast Pink Lady.

zapraszamy do zakupu pełnej wersji.