Bohaterowie

Stefek

Ciekawy świata, pełen entuzjazmu młody mieszkaniec Cichej Doliny.

Najstarszy z pięciorga rodzeństwa.

Imisia

Kuzynka Stefka.

Urocza i nieśmiała, ale też zdecydowana i wytrwała.

Koledzy i koleżanki Stefka

Aniela

Skryta, o melancholijnym usposobieniu. Nie lubi być w centrum uwagi, ale dobrze czuje się w grupie.

Czesiek

Postrzega świat w ciemnych barwach, mimo to nie waha się brać udziału w przygodach.

Franek

Bez skrępowania okazuje emocje, często dając wyraz odczuciom pozostałych mieszkańców Cichej Doliny.

Wisia

Odznacza się charakterem przywódczyni. Liderka wśród kolegów i koleżanek.

Rozdział 1

Przeczucie

Kiedy Stefek spojrzał ze szczytu zbocza na Cichą Dolinę, z wrażenia zaswędziały go wąsy. Tak się działo zawsze, gdy przeczuwał, że wkrótce zdarzy się coś niezwykłego. A teraz wyraźnie poczuł, że będzie to nie tylko niezwykłe, ale i radosne, a nawet podniosłe. Tak, właśnie podniosłe!

Pasowało mu to słowo. Wprawdzie nie do końca rozumiał, co ono oznacza, ale podobało mu się jego poważne, uroczyste brzmienie. Westchnął przejęty, a jego ciepły oddech w zetknięciu z mroźnym powietrzem przeistoczył się w obłoczek pary. Stefek stanął wyprostowany, odetchnął głęboko krystalicznym powietrzem i omiótł spojrzeniem ukochaną dolinę. Jeszcze niedawno łagodny wiatr kołysał w niej żółtymi jaskrami, czerwonymi makami i szafirowymi chabrami, nad którymi bzyczały pszczoły i śpiewały skowronki. Wystarczyło zrobić krok, by skosztować słodko pachnących dzikich marchewek i nagrzanych słońcem mniszków.

Odkąd nadeszła zima, dolina bardzo się zmieniła. Teraz, mimo że nadal cicha, a może nawet cichsza, równie dobrze mogłaby nazywać się Doliną Diamentową. Świeży śnieg skrzył się w świetle księżyca, jakby ziemię pokryły klejnoty. Wspaniały widok! W dodatku las szumiał, rzeka pluskała, a po jej ciemnych wodach skakały drobne błyski.

Na Stefku największe wrażenie zrobiło jednak coś innego.

- Dziadku, spójrz! - wykrzyknął.

Jodełka, która rosła na skraju polany i na którą nikt zazwyczaj nie zwracał uwagi, teraz wyglądała baśniowo. W jej przyprószonych śniegiem gałęziach przycupnęło stadko jaskrawoczerwonych gili, a tuż nad wierzchołkiem lśniła jasna gwiazda. I chociaż gwiazda, jak to gwiazda, błyszczała na niebie, z miejsca, w którym stali Stefek i jego dziadek, wyglądało to tak, jakby ktoś udekorował drzewko cudną ozdobą, jaśniejącą srebrzyście.

Dziadek znieruchomiał, poprawił okrągłe okulary i spoglądał na ten piękny widok szeroko otwartymi oczami.

- Niczym świąteczna choinka... - wyszeptał ledwie słyszalnie.

- Co powiedziałeś? - zapytał Stefek, któremu słowa "świąteczna choinka" nic nie mówiły i nie był pewny, czy się nie przesłyszał.

Dziadek drgnął i ocknął się z zamyślenia. Zamiast odpowiedzieć, zatupał nerwowo.

- Wracajmy, zanim zupełnie przemarzniemy - powiedział.

Podrzucił niebiesko-żółtą skrzynkę, żeby lepiej trzymało mu się ją pod pachą, aż zastukotały znajdujące się w środku narzędzia. Dziadek zawsze zabierał ze sobą tę skrzynkę, gdy w dolinie trzeba było coś naprawić, na przykład chybocący się stół w świetlicy.

Dziadek ruszył przodem, a wnuczek podążył za nim. Po chwili Stefek przystanął i jeszcze raz spojrzał na jodełkę. Stadko ptaków przefrunęło na rosnący w pobliżu jarząb, a gwiazda świeciła wyżej na niebie.

Jodełka nie wyglądała już tak baśniowo. A jednak przeczucie, że zdarzy się coś niezwykłego, ale i radosnego, a nawet podniosłego, nadal Stefka nie opuszczało.

Dalsza część w wersji pełnej