Pocztówka bez adresu - Natalia Gawron

Kup ebooka

14.13 zł
11.73 zł (14,13 zł najniższa cena z 30 dni)

-
Proszę czekać

Pocztówka była tandetna.

Tak przynajmniej pomyślała, kiedy wyjęła ją z obrotowego stojaka ustawionego tuż przy wejściu do kiosku. Na przedniej stronie ktoś zmieścił niemal wszystko, czym miasto mogło się pochwalić: zamek, Rynek, góry i jeszcze kilka mniejszych fotografii otoczonych białą ramką. Nad nimi ciągnął się czerwony napis: "POZDROWIENIA Z WAŁBRZYCHA". Jakby samo umieszczenie tych słów wystarczało, żeby człowiek naprawdę miał stąd dobre wspomnienia.

Maria obróciła kartkę.

Miejsce na znaczek. Kilka cienkich linii przeznaczonych na adres. Po lewej pustka czekająca na kilka banalnych zdań o pogodzie, spacerach i tym, że wakacje mijają zdecydowanie za szybko.

- Bierzesz ją czy będziesz tak stała do jutra?

Odwróciła głowę. Aleksander czekał przed kioskiem. Miał ręce wsunięte w kieszenie jasnych spodni, rozpiętą pod szyją koszulę i ten uśmiech, przez który przez ostatnie trzy tygodnie zrobiła kilka rzeczy, których rozsądna dziewczyna nigdy nie powinna robić.

Jedną z nich było zakochanie się w człowieku poznanym przypadkiem. Drugą - uwierzenie mu, że trzy tygodnie mogą znaczyć więcej niż całe lata spędzone z kimś innym.

- Kupuję - powiedziała.

- Komu ją wyślesz?

Spojrzała ponownie na pocztówkę.

- Nikomu.

- To po co ci pocztówka? - Roześmiał się.

- Żeby pamiętać.

Tym razem się nie uśmiechnął.

Maria zapłaciła i wyszła z kiosku.

Sierpniowe powietrze było ciężkie od upału. Nad miastem wisiały ciemniejsze chmury, ale deszcz wciąż nie nadchodził. Od kilku godzin zbierało się na burzę.

Aleksander wyjął jej pocztówkę z ręki.

- "POZDROWIENIA Z WAŁBRZYCHA" - przeczytał z przesadną powagą. - Naprawdę chcesz tak zapamiętać to lato?

- A jak?

Popatrzył na nią długo.

- Jak lato, kiedy wszystko się zaczęło.

Serce zabiło jej mocniej. Jeszcze miesiąc wcześniej roześmiałaby się, gdyby ktoś powiedział jej, że będzie stała na wałbrzyskiej ulicy obok niemal obcego mężczyzny i zastanawiała się, czy można zmienić całe życie w ciągu kilku tygodni.

Przyjechała tylko na wakacje. Miała zostać do końca sierpnia. Potem wrócić do domu. Do rodziców i do rozpoczętych planów. Do życia, które jeszcze niedawno wydawało się oczywiste. Aleksandra nie było w żadnym z tych planów.

- Chodź - powiedział.

- Dokąd?

- Pokażę ci coś.

- Znowu?

- Narzekasz?

- Jeszcze nie zdecydowałam.

Ruszył pierwszy. Maria patrzyła przez chwilę na jego plecy, a potem schowała pocztówkę do torebki i pobiegła za nim. Nie wiedziała jeszcze, że zachowa ją przez resztę życia.

*

Szli długo. Miasto stopniowo zostawało za nimi. Kamienice ustępowały zieleni, odgłosy ulic cichły, a powietrze stawało się chłodniejsze.

Aleksander znał tutaj każdą ścieżkę. Przynajmniej tak twierdził. Maria natomiast podejrzewała, że połowę z nich wymyślał tylko po to, żeby móc powiedzieć: "Zaufaj mi". I żeby potem podać jej rękę.

Tym razem również ją wyciągnął.

- Dam sobie radę.

- Wiem.

- To dlaczego ciągle próbujesz mi pomagać?

- Bo lubię, kiedy trzymasz mnie za rękę.

Przewróciła oczami, ale podała mu dłoń.

Ścieżka prowadziła coraz wyżej. Między drzewami prześwitywało miasto.

W pewnym momencie Aleksander się zatrzymał.

- Tutaj.

- Co tutaj?

- Popatrz.

Stanęła obok niego.

Wałbrzych rozciągał się poniżej, częściowo ukryty w letniej mgle. Dachy domów, wieże, ulice, kominy. Dalej wzgórza. Zieleń otaczała miasto ze wszystkich stron, jakby próbowała je przed czymś ochronić.

Maria milczała.

- Ładnie? - zapytał.

- Pięknie.

- Wiedziałem.

Usiedli na trawie. Przez kilka minut żadne z nich się nie odzywało. Aleksander wyjął aparat.

- Nie. - Maria zasłoniła twarz.

- Jedno zdjęcie.

- Powiedziałam nie.

- Mario.

- Wyglądam okropnie.

- Wyglądasz jak ty.

- To właśnie miałam na myśli.

Zaśmiał się, a ona opuściła dłonie dokładnie w chwili, kiedy nacisnął spust migawki.

- Aleksandrze!

- Za późno.

Rzuciła się na niego, próbując odebrać mu aparat. Przyciągnął go do piersi, odwrócił się, a po chwili oboje leżeli na trawie i śmiali się jak dzieci.

Pierwsza kropla deszczu spadła Marii na policzek.

Potem druga.

- Będzie burza - powiedziała.

- Mamy czas. - Aleksander spojrzał w niebo.

- Zawsze tak mówisz.

- Bo zawsze mamy.

Maria nagle spoważniała.

On również.

Deszcz padał coraz gęściej.

- Nie mamy - powiedziała cicho.

- Co?

Odwróciła wzrok. Miała mu powiedzieć poprzedniego wieczoru. Potem rano. A później podczas śniadania. Za każdym razem brakowało jej odwagi.

- Mario? - Poczuła jego dłoń na swojej.

- Muszę wrócić wcześniej.

- Jak wcześniej?

- Za kilka dni.

Przez moment słyszała tylko deszcz uderzający o liście.

- Dlaczego?

- Nie mogę zostać.

Maria zacisnęła palce.

- To nie jest odpowiedź.

- Wiem. - Spojrzała na niego. W jego twarzy nie było już uśmiechu. - Jest coś, czego ci nie powiedziałam.

- Co? - Aleksander zamarł.

Poczuła mdłości. Od kilku dni budziła się z nimi każdego ranka. Najpierw próbowała wmówić sobie, że to upał. Potem jedzenie. Nerwy.

Ale wiedziała.

Jeszcze zanim poszła do apteki i zanim zobaczyła wynik, wiedziała.

Przez kilka dni nosiła tę wiadomość sama. Bała się ją wypowiedzieć, jakby samo nazwanie jej mogło zmienić wszystko.

- Jestem w ciąży.

Deszcz spływał jej po włosach i twarzy. Nie wiedziała, co było zimniejsze - krople czy cisza, która zapadła między nimi.

Aleksander patrzył na nią bez słowa.

- Powiedz coś - wyszeptała.

- Od kiedy wiesz?

- Od kilku dni.

- I nic mi nie powiedziałaś?

- Bałam się.

- Mnie?

Podszedł bliżej.

Maria pokręciła głową.

- Tego, co będzie potem.

Aleksander odwrócił wzrok. Przez chwilę patrzył na miasto.

- Dlatego chcesz wyjechać?

Maria nie odpowiedziała. Nie potrafiła.

- Mario...

Jego spojrzenie przesunęło się na jej brzuch. Oczywiście niczego jeszcze nie było widać.

Maria zamknęła oczy.

To było pytanie, którego bała się najbardziej.

- Nie wiem, co mam zrobić. - Pokręciła głową.

- Możesz zostać.

- Aleksandrze... To nie takie proste - odparła i spojrzała na niego.

- Nie wiesz jeszcze, co mówisz.

- Wiem, że nie chcę, żebyś wyjechała - powiedział prawie szeptem.

Maria zamknęła oczy.

- To nie wystarczy.

- A co wystarczy?

Nie było w jego głosie gniewu.

Nie odpowiedziała, bo sama tego nie wiedziała.

*

Wieczorem siedziała przy małym stoliku pod oknem wynajętego pokoju.

Burza przeszła. Miasto pachniało mokrym asfaltem, ziemią i latem.

Na stole leżała pocztówka POZDROWIENIA Z WAŁBRZYCHA

Maria wzięła długopis. Długo nie wiedziała, co napisać.

W końcu postawiła pierwsze słowo:

Aleksandrze...

Zatrzymała się. Skreśliła je.

Odwróciła pocztówkę i spróbowała ponownie:

Jeśli kiedyś będziemy się z tego wszystkiego śmiać, zachowam tę kartkę, żeby udowodnić ci, że naprawdę chciałam zostać.

Znów przestała pisać.

Z korytarza dobiegły czyjeś kroki i zatrzymały się przed jej drzwiami.

Maria uniosła głowę.

Pukanie.

Trzy krótkie uderzenia.

- Kto tam?

Odpowiedziała jej cisza.

Podeszła do drzwi.

- Aleksander?

Nikt nie odpowiedział.

Otworzyła.

Korytarz był pusty.

Już chciała zamknąć drzwi, kiedy zobaczyła białą kopertę leżącą na podłodze.

Nie było na niej nazwiska.

Podniosła ją.

W środku znajdowała się tylko kartka.

Jedno zdanie.

Przeczytała je raz. Potem drugi.

Za trzecim razem ręce zaczęły jej drżeć: "Wracaj do domu, Mario. On wie o dziecku."

Maria stała nieruchomo. Nie wiedziała, kto zostawił wiadomość, ale wiedziała, o kim była mowa.

O nim.

O mężczyźnie, który dowiedziawszy się o ciąży, odsunął się od niej i nie chciał słyszeć o dziecku. O człowieku, którego miała nadzieję zostawić za sobą.

Teraz ktoś dawał jej do zrozumienia, że on jednak wie.

I właśnie tego bała się najbardziej.

Podeszła do okna.

Na ulicy nie było prawie nikogo. Tylko po przeciwnej stronie, pod latarnią, stał mężczyzna.

Nie widziała jego twarzy.

Zrobiła krok w tył.

Kiedy ponownie spojrzała przez szybę, już go nie było.

Maria zacisnęła palce na kartce.

Na stole wciąż leżała niedokończona pocztówka.

Nie wiedziała jeszcze, że nigdy jej nie wyśle. Że za kilka dni wyjedzie z Wałbrzycha, a przez następne lata będzie robiła wszystko, by zapomnieć o tym mieście. O Aleksandrze. O tamtym lecie.

I o pytaniu, na które pewnego dnia będzie musiała odpowiedzieć własnemu synowi.

Ale zanim ten dzień nadejdzie, minie prawie czterdzieści lat.

A pocztówka, której nie wysłała, przetrwa znacznie dłużej niż jej tajemnica.