Pokochać wroga - Diane Gaston
«
»
Reflow text when sidebars are open.
Ogrody Vauxhall, czerwiec 1817 r.
Wicehrabia Willburgh szedł wśród tłumu pasterek, arlekinów, rzymskich bogów i bogiń, duchownych i diabłów pod blaskiem tysiąca lamp wiszących na drzewach w ogrodach Vauxhall. Nawet gdyby przebierańcy nie nosili masek i tak nie sposób byłoby odróżnić lokaja od lorda czy kieszonkowca. Każdy mógł za szylinga wziąć udział w tej maskaradzie.
Niestety jego towarzysze, tak samo mało pomysłowi jak Will i większość obecnych, postanowili założyć czarne peleryny z kapturami i białe maski. Znajomych porwała gromada tancerzy, a Willowi nie chciało się ich szukać.
Dlaczego, u licha, zgodził się na ten wypad? Hałaśliwa maskarada nie należała do jego ulubionych rozrywek. Tutaj królowały pozory i dekadencja, podczas gdy prawdziwe życie polegało na ciężkiej pracy i odpowiedzialności.
Mimo to znajdowało się tu parę atrakcji wartych zobaczenia. Wodospad, linoskoczkowie, chińska świątynia, a nawet pustelnik w najdalszym zakątku ogrodów. Nic z tego jednak nie przypadło mu do gustu. Jego myśli zaprzątały sprawy państwowe, zwłaszcza po tym, jak książę regent nakazał Izbie Lordów dalsze radykalne działania.
Czy parlament powinien zawiesić ustawę Habeas Corpus? Co prawda w kraju było niespokojnie, ale nic dziwnego. Chleb bez przerwy drożał i mnóstwo ludzi głodowało. Czy Izba Lordów nie powinna raczej zająć się kwestią warunków życia najuboższych, zamiast odbierać im prawa?
Radosna muzyka i wesoły nastrój nie pasowały do tych rozmyślań. Will przedarł się do spokojniejszej alei, ale grupa pijanych wesołków jeszcze bardziej go zirytowała.
Może wizyta w pustelni okaże się lepsza. Przynajmniej po drodze będzie ciszej, a na pewno ciemniej, bo księżyc i gwiazdy zniknęły za chmurami.
Lamp na drzewach ubywało, podobnie jak spacerowiczów, głównie par, zapewne szukających cichego zakątka. Ogarnęła go fala zazdrości. Nie miał wiele czasu na amory i w przeciwieństwie do kolegów uważał, że przelotne romanse pozostawiają jedynie poczucie pustki.
Powinien zawrócić. Znaleźć łódź, którą przeprawi się przez rzekę. Uniknąć deszczu.
Właśnie miał to zrobić, gdy nagle aleja całkiem opustoszała. Spomiędzy drzew niedaleko wyskoczyła kobieta. Za nią mężczyzna, który chwycił ją od tyłu. Krzyknęła i próbowała się wyrwać, ale zakrył jej usta ręką i wciągnął z powrotem w głąb lasku.
Will od razu ruszył pomiędzy drzewa, za którymi zniknęli. Okazało się, że mężczyzna ciągnął kobietę do drewnianej chatki przeznaczonej na intymne kolacje.
Will zaatakował mężczyznę od tyłu, owijając rękę wokół jego szyi i podduszając go. Mężczyzna, ubrany w pelerynę i maskę, puścił swoją ofiarę, która osunęła się na ziemię. Cios pięścią w twarz i kopnięcie w krocze sprawiły, że napastnik uciekł w popłochu. Will odwrócił się, żeby pomóc kobiecie wstać.
- Jest pani ranna?
- Tylko w szoku, to wszystko. - Spojrzała w dół na siebie i krzyknęła: - O Boże!
Zza rozdartej sukni u góry widać było jej gorset. Przyłożyła szybko ręce do piersi.
- Wejdźmy do środka - zaproponował. - Naprawimy to.
W świetle lampy dostrzegł, że kobieta miała na sobie czerwoną pelerynę z kapturem oraz prostą niebieską suknię z fartuszkiem. Teraz fartuszek i góra sukni zwisały jej z ramienia, i przytrzymywała je ręką. Miała zaskakująco jasnobrązowe oczy, a włosy ciemnobrązowe, lśniące złotawo w świetle lampy. Nosiła je rozpuszczone jak młódka. Ile miała lat? Mogła być kimkolwiek, służącą, sprzedawczynią, a nawet nierządnicą, choć nierządnica raczej by nie uciekała.
W pomieszczeniu znajdował się szezlong i stolik, na którym stała lampa oraz butelka wina z dwoma kieliszkami, najwyraźniej przygotowane wcześniej.
Kobieta odwróciła się do niego plecami.
- Przepraszam, że nie podziękowałam od razu. Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby nie pańska pomoc.
Will doskonale wiedział, czego chciał ten mężczyzna. Skupił się jednak na sprawach praktycznych.
- Ma pani przy sobie szpilki? Żeby podpiąć suknię?
- Tak.
Nadal odwrócona tyłem, puściła górę sukni i uniosła nieco dół, żeby wyjąć szpilki ukryte w halkach. Potem zaczęła spinać rozdarcie.
- Ledwo co widzę...
- Proszę się odwrócić. Pomogę pani.
Will musiał tylko wygładzić materiał, żeby wyglądał jak zszyty. Stał blisko niej, czuł ciepło jej ciała i zapach lawendy, mięty i słonecznych letnich dni. Dawno nie był tak blisko kobiety, a już na pewno nie w tak intymnej sytuacji.
- Skąd pan wie, jak spiąć suknię?
Jego oddech przyspieszył, ogrzewając mu wnętrze maski.
- Mam młodszą siostrę.
Ta przeklęta maska. Utrudniała oddychanie, a nawet widzenie. Z irytacją zrzucił ją z twarzy.
Kobieta odskoczyła gwałtownie.
- To pan!
- Zna mnie pani?
- Znam, lordzie Willburgh. - Zdjęła maskę.
- Co za diabeł...- Will utkwił w niej wzrok. - Anna Dorman. - To nazwisko miało posmak trucizny. - Pani ojciec zabił mojego ojca.
- To raczej pański ojciec zabił mojego! Wyzwał go na pojedynek!
- Pani ojciec uwiódł moją matkę!
- Czyżby?
Ta nienawiść nie zaczęła się wraz ze śmiercią ojca Willa. Rody Dormanów i Willburghów od pokoleń toczyły spór o ziemię. Ale tak naprawdę wszystko zaczęło się trzy pokolenia wstecz, kiedy prapradziadek Willa i ówczesny lord Dorman walczyli o względy kobiety, która została praprababką Willa. Po tym wydarzeniu konflikt o sporną ziemię osiągnął kulminację. Oliwy do ognia dolała kolejna rywalizacja - romans pradziadka Willa z lady Dorman oraz - co dla Willa było największą tragedią - romans jego matki z bratem obecnego barona Dormana. Ojciec Willa wyzwał młodszego Dormana na fatalny w skutkach pojedynek.
Obaj zginęli, co diametralnie zmieniło życie Willa. W wieku siedemnastu lat nagle odziedziczył tytuł szlachecki wraz z obowiązkami i skandalem, który dotknął całą rodzinę. Od tamtej pory - a minęło już dziesięć lat - beztroskie życie młodego Willa dobiegło końca.
Patrząc teraz na tę kobietę, przypomniał sobie wszystko. Cały żal. Całą złość.
W jej oczach pojawił się strach.
- Proszę się nie obawiać. Nie zamierzam pani zabić.
- A co zamierza pan zrobić? - zapytała cicho.
Will nabrał powietrza i powoli odetchnął.
- Dokończę spinanie sukni i odprowadzę panią, dokąd pani zechce.
Opanował się i ukończył upinanie fartuszka. Podczas gdy to robił, odchylała się od niego jak najdalej. Nawet w gniewie pociągała go jej bliskość.
Odsunął się.
- Wystarczy, jeśli nikt nie przyjrzy się zbyt dokładnie.
Bez słowa podszedł do drzwi i położył dłoń na zasuwce. Poszła za nim. Gdy otworzył drzwi, niebo rozjaśniła błyskawica, a po niej rozległ się grzmot.
I spadł ulewny deszcz. A niech to.
Zamknął drzwi.
- Poczekamy, aż minie burza. - Skinął głową w stronę szezlonga. - Równie dobrze może pani usiąść.
Zawahała się, patrząc na niego nieufnie, ale nie miała się czego obawiać. Chciał tylko jak najszybciej się od niej uwolnić.
Usiadła na skraju szezlonga, jakby w każdej chwili gotowa do ucieczki.
Podszedł do stołu i nalał sobie kieliszek wina.
- Wina?
Znów się wahała, ale w końcu wyciągnęła rękę.
Włożył jej do ręki kieliszek i odsunął się w kąt.
Znów przypomniał sobie, jak pędził na koniu przez pola, chcąc przerwać pojedynek. Dotarł na miejsce w chwili, gdy rozległ się huk wystrzałów, po czym obaj mężczyźni upadli. Podbiegł do ojca. Krew lała się z jego piersi, która falowała przy każdym, z trudem chwytanym oddechu.
- Przejmiesz obowiązki - wykrztusił ojciec, jego oczy zaszły mgłą, a ciało zwiotczało.
Will wychylił kieliszek i nalał sobie kolejny. Ojciec często mówił, że pewnego dnia Will zostanie wicehrabią i trzeba go do tego przygotować. Niestety nigdy nie miał na to czasu.
Bezsensownie zginął, a Will musiał nauczyć się wszystkiego sam w wieku zaledwie siedemnastu lat.
Deszcz bębnił o dach, a grzmoty nie ustawały. Will skoncentrował się na tych odgłosach, by odzyskać spokój. Spojrzał na kobietę z rodu Dormanów sączącą wino i poprawiającą włosy.
- Wszystko z nimi w porządku - przerwał ciszę, przypominając sobie, jak mu się spodobały.
Opuściła dłoń na kolana.
- Za kogo się pani przebrała?
- Za Czerwonego Kapturka.
Zaśmiał się.
- I prawie złapał panią wilk.
- A może to pan jest wilkiem w przebraniu.
- Nie jestem. Ani pani nie jest babcią. - Nalał sobie resztkę wina.
Zacisnęła usta z dezaprobatą.
- Więc co pani, u diabła, robiła sama w ogrodach? To kuszenie losu.
- Byłam z kuzynką, ale poszła na spotkanie... ze znajomymi panami.
Teraz to on spojrzał na nią z dezaprobatą.
- Dwie młode damy bez przyzwoitki?
Odwróciła wzrok.
- Ja byłam przyzwoitką.
Will roześmiał się krótko.
- Trochę kiepski pomysł, co? Dwie owieczki bez opieki. Śmiem twierdzić, że grasuje tu sporo wilków
- Bez wątpienia zawiodłam jako przyzwoitka, prawda?
- Bez wątpienia - zgodził się chłodno, upijając łyk wina. - Czy często przychodzicie z kuzynką do Vauxhall same?
- Nie byłyśmy same. Lord i lady Dormanowie oraz Lucius też przyszli. Na pewno zastanawiają się, gdzie jestem. I naprawdę muszę odszukać Violet.
- Z pewnością nic jej nie grozi ze znajomymi panami, prawda? - prychnął.
Anna upiła kolejny łyk wina.
Z pewnością mu nie powie, że Violet podstępem namówiła ją na spotkanie z panem Raskinem, najbardziej znanym kobieciarzem sezonu oraz z jego podłym przyjacielem, tym, który ją napastował.
Gdzie była Violet? Czy przebywała z Raskinem w takiej chatce jak ta? Cóż, raczej nie musiał jej tam zaciągać siłą.
Zadaniem Anny było pilnowanie Violet przed popełnieniem jakiegoś głupstwa. Lord i lady Dormanie obarczą ją winą za zachowanie córki.
W jej myśli wciął się brutalnie Willburgh, mówiąc jadowitym tonem:
- A gdzie podziewał się wasz kuzyn Lucius, kiedy spotykałyście się ze znajomymi panami na maskaradzie w Vauxhall?
Anna wiedziała, że Lucius i Willburgh uczyli się razem w Eton, a potem przez krótki czas na Oksfordzie. Aż do pojedynku. Lucius wrócił potem na studia, Willburgh nie.
- Nie spotykałam się z żadnymi panami! On...- Chwila, dlaczego miała mu się tłumaczyć?
Prychnął drwiąco.
- Niech zgadnę. Lucius czym prędzej was porzucił.
- Nie porzucił nas.
Tak naprawdę wtopił się w tłum, gdy tylko zniknęli z oczu lordowi i lady Dormanom.
Anna powinna była nalegać, żeby trzymali się razem, jak im nakazano, ale czy Violet i Lucius posłuchaliby? Pewnie od początku planowali ją porzucić, nie przejmując się jej losem.
Przeszył ją znajomy ból - ból samotności, poczucia braku przynależności do miejsca i ludzi. W uszach zabrzmiały jej słowa jej ukochanego taty, wypowiedziane po śmierci matki: "Teraz jesteśmy tylko ty i ja. I nigdy cię nie zostawię".
Przez ojca Willburgha nie dotrzymał obietnicy. Łzy napłynęły jej do oczu. Tak bardzo go kochała.
A nawet nie był jej prawdziwym ojcem, tylko jedynym, jakiego znała. Jej matka na łożu śmierci wyznała Annie, że jej prawdziwym ojcem był oficer armii Kompanii Wschodnioindyjskiej, który zginął, gdy była jeszcze niemowlęciem. Matka wyszła za Bertrama Dormana niecały rok później. Uwielbiała go, a on rozpieszczał ją, jakby była jego całym światem.
Anna otarła łzy. Miała szczęście, że Dormanowie zostali jej opiekunami i pozwolili jej z nimi mieszkać. Inaczej trafiłaby do sierocińca. Często jej o tym przypominali.
Spojrzała na mężczyznę, który ją uratował. Opierał się swobodnie o ścianę, skrzyżował długie nogi w kostkach, a ręce na piersi. Był wyższy i bardziej umięśniony, niż się spodziewała, ale z drugiej strony nigdy wcześniej nie widziała go z bliska. Wyczuła od niego zapach bergamotki i drzewa sandałowego, gdy spinał jej rozdartą suknię. Robił to bardzo delikatnie, choć był silny, bo z łatwością rozprawił się z jej napastnikiem.
Dormanowie nienawidzili jego oraz jego krewnych z powodu tej głupiej waśni, więc Anna trzymała się od niego z daleka. Czasami mignął jej w wiosce albo na jakimś balu, ale zawsze omijała go szerokim łukiem. Lucius chodził z nim do szkoły i nie cierpiał go, a Anna nienawidziła go, ponieważ jego ojciec zabił jej ukochanego tatę.
Oczywiście nie ponosił za to winy, był wtedy nastolatkiem, lecz to na nim skrupiła się jej złość.
W tej chwili Willburgh wpatrywał się w swoje stopy, jakby zupełnie zapomniał o jej istnieniu, co z pewnością nie łagodziło jej gniewu.
Zmusi go, żeby ją dostrzegł.
- Dokąd pan szedł, gdy... moje kłopoty pana zatrzymały? Czy oderwałam pana od czegoś ważnego? Czy też szukał pan dam w opałach?
A może zmierzał na schadzkę z jakąś kobietą?
Wyglądał, jakby rzeczywiście zapomniał o jej obecności.
- Szedłem do pustelnika.
- Sam?
- Podobnie jak on szukałem ucieczki od tłumu i zgiełku.
Anna również nie lubiła tłumów i zgiełku. W zasadzie nie przepadała za Londynem i atrakcjami sezonu towarzyskiego.
- Nie lubi pan parku Vauxhall?
- Nie.
- To po co pan tu przyszedł?
- Namówiono mnie.
- Coś podobnego.
W jej głosie zabrzmiał sceptycyzm. Jakby wątpiła, że można go namówić na coś, na co nie miał ochoty.
Być może odrzuciła go towarzysząca mu dama, choć w jego przypadku trudno było sobie coś takiego wyobrazić
Poruszył się i zrobił krok w jej kierunku.
- Zostałem oddzielony od moich towarzyszy, tak jak pani. - Roześmiał się sucho. - Być może tak miało być. Żebym panią uratował i utknął tutaj.
- Jestem panu wdzięczna. - Spuściła wzrok.
Kiedy ponownie podniosła głowę, ich spojrzenia się spotkały.
W końcu wziął głęboki oddech, podszedł do okna i wyjrzał na zewnątrz.
- Chyba przestało padać. Odprowadzę panią.
Wstała i owinęła się czerwoną peleryną. Nie zawracali sobie głowy zakładaniem masek. Wspólnie dotarli do drzwi, ocierając się o siebie, po czym Willburgh odsunął zasuwkę i otworzył je.
Zobaczyli Luciusa i lorda Dormana, również bez masek, stojących za progiem.
- Willburgh! - Lucius cofnął się, jakby otrzymał cios. Otrzeźwiał i wbił gniewny wzrok w Annę. - Jesteś z nim? Z nim? Jak możesz być tak bezwstydna!
Słowa Luciusa ugodziły Annę prosto w serce.
- Posłuchaj, Lucius... - zaczął Willburgh.
Lord Dorman mu przerwał.
- Kpisz sobie z nas, Anno? Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy? Ze wszystkich mężczyzn na świecie akurat jego wybrałaś, żeby stać się ladacznicą?
- Wcale nie... - zaczął Willburgh, ale znów mu przerwano.
- Chodź, Luciusie - zarządził lord Dorman. - Wracajmy. Wyrzekam się jej.
Anna patrzyła z niedowierzaniem, jak odwracają się do niej plecami i odchodzą.
- Rusz się - powiedział Willburgh, ale była zbyt oszołomiona, żeby posłuchać.
Chwycił ją za ramię i wyciągnął przez drzwi.
- To nie tak, jak się wydaje - zawołał za odchodzącymi. - Wysłuchajcie mnie.
Anna ledwie nadążała za nim i pędzącymi Dormanami, którzy nawet nie raczyli się odwrócić. Anna i Willburgh dogonili ich przy skrzyżowaniu alejek.
Wicehrabia puścił Annę i chwycił Luciusa za ramię.
- Wysłuchaj mnie!
Lucius strząsnął jego rękę.
- Wysłuchać cię? Przyłapaliśmy was w kompromitującej sytuacji. Co tu jest do dodania? Myślisz, że nie wiemy, co robiliście? - Roześmiał się. - A ja myślałem, że jesteś równie zimna jak twój ojciec. Najwyraźniej wdałaś się w matkę...
- Jak możesz... - szepnęła Anna, wstrząśnięta jego słowami.
W zasięgu słuchu znajdowali się inni ludzie w kostiumach i kilkoro z nich zatrzymało się, obserwując ich z zaciekawieniem. Willburgh zerknął na gapiów, po czym wrócił wzrokiem do Luciusa i jego ojca. Zapomnieli założyć maski, więc można było ich rozpoznać.
- Porozmawiajmy na osobności.
- Chodźcie do naszej altany - rzucił lord Dorman.
Altana Dormanów znajdowała się naprzeciwko Namiotu Tureckiego.
Lady Dorman, ubrana w pudrowaną perukę i strój z poprzedniej epoki, wstała, gdy się zbliżyli.
- Znaleźliście ją.
Wyglądała na równie oburzoną, jak jej syn i mąż. Najwyraźniej wiadomość dotarła do niej lotem błyskawicy. Przeszyła wzrokiem Annę.
- Schadzka z wrogiem. Jak mogłaś? Po tym, co dla ciebie zrobiliśmy.
- To nie była... - próbował powiedzieć Willburgh, ale znów go nie dopuszczono do głosu.
Lucius stanął z nim twarzą w twarz.
- Żadnych wymówek, łajdaku.
Lucius miał na sobie czerwoną pelerynę z czarnym wykończeniem. Przypominał karykaturę diabła, którą kiedyś widziała w witrynie księgarni Humphrey's. Lord Dorman miał upudrowaną na biało twarz oraz kolorowy jedwabny surdut i spodnie pasujące do kostiumu żony.
W tym momencie zjawiła się Violet, a za nią pan Raskin.
- Właśnie się dowiedzieliśmy. - Spojrzała na Annę. - Czy to dlatego uciekłaś i zostawiłaś mnie samą?
Anna wbiła w nią wzrok.
- Violet!
Violet spojrzała na Raskina.
- Nie wiem, co bym zrobiła, gdyby drogi Raskin mnie nie znalazł!
Mężczyzna ukłonił się.
- Zapewniam, że był to dla mnie zaszczyt.
Nikt nie zapytał, gdzie byli.
Anna popatrzyła po wszystkich. Wiedziała, że tolerują ją, bo bywała użyteczna. Na przykład jako dama do towarzystwa lady Dorman czy Violet. Żeby coś przynieść lub nosić paczki. Miała jednak nadzieję, że przynajmniej jej wysłuchają i znają ją na tyle dobrze, by wiedzieć, że nigdy nie dałaby się namówić na schadzkę.
Lord Dorman podniósł głos.
- Nie będziemy tolerować twoich harców z naszym śmiertelnym wrogiem! Jak mogłaś po tym, co dla ciebie zrobiliśmy? Wyrzekam się ciebie!
Willburgh również podniósł głos.
- Żądam, żeby mnie pan wysłuchał. Myli się pan...
Twarz lorda Dormana poczerwieniała z gniewu.
- Nie będę słuchać pańskich żądań. Z drogi. - Odepchnął Willburgha i skinął na pozostałych. - Wychodzimy! Natychmiast.
Przeszli obok Anny, każde z nich ostentacyjnie unikając jej wzroku.
Lord Dorman odwrócił się do niej.
- Nie idź za nami. Nie masz już powrotu pod nasz dach.
Tylko pan Raskin obejrzał się, nie kryjąc szyderczego uśmiechu. Pozostali odeszli, nie oglądając się za siebie.
Anna w końcu odzyskała głos.
- To ci dopiero. Co mam teraz zrobić?
- Niech ich diabli - usłyszała. - Niech ich wszystkich diabli. Dormanowie.
Willburgh. Zapomniała o nim. To z jego powodu rodzina jej się wyrzekła. Gdyby przyłapano ją z przyjacielem Raskina w naprawdę kompromitującej sytuacji, chyba byliby mniej oburzeni.
Popatrzył na nią, gdy wbiła w niego spojrzenie.
- Przepraszam za wyrażenie - mruknął. - I zapomniałem, że jest pani jedną z nich.
Używała nazwiska ojczyma, ale z pewnością nie należała do rodu Dormanów. Odwróciła wzrok, coraz bardziej przytłoczona powagą sytuacji.
- Co mam zrobić?
- Czy... czy ma pani kogoś zaprzyjaźnionego, do kogo mógłbym panią zaprowadzić? Kogoś, kto by pani pomógł?
Nie miała okazji nawiązać przyjaźni. Znała przyjaciół Violet i Luciusa, ale wątpiła, by chcieli jej pomóc.
- Nie mam nikogo takiego - odparła, śmiejąc się bezradnie. - I nie mam pieniędzy. Wszystko, co posiadam, znajduje się u lorda Dormana.
- Mogę dać pani pieniądze.
Obok przeszedł dżentelmen w masce i kostiumie arlekina, szczerząc zęby.
- Wpadłeś jak śliwka w kompot, co? Lepiej ty niż ja!
- Wynoś się - warknął Willburgh.
- Ktoś znajomy?
Wzruszył ramionami.
- Zapewne. Ma szczęście, że nie zdjął maski.
Przechodnie obok zwalniali kroku, najwyraźniej ich obgadując. Zawsze martwiła się, że to Violet pewnego dnia stanie się przedmiotem plotek i drwin, tymczasem to jej podwinęła się noga.
- Chodźmy stąd - powiedział Willburgh. - Mam dość tego miejsca. Weźmiemy dorożkę, żeby przejechać przez most.
Most Vauxhall został otwarty przed rokiem. Inaczej musieliby przeprawić się przez Tamizę łodzią. Przy wejściu do ogrodów Willburgh wysłał sługę po powóz.
Anna nie wiedziała, co zamierzał. Czy chciał ją wysadzić gdzieś w Mayfair i zostawić samą? Bała się zapytać.
Jakby odgadując jej myśli, stwierdził:
- Chyba zawiozę panią do hotelu.
- Do hotelu. Dobrze - odparła bez przekonania.
Przynajmniej będzie miała gdzie przenocować.
Podjechała dorożka.
- Proszę nas zawieźć do Pulteney - zawołał Will do woźnicy.
Ten zrobił znaczącą minę i wyszczerzył zęby w uśmiechu.
- Dobrze, proszę pana. Do Pulteney.
Co ten człowiek sobie pomyślał? Pulteney to był bardzo prestiżowy hotel, kilka lat temu gościł tam car Rosji z siostrą.
Panna Dorman spurpurowiała po słowach woźnicy. Najwyraźniej zrozumiała, co sugerował jego ton.
Will pomógł jej wsiąść do powozu. Usiadł na siedzeniu odwróconym tyłem do kierunku jazdy i jeszcze bardziej spochmurniał. Zdał sobie sprawę, że nie może zabrać jej do hotelu. Po widowisku, jaką Dormanowie urządzili w Vauxhall, na pewno krążyło już wiele plotek. Gdyby zabrał ją do hotelu o tej porze, w stroju, który miała na sobie, zapewne dolałby oliwy do ognia. Czy nie potwierdziłby oskarżeń Dormanów?
- Panno Dorman, chyba nie mogę zawieźć pani do hotelu. Powiem woźnicy, żeby zawiózł nas do mojego domu.
- Do pańskiego domu?! - przeraziła się.
- Mieszkam z matką. Nikt nie będzie wyciągał pochopnych wniosków.
A na pewno nie jego matka. Wiedziała, że w życiu nie zostałby sam na sam z kobietą z rodziny Dormanów.
A jednak... Przyłapano ich samych, bez przyzwoitki, w jednej z chatek w Vauxhall przeznaczonych na prywatne przyjęcia.
Spojrzał ukradkiem na pannę Dorman, która nieobecnym wzrokiem patrzyła w mrok za oknem. Podziwiał ją, bo nie wpadła w histerię, choć bez wątpienia miała do tego prawo. Odkąd zostali przyłapani, wypowiedziała zaledwie kilka słów, ale wyczuwał, jak straszny cios zadali jej Dormanowie. Oskarżając ją i porzucając. Rozumiał jej samotność. Kiedy zmarł jego ojciec, czuł się potwornie samotny, chociaż otaczali go przyjaciele i rodzina. Jednak nikt nie mógł dzielić z nim ciężaru odpowiedzialności.
Otworzył okno i polecił woźnicy jechać na Park Street.
Jechali w milczeniu, aż dorożka zatrzymała się przed kamienicą. Will pomógł pannie Dorman wysiąść z powozu i zapłacił woźnicy. Miał nadzieję, że nikt z sąsiadów nie wyglądał akurat przez okno.
Bailey, jego kamerdyner, podniósł się z krzesła w holu.
- Proszę wybaczyć. Musiałem zasnąć.
Potknął się, zaskoczony widokiem panny Dorman w kostiumie Czerwonego Kapturka.
- Nie musiałeś czekać, Bailey, ale cieszę się, że to zrobiłeś. To jest panna Dorman.
- Panna Dorman? - Służący zdziwił się jeszcze bardziej.
Bailey, podobnie jak cała służba, wiedział o waśni między rodami. Był jednak doskonałym kamerdynerem i jego twarz błyskawicznie przybrała obojętny wyraz.
- Czy możesz obudzić panią White? - zapytał Will.
Pani White zarządzała domem.
- Trzeba przygotować pokój dla panny Dorman. Będzie też potrzebna koszula nocna i suknia na jutro. I wszystko, co niezbędne do pielęgnacji.
- Zajmę się tym. - Bailey ukłonił się jej. - Panno Dorman.
Odpowiedziała mu skinieniem głowy.
W świetle holu wyglądała na bardzo bladą i zmęczoną, jakby w każdej chwili mogła zemdleć.
Will wziął ją pod ramię.
- Proszę wejść do biblioteki. Powinienem był poprosić Baileya o coś do picia. Źle pani wygląda.
- Dziękuję - wyszeptała.
Poprowadził ją do wygodnego fotela, a potem zapalił świeczniki w pomieszczeniu.
- Mogę poprosić Baileya, żeby przyniósł herbatę. Tutaj mam tylko brandy.
- Bardzo chętnie napiję się brandy.
Usiadła na skraju wielkiej sofy przy kominku, jakby gotowa w każdej chwili rzucić się do ucieczki.
Wyjął karafkę z szafki, nalał płyn do dwóch kieliszków i podał jej jeden.
Wypiła łyk.
- Nie powinnam tu być.
- Lord i lady Dormanowie nie pozostawili pani wyboru. Hotel byłby gorszy. Wywołałoby to więcej plotek.
- Nie pozwolili nam nic wyjaśnić. - Przez chwilę trzymała kieliszek przy policzku, mówiąc bardziej do siebie niż do Willa. - Czy naprawdę mają o mnie tak niskie mniemanie?
Will poczuł nawrót gniewu. Właśnie. Jak śmieli ją tak po prostu zostawić? Opróżnił swój kieliszek i nalał im obojgu po kolejnym.
- Jutro do nich pójdę. Zmuszę ich, żeby mnie wysłuchali.
Alkohol w ogóle na niego nie podziałał. Na pewno nie uśmierzył gniewu.
Weszła pani White w nocnym czepku i szlafroku owiniętym wokół krągłej sylwetki. Za nią stał Bailey.
- Jestem, proszę pana. Pokój jest już przygotowany.
Will rozluźnił się. Po raz pierwszy tej nocy ktoś przejął stery z jego rąk.
Pani White podeszła do panny Dorman.
- Panna Dorman, prawda? Jestem pani White, ochmistrzyni. Zaprowadzę panią do pokoju. Widać, że potrzebuje pani odpoczynku.
Niech Bóg ją błogosławi, pomyślał Will. Nie wiedziała nic o tym, co się wydarzyło, a mimo to okazała współczucie. Ani ona, ani Bailey nie zadali żadnych pytań, chociaż jako długoletni służący doskonale wiedzieli o waśni rodowej. Pracowali tu, kiedy jego ojciec został zabity przez ojca panny Dorman. Will winien im był wyjaśnienie, ale odłożył to na później.
Pani White poprowadziła pannę Dorman do schodów naprzeciwko biblioteki. W tym momencie jednak na ich szczycie pojawiła się matka Willa.
- Słyszałam głosy - stwierdziła, po czym spojrzała na panią White i pannę Dorman. - Co tu się dzieje?
Anna patrzyła na kobietę, z powodu której zginął jej tata.
Widywała ją już wcześniej z daleka - zawsze elegancką, wciąż piękną w wieku pięćdziesięciu lat, nawet w nocnym czepku i szlafroku. Jakże Anna jej nienawidziła! To ona wciągnęła jej ojca w romans. Gdyby tylko nie uległ...
- Pani White, co to za stworzenie? - zapytała lady Willburgh. - Dlaczego jest w moim domu?
Willburgh stanął w drzwiach biblioteki.
- Wyjaśnię to, mamo. To panna Dorman, którą musimy tej nocy ugościć.
- Dorman! - wykrzyknęła jego matka. - Violet Dorman?
- Anna - odparła Anna.
- Ta sierota? - W głosie lady Willburgh zabrzmiała pogarda.
Tak, pomyślała Anna. Sierota z twojej winy.
- Pozwól sobie wyjaśnić, mamo. Tylko najpierw niech pani White odprowadzi pannę Dorman do pokoju.
- Nie życzę sobie nikogo z Dormanów w moim domu!
- To nie jest twój dom, mamo - zauważył Willburgh spokojnie.
Anna, wciąż stojąca u stóp schodów, spojrzała w górę na lady Willburgh i powiedziała, starannie ukrywając emocje:
- Przepraszam, że panią nachodzę. Proszę mi wierzyć, nie miałam wyboru.
- Ja też nie mam! - prychnęła lady Willburgh. - Ona nie może tu zostać.
- Zostanie. - Will wziął matkę pod ramię. - Chodź, wszystko ci wyjaśnię.
- Puść mnie, Will.
Ramię matki wydało mu się niezwykle kruche. Poprowadził ją do łóżka i zapalił świecę przy kominku.
- To jego córka! - wykrzyknęła. - Jak mogłeś ją tu sprowadzić?
Will zmusił ją do wysłuchania całej historii, zaczynając od napadu na pannę Dorman.
Kiedy skończył, jej oczy zapłonęły.
- Ci Dormanowie. Zawsze mamy przez nich kłopoty! Trzeba było zostawić ją na pastwę losu! Pewnie chciała, żeby ten mężczyzna ją...
- Mamo - upomniał ją Will. - Jakim byłbym człowiekiem, gdybym nie zainterweniował? Poza tym na początku nie wiedziałem, kim ona jest. A potem zaczęło padać.
Zacisnęła usta.
- Jutro odwiedzę lorda Dormana. Nie martw się, wyjaśnię tę sprawę.
- A inni słyszeli, jak Dorman rzuca te oskarżenia?
- Niestety tak.
- W takim razie wybuchnie skandal. Kolejny skandal z ich powodu.
Jeszcze przed pojedynkiem chodziły słuchy o romansie młodszego Dormana z matką Willa. Pojedynek tylko dolał oliwy do ognia. Dopiero gdy Will osiągnął wiek pozwalający mu zasiąść w Izbie Lordów, wszystko ucichło, a jego matka znów mogła bywać w towarzystwie.
- Wierzę, że uda nam się zdusić skandal w zarodku. Postaraj się o tym nie myśleć.
- Nie zmrużę oka, wiedząc, że pod moim dachem przebywa ktoś z Dormanów.
Will pocałował ją w czoło i otulił kołdrą, tak jak robiła jego niania, gdy był mały. Zgasił świecę i wyszedł z pokoju, słysząc, jak matka nadal złorzeczy.
Rozumiał, dlaczego jest tak bardzo wytrącona z równowagi. Zawsze tak reagowała na każdą wzmiankę o Dormanach.
Zgodnie z rodzinną legendą Dormanowie nigdy nie grzeszyli rozsądkiem. Waśń trwała od pokoleń, a zaczęła się od sporu o ziemię, która przylegała do posiadłości Dormanów w majątku Willburghów w Buckinghamshire. Grunt miał w sobie potencjał, lecz z powodu konfliktu leżał odłogiem od ponad stu lat. Do momentu pojedynku Will uważał ten spór za błahy, zakładając, że wystarczy kompromis, na który jednak żadna ze stron nie chciała przystać. Tak naprawdę znienawidził Dormanów po śmierci ojca.
Podobno lord Dorman znów zaczął szukać niepodważalnego aktu własności tej ziemi. Cóż, niech mnie diabli porwą, pomyślał Will, jeśli Dorman uzyska do niej prawa. Chodziły też słuchy, że finanse Dormana mocno kuleją, co bez wątpienia wynikało z rozrzutności całej rodziny, a zwłaszcza Luciusa.
Obrzydliwy hipokryta. Zarzucał rozwiązłość kuzynce, podczas gdy powszechnie było wiadomo, że wydawał fortunę na najnowszą kochankę i inne kobiety, z którymi spotykał się za jej plecami.
Will musiał jednak stłumić te emocje i zachować zimną krew podczas spotkania z Dormanem.
Zszedł po schodach w poszukiwaniu Baileya, żeby mu objaśnić wydarzenia tej okropnej nocy.
Lucius Dorman wstał znacznie wcześniej niż zwykle i szybko się ubrał, ponieważ został wezwany przez ojca. Wszedł do jadalni, gdzie już siedzieli rodzice z surowymi minami.
- Dzień dobry, tato, mamo - powiedział spokojnie.
- Najwyższy czas, żebyś wstał z łóżka - warknął ojciec. - Najchętniej przespałbyś cały dzień.
Ojciec miał rację. Lucius wolałby spać za dnia, bo w nocy bywało o wiele ciekawiej. Był w tej kwestii podobny do rodziców, ale zachował ten komentarz dla siebie.
- Wstałem, gdy tylko usłyszałem, że mnie potrzebujecie.
Lucius wybrał z bufetu kanapkę z szynką. Po wieczornych zabawach jego żołądek był w kiepskim stanie. Nalał sobie kawy, dodając dużo śmietanki i tylko jedną kostkę cukru, po czym usiadł naprzeciwko swoich czcigodnych rodziców. Nie miał pojęcia, czemu są tacy ponurzy.
Być może miało to związek ze zdradą jego kuzynki. Figle-migle z Willburghem. Zniewaga nie do zniesienia.
Zegar na kominku tykał głośno, a Lucius niecierpliwie czekał na słowa ojca, który w końcu warknął:
- Czy wiesz, w jaką kabałę nas wpakowałeś?
- Ja? - zdziwił się Lucius.
- Wiesz, że ta dziewczyna jest nam potrzebna. Będziesz musiał się z nią ożenić.
- W życiu! Nie poślubię ochłapów po Willburghu. Nie wymagaj ode mnie takiego poświęcenia.
- Potrzebujemy jej pieniędzy - oznajmił ojciec.
- Znajdę inną bogatą partię.
Matka uśmiechnęła się pobłażliwie.
- Przecież nie przyciągniesz żadnej dziedziczki. Tytuł twojego ojca nie jest aż tak znaczący. Może udałoby ci się zdobyć córkę zamożnego kupca, ale musiałbyś ją znaleźć, zanim Anna skończy dwadzieścia jeden lat. - Zamyśliła się na chwilę. - Oczywiście Anna ma arystokratyczne pochodzenie, a to bardzo ważne. Poza tym byłaby całkiem znośną żoną.
Matka Anny była córką hrabiego, ale tytuł wygasł, a z całego rodu została jedynie Anna. Przysługiwał jej pokaźny majątek, jednak pod warunkiem, że wyjdzie za mąż dopiero po ukończeniu dwudziestu jeden lat, co miało nastąpić za kilka tygodni. Gdyby wyszła za mąż przed tym terminem, majątek odziedziczyłyby jej dzieci, z identycznym zastrzeżeniem co do wieku.
Rodzice Luciusa nigdy nie ukrywali, że może będzie musiał się z nią ożenić. Nie miał w zasadzie nic przeciwko temu, dopóki nie zobaczył jej z Willburghem.
- Chcecie, żebym ożenił się z tą smarkulą po tym, co zrobiła?
- Też mi się to nie podoba - przyznał ojciec. - Ale jesteśmy na skraju bankructwa. Trzeba ją namówić, żeby do nas wróciła. O ile ją znajdziemy. Wysłałem dwóch lokajów na poszukiwania. No i musimy w jakiś sposób zatuszować ten skandal.
Matka westchnęła.
- Na pewno ludzie już gadają.
- Wróci do nas - stwierdził ojciec. - Nie ma gdzie się podziać.
W dodatku nie miała pojęcia o fortunie, jaka na nią czekała w dniu dwudziestu pierwszych urodzin, o ile do tego czasu nie wyjdzie za mąż. Ojciec Luciusa zataił przed nią ten fakt, żeby czuła się jeszcze bardziej od nich zależna. Poza tym zasiłek, który jej przysługiwał z rodzinnego funduszu powierniczego, był dla nich miłym zastrzykiem gotówki, lecz i o nim Anna nie miała pojęcia.
Lucius i jego rodzice często żartowali z tego, że Anna jest ich tajną żyłą złota, którą w pełni wyeksploatują po osiągnięciu przez nią pełnoletności. Lucius był przekonany, że bez trudu rozkocha ją w sobie i zaciągnie przed ołtarz. Schlebiał sobie, że potrafi zawrócić w głowie każdej kobiecie. Poza tym Anna właściwie nie miała innego wyboru.
Jak, do diabła, znalazła się w zasięgu Willburgha? Musiał ją od dawna obserwować. Na samą myśl o tym Luciusa ogarniała wściekłość.
Willburgh, jego najbardziej znienawidzony wróg, przewyższał go pod niemal każdym względem. Był sprawniejszy fizycznie i lepiej się uczył. Był inteligentny i odważny, jednak Lucius odnosił większe sukcesy, jeśli chodziło o kobiety. Willburgh z pewnością uwiódł Annę, żeby mu dopiec.
- Musisz zdobyć jej rękę - oświadczył ojciec. - Jeśli trzeba, padnij przed nią na kolana. Wykorzystaj swój urok.
W życiu! Miałby się ukorzyć przed kochanicą Willburgha? Niedoczekanie....
- Słuchasz ojca? - zapytała matka.
Lucius spojrzał na nią, potem na ojca. Postanowił udawać potulnego syna. A jeśli jednak będzie musiał poślubić Annę, da jej popalić za to, że uległa Willburghowi.
- Zrobię, co chcecie. Jak zawsze.
Anna nie spała dobrze, chociaż łóżko było wygodniejsze niż to w domu Dormanów, a koszula nocna, którą przyniosła jej pani White, była zrobiona z o wiele delikatniejszej bawełny niż jej własna. Nawet pokój był większy niż jej sypialnia i miał piękny wystrój.
Pokojówka, która pomagała jej się ubrać, była miła, lecz wyraźnie zaciekawiona. Anna nie miała pojęcia, jak wyjaśniono służbie jej obecność, dlatego prawie się nie odzywała. Pokojówka na szczęście była na tyle przeszkolona, że nie zadawała pytań z wyjątkiem tych niezbędnych, ale i tak buzia jej się nie zamykała.
- Pani White kazała mi przynieść dla pani tę suknię. Należała do lady Willburgh, ale tak naprawdę nigdy jej nie nosiła. Twierdziła, że blado w niej wygląda.
Anna miała włożyć suknię kobiety, przez którą zginął jej tata? Nie bardzo jej się to podobało. Jasnobrązowy materiał miał ciemniejszy wzór z liści i kwiatów. Cóż, lepsze to niż kostium Czerwonego Kapturka. Suknię trzeba było tu i ówdzie zwęzić, bo Anna była szczuplejsza od lady Willburgh. Mniej kobieca, skomentowałaby bez wątpienia Violet.
Wczoraj Violet mogła się za nią ująć, ale oczywiście tego nie zrobiła. Zawsze znajdywała sposób, żeby zwalić na Annę winę za własne wykroczenia. Niewątpliwie wczoraj udała się na schadzkę, lecz oskarżono o to Annę.
Zapraszamy do zakupu pełnej wersji