Bogdan siedział w fotelu, gdy zadzwonił telefon - Urszula. Chwilę słuchał, co żona ma do powiedzenia, po czym oznajmił:
- Okej, spotkamy się na miejscu. Dobra, kupię kwiaty, ale ty masz kupić prezent - burknął i nacisnął ikonkę z czerwoną słuchawką.
Zmienił buty z domowych na adidasy, zamknął drzwi i ruszył w stronę swojego BMW. Między nim a żoną wszystko wróciło do normy. Znowu razem mieszkali i starali się naprawić relacje, co już zaczynało przynosić pozytywne rezultaty. Zrozumiał, że Ula była jego prawdziwym i najbliższym przyjacielem. Miłość może przybierać różne oblicza. Fundamentem ich małżeństwa była przyjaźń, podobne cele i sposób patrzenia na świat. Zawsze mógł polegać na żonie, nigdy go nie zawiodła - to on nie zawsze był wobec niej fair, mimo to potrafiła mu wybaczyć.
Kilka dni temu zostali dziadkami, a dziś mieli po raz pierwszy ujrzeć swoją wnuczkę. Młodzi rodzice zaprosili do siebie całą rodzinę Emila i mamę Niny.
Emil i Nina zamieszkali w domu Małeckich, ale syn nie sprzedał ani nie wynajął swojego mieszkania - Nina mu zabroniła. Nie remontowali domu, bo uznali, że nie ma takiej potrzeby, bo Celina miała dobry gust. Tylko jeden pokój odmalowali i przemeblowali, by go dostosować do potrzeb noworodka. Emil i Antonina wzięli ślub w urzędzie stanu cywilnego, a składanie przysięgi przed ołtarzem odłożyli na inny termin. Teraz nie mieli na to czasu. Ciąża, przyuczanie się do nowego zawodu i prowadzenie firmy, która nadal bardzo dobrze prosperowała - to wszystko za bardzo absorbowało dziewczynę, żeby myśleć o ślubnej sukni i przyjęciu weselnym.
Rodzina Emila zaakceptowała jego wybrankę, puszczając w niepamięć grillowe przyjęcie, które pośrednio doprowadziło do śmierci Celiny. Emil nadal nie znał prawdziwej przyczyny śmierci swojej ukochanej babci. Nie miał pojęcia, kim byli Janusz Górski i Anita, nie słyszał też o ich tragicznym wypadku. Wszyscy wierzyli w amnezję Niny, nawet jej matka - a Bogdan nie zamierzał wyprowadzać ich z błędu. Zarówno starsi Belscy, jak i Wojtek Klich otoczyli partnerkę Emila przyjaźnią, sympatią i opieką należną członkowi rodziny. Bogdan z kolei nie ufał ani jej, ani jej intencjom. Choć sprawiała wrażenie uroczej, miłej i zakochanej po uszy w Emilu, to wciąż miał przed oczami tę dawną Ninę, która zaczepiła go w Bonarce. Dziewczynę o skomplikowanej osobowości, mrocznej i tajemniczej, a czasami wręcz przerażającej. Jej serdeczność okazywana krewnym męża wydawała się Bogdanowi grą, rolą godną Oscara. Nazywała ich babcią, dziadkiem, mamą; nawet do Bogdana zwracała się "tato", ale gdy to mówiła, dostrzegał w jej oczach cień ironii. Autentyczna wydawała się jedynie czułość w spojrzeniu, jakim obdarzała Emila. Czułość i miłość.
Bogdan zaparkował pod domem syna i synowej. Otworzyła mu Nina. Widząc go samego, bez żony, jakby się zmieszała. Od czasu stypy nigdy nie byli sami, zawsze ktoś im towarzyszył.
- O, jesteście już. Gdzie żona, nie widzę jej?
- Za chwilę przyjedzie - odparł, wręczając jej kwiaty. - To dla mamusi mojej wnuczki. Prezent dla wnusi wręczy babcia.
- Dzięki. Emil też zaraz będzie. - Wzięła kwiaty, nie patrząc na Bogdana, po chwili jednak uśmiechnęła się w swój dawny sposób. - Bogdan, jesteśmy sami.
- Bogdan, nie tato? - zauważył cierpko. - Więc mamy chwilowy antrakt w granej przez ciebie farsie?
- Powiedzmy, że tak. Chodź, przedstawię cię twojej wnuczce.
Zaprowadziła go do pokoju, który kiedyś był gabinetem Celiny. Mała leżała w łóżeczku i smacznie spała. Była uroczym noworodkiem o idealnej cerze i ciemnych włoskach.
- Śliczna - powiedział szeptem. - Wybraliście już imię? Rzeczywiście Celina?
- Nie. Anita.
Bogdan znieruchomiał, a Nina parsknęła śmiechem.
- Żartowałam. Zrezygnowaliśmy z Celiny. Emil nie jest świadomy, co się przytrafiło jego babci. - Spojrzała na córeczkę. - Nie chcę, żeby nasza córka zaczynała życie z jakimikolwiek obciążeniami, nawet imiennymi. - Kiedy to mówiła, jej głos nabrał wyjątkowej miękkości.
Bogdan przyglądał się synowej. Teraz jej twarz i oczy miały ten sam wyraz pełen miłości i czułości jak wtedy, gdy patrzyła na Emila.
- Zaproponowałam imię Emilia. Emilka. Ładnie, prawda?
- Tak. Podoba mi się. Bardzo mi się podoba.
- Chodźmy stąd, niech spokojnie śpi. Bogdan, czego się napijesz?
- Czy ja wiem? Przyjechałem samochodem, ale przecież mogę go tu zostawić. Zrób mi drinka z brandy i coli.
Usiedli na tarasie. On ze szklaneczką alkoholu, a ona z sokiem jabłkowym. Bogdan sącząc drinka, przyglądał się Ninie.
- Powiedz prawdę, jak to było z tą twoją pamięcią - zaczął.
- Co masz na myśli? Amnezję?
- Pytam o pamięć, a nie o niepamięć. Dobrze wiesz, o co mi chodzi. O pamięć z poprzedniego życia. Czy rzeczywiście pamiętałaś to wszystko, co mi mówiłaś o mnie i Anicie?
Chwilę milczała, popijając sok. Spojrzała na Bogdana.
- Kiedy cię zobaczyłam wtedy w Bonarce, nagle poczułam się tak, jakby na moment ktoś w ciemnym pokoju włączył światło. Widziałam ciebie jako młodego chłopaka i siebie, ale o twarzy całkiem innej niż ta, którą znam z lustra lub zdjęć i filmików. I jakby przebłyski z wcześniejszych wydarzeń. Wiedziałam, że masz na imię Bogdan i że kiedyś byłeś mi bardzo bliski. To trwało chwilę i światło zgasło. Ogromnie mnie to zaintrygowało. W nocy nie mogłam zasnąć. Przypomniałam sobie, że w dzieciństwie rodzice chodzili ze mną do psychiatry i psychologa. Pamiętałam, że mama robiła jakieś notatki, bo lekarz tak jej doradził. Nazajutrz pojechałam do Kielc i pod nieobecność mamy zrobiłam w domu kipisz. Znalazłam te stare zapiski. Przeczytałam je i zabrałam ze sobą do Krakowa. Przyznaję, że mną wstrząsnęły. Zaczęłam się interesować zjawiskiem reinkarnacji. Kupiłam na Allegro kilka książek na ten temat. A potem umówiłam się na sesję hipnozy, na którą pojechałam do Warszawy. - Zamilkła na chwilę. - Miałam wrażenie, że wraca mi pamięć, że przypominają mi się tamte czasy sprzed trzydziestu lat. Ale teraz sama już nie wiem, czy rzeczywiście była to moja pamięć, czy hipnotyzerka naprowadzała mnie przez moje sugestie wyczytane w zapiskach mamy. Nie wiem, naprawdę nie wiem. Bardzo mnie to męczyło, koniecznie chciałam poznać prawdę o tamtym wypadku. Dlatego zaczęłam cię nachodzić. Stojąc pod waszym blokiem, przypadkowo trafiłam na Emila. Wpadłam mu w oko. A jakiś czas później on również zaczął mi się podobać. No i się w nim zakochałam...
Spojrzała na Bogdana. Milczał.
- Wiem, że narobiłam zamieszania w waszej rodzinie. I że ponoszę odpowiedzialność za śmierć Celiny Małeckiej. Teraz żałuję, że podczas grilla urządziłam tamtą scenę. Naprawdę żałuję. Ale wtedy pragnienie poznania prawdy było ode mnie silniejsze. Później, gdy rozwiązałam już zagadkę, to mi wystarczyło. Nie chciałam wymierzać sprawiedliwości, nie chciałam śmierci Celiny. Gdybym mogła cofnąć czas, dałabym sobie spokój z tym nękaniem. Bo ciebie rzeczywiście nękałam.
Bogdan przyglądał się dziewczynie. Wyglądało na to, że mówiła szczerze.
- Wiesz, Bogdan, jedno mnie zastanawia. Kiedy te pijane gnojki potrąciły mnie na Zabłockiego, pojawił mi się powidok młodej Celiny, która odchodzi od malucha zaparkowanego przed blokiem Górskich. I od razu wiedziałam, że to ona poluzowała koło. Właśnie w tamtym momencie, gdy byłam krok od śmierci.
Nina wstała i szybko wyszła z tarasu. Chwilę później wróciła z następną szklaneczką z drinkiem i postawiła ją przed Bogdanem.
- Wydawało mi się, że Emilka się obudziła. Niedługo pora karmienia. - Nina usiadła w wiklinowym fotelu. - Bogdan, nic nie mówisz, powiedz coś.
- Nie wiem, co o tym wszystkim sądzić. O tej reinkarnacji. Ale chyba coś w tym jest. Nie da się ukryć, że o niektórych rzeczach i sytuacjach wiedziałem tylko ja i Anita. - Zawiesił głos. Był już trochę wstawiony. - Czy rzeczywiście pamiętasz, co robiłem z Anitą w łóżku?
Uśmiechnęła się.
- Nie wiem, czy to moje wspomnienia, czy tylko domysły. Zapiski i hipnoza mogły zrobić swoje. Albo odświeżyć pamięć, albo ją odpowiednio ukierunkować. - Wpatrzyła się w jakiś punkt w oddali. - Wiesz, co mnie niepokoi? Że Emilka urodziła się dwudziestego dziewiątego czerwca. - Wzdrygnęła się. - Boże, nie chciałabym, żeby moja córeczka była nowym wcieleniem Celiny Małeckiej.
- Na stypie mówiłaś co innego - zauważył chłodno.
- Ale wtedy nie byłam jeszcze matką.
Bogdan przyglądał się jej w milczeniu. Po chwili, nie odrywając od niej wzroku, zapytał:
- Kochasz Emila?
Spojrzała na niego ze zdziwieniem, jakby zadał głupie pytanie.
- Oczywiście, że go kocham. Dlaczego w to wątpisz?
Nie odpowiedział.
- Bardzo go kocham. To najwspanialszy mężczyzna, jakiego spotkałam. On i Emilka zmienili moje życie. - Na moment przymknęła powieki i wyszeptała: - Zmienili również mnie.
W jej oczach pojawiły się łzy. Otarła je szybko, gdy usłyszała dzwonek do drzwi.
- Tato, czuj się jak u siebie w domu - powiedziała z uśmiechem. - Zrób sobie następnego drinka. Alkohol jest w barku.
Poderwała się, by wpuścić gości. Bogdan powiódł oczami za oddalającą się dziewczyną. Westchnął.
- To nie Anita, to moja synowa - powiedział do siebie i wychylił szklankę do dna. Wstał, żeby dolać sobie brandy. Stojąc przy barku, dostrzegł w przedpokoju żonę w towarzystwie jego rodziców i Wojtka Klicha. Po chwili dołączył do nich Emil i Iwona Adamska. W pewnym momencie z pokoju dziecięcego wyszła Nina, trzymając w ramionach córeczkę. "Cała nasza rodzina w komplecie" - przeszło mu przez głowę. Uśmiechnął się do swoich myśli, po czym ze szklanką w dłoni ruszył w ich kierunku.
