Kolejny odcień szarości
W Twoich oczach odbijam się niewyraźnie,
jak postać w oknie, za którym zbiera się burza.
Nie wiem, czy to jeszcze ja, czy już tylko szkic,
który wyrysowałeś, zanim zdążyłam powiedzieć,
jak bardzo boli mnie to niebo.
Wszystko staje się gęste.
Słowa, które rzucasz od niechcenia,
osiadają na moich ubraniach jak kurz,
którego nie da się strzepnąć jednym ruchem.
Zaczynam się przyzwyczajać do tego cienia, do tego,
że w naszym wspólnym pokoju światło zawsze pada z tej
samej, fałszywej strony.
Nie pytaj, dlaczego milczę.
Właśnie uczę się czytać między wierszami Twoich obietnic,
które mają smak słodki,
a zostawiają w gardle piekący ślad
To jeszcze nie koniec.
To dopiero początek dymu,
który wkrótce zasłoni mi wszystko,
co kiedyś było dla mnie oczywiste.
Nie da się wrócić
Noc nigdy nie jest taka sama.
To światło na ścianie,
ten układ cieni, ten jeden moment,
kiedy dłoń dotyka dłoni - to dzieje się teraz i już się
nie zmieni.
Możesz próbować zamknąć to w pamięci,
nazywać, porównywać, szukać śladów.
Ale nawet ten sam pocałunek - z każdym oddechem jest
inny, w innym układzie.
Nie ma dwóch tych samych spojrzeń.
Wczorajsze było ciekawe, dzisiejsze jest inne.
Wszystko jest jak woda w rzece: nieustannie nowe, wiecznie
niewinne.
