Przeciętna trzydziestoletnia - Kamila Kaczmarczyk

Można bez chwil

bez tchu

i przekonania

albo bez kresu

patosu

łzawych wierszy

można bez przesady

cienia wątpliwości

i przerwy

można tak żyć

i życia

nie przeżyć

jak wtedy latem

i niby chwil kilka

a w gruncie rzeczy

żadna.

Na początku była matka

i ojciec

potem uliczki wzdłuż solnego rynku

z kamienicami wciąż do remontu

jakby fasady zbyt długo rzecz jasna

do swej historii żywiły urazę

pierwszy papieros

na szczęście ostatni

letnie koncerty

i pocałunek

bunt młodzieńczości

tak oswojony

dorzućmy jeszcze kilka porażek

potoków łez

i zachwytów

to trochę się jednak powodów uzbiera

by wracać tu zawsze

i wciąż być u siebie