1. Nowy dom

Hania mieszka przy ulicy Podleśnej pod numerem osiem. Mieszka tu od niedawna. Właściwie dopiero od wczoraj. Rodzice postanowili się tu przeprowadzić i Hani nie bardzo się to podoba, bo wszystko jest inaczej niż w poprzednim miejscu.

- Mamo, a nie moglibyśmy wrócić do domu? - pyta i grzebie łyżką w misce z płatkami, które właśnie je na śniadanie.

- Haniu, przecież to tutaj teraz jest nasz dom... - tłumaczy mama.

- Ale mamo... To wcale nie jest prawdziwy dom - narzeka Hania. - Tamten był o wiele lepszy. - Na myśl o starym, znajomym domu łzy napływają jej do oczu.

Mama mocno ją przytula.

- Wiem, że ci trudno, ale zobaczysz, polubisz to miejsce tak samo, a może bardziej niż poprzednie - pociesza.

- Nie, wcale nie. - Hania kręci głową. - Przez ten dom nie mogę iść na ulubiony plac zabaw i nie mogę pobawić się z Zosią i Zuzią, bo mieszkają za daleko - narzeka. - I będę mieć daleko do przedszkola. I nie mogę nawet patrzeć na moje ulubione drzewo za oknem.

- Wiem, że tęsknisz. - Mama gładzi Hanię po głowie. - Ja też trochę tęsknię.

- Naprawdę?

- Pewnie. A Zosię i Zuzię będziesz nadal widywać w przedszkolu. I czasami możesz je odwiedzić, chociaż nie mieszkamy już na tym samym osiedlu. Poza tym tutaj na pewno też znajdziesz swoje ulubione miejsca i nowych przyjaciół.

- Ale tutaj prawie nie ma domów. A w tym za płotem mieszka tylko jakiś chłopiec.

Hania wczoraj przez chwilę widziała tego chłopca. Wcale jej się nie spodobał. Jakiś chłopiec to nie to samo co Zosia i Zuzia, jej najlepsze koleżanki.

- Wiesz co? - mówi mama. - Może pójdziemy na spacer, kiedy tata wróci? Zobaczysz, jak tu pięknie.

- Nie chcę - protestuje Hania. - Chcę do domu. Prawdziwego domu - podkreśla.

Ale kiedy tata wraca z pracy, i tak wychodzą na spacer. Hania z początku jest trochę naburmuszona i zła, jednak zaczyna rozglądać się po okolicy. Są tu złote pola i zielona łąka. Długa piaszczysta droga obsadzona jest z dwóch stron wielkimi starymi drzewami. Prowadzi do lasu, który zielenieje w oddali. Hania czuje się trochę tak, jakby to wszystko należało do niej, bo niewiele tutaj domów i ludzi. Nawet jej się to podoba. I rzeczywiście ładnie tu, ale Hania na wszelki wypadek nie mówi tego głośno. Jeszcze mama i tata pomyśleliby, że chce tu jednak zostać...

Nagle Hania zauważa kolorowego motyla.

- Jaki piękny! - woła. - Jak się nazywa?

- Rusałka pawik - mówi tata.

- O, naprawdę trochę przypomina pawie piórka!

A zaraz potem Hania widzi włochatą gąsienicę, spacerującą po liściu małego drzewka.

- Ciekawe, jaki motyl z niej będzie? - zastanawia się. Wie, że kiedy gąsienice porządnie się najedzą, okrywają się specjalnym kokonem jak kocykiem. A później zmieniają się w motyle. - Pewnie już nie może się doczekać, kiedy zmieni się w motyla! - woła.

- Myślisz, że motyl się cieszy, że jest motylem, a nie gąsienicą? - pyta tata.

- Na pewno! - mówi z przekonaniem Hania. - Motyle są ładniejsze i potrafią latać. Mogą więcej zobaczyć. Na pewno ciekawiej być motylem.

- A może na początku motyl wcale nie jest tym zachwycony... Wszystko jest inaczej. Może wolałby dalej być gąsienicą, bo się do tego przyzwyczaił? - zastanawia się tata. - To był dla niego znany świat. Każdy trochę boi się zmian i nieznanego.

- Nawet kiedy coś zmienia się na lepsze? - dopytuje Hania.

- Tak. - Tata lekko się uśmiecha. - Często nawet wtedy trochę się boimy.

Hania myśli o nowym i starym domu.

- Tato, myślisz, że taki motyl jest nieszczęśliwy?

- Może na początku jest trochę zagubiony - mówi tata. - Ale potem przyzwyczaja się do bycia motylem. I pewnie mu się to podoba.

Chwilę później Hania zauważa ślimaka. Jest duży i ma brązową muszlę.

- Jaki to ślimak? - dopytuje.

- Winniczek - mówi mama.

- Takie ślimaki to mają dobrze... - stwierdza Hania. - Mogą wszędzie zabrać swój domek. I nigdy nie muszą się przeprowadzać.

- A wiesz, że w gruncie rzeczy każdy z nas jest trochę jak taki ślimak? - Mama się uśmiecha i gładzi Hanię po głowie. - Dom cały czas nosimy ze sobą.

- Przecież wcale nie nosimy domu na plecach! - dziwi się Hania i dla pewności dokładnie ogląda plecy mamy, taty i swoje. Może są tam jednak jakieś malutkie domki, jak u ślimaków?

- Nie nosimy go na plecach, ale tutaj, w środku. - Mama bierze rękę Hani i przykłada ją powyżej brzucha. - W sobie.

- Naprawdę? Ale jak? - woła z niedowierzaniem Hania. - W brzuchu?!

Mama i tata się śmieją.

- Oj, Haniu, nie w brzuchu. W sercu, w głowie - tłumaczy mama, powstrzymując śmiech. - Dom tworzą tak naprawdę nasi bliscy, nasze wspomnienia i wspólne chwile - dodaje i mocno przytula Hanię. - Zabraliśmy siebie i nasze wspomnienia, wszystkie dobre chwile. One nie znikną, zawsze będziemy je ze sobą nosić. Przeprowadziły się z nami do nowego domu, który wypełnimy także nowymi wspomnieniami.

Hania zaczyna sobie wyobrażać niewidzialne walizki z niewidzialnymi wspomnieniami, które spakowali razem z rzeczami przy przeprowadzce. I rzeczywiście - wszystko pamięta, wszystkie dobre chwile z poprzedniego domu. Nie zniknęły. Cały czas z nią są. Są też mama i tata. Cała rodzina razem. Nagle jest jej lżej na sercu, weselej. Zauważa przy drodze piękne czerwone maki i niebieskie chabry.

- Mogę zerwać sobie kilka? - pyta, wskazując kwiaty.

- Pewnie - zgadza się mama z uśmiechem.

Hania biegnie i zrywa kilka kwiatków. Unosi głowę i... O nie, to ten chłopiec zza płotu! Idzie drogą, a na smyczy ma śmiesznego kudłatego psa. Hania lubi psy, ale tego chłopca przecież wcale nie zna.

Nagle chłopiec przystaje obok. Pies merda ogonem, a chłopiec przygląda się Hani.

- Jestem Feliks - mówi. Głos mu trochę drży, jakby fikał koziołki.

- A ja jestem Hania - bąka cicho dziewczynka.

Chłopiec grzebie w kieszeni i coś wyjmuje.

- Proszę. Mamy dużo w sadzie - mówi. - Są bardzo słodkie i dobre.

Daje Hani garść czereśni, a jego policzki robią się czerwone jak pomidor. Nie mówi nic więcej, tylko biegnie za swoim śmiesznym psem, który mocno ciągnie smycz. Ale Hania i tak od razu robi się weselsza. I wszystko jeszcze bardziej jej się podoba.

Dogania mamę i tatę, którzy odeszli kawałek dalej.

- Co tam masz? - pytają.

- Czereśnie. Tamten chłopiec mi dał.

Mama i tata próbują owoców.

- Dobre - mówi mama.

- Słodkie - zgadza się tata.

Hania też zjada jedną czereśnię. Mają rację. Jest pyszna.

- No chodźcie już... - ponagla mamę i tatę. - Idziemy?

- Dokąd? - pyta tata.

Hania odwraca się i pokazuje miejsce, z którego przyszli.

- Jak to dokąd? Do domu! - woła. - Do nowego domu!