Kamil obudził się z myślą, że życie na statkach uczy pokory i leczy z egocentryzmu. Podczas gdy na lądzie dominuje pogląd, że liczysz się wyłącznie ty sam, na morzu każdy marynarz odpowiada nie tylko za siebie, ale też za cały zespół. Jeśli spędzasz trzy miesiące na ograniczonej przestrzeni z tymi samymi ludźmi, z każdym dniem coraz bardziej czujecie się jak rodzina. Opowiadacie sobie o wszystkich problemach, tęsknotach i radościach, choć może to śmieszne - w końcu marynarze, jak na twardzieli przystało, nie powinni gadać o uczuciach jak jakieś baby. Wspólna żegluga zbliża niemal tak samo jak pobyt w jednej celi, a zawierane na statkach przyjaźnie trwają przez całe życie. Związki marynarzy z kobietami niejednokrotnie się sypią, żonom trudno znieść długie nieobecności mężów, dzieci też odchodzą, trzymając stronę matek, i piszą krótkie SMS-y o treści "nie dzwoń". Za to towarzyszy na statku łączy coś w rodzaju braterstwa krwi.
Właśnie o tym tego poranka myślał Kamil, wpatrując się w wodę za burtą - o przyjaźni będącej namiastką wieczności. A to wszystko dlatego, że śniło mu się, jak Anna zabiera Basię i odchodzi do innego mężczyzny. W tym śnie wrócił do mieszkania, wszedł do środka, jak zwykle zdejmując buty w korytarzu, lecz zamiast szczekania psa i radosnych okrzyków żony przywitała go pustka. Anna zabrała wszystkie swoje rzeczy bez słowa wyjaśnienia, po czym najzwyczajniej w świecie zaczęła życie u boku kogoś innego, kto zamierzał poświęcić jej więcej uwagi niż Kamil. To był prawdziwy koszmar.
Kamil pływał na statkach marynarki handlowej już od prawie dziesięciu lat i był świadkiem rozpadu wielu związków, które według definicji miały być wieczne. Jego kumple z załogi dostawali e-maile albo telefony, w których żony zwięźle informowały ich o tym, że już nie potrafią być same lub od kilku miesięcy prowadzą inne, lepsze życie, po czym odchodziły, znikając na zawsze. Niektórzy znosili to z honorem, płakali tylko, gdy byli sami, na zewnątrz grając twardych. Ale zdarzali się też tacy, którzy z rozpaczy wychodzili nocą na pokład, po czym cicho skakali przez burtę. Kamil za każdym razem, gdy był świadkiem tych rodzinnych dramatów, mówił sobie, że jego to nie spotka. Anna nie była jakąś przypadkową kobietą, z którą związał się jedynie po to, by mieć do kogo wracać, ale miłością jego życia. Tą prawdziwą, jedyną i trwającą wiecznie.
Poznali się w sposób niezbyt oryginalny czy romantyczny, jeszcze podczas studiów, na imprezie andrzejkowej w jakimś zatłoczonym klubie. Oboje poszli tam tylko się zabawić, nie z zamiarem poznania potencjalnego towarzysza życia. Zresztą kto, idąc na imprezę, w ogóle myśli o małżeństwie? Los jednak po raz kolejny udowodnił, że uwielbia płatać figle.
Tamtego wieczoru Kamil był już po kilku piwach, gdy zauważył zgrabną brunetkę w obcisłej sukience podkreślającej wszystkie atuty jej figury, kołyszącą się na parkiecie. Nie wahał się ani chwili - po prostu podszedł i porwał ją do tańca. Złapał ją za rękę, obracając tak szybko, że nawet nie zdążyła zaprotestować. A potem, pewnie też tylko dlatego, że był lekko pijany, bo jeśli chodzi o sprawy damsko-męskie, raczej nie należał do najśmielszych, przyciągnął ją do siebie tak jak jeszcze nigdy nikogo; tańczyli ze sobą prawie do rana.
- Dasz mi swój numer? - zapytał dopiero kilkanaście minut przed zamknięciem lokalu.
Anna pokiwała głową, więc wydobył z kieszeni komórkę, by wpisała swój numer, po czym Anna od razu mu ją oddała.
- Jakie imię mam wpisać? - próbował przekrzyczeć muzykę. Mimo że spędzili ze sobą pół nocy, Kamil nadal go nie znał.
- Anna - odkrzyknęła i zaśmiała się melodyjnie. - A ty?
- Kamil.
- Puść mi sygnał - powiedziała mu na ucho i nie czekając na odpowiedź, znowu się w niego wtuliła, by nie stracić ani chwili z kończącej się właśnie nocy.
Zadzwonił do niej następnego dnia. Odebrała już po pierwszym sygnale i przyjęła zaproszenie na randkę. Spędzili ze sobą cudowne niedzielne popołudnie, a potem następne i następne, z każdym dniem poznając się coraz lepiej. Po kilku miesiącach oboje mieli już pewność, że to jest to - najzwyczajniej w świecie - choć na początku nic na to nie wskazywało. Zakochali się w sobie, a później to uczucie przerodziło się w miłość. Stali się sobie tak bliscy, że nie mogli już bez siebie żyć.
To właśnie dlatego za każdym razem, kiedy jego statek wpływał do Zatoki Adeńskiej, Kamil dzwonił do Anny, informując, że wszystko jest w porządku. Była najważniejszą osobą w jego życiu i wiedział, że ona myśli o nim tak samo, a co za tym idzie - że zawsze na tym etapie rejsu najbardziej się o niego zamartwia. Świat co i rusz obiegały informacje o bestialskich atakach somalijskich piratów. Jak znał Annę, całymi wieczorami wyszukiwała w Internecie informacje na ten temat, by upewnić się, że jego statek jest bezpieczny. Kamil dzwonił więc, bo nie chciał jej dodatkowo denerwować. Swoją powtarzającą się nieobecnością i tak dostarczał jej dość powodów do zmartwień.
- Kocham cię. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz - powtarzał za każdym razem, mimo że pływanie wzdłuż wybrzeży Somalii było niezwykle stresujące.
- Ja też cię kocham - odpowiadała Anna. - Czekam na ciebie w domu, do zobaczenia - mówiła, po czym rozłączała się pospiesznie, by tylko się nie rozkleić podczas rozmowy. Przez kilka lat wspólnego życia zdążyli już wypracować sobie wiele rytuałów. Te czułe pożegnania były jednym z nich.
Odkąd w połowie lat dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku na wodach otaczających Róg Afryki nasiliły się ataki piratów, żaden z wchodzących na pokład marynarzy nie czuł się już tak bezpiecznie jak wcześniej. Pożegnania z bliskimi stały się bardziej rzewne, rozstania na lotniskach przed rejsami - boleśniejsze. Wszyscy marynarze niemal na pamięć znali zatrważające statystyki i ciągle rosnące liczby zakładników. Załogi, zbliżając się do Zatoki Adeńskiej, przygotowywały się na najgorsze. Za każdym razem mogły tylko mieć nadzieję, że piracki statek matka i pływające wokół niego łodzie nie wybiorą na celownik właśnie ich. W tym miejscu każdy marynarz stawał się wyjątkowo religijny. Każdy tak samo żarliwie prosił o cud.
Tego ranka Kamil nie przeczuwał niczego złego. Świeciło słońce, woda połyskiwała, mieniąc się w jego promieniach, a niebo było bladobłękitne i niemal bezchmurne. Statek leniwie przecinał fale, każdy członek załogi spokojnie zajmował się tym, co do niego należało, pozwalając sobie w międzyczasie na luźne pogawędki albo żarty. Zresztą ulubiona godzina piratów - piąta rano, kiedy to w zatoce było dość mglisto i widoczność spadała do około czterech mil - już dawno minęła. To właśnie dlatego, gdy zaledwie godzinę później Kamil usłyszał wycie syreny alarmowej i okrzyki, że zbliżają się do nich łodzie pirackie, serce omal nie wyskoczyło mu z piersi. Stanął jak wryty, zastanawiając się, czy to nie jakiś alarm próbny, jednak już chwilę później wyczytał z twarzy biegających po pokładzie kolegów, że to nie są kolejne ćwiczenia, lecz jak najbardziej prawdziwy atak. Zaklął pod nosem, ruszając do kryjówki, którą wyznaczono mu podczas ćwiczeń. Do tej pory nie myślał o tym, że będzie musiał z niej kiedyś skorzystać.
Chwilę później rozległy się pierwsze strzały.
- Trzy mile za nami! - słyszał niewyraźne okrzyki kapitana, gdy biegł ku drzwiom kajuty. - Kurs?! - kapitan wołał do sternika.
- Dwieście trzydzieści.
- Przejdź na sto osiemdziesiąt!
- Przechodzę na sto osiemdziesiąt. - Marynarz zakręcił kołem i statek zmienił kurs.
- Zbliżają się coraz szybciej! - krzyczał ktoś inny. - Są trzy łodzie. Po czterech na każdej z nich.
- Jaką mamy prędkość? - zapytał kapitan. Starał się zachowywać spokój, lecz głos nieznacznie mu drżał. I nie było w tym nic dziwnego. Żaden z dowódców nie chciał spotkać piratów podczas swojej warty. To była swego rodzaju klęska.
Kamil biegł przed siebie, słysząc, jak ktoś dzwoni przez radiotelefon do brytyjskiej organizacji zajmującej się monitorowaniem ruchu statków na Oceanie Indyjskim, choć pewnie żaden z marynarzy znajdujących się teraz na tym kontenerowcu nie wierzył, by na cokolwiek się to zdało. Na wodzie panują inne reguły niż na lądzie - nie ma tu pogotowia, straży pożarnej ani policji. Załoga jest zdana tylko na siebie i jedyne, co może zrobić, to nauczyć się bronić samodzielnie. Nie od dziś wiadomo jednak, że w sytuacji zagrożenia rozum zawodzi, a górę biorą emocje. Kiedy więc pierwsza z pirackich łodzi podpłynęła na tyle blisko, że jeden z piratów wystrzelił już w górę linę zakończoną hakiem i zaczepił ją o burtę, wszystkich ponownie sparaliżował strach. Z piratami nie ma żartów. Jeżeli mają broń, a najczęściej tak właśnie jest, załoga wybranego przez nich statku jest niemal całkowicie bezsilna.
Kamil biegł w dół po schodach, czując, jak serce kołacze mu w piersi. Sytuacja była poważna, cały drżał. Jego oddech był urywany, a bicie serca tak szybkie, że od nadmiaru tlenu w mózgu niemal kręciło się mu w głowie. Pędząc przed siebie co sił w nogach, starał się myśleć tylko o tym, by jak najszybciej znaleźć się w bezpiecznej kryjówce w maszynowni.
- Pierwszy pirat na pokładzie! - usłyszał głos dobiegający zza jego pleców. Pewnie w innej sytuacji natychmiast by go rozpoznał, teraz jednak nie miał pojęcia, do kogo należy.
Potem rozległ się głośny strzał. Kamil zacisnął powieki, próbując biec jeszcze szybciej. W końcu dopadł metalowych drzwi, za którymi ukrywał się już jeden z jego kolegów. Gdy dostał się do środka, zamknęli je pospiesznie, przekręcając znajdujący się w zamku klucz.
- Jesteśmy ugotowani - wyszeptał tamten, z przerażeniem patrząc Kamilowi w oczy.
Kamil zdążył tylko otworzyć usta, lecz nic nie powiedział, bo dobiegł ich znany wcześniej tylko z filmów dźwięk strzelającego kałasznikowa. Któryś z piratów właśnie puścił serię.
- Nie wierzę... - pokręcił głową Kamil.
Potem wydarzenia potoczyły się tak szybko, że nie umiałby ich odtworzyć. Zarejestrował tylko jedno - przelatujące mu przed oczami życie oraz wspomnienie roześmianych twarzy Anny i Basi - kiedy uzbrojeni piraci wywlekali go z kryjówki.
- To koniec - powiedział ukrywający się z nim marynarz, ale Kamil już tego nie słyszał. Miał wrażenie, że ogłuchł i oślepł z emocji. Sparaliżował go strach.