Najczęściej dążymy do tego, żeby upodobnić się do kogoś innego i wpisać w aktualne standardy wyglądu, postępowania i zachowań. Telewizja, internet i gazety pokazują nam bardzo wyraźnie, co jest w danym czasie modne i popularne. Jaka długość włosów, jaki zawód, jakie pasje. Wraz z tymi wzorami pojawia się również sugestia, że będziemy fajni tylko wtedy, gdy będziemy je powielać. I my to robimy. Staramy się za wszelką cenę zmienić samych siebie, zapominając o tym, że jesteśmy wyjątkowi.

Taka już jest nasza natura, że najłatwiej zapamiętujemy historie dotyczące złych i nieprzyjemnych rzeczy, a te pozytywne szybko ulatują z pamięci. Podobnie jest z samoakceptacją. Łatwo zapominamy o tym, co w nas najlepsze i chętnie skupiamy się na cechach, które nam się nie podobają i które rzekomo musimy zmienić, żeby się stać klonem upatrzonego ideału. Mimo że jest to przecież cel, którego nie da się osiągnąć. Do tego wstydzimy się otwarcie pokazywać naszą wyjątkowość, która może się objawiać na wiele różnych sposobów. Ktoś może mieć piękne oczy, dzięki którym będzie reklamował kosmetyki. Inny ma talent do pieczenia smacznych ciast, za które ludzie chętnie zapłacą nawet duże pieniądze. A jeszcze inny urodził się z tak cudownym poczuciem humoru, że potrafi rozbawić nawet największego ponuraka. Większość z was zastanawia się jednak, co zrobić w sytuacji, gdy się nie ma żadnego ukrytego talentu?

Odpowiedź jest prosta. Nie ma człowieka, który nie wyróżniałby się czymś cudownym i niepowtarzalnym. Można to jednak dostrzec dopiero wtedy, gdy szczerze odpowiemy sobie na pytanie: za co lubię samego siebie? Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego małe dzieci są zazwyczaj takie radosne i szczęśliwe? Właśnie dlatego, że akceptują siebie od początku do końca i każdą odmienność, którą w sobie dostrzegają i która odróżnia ich od rówieśników, uważają za zaletę.

W czasach, gdy chodziłam do przedszkola i zdarzało mi się czasem odwiedzać koleżanki, mówiłam im z ogromną dumą:

- Patrzcie jaką mam kosmiczną buzię! Wy takiej nie macie! Tylko ja taką mam!

Czy wiecie, że aż 97% nieszczęśliwych ludzi twierdzi, że nie są nikomu potrzebni i właśnie dlatego żyją w smutku? To bardzo duży procent społeczeństwa, ale być może wyraźnie by się zmniejszył, gdyby ludzie zaczęli rozumieć, co to znaczy, że należy żyć dla celu.

Zauważyliście pewnie, że gdy jesteśmy w domu, to nie chce nam się ładnie ubrać i umalować, bo brakuje nam do tego motywacji? Identycznie jest z energią do życia. Tuż po porodzie, mimo ogromnego bólu i cierpienia, kobieta zazwyczaj płacze z radości, ponieważ dociera do niej fakt, że maleństwo, które właśnie urodziła, jest zdane całkowicie na jej pomoc i bez niej sobie nie poradzi. Wychowanie dziecka staje się teraz najważniejszym celem, motorem życia i czymś, co daje najwięcej radości.

Poczucie celu w życiu może mieć dowolny stopień trudności. Każdy musi go dostosować do własnego charakteru, warunków fizycznych i potrzeb. Jednym wystarczy świadomość, że ich celem jest pomaganie starszym ludziom w noszeniu zakupów. Inni znajdą cel w wychowywaniu dzieci, pracy dla fundacji wspierającej chorych ludzi albo w stworzeniu fajnego profilu społecznościowego.

Ludzie często mówią: "chcę być szczęśliwy", "dążę do szczęścia", "zrobię wszystko, aby być szczęśliwy", ale problem polega na tym, że nie do końca wiedzą, o co w tym wszystkim chodzi. Co to właściwie znaczy być szczęśliwym? Jakie to uczucie? W jaki sposób dążyć do pełnego szczęścia i czy ono naprawdę istnieje?

I tu, pozornie dla utrudnienia, pojawiam się ja. Trzydziestoletnia dziewczyna na wózku inwalidzkim, która ma krzywą twarz, powykręcane kończyny, kości kruche jak lód, perukę maskującą brak włosów i gorset ortopedyczny, który podtrzymuje moje ciało jak rusztowanie. Przez to wszystko przypominam trochę przybysza z Marsa. Dorobiłam się nawet tytułu "ewenementu w Polsce". Od lat zmagam się z wieloma chorobami, z których najgorszy jest złośliwy nowotwór rdzeniasty tarczycy, ale mimo to moim znakiem rozpoznawczym jest ogromny uśmiech na twarzy. Jak to możliwe?

Czy w tym celu trzeba ukończyć jakieś studia? Nie. Czy trzeba mieć pieniądze? Nie. Czy trzeba mieć motywację i chęci? Tak! Ponieważ samo nic się nigdy nie zrobi. Ale bez obaw, przeprowadzę was przez to krok po kroku i wiem, że na końcu, gdy sekretny klucz do szczęścia zostanie już odnaleziony, sami przyznacie, że to dziecinnie proste.

W trakcie mojego trzydziestoletniego życia odwiedziłam tysiące szpitali, poznałam mnóstwo pacjentów i doszłam do wniosku, że uwielbiam ludzi, którzy mają raka, bo potrafią naprawdę docenić życie i w pełni się nim cieszyć. Zdrowy człowiek wie, że kiedyś umrze, lecz nie dopuszcza do siebie myśli, że to może się zdarzyć szybciej niż mu się wydaje. Dlatego wciąż odwleka w czasie nawet najdrobniejsze zachcianki, marzenia i plany. A potem najczęściej w ogóle ich nie realizuje. Dzieje się tak dlatego, że ludziom bardzo trudno jest znaleźć zdrową równowagę między czasem, który pochłania praca i zarabianie pieniędzy, a chwilami, których potrzebują tylko dla siebie, na własne przyjemności.

Przeciętny człowiek żyje średnio 75 lat. Czy to dużo? Nie, to bardzo mało i ten czas bardzo szybko ucieka. Każdy powinien się więc nauczyć prostej zasady: jeśli mam jakiekolwiek pragnienie, na przykład chcę zjeść pyszne ciasto, to w tej samej chwili, kiedy taka ochota pojawia w mojej głowie, zaczynam myśleć o tym, jak doprowadzić do jej realizacji. Musimy oduczyć się odkładania takich mniejszych czy większych pragnień na później, bo może tak być, że w przyszłości nigdy nie będzie na nie odpowiedniego czasu, a frustracja związana z niezaspokojoną ochotą każdego dnia będzie się zwiększała i działała na nas negatywnie.

Ludzie z rakiem wiedzą, że ich dni są policzone i dlatego bardzo ułatwiają sobie życie. Ich tok myślenia wygląda tak: mam chęć na ciasto. Upiekę je czy kupię? Chcę je zrobić po swojemu, tak jak lubię, więc już się za to zabieram.

Realizacja nawet takiej drobnej zachcianki ma ogromną moc. Sprawia, że w organizmie wytwarza się endorfina, tak zwany hormon szczęścia, który jest bardzo potrzebny do życia, a szczególnie do szczęśliwego życia. Oczywiście są marzenia, na których realizację musimy czekać latami, ale są też takie, które możemy spełnić natychmiast. Róbmy tak! Uszczęśliwiajmy innych, ale również siebie. Przecież wszyscy mamy takie samo prawo do szczęścia. Bez wyjątku. Mamy też tylko jedno życie, w czasie którego możemy to wszystko zrobić.