Rozdział 3
Księżna i król
- Wystarczy. - przerwał Zygmunt.
Majordomus skłonił się i zamilkł.
W sali zapadła niezręczna cisza.
Anna nie wstała.
Nie uklękła.
Nie wykonała żadnego gestu, którego oczekiwałby od niej król.
Siedziała nieruchomo na tronie książęcym.
- Wasza Królewska Mość przybywa bez zapowiedzi. - powiedziała spokojnie.
- A ty przyjmujesz mnie jak obcego monarchę.
- Nie jesteś obcy.
- A jednak nie okazujesz należnego szacunku.
Anna uniosła brew.
- Jestem we własnym domu.
Kilku mazowieckich dostojników wymieniło spojrzenia.
Król powoli podszedł bliżej.
- Nie przybyłem się kłócić.
- To dobrze.
- Chcę wiedzieć, dokąd prowadzi ta droga.
- Jaka droga?
- Listy do obcych dworów. Sojusze. Rozmowy o małżeństwie.
Przez twarz Anny przemknął ledwie dostrzegalny uśmiech.
- Wieści szybko docierają do Krakowa.
- Odpowiedz.
Księżna przez chwilę milczała.
- Chcę ocalić Mazowsze.
- Przed kim?
- Przed zniknięciem.
Słowa zawisły w powietrzu.
Zygmunt spojrzał na nią uważnie.
- Mazowsze nie zniknie.
- Nie?
Anna powoli wstała z tronu.
- A czym będzie bez własnego księcia?
Król nie odpowiedział od razu.
- Częścią większej całości.
- Właśnie tego się obawiam.
Teraz cała sala słuchała już tylko ich.
- Nie przyjechałem grozić ci wojną - powiedział Zygmunt.
- A po co przyjechałeś?
Król spojrzał jej prosto w oczy.
- Aby usłyszeć od ciebie jedną rzecz.
- Jaką?
- Czy zamierzasz dobyć miecza przeciwko swojemu królowi?
Anna nie odpowiedziała od razu.
Spojrzała na zgromadzonych dostojników.
Potem na sztandar Mazowsza wiszący nad tronem.
Wreszcie znów na Zygmunta.
- To zależy, Wasza Królewska Mość.
- Od czego?
- Czy przybyłeś tu jako mój król...
Urwała.
- ...czy jako człowiek, który chce odebrać mi dziedzictwo.
- Mazowsze straciło władcę trzy lata temu. - zauważył Zygmunt Stary.
- Oboje wiemy, że to nie prawda. - Anna ponownie usiadła na tronie. - Ja nim jestem.
- Rządy kobiety nie są przewidziane...
- A królowa Jadwiga? - spytała ucinając. - Księżna Wanda?
Przez chwilę król nie odpowiedział.
- To był precedens. - powiedział w końcu.
Anna uśmiechnęła się lekko.
- Ciekawe słowo.
- Dlaczego?