Rozdział 1
Zawiodłem brata. Wisiałem wśród cierni i pozwoliłem mu umrzeć. Od tamtej nocy nic na tym świecie nie jest w porządku. Zawiodłem go. I choć od tamtej pory zawodzę wielu braci, ten pierwszy ból nie słabnie. Najlepsza część mnie wciąż tam tkwi, w tych cierniach.
Życie potrafi odebrać człowiekowi to, co najważniejsze. Obdziera go z tego kawałek po kawałku. Lata robią z nas żebraków o pustych rękach. Każdy ma swoje ciernie, wbite głęboko jak kości. Blizny po tamtym krzewie naznaczyły mnie. Wyryły linie przemocy. Wypisały krwawe przesłanie, którego odczytanie zajmuje całe życie.
Złota Straż zawsze stawiała się w zamku na moje urodziny. Przybyli, gdy kończyłem szesnaście lat. Byli z ojcem i stryjem w dniu moich dwunastych urodzin, które spędziłem z braćmi. Widzieliśmy ich oddział zmierzający do Ancrath Wielką Drogą Zachodnią. Gdy miałem osiem lat, patrzyłem, jak wjeżdżają na białych rumakach przez bramy Wysokiego Zamku. Will i ja patrzyliśmy na nich z zachwytem.
Dziś obserwowałem ich z Mianą u boku. Królową Mianą. Stukot kopyt odbijał się od innych bram innego zamku, ale efekt był ten sam - złota fala. Zastanawiałem się, czy Upiorny pomieści ich wszystkich.
- Kapitanie Harran! - zawołałem z góry. - Dziękuję za przybycie. Napijecie się piwa?
Pomachałem dłonią w stronę przygotowanych dla nich stołów na kozłach. Nasze trony kazałem ustawić na balkonie, żebyśmy mogli patrzeć na ich wjazd.
Harran, olśniewający pozłacaną stalą, zsunął się z siodła. Za nim, jeden po drugim, wjeżdżali na dziedziniec strażnicy.
Setki. Dokładnie siedem oddziałów po pięćdziesięciu ludzi, po jednym na każdą z moich krain.
Cztery lata wcześniej miałem jeden oddział, ale i wtedy dowodził nim Harran.
- Dziękuję ci, królu Jorgu - zawołał. - Ale musimy wyruszyć przed południem. Drogi do Wiedznia są gorsze, niż sądziliśmy. Będziemy musieli się bardzo spieszyć, żeby dotrzeć do Bramy na zgromadzenie.
- Chyba nie chcesz z tego powodu popędzać króla świętującego swoje urodziny? - Łyknąłem piwa i uniosłem puchar. - Jak wiesz, to moje dwudzieste.
Harran wykonał przepraszający gest i odwrócił się do swoich ludzi. Na dziedzińcu tłoczyło się już ponad dwustu. Byłbym pod wrażeniem, gdyby udało mu się zmieścić w Upiornym wszystkich trzystu pięćdziesięciu. Frontowy dziedziniec, choć powiększony przy odbudowie, wciąż nie był zbyt przestronny.
Nachyliłem się do Miany i położyłem dłoń na jej wielkim brzuchu.
- Martwi się, że jeśli nie zjawię się na zgromadzeniu, głosowanie znowu skończy się niczym.
Miana uśmiechnęła się. Ostatnie głosowanie, które mogło coś rozstrzygnąć, odbyło się na drugim zgromadzeniu. Niewielkie były szanse, żeby trzydzieste trzecie z kolei osadziło cesarza na tronie, skoro nie zrobiło tego trzydzieści poprzednich.
Makin wjechał w bramy zamku na końcu kolumny strażników. Wraz z tuzinem moich rycerzy eskortował Harrana przez Wyżyny. Eskorta czysto symboliczna; nikt przy zdrowych zmysłach nie odważyłby się stanąć na drodze oddziałowi Złotej Straży. A co dopiero siedmiu.
- Widzisz więc, Miano, dlaczego muszę cię opuścić, nawet jeśli mój syn ma się właśnie pojawić na świecie. - Poczułem pod dłonią delikatne kopnięcie. Miana poruszyła się na tronie. - Nie mogę przecież powiedzieć "nie" siedmiu oddziałom straży.
- Wiesz, że jeden z nich należy do lorda Kennicka? - przypomniała.
- Do kogo? - zapytałem tylko po to, żeby się z nią podroczyć.
- Czasem myślę, że żałujesz, że zrobiłeś z Makina lorda Kennicka. - Rzuciła mi to swoje krótkie, naburmuszone spojrzenie.
- On chyba też tego żałuje. Przez ostatnie dwa lata spędził tam niewiele ponad miesiąc. Do swoich komnat tutaj sprowadził meble z dworu barona.
Zamilkliśmy i patrzyliśmy, jak straż formuje szyki na zbyt ciasnym dziedzińcu.
Poziomem dyscypliny zawstydzali wszystkie inne hufce. Przy Złotej Straży nawet kawaleria mojego dziadka z Końskiego Wybrzeża wyglądała jak bezładny motłoch.
Kiedyś podziwiałem straż Orrina ze Strzały, ale ci ludzie byli o klasę lepsi. Każdy połyskiwał w słońcu i ani jedna pozłacana zbroja nie nosiła śladów brudu czy zużycia. Ostatni cesarz nie miał węża w kieszeni, a jego osobista straż niemal dwieście lat po jego śmierci wciąż z tej kieszeni czerpała.
- Powinienem już zejść - odezwałem się, ale nie wstałem. Polubiłem wygody. Trzy tygodnie w siodle nie jawiły się jako miła perspektywa.
- Powinieneś. - Miana żuła ziarno pieprzu. W ostatnich miesiącach jej gust przechodził z jednej skrajności w drugą. Teraz były to piekące smaki z rodzinnego Końskiego Wybrzeża. Całowanie jej wymagało odwagi. - Ale najpierw dam ci prezent.
- Mały już gotowy? - Uniosłem brew i poklepałem ją po brzuchu.
Miana strzepnęła moją rękę i skinęła na służącego stojącego pod ścianą. Chwilami wciąż wyglądała jak dziewczynka, która przybyła do Upiornego Zamku w dniu jego oblężenia. Za miesiąc kończyła piętnaście lat, a nadal była drobniejsza od najdrobniejszej ze swoich służek. Ciąża dodała jej jednak krągłości, wypełniła piersi, zarumieniła policzki.
Hamlar wrócił z czymś podłużnym i cienkim, schowanym pod jedwabiem - za krótkim na miecz. Skłonił się lekko i oddał przedmiot w moje ręce. Wcześniej służył przez dwadzieścia lat mojemu stryjowi, ale nigdy nie spojrzał na mnie krzywo. Odrzuciłem tkaninę.
- Kij? Moja droga, nie powinnaś. - Zacisnąłem usta. Musiałem przyznać: całkiem ładny kij. Choć nie rozpoznałem drewna.
Hamlar położył go na stole między tronami i oddalił się.
- To laska - powiedziała Miana. - Lignum vitae. Twarda i na tyle ciężka, że tonie w wodzie.
- Kij, który może mnie utopić...
Znów skinęła na Hamlara, który tym razem przyniósł z biblioteki wielką księgę. Otworzył ją na stronie zaznaczonej wskaźnikiem z kości słoniowej.
- Tu jest napisane, że lord Orlanth posiadał dziedziczne prawo noszenia laski na zgromadzeniu. - Miana wskazała odpowiedni fragment.
Podniosłem laskę z większym zainteresowaniem. Była ciężka jak żelazny pręt. Jako król Wyżyn, Strzały, Belpanu, Conaught, Normardii i Orlanth - nie wspominając o panowaniu nad Kennick - miałem teraz królewski przywilej nosić kawałek drewna, kiedy wszyscy inni musieli zostać bez broni. A dzięki mojej małej królowej o twarzy skrzata i różowych policzkach tym drewniano-żelaznym kijem mogłem rozbić hełm razem z głową w środku.
- Dziękuję - powiedziałem. Nigdy nie byłem przesadnie uczuciowy, ale rozumieliśmy się na tyle dobrze, że Miana wiedziała, kiedy coś naprawdę sprawia mi przyjemność.
Machnąłem laską na próbę i poczułem się na tyle zmotywowany, żeby podnieść się z tronu.
- Zajrzę po drodze do Coddina.
-
Pielęgniarki były już u niego przede mną. Drzwi i okiennice stały otwarte na oścież, paliły się piżmowe kadzidła. Smród rany i tak wisiał w powietrzu. Minęły prawie dwa lata od chwili, gdy trafiła go strzała, a rana wciąż była otwarta i jątrzyła się pod bandażami.
- Jorg. - Coddin pomachał mi ze swojego łóżka ustawionego przy oknie, podniesionego tak, by mógł patrzeć na przybycie gwardii.
- Coddin. - Wracało to stare, nie do końca uchwytne poczucie winy.
- Pożegnałeś się z nią?
- Z Mianą? Oczywiście. To znaczy...
- Jorg, ona urodzi twoje dziecko. Sama. Podczas gdy ty będziesz w drodze.
- Nie będzie sama. Ma nieskończoną liczbę służących i dam dworu. Nawet nie znam ich imion. Połowy nie rozpoznaję. Codziennie pojawia się nowa.
- Miałeś w tym swój udział, Jorgu. Kiedy przyjdzie jej czas, będzie wiedziała, że ciebie nie ma. I tym trudniej jej będzie. Powinieneś choć właściwie się pożegnać.
Tylko Coddin mógł tak do mnie mówić.
- Powiedziałem... dziękuję. - Zakręciłem laską przed jego oczami. - Prezent.
- Kiedy skończysz u mnie, wróć do niej. Powiedz co trzeba.
Kiwnąłem głową niezobowiązująco, ale Coddinowi wystarczyło.
- Mógłbym patrzeć bez końca na tych chłopaków na koniach - oznajmił, spoglądając na lśniące szeregi na dziedzińcu.
- Praktyka czyni mistrza. Choć lepsze byłyby ćwiczenia na wojnie. Koń cofający się z gracją w ciasnym rogu to ładny widok, ale...
- Więc ciesz się tym widokiem! - Coddin potrząsnął głową, tłumiąc grymas, i spojrzał na mnie. - Co mogę dla ciebie zrobić, mój królu?
- Jak zawsze. Udzielić rady.
- Na pewno jej nie potrzebujesz. Nigdy nie byłem nawet w pobliżu Wiedznia. Nie mam niczego, co mogłoby ci pomóc w Świętym Mieście. Przytomność umysłu i cała ta wiedza z ksiąg powinny ci wystarczyć. Czyż nie przeżyłeś poprzedniego zgromadzenia?
Wspomnienie wywołało gorzki uśmiech.
- Może nie brakuje mi sprytu, mój stary, ale potrzebuję twojej mądrości. Wiem, że cała moja biblioteka, księga po księdze, przeszła przez twój pokój. A ludzie przychodzą do ciebie z opowieściami i plotkami z najróżniejszych stron. Co powinienem mieć na uwadze w Wiedzniu? Gdzie powinienem ulokować swoje siedem głosów?
Podszedłem bliżej po kamiennej podłodze. Bez dywanów, bez mat. Nawet jako inwalida Coddin żył po żołniersku.
- Nie potrzebujesz mojej mądrości, Jorgu. Jeśli naprawdę po to przyszedłeś. - Coddin znów odwrócił się do okna. Słońce podkreśliło zmarszczki wyżłobione przez wiek i ból.
- Miałem nadzieję, że zmieniłeś zdanie - odpowiedziałem. Są trudne ścieżki i są ścieżki najtrudniejsze.
Kiedy stałem tak blisko, odór jego rany był jeszcze mocniejszy. Rozkład czai się w nas od chwili narodzin. Smród zgnilizny tylko przypomina, dokąd zmierzamy, niezależnie od drogi.
- Głosuj jak twój ojciec. Zawrzyj z nim pokój.
Dobry lek bywa gorzki, ale niektóre pigułki nie przechodzą przez gardło. Odczekałem chwilę, żeby w głosie nie było słychać gniewu.
- Nie do wytrzymania jest już to, że moje armie stoją bezczynnie, zamiast ruszyć na Ancrath. Jeśli tyle kosztuje mnie powstrzymanie się od wojny, jak mam uwierzyć w pokój?
- Jesteście do siebie podobni. Twój ojciec jest może chłodniejszy, surowszy i mniej ambitny, ale wyrastacie z tego samego pnia. To samo zło was ukształtowało.
Tylko Coddin mógł powiedzieć mi, że jestem synem swojego ojca, i nie zginąć za to. Tylko człowiek, który już umarł w mojej służbie i teraz tu gnije, mógł mówić mi takie rzeczy.
- Nie potrzebuję go - powiedziałem.
- Czy ten twój duch, ten Budowniczy, nie mówił ci, że dwóch Ancrathów położy kres mocy ukrytych rąk? Pomyśl, Jorgu. Sageus nastawił twojego stryja przeciwko tobie. Chciał, żebyś zginął razem z bratem. A kiedy to się nie udało, wbił klin między ojca i syna. Co może odebrać moc takim jak Sageus, Milcząca Siostra, Skilfar i im podobni? Pokój. Cesarz na tronie. Jedność władzy. Dwóch Ancrathów. Myślisz, że twój ojciec siedział bezczynnie przez te lata? Może nie ma twojej ambicji, ale ma swoje plany. Ma też wpływy na wielu dworach. Nie nazwę króla Olidana człowiekiem, który ma przyjaciół, ale budzi lojalność i szacunek, tak samo jak strach. I zna tajemnice.
- Ja też znam tajemnice. - Wielu z nich wolałbym nie znać.
- Stu nie pójdzie za synem, kiedy ojciec stanie przed nimi.
- Więc powinienem go zniszczyć.
- Twój ojciec próbował zniszczyć ciebie. Uczyniło cię to silniejszym.
- Zawahał się w ostatniej chwili. - Spojrzałem na swoją dłoń, przypominając sobie krew na piersi. Moja krew. Nóż mojego ojca. - Okazał słabość. Ja jej nie okażę.
Jeśli to czarownik snów wbił między nas ten klin, zrobił to dobrze. Nie potrafię przebaczyć ojcu. On pewnie nie potrafiłby przyjąć mojego przebaczenia.
- Ukryte ręce mogą wierzyć, że dwóch Ancrathów położy kres ich władzy. Ja wierzę, że jeden wystarczy. Wystarczył, by zabić Coriona. I Sageusa. Wystarczy, by zniszczyć ich wszystkich. A zresztą wiesz, co myślę o przepowiedniach.
Coddin westchnął.
- Harran czeka na ciebie. Dostałeś moją radę. Weź ją ze sobą. Na pewno cię nie spowolni.
-
Pod drzwiami warowni, w holu wejściowym, czekali kapitanowie moich armii, szlachta z Wyżyn, tuzin lordów z prośbami z różnych zakątków siedmiu królestw i całe mnóstwo pochlebców. Czas, kiedy mogłem ich wszystkich ominąć... minął. Uniosłem dłoń na powitanie tego tłumu.
- Moi panowie, królewscy wojowie, wyruszam na zgromadzenie. Możecie być pewni, że wasze sprawy będą tam dla mnie równie ważne jak moje własne i przedstawię je ze zwykłym sobie taktem i dyplomacją.
Rozległ się stłumiony śmiech. Przelałem krew wielu mężów, by zdobyć ten kawałek Imperium, więc uznałem, że wypada przestrzegać pewnych reguł, o ile nic mnie to nie kosztuje. Poza tym moje zwycięstwo leżało w ich interesie, więc nie do końca kłamałem.
W tłumie dostrzegłem kapitana Martena - wysokiego, smagłego, już bez śladu chłopskiego pochodzenia. Nie nadawałem nikomu rangi wyższej niż kapitan, ale ten prowadził już dla mnie ponad pięć tysięcy ludzi.
- Strzeż jej, Martenie. Strzeż ich obojga. - Położyłem dłoń na jego ramieniu. Nie trzeba było mówić więcej.
Zszedłem na dziedziniec z dwoma rycerzami, sir Kentem i sir Riccardem. Wiosenny wiatr nie potrafił rozwiać odoru końskiego potu, a ponad trzysta zwierząt robiło, co mogło, by zostawić po sobie gnoju po kolana. Kawalerię w takiej liczbie najlepiej oglądać z daleka.
Makin podjechał do nas na swoim koniu.
- Wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, królu Jorgu!
- To się jeszcze okaże - odpowiedziałem. Wszystko wydawało się zbyt łatwe. Szczęśliwe rodziny, z moją małą królową na czele. Życzenia urodzinowe i złota eskorta. Wygodne życie i pokój potrafią dusić równie skutecznie jak sznur.
Makin uniósł brew, zdziwiony, ale nic nie powiedział i nie przestał się uśmiechać.
- Twoi doradcy są gotowi do drogi, panie. - Kent zaczął tytułować mnie "panie" i wyglądał na bardzo z tego zadowolonego.
- Powinieneś zabrać ze sobą mędrców, nie żołnierzy - stwierdził Makin.
- A kogo ty zabierasz, lordzie Makinie? - Pozwoliłem mu wybrać doradcę. Jego jeden głos na zgromadzeniu dawał mu to prawo.
Wskazał człowieka po drugiej stronie dziedzińca - wychudzonego starca o znękanej twarzy, w czerwonej szacie łopoczącej na wietrze.
- Osser Gant, szambelan świętej pamięci barona Kennicka. Kiedy zapytają mnie o cenę mojego głosu, Osser będzie wiedział, co jest dobre dla Kennick.
Rozbawiło mnie to. Makin mógł udawać, że tak nie jest, ale w głębi serca pragnął odegrać z rozmachem swoją nową rolę jednego ze Stu. Nie było tylko jasne, czy wzoruje się na moim ojcu, czy na księciu Strzały.
- Większa część Kennick to mokradła. A mokradła potrzebują drewna. Słupów, żeby chaty twoich chłopów nie zapadały się przez noc. Dostajesz je ode mnie. Niech twój człowiek o tym pamięta.
Makin zakaszlał, jakby rzeczywiście zakrztusił się błotem.
- A kogo ty bierzesz? - zapytał.
To nie był trudny wybór. Coddin ostatni raz podróżował, gdy znosili go z góry po bitwie o Upiorny Zamek. Nie ruszy już w drogę. Na dworze było dość siwych głów, ale żadnej nie ceniłem wysoko.
- Dwaj stoją przed tobą. - Wskazałem Kenta i Riccarda. - Rike i Grumlow czekają na zewnątrz. Z nimi Keppen i Gorgoth.
- Na Chrysta, Jorgu! Nie możesz zabrać Rike'a! Będziesz na dworze cesarskim! A Gorgoth? On cię nawet nie lubi.
Wyciągnąłem miecz jednym płynnym ruchem i setki złotych hełmów obróciły się w moją stronę. Trzymałem ostrze wysoko, obracając je tak, by łapało światło.
- Makinie, byłem już na zgromadzeniu. Wiem, w co tam grają. - Uśmiechnąłem się lekko. - W tym roku zagramy w coś nowego. W moją grę. I zabieram właściwe pionki.
Treść dostępna w pełnej wersji eBooka.
