Rozliczenie - Krzysztof Zieliński

Zaprę się nogami o głębokiej wody dno kamieniste.

Zaprę się rękami o niebo świetlnymi latami świetliste.

Wzrok na krzywiźnie widnokresu zatrzymam,

gdzie Krzyż Południa naprzeciwko stóp moich.

Zamknę oczy, wstrzymam oddech,

o podróży w nieznane podumam.

Wiatr wieści ze świata do ucha mi wtłoczy,

gdzie śmierć, gdzie zaraza,

gdzie głód, gdzie wojna się toczy.

Nie dźwignę sam firmamentu,

nie dźwignę choćbym i Herkulesem i Tytanem był,

nie zagarnę ręką horyzontu.

Ocean w mig mnie pochłonie, rzeka dość wody wybroczy.

Ośmiornice z traw morskich wieniec mi uplotą,

delfiny wyniosą me ciało na brzeg,

że jutrzni pilnuję, by, co ranek była, by

Gwiazda Wenus ze sklepienia,

które dźwigam, świeciła

27.07.2021 Jez. Jeziorak. Na wyspie Wielki Gierczak.

ramionami rozłożystymi

rosłem

dla was

opierałem się mrozom

ptasie plemię liśćmi otulałem

i wędrowiec w moim cieniu przysiadł

teraz czekam

przyjdzie drwal z silnymi rękoma i toporem

może będę ścianami waszego domostwa

krzyżem przydrożnym

drzwiami za którymi cisza i spokój

i wieszak na twoje okrycie

może będzie ze mnie stół

jak wyśpiewał Pan Gintrowski

i rozmów waszych nocnych będziemy słuchali

i łzy wasze pić będziemy i wódkę rozlaną

tak - skrzypcami też mógłbym być

wysoko w C-dur skocznie bym muzykował

albo radość z płonącego ogniska

w świat ze skrami ponieść

jakkolwiek losy się moje potoczą

w nowym życiu wrócę

w wodzie w ziemi w powietrzu

będę

Ostróda 13.08.2022.

Gdzie jestem?

W domu?

Kiedyś miałem dom.

Z telewizorem, meblami i łazienką.

Nie jestem w domu.

Nigdzie nie jestem.

Głowa zmęczona nocnymi koszmarami,

a może dobrymi snami, których nie chcę pamiętać,

Nie obchodzi mnie, czy jest zima, czy lato.

Zawsze jest odpowiednia pora by umrzeć.

Idę przez miasto.

Nie patrzę na ludzi.

Kwiaty nie mają pogardliwego spojrzenia.

I pachną.

Nie patrzę na ludzi.

Kiedyś miałem syna.

On mnie nie poznaje.

Może gdzieś tu jest

Nie spieszę się nigdzie.

Tam gdzie byłem rano, nie było nic.

Nie mam spraw do załatwienia.

Nie mam dokumentów.

Nie. Jeden, jedyny dokument mam.

Zawinięte w foliowy woreczek zdjęcie.

Pomięte, połamane, stare.

Zdjęcie chłopca.

Bogactwo?

Co to jest?

Widziałem go z kobietą.

Trzymali się za ręce.

Miałem kiedyś dziewczynę.

Chodziliśmy na potańcówki.

Kiedyś miałem żonę.

Jutro nie jest ważne.

Wszystko było "kiedyś".

"Kiedyś" też już jest nieważne.

Mam jeden dokument w kieszeni.

Mój wigilijny stół

zastawiony jest tęsknotą

I opakowaniem po czymś

"microwave 5 minutes"

Chyba za rok wrócę

Ocieram łzy

Na moim wigilijnym stole

leżą wspomnienia

- fajnie, że dzwonisz,

ale właśnie goście przyszli

Z postanowieniem

wracam w przyszłym roku

Może wrócić?

Ale po co?

Częstuję colą Jasia W.

Dublin 13.11.2021

Jak jeszcze długoSkrzypiący frazesTakie jest życieJedynym będzieUsprawiedliwieniemNiedorzecznejŚmierciCzłowieka

/Czesław Niemen. Epitafium (Pamięci Piotra)/

Anna była lekarką.

- przyjdź na kawę

- mam dyżur

- zadzwoń

- jak zejdę z dyżuru

Potem krótkie SMS-y

- miałam atak wyrostka

- jestem na kardiologii tutaj nie można używać telefonu

opowiem jak się spotkamy

Kilka moich telefonów, których nikt nie odebrał

Kilka SMS-ów, na które nie było odpowiedzi

- -...

- Ania odeszła...

Odeszła?

Odeszła??

Odeszła???

Zaraz... Chwila... Jak to - odeszła?

Odeszła

a jej mali pacjenci?

Nazywała je "kochane maleństwa"

Jeszcze słyszę jak mówi" kocham je jak swoje"

Odeszła?

Miała zadzwonić, miała przyjść na kawę,

miała zrobić sernik, mieliśmy pić czerwone wino

mieliśmy się śmiać

Mieliśmy...

Nie myśl, że okno otwieram,

aby świeżego powietrza łyk zaczerpnąć.

Robię to, aby widzieć gwiazdy.

Nie myśl, że oczy otwieram, aby widzieć gwiazdy.

Oczy otwieram, aby widzieć nieskończoność.

Nie myśl, że nie patrzę na ciebie, bo cię nie kocham.

Kocham ciebie, nie widząc cię.

Nie myśl, że siedząc w ciszy, nie chcę nic słyszeć.

W ciszy więcej słychać.

Nie myśl, że klangor żurawi jest dla mnie nadchodzącą jesienią.

Jest nadzieją na kolejne lato, za chwilę.

Nie myśl, że gram na pianinie, aby zapełnić ciszę.

Dźwięki klawiszy dają ukojenie poharatanej duszy,

W brzmieniach pianina jest łyk rześkiego powietrza.

Jest bezkres nieba i gwiazdy tuż tuż.

Jesteśmy i ty i ja.

Jest nadzieja.

Jest cisza.

Ciągle jeszcze niedoskonale gram na pianinie.

Kiedy ci powiem, że cię już nie kocham,

rozpocznie się moje umieranie.

Na nic zbroja złota,

w pawie pióra strojna.

Na nic koń bojowy.

Rozpocznie się moje umieranie.

Sokołem nad Ziemią się wzniosę,

zatoczę kręgi nad plażą.

Śladów stóp naszych nie dostrzegę.

Rozpocznie się moje umieranie.

Inną ławkę w parku wybiorę,

wzrok ku niepamięci odwrócę.

Maj nozdrza urazi.

Rozpocznie się moje umieranie.

Zwiędły róże, które ci dałem,

twój zapach uleciał z pościeli.

Nasze cienie pójdą osobno.

Rozpocznie się moje umieranie.

Pójdę nad rzekę w naszą rocznicę,

rozłożę szeroko ramiona.

Twarzą do Słońca, nurt mnie poniesie.

Rozpocznie się moje umieranie.

Z głębin rzeki dostrzegam wyraźnie,

ta zbroja jest rdzawa, a rumak - Rosynant.

Mą Dulcyneę cierń róży skaleczył.

Dzień pochmurny wspólnych cieni nie stworzy.

Łez w wodzie nie widać,

rozpoczęło się moje konanie.

Ostróda 02.01.2022

Znalazłem zielone szkiełko,

wygrzebałem butem z piasku,

przyłożyłem do oka.

Oto, co ujrzałem w jego zielonym blasku:

Starą lipę z ławką dookoła,

przyfolwarczny pałac słońcu się kłaniał,

ciężkie konie zaprzęgnięte w wozy

i oracza za pługiem, w trudzie ziemię krajał.

Za wsią, za łąką jeziorko,

z pnia drzewa - tratwa - chłopcy się pławili,

w trzcinach stado nieporadnych kijanek,

na brzegu babki z piasku, dzieci lepiły.

Ostatnie płonie ognisko w obozie,

drużynowy opowiada starodawne dzieje,

siedzimy wpatrzeni w płonące polana,

Nad marzeniami wiatr szumny wieje.

Na skraju wsi szkółka mała,

wrześniowa mgła lato wygoniła,

grzechocze piórnik w tornistrze,

jesień na liściach kasztanów tańczyła.

Jeszcze przez szkiełko zobaczyłem

stalówkę, obsadkę, kałamarz,

potem zieloną ławkę, klasę

i kaflowy piec pożegnałem.

A co z zielonym szkiełkiem? Zapytacie

Tam gdzie magię znalazłem,

tam ją w piachu schowałem.

Może kiedyś, ktoś szkiełko znajdzie

i jak ja - drogę do krainy dzieciństwa odnajdzie

Ostróda 22.12.2021

Od jeziora w górę,

czy z góry w dół,

dojdziesz do miejsca,

gdzie stopień krzywy,

poręcz żelazna

i Pani Wiosna taczką przyjechała.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej

Sny złapane w ptasie pióra

szepczą tobie - śnij, śnij

I zapomnisz o nich.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej.

Zaczarowanym kajakiem lato przypłynęło.

Zaczarowany kot rozmawia z dziewczynką.

Zaczarowany ptak zaklęty w rysunek.

W zaczarowanej szybie kamienica i wieża kościoła.

Jesteś w kwiaciarni na Przechodniej

Jesteś przechodniem na Przechodniej.

Ostróda. Maj 2019

podrzędny przyautostradowy motel

bar z mętnymi żarówkami

i z mętnym wzrokiem kelner

w szklance z whisky odbijają się światła latarni

wariacja kolorowych neonów razi oczy

dwie małoletnie prostytutki

liczą na darmowego drinka

zaraz przyjadą Hell's Angeles na Harleyach

obrazy jak w jakimś porypanym filmie Tarantino

mustangi preria przygoda

odwaga i szlachetność w parze

ostatnie co pamiętam

huk i łoskot

wymyślać nowe historie

zawsze szczęśliwe

męczą mnie

krzyczę

nie wiedzą

niemego krzyku nikt nie słyszy

gdybym był tam w tym barze

postawiłbym dziewczynom drinka

A wieczorem

jedwabną woalką

Pani Mgła okrywa świat

W perspektywie ulicy

płyniesz

w jasnym płaszczu

z parasolką

Bez słowa

przytulasz się

powstrzymujesz moje

niesforne dłonie

Pani Noc

w welurowej pelerynie

gasi światła w oknach

Płomień świecy

roztapia w czerwonym winie

pomni

swej czystości

W perspektywie ulicy

płyniesz

w jasnym płaszczu

z parasolką

Wiem

jak co wieczór

miniesz mnie

wpatrzona w telefon

Ostróda 20.11.2021.

uciekł mi autobus

biegłem za nim

w lusterku widziałem kierowcę

uderzyłem pięścią w blachę

matowy odgłos

przyspieszenie

widziałem pasażerów

patrzeli przed siebie

nikt się nie odezwał aby poczekał

uciekł mi autobus

zrozpaczony pobiegłem za zakręt

szara pusta ulica

mdłe latarnie

był niebieski

08.08.2021

W samolocie, gdzieś pomiędzy GDA, a DUB

Miasto widziane z przydrożnego parkingu

jest sznurami bursztynowymi korali,

jest błyskami kolorowych reklam.

Jest ciche, bezszelestne, intrygujące.

Miasto wciąga łapczywie.

Przetłacza aortami wodę.

Pochłania, przetwarza.

Nabrzmiewa, puchnie.

Jestem w mieście, jestem miastem.

Śmierdzę, tonę w śmieciach.

Jelitami rurociągów wydalam.

Płucami parków wentyluję.

Ciżba ciągle spóźniona.

W autach, na rowerach,

na chodnikach, w autobusach,

pędzi, goni, pogania, ochrzania.

W dole koralowy porządek ulic.

Ferie świateł mówią "przyjdź do mnie".

Zachęcają, próbują omamić.

Z góry gwiazdy mówią "zostań, gdzie jesteś".

Jestem na przyautostradowym parkingu.

Jestem widzem.

Jestem zachwytem.

Jestem zadumą.

Monotonia miarowych kroków

odmierza czas między latarniami.

Jasno, półmrok,

ciemno.

ciemno.

Półmrok, jasno.

Jest przy mnie, jak zawsze.

Najpierw krótki, wyraźny.

Zniknął tam, gdzie ścieżki łatwo pomylić,

a korzeń nogę podstawia.

Zaglądam w mijane okna.

Zazdrostki strzegą tajemnic

skrzą się,

rozszczepiają światy.

Rozbryzgując kałużę,

wskoczyliśmy na drugi stopień werandy.

Zamykam przed Nim drzwi.

Wiem, że będzie tu jutro czekał.

Mój cień.

Ostróda 9.07.2020

Właściwie... jestem...

Nikim? Niczym?

Może Czymś, Kimś, kogo nie ma?

Może jestem wymysłem Świata Wirtualnego?

Może razem podróżujemy w Przestrzeni?

Nieskończoności Przestrzeni - chylę przed Tobą czoło.

Może to prawda, co mówią o Równoległych Światach?

Światach niezrozumiałych, dziwnych w dziwnym czasie.

Może zagubiliśmy się w Pętli Czasu?

Może nie ma nas tam, gdzie jesteśmy?

Miłość?

Czy naprawdę istnieje?

- nieosiągalne?

Może Życie jest dopiero po życiu?

Może po życiu już nic nie ma?

Może nie ma światła w Tunelu?

Ja nie.

Nikt nie wie.

Pytania, pytania, pytania.

Ostróda 03.03.2018

Stary Człowiek

podnosi moją powiekę

pochyla się

wiadro z szybkim szczękiem łańcucha

marszczy mój idealny wygląd

te same poranne odwiedziny

od wielu dziesiątek lat

Patrzę w niebo

wysłuchuję pogwarek

ości

ości

Nie jestem studnią

jestem powierniczką waszych tajemnic

Nie jestem studnią

jestem waszym życiem

Jestem w was

Jesteście we mnie

Nie jestem studnią

jestem waszymi

ami

ami

Stary Człowiek

kołowrotem unosi wiadro

Pisano w:

Dublin 03.01.2022

Ringaskiddy 04.01.2022

Galway 05.01.2022

Pogrążam się w nieistnienie,

w niebyt, w jesienną tęsknicę.

Zanurzam się w leśne ostępy.

Ptaki zamilkły,

Nie liczą się dni przyszłe.

Nie liczą się dni minione.

Przysiadłem na omszałym pniu.

Piję gorącą herbatę.

Wpatruję się w falujące korony drzew.

Z listopadowego zamyślenia wyrywa mnie dobiegający

zza lasu

Nie chcę być jak ta brzoza.

Odrzucam liczenie dni niegdysiejszych.

Leśna ścieżka zawiodła mnie nad brzeg śródleśnego jeziora,

które szykuje się do zimowego trwania.

w radości ptaków

i konwaliach na polanie.

Te chwile,

te godziny,

te dni przyszłe,

wyczekiwane,

najważniejsze,

tylko one się będą liczyły.

Wrześniowy, mglisty dzień.

Zgarniam w ogrodzie opadłe liście

spośród agrestu, porzeczek, róż.

Grabiami podgarniam tlący się stosik.

Nastrój jesienny.

Jak wtedy, gdy rozstawałem się z dzieciństwem.

dziecinne

i kolonijna chusta...

Płoną w ogniu liście.

Na każdym liściu list.

to płonie list od Galiny ze Lwowa.

Płoną liście/ listy krótkich, obozowych przyjaźni.

Zatańczył wiatr nad ogniskiem.

Rozwiał po ogrodzie liście/listy/litery/popiół/pył.

To zapewne od gryzącego dymu łza w oku.

25.09.2022. Gdzieś w UK

Miałem wczoraj po lesie pochodzić,

wgniatać butami miękki mech,

kostur zrobić z gałęzi,

przez strumień przeskoczyć.

I oddychać, oddychać, oddychać.

Miałem wczoraj książkę przeczytać,

na barykadzie stać ze sztandarem,

zdobyć Twierdzę Na Skale.

I zwyciężać, zwyciężać, zwyciężać.

Miałem wczoraj iść polną drogą,

falującym łanom się przyglądać.

przed zapomnianą kapliczką głowę pochylić.

I być pokornym, pokornym, pokornym.

Miałem wczoraj spotkać dziewczynę,

w zwiewnej sukience miała być,

na karuzeli włosy wiatr miał nam targać,

miałem jej w oczy patrzeć.

I wyjechała bez słowa, bez słowa, bez słowa.

Ostróda. Styczeń 2020.

Skrzypiące, kręte, pachnące wilgocią murów schody,

drzwi ze staroświecką kołatką.

Przedpokój.

Może pokój.

I jeszcze jeden zegar,

czarny, oszklony, z dwoma wahadłami.

Było też czarne pianino,

kiedyś...

Miała białe podkolanówki,

lalki i jasne warkoczyki.

I była pękata, czarna, pachnąca naftaliną szafa,

pełna garderoby już niepotrzebnej,

karton po butach pełen pożółkłych zdjęć,

dawno nieoglądanych.

I stała tam wersalka wcale nie przedwojenna.

I były tam problemy powojenne.

bruk ten sam,

pomnik na Placu Zwycięstwa

ten sam.

Dla mnie na zawsze ten sam.

Czy pamiętasz?

Co?

Pamiętasz jak stałaś na szkolnym korytarz?

Kiedy?

Pamiętasz?

Nie!

Spódniczkę krótką miałaś i bluzkę w kratę.

Uśmiechałaś się.

Pamiętasz?

Nie!

Na szkolnym apelu niby przypadkiem

musnąłem twoją dłoń.

Pod rozłożystym klonem pszczół słuchaliśmy?

Nie pamiętam!

Nie byłam tam z Tobą.

Nie było NAS

Okryję cię kocem.

Dobranoc tato.

Jeszcze wspominam jak było onegdaj.

Jeszcze w umyśle lata dzieciństwa.

Jeszcze młodość beztroska.

A tu wiatr duje, deszczem zacina.

Zimność zewsząd się wciska.

Idź w świat, idź, myśl dręczy.

Idź, nim ziemia cię skryje.

Na proporcu białe konwalie wyszyję

i wyruszę bez planu, przed siebie.

Siedem lat będę wędrował.

Siedem mórz w łódce przepłynę.

W siedmiu lasach będę nocował.

I siedem par butów pożegnam.

Ukłonię się ludziom nieznanym.

Chlebem się ze mną podzielą.

Pomacham dzieciom z daleka.

O świcie dalej wyruszę - świat czeka.

Głodnych nauczę siać zboże.

Chorych dotykiem wyleczę.

Siwe włosy przegarnę

i ruszę w podróż powrotną.

Zatęsknię za chatą nad rzeczką,

za ogniem trzeszczącym w kominie.

Wrócę nim tęcza wodę wypije.

Wrócę nim jesień przeminie.

Na brzozowej korze swe życie opiszę.

Gorąca kawa wspomnienia odgrzeje.

Korę wrzucę do ognia.

Na strony świata wiatr myśli rozwieje.

Odwieszę plecak na kołku.

Kostur powieszę na ścianie.

Czy coś dobrego zrobiłem?

Czy coś po mnie zostanie?

15.08.2021

Dublin (Baldonnell)

Apatycznym wzrokiem wpatruję się

w lód pływający na dnie szklanki.

Po wielu górach chodziłem.

Potykam się o kretowiska.

lewa - prawa

lewa - prawa

Dziesięcioletni chłopiec biegnie do jeziora,

niezdarne kijanki próbujące uciec

lewa - prawa

lewa - prawa

A jednak się kręci

i sześć pierścieni Saturna

Zrozumieliście obywatelu!?

Obywatelu NIKT!

D n i e j e

Przewrócona szklanka.

raz - dwa

Mosiężne wahadło od dawna

leży na dnie zegara

urwane

W Nicości z niczego

Grzmot powstał

Nicość nieodgadniona

Grzmot bez nazwania

Nicości nikt nie widział

Grzmotu nikt nie słyszał

Z Grzmotu z Nicości

Z tańca mgławic z wiru

Nikt z Wiru

Organizm

Z Nicości Wiatr

Deszcz w Wirze

Grzmot w Powietrzu

Wiosna

Ostróda 11.06.2022

Polećmy między gwiazdy -

ty w zwiewnej szacie,

ja w czarnym surducie,

ty radosna, ja ponury.

Ominiemy galaktyki

Ominiemy czarne dziury.

Mleczna Droga zostanie gdzieś z boku

Zostaniemy sami, nie lubimy tłoku.

Zostawimy wszystko za sobą.

Ty będziesz ze mną, a ja będę z tobą.

Po dniu pełnym turbulencji

ty w białej podomce,

zaczniemy wędrówkę

do świtu od zmroku.

Na nasz widok zawstydzony

teleskop zmruży oko.

zerkniemy na Ziemię,

pomyślimy - dnieje.

Popatrzymy sobie w oczy głęboko,

ty spoważniejesz, ja się roześmieję.

Zmartwisz się, że to koniec,

Najdalszy Wszechświata zakątek.

Ja odpowiem radośnie,

kochana, to wyprawy początek.

Oddam marzenia już niepotrzebne

oddam tęsknoty niespełnione

oddam pragnienia niezaspokojone

Włożę w kolorowe koperty

wypuszczę na wiatr, jak latawce

Niech płyną w innych dni dal

Płyną marzenia przez świat

płyną w barwnych listach

bez nadawcy i bez adresata

Będą czekać na ciebie na łące za miastem

Znajdziesz je na grani i nad urwiskiem

Mogą być w morskiej bryzie i w bursztynie

Możesz je złapać przytulić

Chciej tylko rękę wyciągnąć

Tylko poczuj życia niedosyt

Olsztyn 27.10.2022

Tam, gdzie wiedźma zaplata warkocze swoim córkom,

gdzie harpunnicy szykują rzeź waleniom,

nad Morzem Północnym,

gdzie nawet wichrom za zimno,

gdzie wodę zderzenie ze skałami boli

Tam będę czekał na ciebie

zziębnięty, mokry, stęskniony.

Przyjdziesz do mnie,

uciszysz wiatry,

uspokoisz wody,

rozświetlisz mrok.

Stara Głowa nam opowie

o osiemnastu majowych minutach,

tam łza w oku się pokaże

za tych, co na Lusitanii.

Płynąc po rozległych wodach Rodanu

myślami będę przy kaplicy na moście.

Ukłonem do tańca cię zaproszę

na moście w Awinion.

Pod niebem Andaluzji przysięgniemy sobie Miłość.

W uliczkach Srebrnej Filiżaneczki się zagubimy.

Odnajdziemy się w zaułkach puebla słońcem pobielonego.

Na białymi piasku Atlantyku napiszemy nasze inicjały.

Będziemy kochać się w gaju oliwnym

i tak minie tysiąc i jeszcze kilka nocy.